Gramofoonkroniek BALLETTEN EN OUVERTURES „Le Tricorne” - „Wilhelm Teil” - „Donna Diana” - balletmuziek van Meyerbeer en Percy Fletcher- dansen van Strauss, Granados en Mascagni - ouvertures van Offenbach, Lortzing, Wallace, Verdi en Mozart. Rijke keuze aan lichte muziek In de gramofoonkroniek van de vorige week beginnende een reeks opnamen van balletmuziek te bespreken, stond ik lang stil bü de opname van de ouverture „Tannhauser" en het Bacchanaal uit deze opera, uitgevoerd door het Philadelphia-orkest onder leiding van Leopold Stokowsky, omdat deze muziek zulke uitzonderlijk belangwekkende uitzichten op den menscheüjken geest opent. Ditmaal zullen de revue passeeren ballet-muzieken, die geen problemen opleveren, maar daarvoor dan ook des te meer onverdeeld genot. Zoo ontving ik van His Master's Voice twee kleine platen (de nummers B 8887—8888) met fragmenten uit Manuel de Falla's ballet „El sombrero de tres picos", ook wel „Le Tricorne'' genaamd en in het Nederlandsch: „De driekanten hoed". Dit ballet is een van De Falla's beroemdste partituren en een van de werken, waaraan de nieuwe Spaansche muziek haar reputatie te danken heeft. Het Spaansche réveil, dat ongeveer gelijktijdig met de bloeiperiode der hedendaagsche Fransche muziek, werd aangeheven door Albeniz, Granados en De FaUa, heeft slechts kort geduurd. Vooral door toedoen van De Falla scheen het in het begin dezer eeuw, alsof de Spaansche muziek zich als een factor van belang in de ontwikkeling der Europeesche muziekcultuur zou gaan mengen, doch deze korte en zeer schoone opbloei Is merkwaardig genoeg spoedig vergaan. Hij deed een geheel eigen geluid hooren, dat wortelde in de Spaansche folklore, den volksdans en den volkszang, en paarde daaraan een zeer gelukkige ontvankelijkheid voor de impulsen, die uitgingen van het Fransche impressionnisme. Dat geldt dan vooral voor het Spaansche réveil in zijn latere stadium, dat vooral vertegenwoordigd wordt door Manuel de FaUa, bü wien men zelfs een steeds grootere ontvankelijkheid waarneemt voor het impressionnisme. In zün later werk als „Nuits dans les jardins d'Espagne" is de volksmuziek eigenlijk al niets anders meer dan het buitenmuzikale punt van uitgang, waarop de componist in absoluten trant voortmusiceert, werkwijze, die overeenkomt met die van Debussy en Ravel. Misschien is in die richting ook de oorzaak te zoeken voor het opdrogen van de bron der inspiratie, die bij De Falla overigens nooit overvloedig stroomde. In een nog recenter werk, een concert voor clavecimbel en orkest, bleek de Falla zich vrijwel geheel los gemaakt te hebben van de nationale Spaansche muziek om zich te wenden tot het musiceeren in klassicistischen trant. Dit clavecimbel-concert is een zwak werk gebleken, waaruit men met veel waarschynüjkheid de conclusie kon trekken, dat De Falla's aanleg niet in deze richting ging. Het muzikale folklorisme heeft, als werkhypothese, zijn tijd overleefd, het impressionnisme eveneens. De Falla schijnt te laat geleefd te hebben, hij heeft althans de aansluiting op de ontwikkeling, die daarna inzette, niet kunnen vinden. Sinds jaren reeds publiceert hij dan ook weinig of niets meer en leeft, in ahe bescheidenheid overigens, op zijn ouden roem van de werken uit zijn sterkste periode. Die werken zijn weinig talrük, maar van formidabele kwaliteit. Het zijn hoofdzakelyk balletten, die in ons land slechts hoogst zelden een opvoering kregen, maan: waaruit wel fragmenten op concertuitvoeringen bekend zijn geworden. Het meest bekend is dan wel deze „Tricorne", een burleske historie, die den componist gelegenheid gegeven heeft een reeks van de prachtigste dansen op het tooneel te brengen. De muziek is scherp en fel en van een ongelooflijk élan en men vindt daarvan op de bovengenoemde platen drie voorbeelden, te weten den dans van de buren, den beroemden dans van den molenaar, dien men van den fameuzen danser Vicente Escudero niet licht vergeten zal, en den slotdans. Het Boston Promenade-orkest onder leiding van Arthur Fiedler gaf er een niet overmatig brülante, maar toch wel goede uitvoering