VERKIEZINGSCAMPAGNE MET VREEMOE TINTJES Politieke zeden in Verenigde Staten WASHINGTON, 13 Mei 1950 — In een verkiezingsjaar in Amerika is het gooien van politieke stinkbommen op de stoepen ▼an tegenstanders een taktiek. die niet van gisteren dateert, «naar zelfs oudgedienden volksvertegenwoordigers herinneren zich niet, dat ooit iemand deze projectielen met onbeschaamder pleaier heeft rondgeslingerd dan senator Joe Mccarthy het sinds 3 maanden doet. Deze republikein, die voor de eerste maal in de senaat zit en graag herkozen wil worden, beschuldigt er de democratische regeringspartij van, dat zfl in het State Departement een aanzienlijk aantal communisten tolereert. Dit „aanjjenlflk" betekende, zoals ik u reeds meldde, afwisselend 57, ~05 en 1 stuks. Na drie maanden vergeefse lastercampagne, die krantenkoppen opleverde, maar geen bewijzen, had Mccarthy een zwart schaap over, professor Owen Lattimore. Ten bewijze, dat Lattimore een communist zou zfln. bracht Mccarthy een belangrijk getuige voor de balie, professor Lotus Budenz, docent in de economie aan de katholieke Fordham universiteit: in New Vork. De laatste paar weken zfln deze 3 figuren: Mccarthy. Lattimore en Budenz verwikkeld in een politiek driehoeksdrama, dat de verbitterde partijstrijd in Amerika nog eens extra heeft aangeblazen. Vóór Mccarthy de eerbiedwaardige Senaat betrad, was hfl rechter in de staat Wisconsin. Zfln reputatie als zodanig is van gemengde aard. De heer Mcoarthy heeft nimmer de volgende feiten ontkend: L Hij hielp t e van zflu politieke vrienden aan echtscheidingen, sneller dan de normale procedure toelaat; 2. Hfl weigerde een proces van commerciële aard te behandelen, omdat de wet, die hem veroordeling toestond, zes maanden later vervallen zou, Alle documenten die op deze zaak betrekking hadden liet hfl vernietigen; 3. In 1343 probeerde hfl de belasting te ontduiken die hfl schuldig was op een bedrag van 30.000 dollar: 4.,Hfl weigerde om af te treden als rechter toen hfl zich candidaat stelde als senator, en hield dit vol tot de hoge raad hem tot aftreden dwong. Dat iemand met een dergelijke reputatie in de Senaat kan zitten, spreekt reeds boekdelen over de politieke zeden in sommige delen van de Ver. Staten. --- Het communisme dient bestreden te worden met de waarheid, niet met laster Professor Louis Budenz is een even omstreden figuur, zfl het om andere redenen. Hij is katholiek opgevoed. Na zijn burgerlyk huwelyk met 'n gescheiden vrouw werd hij geëxcommuniceerd. In 1935 werd hij lid van de Amerikaanse C.P. Hij onderscheidde Zich als stakingsleider en werd in 1940 hoofdredacteur van het communistische Partijblad „The Daily Worker". Hfl verliet de partfl in 1945 en keerde tot het katholicisme terug. Hij heeft bekend dat bij drie jaar met de geheime Sovjet-politie heeft samengewerkt ter organisatie van de moord op Leon Trotsky, terwfll hij verder in 1943 verwikkeld was in een spionnagezaak, niet met, maar tegen Amerikaanse militaire agenten. Verleden jaar was hfl een der voornaamste staatsgetuigen in het proeea tegen de leider 'der Amerikaanse --- INTERVENTIE IN ATOOMCONFLICT Verkiezingen (Van onze speciale medewerker.,! Lje bekende spreuk, die beweert dat on- der het wapengekletter de wetten zwijgen, is zeker niet van toepassing op het Rode Kruis. Het vorig jaar is het te danken geweest aan het initiatief van het Rodt Kruis, dat drie oude Geneefse conventies berden herzien, conventies ter bescherming van zieken, ouden van dagen, krijgsgevangenen, en non-combattantën. Deze bescherming werd