van. En nu wij toch reeds den naam van Granados noemden, wijzen wij hier terloops op een van diens Spaansche dansen op H.M.V. DB 3500. gespeeld door Yehudi Menuhin, een bewerking van een oorspronkelijk pianostuk door Fritz Kreisler, die op dergelüke bewerkingen verzot is. Intusschen hoort men dan toch op deze plaat prachtig vioolspel en een paar uitmuntende nummers, want aan de keerzijde speelt Menuhin den elfden Hongaarschen dans van Brahms, in de bewerking van Joachim, stuk van een trieste gepassionneerdheid, waarvoor men een temperament als dat van Menuhin moet hebben om het zoo te kunnen vertolken. Rossini --- Wilhelm Tell Beroemd is de opera „Wilhelm Teil" van Rossini, ofschoon men er eigenlijk uitsluitend de ouverture van kent, maar die dan ook zoo goed, dat menigeen haar voor een vervelend stuk is gaan houden. Het zü toegegeven, dat Rossini wel eens pittiger ouvertures geschreven heeft dan die van „Wilhelm Teil", maar zij is volstrekt niet het vervelende zoete stukje, dat niet al te beste amusementsorkesten ervan maken. Om dit te constateeren moet men eens luisteren naar de kleine His Master's Voiceplaten DA 1695—96, waarop de ouverture wordt uitgevoerd door het National Broadcasting Symphony-orchestra onder leiding van niemand minder dan Arturo Toscanini. Men zal moeten toegeven, dat men voordien deze ouverture nog niet gekend heeft. En ditaelfde compliment geldt voor de overbekende ouverture „Orphée aus Enfers", voortgekomen uit de onvergelükelüke muziekdoos, die Jacques Offenbach was. Zij wordt op H.M.V. C 3100 gespeeld door het London Philharmonic Orchestra onder leiding van Constant Lambert, en zelden komt men in de muziek zooveel spanning en lenigheid, en vooral zooveel ontwapenende charme tegen als op deze plaat. Men mag hopen, dat de gramofoon ons nog eens zal verrassen met een complete opname van een Offenbach-operette. Om nu terug te keeren tot Rossini en zy'n Wilhelm Teil. His Master's Voice heeft op de nummers B 8900—8901 tevens de opnamen verzorgd van de balletmuziek uit deze opera en heeft daarmee zeer goed werk gedaan. Een melodieus, onderhoudend muziekje, waarvan men het slechts betreurt, dat de coupure-schaar er nog al vrijelijk op los is gelaten. Men had er gaarne meer van gehoord, dank zij ook de levendige uitvoering* door het Sadler's Wells Orchestra onder directie van Constant Lambert. Vervolgens valt er te noemen de balletmuziek uit „Donna Diana" van E. N. von Reznicek, volstrekt geen groot meester*, maar een goed, vindingrijk muzikant, die in prof. Rob. Heger en de leden van de Berlijnsche Staatskapelle ep Odeon 7903 betrouwbare vertolkers gevonden beeft. Van Meyerbeer gaf His Master's Voice een curiosum, waarover de boeken geen opheldering verschaffen. Het is een ballet-suite, die „Les Patineurs' is geheeten en gespeeld wordt op nummer C 3105 door het Sadler's Wells Orchestra onder leiding van Lambert. Laatstgenoemde is ook de arrangeur van de muziek, zoodat het waarschijnlijk hier betreft een aantal stukken, bijeengelezen uit diverse werken. De duistere herkomst is intusschen geen beletsel om in deze stukken een scherp beeld te krijgen van den grooten Meyerbeer: pompeus, verzot op groote middelen en zelfs al te zeer verzot op zulke effecten, maar niettemin een meester van formaatl^ Men ziet in deze muziek een tijdbeeld oprijzen en dat maakt het zeer de moeite waard om ernaar te luisteren. Ten slotte wijs ik aan nog op „Sylvan Scènes" van Percy Fletcher, een cpmponist, die Massenet in zijn wapen voert en dus een melodieus muziekje schrüft. Het werk, dat uit vier deelen bestaat, wordt gespeeld door -het London Palladium Orchestra onder leiding van Clifford Greenwood op de nummers B 8902—03. In dit verband kan ook een merkwaardig stuk vermeld worden van den beroemden Mascagni, die dus ook nog iets anders geschreven blijkt te hebben dan „Cavalleria Rusticana". Het is een „Danza Esotica", die ons op H.M.V. EH 1232 wordt voorgespeeld door Barnabas von Geczy en zijn orkest. Dezelfden geven op B 8874 een vlotte vertolking van Strauss' „Künstlerleben"- Wals, en op B 8024 