uitgebreid over franc-tireurs die onder een verantwoordelijke leiding staan en distinctieven dragen. Op de conferentie, die het aanschijn gaf aan deze vernieuwde en hernieuwde plechtige overeenkomsten, is het niet gekomen tot de bespreking van een verbod, van de chemische, oateriologische en atoomoorlog. Dit voorstel Was,door Sovjet-Rusland gedaan, doch de conferentie achtte zich te rzake niet competent. Deze keer evenwel heeft het interj nationale Comité J van het Rode Kruis Rndt> Krili* *« Genève niet ge*\UUe INT UU aarzeld. Het heeft i I j n een oproep tot de Ot UnO i 61 regeringen gei. J richt, die het vorig jaar de vier nieuwe Geneefse conventies tekenden. Het roept °P om middelen te beramen om te komen tot een verbod van atoom- en bacteriologische Wapens. Atoombom en Rode Kruis zijn elkanders wederzijdse ontkenning. Het Rode Krui» beslat om weerlozen te beschermen. En tegenover dc atoombom staat ieder weerloos. Het Rode Kruis moet dus de atoomoorlog bestrijden, of het verliest de reden vaa zfln bestaan. • • • Toch heeft deze stap van het internationale comité ieder nog verrast. Niet zozeer omdat het tegemoet kwam aan het verlangen van Sovjet-Rusland. Maar ook om het ogenblik dat werd gekozen: juist nu terwfll de mensheid een nieuwe bewapeningswedloop inzet. Het Rode Kruis rechtvaardigt zijn daad echter met verwijzing naar de Rode Kruls-resolutie van 194», de bekende resolutie van 1948 in Stockholm, met betrekking tot de atoomwapens. De weg bereidend tot het huidige voorstel, sloot deze resolutie aan bfl het Geneefse protocol van 17 Juni 1925 'nzake het verbod van gassen en bacteriën als oorlogswapen. Zfl lag volkomen in de lijn van de Haagse conventies van 1899 en 1907 en tenslotte van het grondbeginsel, dat in de zestigerjaren van de vorige eeuw aanleiding was tot de stichting van het Rode Kruis zelf: de bescherming van de menselijke persoon tegen massale vernietiging Deze actie van het Rode Kruis is dus niet politiek, maar homanitair. Zo is het ook het geval met de pas gepubliceerde oproep aan de mogendheden. Het „internationale comité" verheelt zich echter niet, dat zijn oproep ook militaire en politieke problemen opwerpt Dit blijkt reeds uit het antwoord van de Britse regering. De Britse regering verwees het „internationale comité" namelijk naar Lake Suocess, naar de commissie voor de atoomenergie. Dit antwoord is duidelijk, het staat gelijk met een weigering. Het gaat recht tegen de bedoeling van het „internationale comité" in, nat een ander platform zoekt voor de atoombesprekingen, dan dat van de V. N. Het zoekt een platform als dat waarop het vorig jaar de nieuwe conventies van Genève lot stand kwamen, op een oonfejentie n.L, die Was bijeengeroepen door de Zwitserse regering. Het gold hier een particulier initiatief, dat doe»: de bemiddeling van de Zwitserse regering op internationaal publiekrechtelijk niveau werd voortgezet. De zaak was de prfls waard, maar met het huidig initiatief liggen de zaken moeilijker. ' • * Het internationale comité van het Rode Kruis heeft natuurlijk van stonde af aan geweten, dat het met zijn oproep aan de regeringen der beschaafde wereld een zwaar omstreden gebied betrad. leder weet, dat de mogendheden zich hebben vastgebeten in een antithese, die twee methoden inzake de controle van atoomenergie, onwrikbaar tegenover elkaar stelt. Over deze methoden discussieert het internationale Rode Kruis uitdrukkelijk niet. Het neemt daarentegen wel risico's. Het riskeert het verwflt Moskou te steunen, daar het ingaat op de Sovjet-Russische