hoort men hen nog eens met de wals, die gedistilleerd is uit „Der Zigeunerbaron". En om het genot aan goede, lichte muziek te vervolmaken luisteren we nu nog naar eenige ouvertures: die van Lortzing voor „Der Waffenschmied", gespeeld op H.M.V. EH 1254 door een orkest onder leiding van Bruno Seidler Winkler, voorts naar de oude, vertrouwde Maritana-ouverture op Polydor 15245 door het orkest van het Deutsche Opernhaus onder Wolfgang Beutier en niet te vergeten de ouverture van Verdi's „La forza del Destino", grootsche dramatiek, die van Herbert von Karajan en de leden der kapel van de Staatsopera te Berlijn een grandioos gemusiceerde uitvoering kreeg. (Polydor 67466). Ten slotte Mozart in al zijn geniale gratie met de ouverture tot „Cosi fan tutte" op H.M.V. DB 3814 door het orkest van de 8.8.C., gedirigeerd door Adrian Boult. Ons dunkt, dat uit het lichte repertoire van den laatsten tijd een rijke keus is te maken. L. H. --- BRABANTSCHE BRIEVEN „We leven in nen Grooten Tijd” De diepe oorzaak Van dreigenden oorlog ULVENHOUT, 31 Augustus 1939. Amico, Waarover zal 'k oe deuze week schrijven? Over den oorlog, die van alle kanten dreigt? Die 'n heele Menschheid de zenuwen kapot maakt? Of over de schoone Herfstmaand, die we deuze week ingaan? Die 'k ritselen hoor in 't geelend geboomt, als 't heete nazomer-windeke deur 't droog geblaart woelt? Ja! Dat leste! Ik hóór dieën roep van m'n trouwe lezers en lezereskes, van m'n hartelijke brievenschrijvers en 't kost moeite doof te zün daarvoor!! „Wij lezen, wü hooren, wü ervaren van oorlogsdreiging zooveul, Dré!" Ja, ik weet 't! De krant—, ge leest ze, mee 't zweet op oew veurhoofdl Den radio , ge hoort 'm, mee 'n kloppend hart! Tot in de kerk, daar drong 't onheil binnen, want zelfs ons pastoorke kost nie anders, dan, mee 'n bevende stem, zijnen preek veranderen in 'n twintig-minuten-lang smeekgebed om Vrede, die alleen nog van God komen kan ! 'k Heb de leste tien jaren bekanst nie anders vernomen, dan dat deus menschdom zoo buitengewoon, zoo bezonderst geleerd is! „Napoleonnen"? We breken er den nek over! De ouwe weareld had eeuwen en eeuwen noodig om er éenen voort te brengen. Uitvinders? Za brengen elk uur van den dag nuuwe stikgassen, — sneller vliegmachines, — diepervarende onderzeeërs, — wijerschietende kanonnen, — onneembaardere vestinglinies! De ouwe weareld had eeuwen en eeuwen noodig veur 'n gaskouske. En toen 'n halve eeuw veur 't electriek koolspitslampke. - Economisten? Die zijn er veul meer dan bekwame timmerlui, maar d' ouwe weareld kende 't wó ó r d nie eens! Die stomme weareld kende alleen maar de «„gouwen eeuw". Ja, — wij leven in 'nen Grooten Tyd! Dat verneem ik alle dagen. Wü leven in het „Uilebrillentüdperk"! Dieën bril is 't insigne van de club-van-geleerdhedens en die nog te weinig boeken kapotstudeerde om tot die Club van ge-uilebrilde Bleekneuzen te worden toegelaten, die .simuleert" mee 'nen zonnebril. De jonge gasten zijn teugenwoordig eerder klaar veur doctor, dan vroeger veur smid. En de zich kromwerkende vaders en vroeg-grijze moeders zijn bezeten van 't gedacht: onzen jongen kan straks beter 'nen werkloozen doctor zijn, dan 'nen werkloozen electricien. Ik zie er weinig verschil in, maar ik ben maar 'nen boer. En 't toppunt van uilebrillen-grootheid is: als burger „dr." veur den naam te voeren en als militair dan te zakken veur kurperaalü En al die geleerdheid, — al die Napoleonnen, al die Uitvinders, al die Economisten, al die Doctors, al die gesjeesde kurperaals, — saamgevat: heel dat Uilebrillendom bezit gin wüsheid genogt om — in — Vrede te — leven. In mijn verkenskot weten de krulsteerten dat nog beter! En ze knorren van welbehagen. Eén ding heb ik er uit geleerd: torens van geleerdheid wegen nie op teugen 'nen molshoop van wijsheid! Wel kunt ge studeeren, uitvinden, economie bedrijven en den Napoleon uithangen tot ge in 't gekkenhuis terechte komt, — wijsheid doet ge 'r nie mee op. Dat hebben mü deuze Weareld en deuzen „Grooten Tijd" eigens bewezen. Ik vrees: deus geleerde, onwijze Weareld zal veul slaag motten krijgen om 'n bietje verstand te verwerven. Want.... Nood leert Bidden! En bidden is putten aan de Bron van alle Wijsheid. * , * Ik ben nou gekomen tot waar ik geren wilde zyn mee deuzen brief. Bidden ! Denk nie, amico, da 'k daar onder verstaai: 't wegtellen van de kralekes van 'nen paternoster. Evenmin: de kerkdeuren van den stijl loopen. Net zoo min: rondgaan mee 'nen kop, die geel van chagrynigheid is. En allerminst: zijn heil zoeken in 't gaan deur de straten mee 'nen dikken gebedenboek, waarvan de gouwen snee schittert in de zon, om straks, — op kantoor of werkplots zünde, — zün evennosten op te lichten; zün z.g. minderen naar lichaam en geest 't bloed af te tappen! En aller-allerminst verstaai ik eronder: bidden in de kerk om vred^ en stillekes verlangen naar oorlog om 'n kans tot O.W. te maken!! Neeë, in al zulke tijdroovende beuzeling en biddende ketterij zie ik weinig heil. En als ge 't mij vraagt, dan mot O. L. H. nog liever te doen hebben mee 'nen deurgewinterden tiep, die nie percies wit in welk laaike van de kast zijnen kerkboek ligt, maar die eerlijk en plazierig deur 't leven gaat en op tijd zijn beurs trekt veur 'nen ermen donder, dan mee zonen knisterenden weesgegroetjes-telder, die den grootsten ramp van de weareld beschouwt als 'n Veurdeelig Zaakje! Er is veul van zulk braaf tuig, waarop „niks te zeggen valt." Ik heb m'n oogen goed open en wéét dat even sjecuur als ik op de hoogte ben van 't onkruid tusschen m'n gewassen. Wat ik onder „bidden" verstaai? B.v. 't geluk en de dankbaarheid van den mensch, die jaren nie loopen kost; en nou eiken mergen, die God 'm geeft, ook in zwaarste tijen, ook op zwaarst-bezette dagen, O. L. H. mee één enkele gedachte gelukkig dankt, dat ie den zwaren dag kan deur gaan trekken op gezonde pooten! B.v. 't geluk en de dankbaarheid van den mensch, om de van God gekregen gave, zijnen arbeid te kunnen verrichten op loonende wüze, veur zijn gezin! Bidden! 't Is danken ook om de steuvige lichaamskracht, waarmee ge „bergen kunt verzetten." Bidden! 't Is alty danken, danken in geluk en blijmoedigheid om alles wat ge zijt, wat ge kunt, wat ge verricht. Om alles wat ge krijgt tót en met de kruiskens toe, die ge overwinnen mot. En dieën dank, — en zulk gebed, — ge doet 't op den akker, onderwijl ge de spaai stikt in Gods eerde. Ge doet 't, terwijl ge 'smergens in oew klompen stapt om den dag op deur te gaan. Ge doet 't, onderwijl 't zweet taplings over oewen rug loopt. Ge doet 't op zonen oogenblik al voldoende als ge beseft: van den avond ga 'k 'ns lekker rusten en naar 't koele maantje zitten peinzen. Eén gedurig gevoel van dankbaarheid om wat ge zijt, om wat ge kunt,- om wat ge doet, om wat ge ondergaat, — da's bidden! Da 's 't middel teugen hoogmoed! Da's 't middel teugen onwijsheid! Da's altij gaan aan de hand van O.L.H. Da 's 't geheim veur 't grootste bezit in elk menschenleven: den vrede! En het groote tekort daaraan, da's de diepe oorzaak van eeuwig-dreigenden oorlog. ' En is de dreiging op zn toppunt, lukt den ramp nie meer te ontgaan, dan dan stroomen de kerken vol. Want Nood leert Bidden! Maar heeft 't er nie veul van weg, amico, dat 't onwijze Menschdom, toch zoo geleerd, toch zoo intellectueel üjk 't geren zegt, of dat eigenste onwijze Menschdom nie eerst zün Weareld in den brand stikt en dan aan O.L.H. om 'n bluschwonder vraagt?! * . • Als wü onze kinders opvoeien, zonder respect veur hun onderwijzers, veur de buren, veur ooms en tantes; als wij ze opvoeien tot jüjers-enjouwers, tot onverdraagzaam, onbeleefd en eigenwijs tuig; als we de kinders zóó opvoeden, dat ze op tien, twaalf jaren alleen nog maar over ouwere menschen spreken als: „dieën vent" en „dat wijf", omdat ze van Vader en Moeder nooit anders hooren; als de ondankbaarheid, onbeleefdheid en eigenwijsheid 't kind worden bijgebrocht als maatschappelijke deugden; als de bloeien van tien, twaalf jaren al, opgevoed zijn in ijdelheid, in egoïsme, in — nogeens — üederlijkste ondankbaarheid; als den bloeien gin enkele „ouwerwetsche" deugd wierd bügebrocht, omdat de jeugd toch zéker wel „modern" mot