suggestie van verleden jaar. Het trotseert echter dit verwijt, nu de V. N. volledig verlamt, de belangen van de volkerengemeenschap niet meer voldoende kunnen behartigen. Zwitserland biedt aldus op zfln neutrale bodem, de gelegenheid om de dringende zaak tot een opl'jssing te brengen, die de mensheid verontrust, nl. die van het atoomconflict. Helaas, Engelands antwoord voorspelt niet veel goeds. Deze verwijzing naar de V N. impliceert te duidelijk een weigering daalde renubhkeinse oud-presiflent Hoover in Amerika een uitsluiting van Sovjet-Rusland en zijn satelieten van het organisme van Lake Success eist. Dit voorstel aanvaardt ondubbelzinnig een bestendiging van het atoomconflict. Het risico dat Hoover neemt draagt zulke verregaande consequenties, dat men bfl enig nadenken moet huiveren. Hot risico, dat het internationale i omilé van het Rode Kruis neemt is daarom zeker ver antwoord. Doch zowel het voorstel van Hoover als dat van het Rode Kruis, markeren de tanende glorie van Lake Sucoess. C.P. Hij is thans een gezien medewerker van de F.8.1., de Amerikaanse geheime staatspolitie en verschafte dit lichaam gedurende de laatste 5 jaar de namen van ongeveer 400 van zijn vroegere vooraanstaande partijgenoten. Op deze lijst kwam de naam van Owen Lattimore niet voor. De tegenwoordige professor Owen Lattimore, Amerika's grootste Azië-kenner, begon zijn loopbaan als koopman in China. Hij is auteur van 12 boeken en honderden artikelen over Aziatische vraagstukken. Van 1934-'4l was hfl redacteur van het tijdschrift ..Pacific Affairs", het orgaan van het particuliere instituut tot onderzoek naar het Verre Oosten, (in 1945, 4 jaar na Lattimore's vertrek, maakten leden van dit instituut zich schuldig aan het ver duisteren van documenten uit het State Department. Met deze nooit voldoende zaak, die thans opnieuw op uitbarsten staat, heeft Lattimore niets te makm>. Loopbaan In 1941 werd Lattimore. buiten het State Department om. door de soms eigenmachtig optredende president Roosevelt tot politiek adviseur van Tsjang-Kai-Tsjek benoemd. Van 1942-44 leidde hfl in Washington de Amerikaanse propaganda naar het verre Oosten. In later jaren heeft het State Department Lattimore nog een paar keer geconsulteerd. Prof. Lattimore is een politiek realist. Reeds voor zijn adviseursschap bij Tsjang-Kai-Tsjek was hij de mening toegedaan, dat Amerika beter deed, zich niet in interne Chinese zaken te mengen. Omdat aoor -^ A. DEN DOOLAARD Onze correspondent in Amerika V. _ J hfl in het algemeen geloofd, dat de tijd voor aftocht van het blanke ras uit Azië gekomen was. Hij beschouwde de overwinning van de Chinese communisten op het feodale bewind van Tsjan-Kai-Tsjek als onvermijdelijk, omdat het Chines volk beu was van het corrupte l van de Kwomintang. Hij heeft de Chinese communisten 'zoals hem ven vele zijden wordt aangewreven) «nooit vergoelflkenderwflze als „agrarische hervormers" afgeschilderd. Deze opvatting is in geen zijner boeken en artikelen te vinden. Hij heeft daarentegen juist omdat hfl de zaken koelweg stelt zoals ze zijn, in Moskou een slechte pers. De Tsjang-Kai-Tsjek-groep, die zich via (vroegeO machtige e og zeer jen-üddelde kooplieden op China vele vrienden in 't congres verworven heeft, haat hem met 'n dodelijke haat. Aan de andere kant heeft hij het bfl de communisten ook verbruid., omdat hij tijdens de Fins-Russische oorlog van 1939 geld voor de Finnen hielp inzamelen. Onrecht Een dergelijk objectieve figuur plaatst zich altijd in een moeilijke positie. Zijn (juist gebleken) opvatting) dat