zijn; als we ze opvoeien tot steenharde karakters, — en dat allegaar deur ons „illustre" veurbeeld, zullen wij dan, als wü deuzen oorlog deur 'n wonder ontgaan, hem nog ontgaan over tien jaren?? Als wij eigens 'ri geslacht van menschenhaters hebben opgekweekt?! Als wij de ondankbaarheid bij den bloei er in hameren, zullen we 'm dan ooit leeren bidden? Als wij de snotpiekskes als grootste genot bübrengen 't voorbüsuizen van Fordjes, eigens gezeten in bliksemsnelle wagens, zullen die kinders dan tot iets anders kunnen opgroeien dan tot: Voorbijsuizers, die desnoods over lüken gaan? * * * Jonge mannen en vrouwen van vijf-en-twintig jaren, de blom van de samenleving, hebben héél hun leven over niks anders hooren spreken, dan over oorlog. Geboren aan 't begin van den weareldbrand 1914—1918 hebben ze den oorlogsangst ingezogen aan de moederborst. Op school leerden ze de nieuwste aardrijkskunde, die elke maand wéér nieuw was, want., oorlog! Op school leerden ze de jongste geschiedenis, die alleen maar oorlog was! In de krant begosten ze te lezen en 't was oorlog. Altij oorlog. Oorlog is veur deus geslacht den normalen toestand van hun weareld! Werkloosheid 'nen zékeren vorm van bestaan. Arbeid 'nen ónzékeren vorm van bestaan. Wat willen wü, ouweren, bü deus geslacht iets bereiken mee preken en prevelen?? Ons ïóórbeeld deugt nie! En 't aankomende geslacht? Be-wust opgevoed tot eeuwige vacantiegangers; telkens aan den drempel van 'nen weareldbrand, die alles vernielen en vernietigen zal, wat willen wij daarvan verwachten? Maken wü eigens 't O. L. H. nie onmeugelijk om nog een weldaad te bewüzen aan de weareld, die 't teügenwoordige én 't komende geslacht van Hem afsleurt? 't Hooge woord in ons Landje is er alweer uit: Mobilisatie! Toch weet ik op deuzen oogenblik da 'k oe schrijf nog nie, of den tweeden weareldoorlog in ons korte leven uitbreken zal. Niemand weet 't op deus moment nog. Maar éen ding weet ik wel: lijk in 't Evangelie van den zeuvensten Zondag na Pinksteren geschreven staat, dat ge van doornen gin druiven en van distels gin vijgen plukt, dat 'nen goeien boom gin slechte vruchten en 'nen slechten boom gin goeie vruchten voortbrengen kan, — 'n samenleving van menschenhaters nooit Vrede vinden zalf En dat de oorlogsvrucht, eenmaal stinkend, rottend rijp, zal vallen van dieën gevloekten Boom van Haat! 'n Goddelüke Natuurwet, waaraan God eigens zich onderworpen heeft. En wie dat nie gelooft, bij voorbaat de schuldvraag al opgelost hee en „den dader" aangewezen, die gaat maar rustig vort mee zn kinders op te voeien tot beesten, de schuld van alle ellende te schuiven op éenen mensch of op éen Volk; die gaat maar rustig vort mee zijnen haat teugen zijnen evennoste, die gaat maar ondankbaar en verzuurd 't lieve leven deur tot den dag, dat de „vruchten" van zijnen haatboom op zn kcrsepit ontploffen ! lets anders weet ik er dan ook nie meer op. En nou schei 'k er af. God, 'k had geren over 't schoone Herfsttij geschreven! Over den levenden, dieën schoonen buiten. Maar 't móest zün over den afschuwelüken oorlog, die ieverans dreigt mee dood en verderf. Onwijs Menschdom! Veul groeten van Trui, — ze is, dank zy den goeien oppas van den Eeker, weer ter been, — van Dré 111, den Eeker en als altü, gin horke minder van oewen t. a v DRffi --- Wegenbelasting wordt terugbetaald Actie van A.N.W.B. en K.N.A.C. met succes bekroond Op het door den A.N.W.B. en de K.N.A.C. naar aanleiding van tal van vragen, tot den minister van Financiën gericht verzoek, spoedig te beslissen of de eigenaars van motorrijtuigen, die ten gevolge van de butengewone omstandigheden niet gebruikt kunnen worden, de vooruit betaalde wegenbelasting over den termijn, gedurende welke zij hun motorrijtuig niet kunnen benutten, al dan niet terugbetaald zullen krijgen, is thans beslist, dat „aan houders van motorrijtuigen, die door het departement van defensie in Augustus 1939 zijn gerequireerd, restitutie van de door hen betaalde motorrijtuigenbelasting kan worden verleend van 1 September 1939 af." De belasting wordt terugbetaald op het kantoor waar de belastingkaart is afgegeven. Indien zü die op bovengenoemde wijze restitutie van vooruitbetaalde wegenbelasting hebben verkregen, in den loop van een der maanden van het belastingjaar 1939-1940 opnieuw een motorrijtuig gaan gebruiken, zijn zij van der. eersten van die maand af opnieuw motorrijtuigenbelasting verschuldigd. --- ALGEMEEN RIJKSARCHIEF Beveiliging van den inhoud Voor de beveiliging van het belangrijkste gedeelte van den inhoud van de algemeene rijksarchiefbewaarplaats te 's Gravenhage, is m de afgeloopen week zorg gedragen door het aan de instclüng verbonden personeel, bygestaan door enkele vrijwillige krachten, die reeds werkzaam waren als hulp bij het ordenen van archivalia. In een speciaal daarvoor bestemde kelderruimte zijn de preciosa ondergebracht. Zoowel de documenten, welke uit historisch oogpunt de meeste waarde hebben, als de charters met zegels, die als voorwerp uiterst kwetsbaar zijn, hebben in dit keldervertrek berging gevonden. Verder zijn reeds duizenden deelen van resolutiën, senten tien en andere akten opgestuwd in de constructief zeer sterke gewelven onder de eigenlijke bewaarplaats. Bij een bezoek van den minister van Onderwijs, Kunsten en Wetenschappen, vergezeld van den chef der afdeeling kunsten en wetenschappen, vond de algemeene rijksarchivaris gelegenheid, den minister uiteen te zetten, hoe de voortgang van het beveihgingswerk kan geschieden. --- Willibrordfeesten te Oegstgeest „Kerkwerve blijft St. Wilberts erve” Vele plaatsen in ons land maken zich op ter gelegenheid van het 12de Eeuwfeest van het zalig' afsterven van St. Willibrordus dit feest luisterrijk te vieren. Oegstgeest viert mee. Het heeft St. Willibrord tot Patroon en de parochie is volgens, een zeer oude traditie door hem gesticht. In een document van 1063 erkent bisscnop Willem van Utrecht het recht van de abdij Echternach op een reeks parochies in het Noorden. 't Zijn de vijf „Moederkerken van Holland" één daarvan is Kerckwerve, de vroegere naam van Oegstgeest. Ook Professor W. Lampe, O.F.M, erkent St. Willibrord als stichter. Er is dus reden zijn gedachtenis te vieren. De bedoeling van de feestviering is: het geloofslevei. te verdiepen en de onderlinge liefde te versterken. Op initiatief van Pastoor J. J. C. M. iwooyaard werd een hoofdcomité opgericht onder presidium van kapelaan A. A. M. Sanders. Het beschermheerschap werd aangeboden aan Z.H. Exc. Mgr. J. P. Huibers. In 't eere-comité hebben zitting: Deken A. H. HomuUe, Mgr. H. Taskin, Rme. Dom Jean de Pumiet, abt van Oosterhout, dom. J. Huyben O. S. B. Kanunnik Kaiscr, dek_n van Echternach, de pastoors var. de dochterkerken. Zooveel mogelijk werden alle parochianen uitgenoodigd, aan de feestviering mede te werken Eerstens werd het feest voorbereid door gebed. Tweedens werd een bijdrage gvraagd voor het geschenk van de parochie; drie nieuwe klokten, die de deken van Leiden 17 September zai vrijden. Ook is een zeer geslaagde parochieele bedevaart naar Echternach gehouden van 4 tot 7 Juli, waardoor de geest van saamhoorigheid on der de parochianen krachtig is versterkt, terwijl de eigenlijke feestviering van 23 September tot 1 October is. Driemaal zal een pontificale H. Mis worden opgedragen; op den dag der opening door den Internuntius, Z. H. Exc. Mgr. P. Giobbe, Vrijdag door Mgr. Taskin, op den sluitingsdag door Z. H. Exc. Mgr. J. P. Huibers, Bisschop van Haarlem. De eerste dag is geheel gewijd aan den persoon van St. Willibrord. Dien avond houdt Pater Molkenboer OP. de feestpredicatie. Op de volgende dagen wordt, telkens een der H. Sacramenten herdacht, 's morgens door 'n speciale intentie en 's avondj door een lof, dat verband houdt met dit sacrament. Pater H. Lohuis O. F. M. geeft onder dat Lof een uiteenzetting' van het betreffende Sacrament. Op den Zaterdag voorafgaande aan deze week, wordt onder plechtig klokgelui de reliek van St. Willibrord ingehaald en in de kerk opgesteld. 