elke Amerikaanse dollar en elke Amerikaanse patroon, geofferd aan Tsjang-Kai-Tsjek, weggesmeten waren, lokte in het huidige zenuwachtige Amerika, nog steeds deerlijk onthutst over de verkeer Je afloop van de halfslachtige en kostbare Amerikaanse inmening in China, bijna automatisch de bebeschuldiging uit, dat Lattimore met de communisten zou heulen. Mccarthy noemde hem boudweg „de top-spion van het Kremlin in Amerika". (Toen de waarde senator op een openbare vergadering, waar hij niet gedekt was door zijn immuniteit, deze beschuldiging herhalen moest, bracht hij het niet verder dan Lattimore „een gevaarlijk figuur" te noemen). Prof. Budenz getuigde onder ede, dat Lattimore (dien hfl niet kent) in het geheim lid was geweest van een communistische cel. Topfiguren uit de Amerikaanse C.P., zwoer hfl, hadden, hem dat tijdens zijn communistische jaren verteld. Zijn bewijzen waren dus van horen zeggen. En twee dezer topfiguren getuigden onder ede, dat prof. Budenz loog. Wat aanstonds in de pers een moraal-filosofische controverse ontketende: wie is geloofwaardiger: een ex-communist als Earl Browder, die uit de C.P. is gestoten, of een ex-communist als Budenz, die uit de C.P. in de schoot der Moederkerk is teruggekeerd ? Met het oog op de delicatie positie, die de R.K. Kerk in het overwegend protestante en soms f el-anti papistische Amerika inneemt, aarzel ik niet een dergelijke controverse noodlottig te noemen voor een moeilijk verworven en telkens' opnieuw bedreigde godsvrede. Ik verkies als nuchter Nederlander boven de partflen te staan. Ik heb de eed vau Lattimore gehoord, dat hfl geen communist was. Dat zegt. mij niets, want in een behoorlijk proces, zoals wij dat in het „achterlijke" Europa plegen te voeren, eist de rechter niet van de beklaagde, dat die zfln onschuld bezweert, maar bfl eist vam de aanklager, dat die de schuld van de beklaagde bewijst. Maar als vier vroegere Amerikaanse secretarissen van staat (w.o. Marshall, die door Mccarthy "n „sul" wordt genoemd) verklaren, dat Lattimore hun China-politiek niet heeft beïnvloed, wanneer E4-gar Hoover, de chef van generaal Macarthur's contra-spionnage, die Lattimore drie maal aan een onderzoek heeft onderworpen, verklaart: „Alle beschuldigingen tegen hem bleken praatjes te zfln. Nooit heb ik iemand zo dikwijls van communisme horen beschuldigen zonder bewijs". Dan zegt mfl dat wel iets. En het zegt mfl meer dan de oncontroleerbare en onbewijsbare beschuldigingen, geuit door twee figuren, Mccarthy en Budenz, wier reputatie ik hierboven weergaf. Het communisme dient bestreden te worden met de waarheid, en niet met laster. Dc zaak Lattimore is, bij gebrek aan bewijs, thans door senaatscommissies opgeschort. Maar millioenen Amerikanen, w.o. zeer vele katholieken, blijven Lattimore verdacht vinden. Het over de hele wereld gelezen weekblad „Time" (8 millioen oplage) schreef: „Mccarthy heeft niet kunnen bewijzen, dat Lattimore een communist is. Maar Lattimore heeft evenmin kunnen bewijzen, dat hfl er geen is". Ik verzoek mijn lezers eens rustig na te denken over dit laatste zinnetje. Dan zullen zij beseffen, tot welke noodlottige diepten het ware rechtsbesef, een der krachtigste grondslagen van een gezonde samenleving in sommige Amerikaanse kringen is gedaald. „Time" dat de opvattingen van millioenen Amerikanen beïnvloedt, vermoord met dit ene zinnetje het morele principe waarop het recht berust Wie aanklaagt moet zijn beschuldigingen bewijzen, en niet omgekeerd. En dat bedoelde „Catholic i.teview", een orgaan van het aartsbisdom