's Zondags zal de Bisschop het H. Misoffer opdragen met assistentie van de priesterzonen der parochie. Het Lof van dien avond is geïnspireerd op het feest van Kerkwijding'. Pater Eorromaeus de Greeve O.F.M, houdt de siotpredikatie. Het lag in de bedoeling 21 September een tentoonstelling te openen in het gebouw St. Willibrord. In verband met moeilijkheden dooide huidige mobilisatie is deze tentoonstelling echter uitgesteld. Veel wordt gedaan tot opluistering van het feest. Een speciaal koor werd gevormd en staat onder leiding van den heer M. Mizée. Op den eersten Zondag zal het de Mis van Diepenbrock uitvoeren en tijdens de andere plechtigheden zal het met meerstemmige muziek den volkszang afwisselen, waardoor de geloovigen medewerken aan de muzikale verzorging van het feest. De kerk wordt op zeer artistieke wijze versierd, in overeenstemming met het Sacrament, dat wordt gevierd. Zoo zal dit feest een waar parochiefeest zijn, waaraan geheel de parochie zal deelnemen en zoo zal het doel worden bereikt, een levende parochiegemeenschap met een bloeiend bovencatuurlük leven. Het geheele feest staat onder den wekroep: „Kerkwerve blijft Sint Wilberts erve". Dit beteekent, dat de parochie haar Sichter waardig blijft en dat de parochianen daarvoor moeter. werken en bidden. --- EN TOCH ZAL DEN BOSCH KERMIS HOUDEN! Van gemeentewege wordt medegedeeld, dat de kermis te 's Hertogenbosch, die is vastgesteld van 10 tot 18 September a.s., gewoon doorgang zal vinden. --- PHILATELIE Ned.-Indië De nieuwe weldadigheidszegels, die de Indische posterijen dit jaar zullen uitgeven, zijn ontworpen door Wibbo Hartman in Den Haag. Er zullen twee waarden verschünen. Op den eenen zegel staat de barmhartige Samaritaan en op den anderen een man van middelbaren leeftijd, die de beschermende hand uitstrekt naar een jongen en een meisje. Wibbo Hartman, een onzer bekwame portretschilders, is te Semarang (Ned.-Indië) geboren in 1904. Na het Gymnasium te Den Haag te hebben afgeloopen werd hij leerling van de Academie te dier stede in de schilderklas onder leiding van H. Meijer. In dien tijd heeft hij een reis naar Indië gemaakt waar hij veel en goed heeft geschilderd en geteekend. Zijn aanwijzing als ontwerper der Indische zegels zal hiermee wel verband houden. Een zijner laatste producten is het geschilderde portret van jhr. mr. de Savornin Lohman voor het nieuwe Hooge- Raadsgebouw. --- Finland In 1940 zullen de XHe Olympische Spelen gehouden worden te Helsinki. Voor deze gelegenheid zal een serie weldariigheidszegels verschijnen. De Finsene Posterijen hebben voor een ontwerp een prijsvraag uitgeschreven. Naar wij vernemen, zijn over de 100 ontwerpen ingezonden. --- Griekenland enz. Griekenland, Roemenië, Turkije en Joegoslavië vormen te zamen een beperkte postunie. Deze kleine unie hield een congres te Boekarest en dit besloot o.a. in 1940 twee speciale zegels uit te geven, die deze „Union restreinte" zal symboliseeren. Deze zegels zullen voor de vier deelnemende landen van hetzelfde type zijn. Alleen de waarde-aanduiding en de bovenaan vermelde naam van het land zullen verschillen. In de zegels zijn de wapens der landen weergegeven met een fakkel in het midden. De door Griekenland uit te geven zegels zün van 6 en 8 drachmen. Er blükt in Griekenland een tekort te zijn aan luchtpostzegels van 50 lepta. De Grieksche posterijen hebben nu den portzegel van 50 lepta (uitgifte 1930, getand) voorzien van een rooden opdruk, een vliegmachine weergevend. --- Kaap Verdische Eilanden Het bezoek \an den Portugeeschen president aan de verschillende koloniën werd hier dooide uitgifte van drie postzegels vastgelegd. Het type der drie waarden is hetzelfde en stelt de kaart van Afrika voor: 80 c. violet; 1 e 75 blauw en 20 e bruin. --- Danzig Hier is de frankeerzegel 50 pf. verschenen in ietwat gewijzigde kleur met als watermerk het hakenkruis. --- Monaco Ter gelegenheid van de VHIe internationale universitaire spelen in het stadion Louis II is op 15 Augustus een serie frankeerzegels uitgegeven van vyf waarden. --- Engeland Hier zijn de 2 sh 6 p„ 5 sh en 10 sh verschenen. De uitvoering is precies dezelfde als die van de bestaande zegels. Alleen de beeltenis is vervangen door die van Koning George VI. Al de suggesties en voorstellen om een ander zegeltype te krijgen hebben dus geen succes mogen hebben. --- Zwitserland De twee Roode Kruiszegels van 20 en 30 ets — met de afbeelding van Genève — zullen zonder toeslag verschünen. --- Duitschland De oefenvluchten met het luchtschip „Graf Zeppelin" — de LZ 130 — worden weer geregeld gehouden. 2 Juli j.l. vond de eerste vlucht met postvervoer plaats en ging van Frankfurt naar Meiningen. Alle poststukken werden van een bijzonder stempel voorzien. --- Spanje Op 19 November 1936 werd José Antonio Primo de Rivera, stichter en leider der. Spaansche fascistische partij, gefusilleerd. Hij was door het Volksgerecht te Alicante ter dood veroordeeld. De huidige regeering heeft dit feit herdacht door de uitgifte van een zegel met zijn portret. Het inschrift luidt „Arriba Espana!" (Spanje boven) met de voornamen „José Antonio" (niet ter verwarren met „Miguel", den dictator, die in 1930 aftrad en kort daarna te Parijs is overleden). Het embleem van de fascistische partij (de Falange Espanole) is op den zegel aan de linkerbovenzijde weergegeven. --- PHILATELISTENDAG Nieuwe voorzitter benoemd Onder voorzitterschap van den heer W. P. Costerus uit Edam is Zaterdag in café-restaurant „Den Hout" te 's Gravenhage de 30ste algemeene vergadering van aen Nederlandschen Bond van Vereenigingen van postzegelverzamelaars gehouden. In zijn openingswoord zeide de voorzitter, dat het bestuur ernstig heeft geconfereerd over de vraag of de Nederlandsche Philateüstendag thans niet had moeten worden afgelast, zooals in 1914, doch waar voor ons land nog geen direct oorlogsgevaar dreigt, meende het bestuur goed te doen met eenige beperkingen deze algemeene vergadering te laten doorgaan. Besloten werd, de Costerus-medaille toe te kennen aan M. J. baronesse van Heerdt-Kolff, Baarn. Aan den heer W. P. Costerus werd de Waller-medaille 1939 toegekend, wegens zijn büzondere philateüstische verdiensten. Namens de Indische philatelisten vertolkte de heer C. Hagen, zooeven uit Ned. Indië gerepatrieerd, de gevoelens van sympathie. De aftredende bestuursleden werden herkozen en in de vacature-Costerus werd tot voorzitter benoemd dr. H. C. Valkema Blouw te Oosterbeek. De heer de Bas sprak woorden van dank tot den afgetreden voorzitter. Nadat de heer Costerus voor deze woorden had bedankt, werd deze philateüstendag gesloten. --- RETRAITES „De Thabor” Maandag 11—14 Sept. gehuwden, P. Tesser 3. M. M. Zondag 17—20 Sept. meisjes. Maandag 25—28 Sept. leden H. Familie en anderen, P. Peters O.E.S.A. Maandag 9—12 Oct. gehuwden. Zaterdag* 14—17 Oct. meisjes, P. Peters O.E.S.A. Dinsdag' 17—20 Oct. gereserveerd. Maandag 23—27 Oct. dames 4 dagen, 's morgens sluiting, P. Jezuïet. --- VOOR GEMOBILISEERD SLAGERSPERSONEEL De besturen der drie werknemersorganisaties in het slagersbedrijf hebben aan de besturen der Nederlandsche slagersbonden en aan de bonden van Vleeschwarenfabrikanten en export-slachters een circulaire gezonden, waarin gevraagd wordt dat het dienstverband met hun gemobiliseerde arbeiders niet wordt verbroken ; dat bij de mobilisatie-toelage ook van werkgeverszijde een toeslag wordt verstrekt, zoodac het volle weekloon geheel of gedeeltelijk bereikt wordt; indien de omstandigheden zich dermate wüzigen, dat ontslag moet volgen, voor de ontslagenen een wachtgeldregeling tot stand gebracht wordt. --- Onderwijs voor schipperskinderen Zoowel voor de jongens, die bij de broeders op school zijn in het St. Nicolaas-internaat te Arnhem, a.s voor de meisjes bij de zusters op Insula Dei aldaar, blijft de aanvang der school bepaald op 5 September. De jongens en meisjes, die niet door hun ouders gebracht worden, zullen op het reeds aangegeven tijdstip van het station Arnhem afgehaald worden. Alleen voor de kinderen, die komen van plaatsen aan de lijn Maastricht— Arnhem, is een wijziging ingetreden. De reis zal dienen te geschieden met den trein, welke te 16,33 uur uit Maastricht vertrekt. --- Canisiuscollege Het Canisius-college te Nümegen maakt bekend, dat het den cursus 1939—1940 aanvangt op Woensdag 13 September. ---