Washington en Baltimore, toen het op 15 April jX Mccarthy aanmaande, met bewijzen te komen of verder zijn mond te houden. Mccatrthy heeft, ondanks de sensationele getuigenis van Budenz, niets kunnen bewflzen maar hfl houdt evenmin zfln mond. Een van de leden van de senaatscommissie, senator Cabot Lodge, riep op de laatste zitting deze week: ..Het wordt tfld dit circus te sluiten". Maar het circus gaat door. Want we zfln hier in een verkiezingsjaar en de lasteraar Mccarthy. die zich als rechter niet ontzag de bewijsstukken in een proces te laten verbranden, heeft zfln verkiezingscampagne ingezet door alc opbare aanklager op te treden tegen het communisme. Een heleboel Amerikanen vinden hem daarom een flinke vent. Tegelflk vinden ze het flink dat hfl als senator tegen de Marshallcredleten voor West-Europa stemt. Dat deze dollars in wezen het communisme helpen bestrijden, heeft Mccarthy niet gesnapt. Volgens de methode-Mccarthy diende Mccarthy dus allereerst Maccarthy aan te klagen als verkapt bondgenoot van Moskou. --- ONDER DE CANADASSEN In zijn werk „Onder de Canadassen" (Nflgh & van Ditmar, Rotterdam) is hij niet nieuw voor de dag gekomen, maar wel zoals hij is: de gevoelige, hartelijke verteller. Soms te gevoelig en soms te veel alleen maar verteller: ln de novelle, met uitzondering voor het prachtige, mystiekgekleurde „Huwelijk" kan hfl zich zfln intuïtieve geest niet genoegzaam laten gaan. Hfl moet met verten en dromen en poëtische tournures kunnen werken, dat veroorlooft een verhaal, dat gewoonlijk eerst in een of ander gelegenheidswerl: dienst moet doen, echter niet. De meeste dezer verhalen gaan over het boerenleven zoals wfl dat in Limburg weinig anders kennen en zoals het ook in Vlaanderen is. De leerling van Streuvels, die Coolen is, komt duidelflk om de hoek kijken in een verhaal als „Het erfgoed", dat aan diens „Mlnnehandel" doet denken, maar Coolen blijft door de gevoelige zachte toonaard toch van zfln meester gescheiden. „De boer en zijn kerkplavei' liet Coolen minstens vier -naai tb verschillende uitgaven drukken. Of dit verhaal de weg naar zfln vernieuwing moet betekenen betwflfelen wfl. Ik geloof, dat Coolen die vijftig geworden U-, zfln vernieuwing eenmaal zal vinden waar Van Schendel ze vond. De wflsheid en de warmte zullen moeten doorbreken. De grote liefde. Ver van de literaire mode zal deze natuurlijk-begaafde moeten schrijven van het leven: hij zal als Van Schendel een Waterman of ale Wieehert iets als „Das cinfache Leben" kunnen brengen. --- DIE ZOTTE WAERELT Slanke lijn DE FAKIR Merindah Burman — zo noemt h% ~icfe tenminste — heeft zijn ten, ten opgeslagen in een café te Rijssel (N.- Frankrijk), waar hij dagelijks honderden bezoekers trekt. Deze fakir wtt namelijk het wereldrecord vasten verbeteren. Hij was reeds eens wereldrecordhouder, nadat hij te Bordeaux 43 dagen gevast had. Daarna klopte de Engelsman Ralph Worm» hem echter, door acht uur langer zonder natje en droogje te leven. De fakir wil het thans 45 dagen zonder eten zien vol te houden. Hij ligt in het rafé in een glazen kist op een laag glasscherven en heeft in zijn kist gezelschap van vier pakjes sigaretten e* .... 110 adders! Doktoren noemen de fakvr een idioot. Zijn vorige recordpleging heeft 'smans gezondheid reeds vol komen verwoest. Maar — hoe paradoxaal hef ook klinkt — deze fakir moet ook leven! En als hij na 45 dagen vasten inderdaad nog in le-tacn is, wordt hem een aanzienlijk bedrag uitbetaald.. Eten en liefde DE FRANSMAN Jean Rlozaire, uit Metz moest drie maanden in. een ziekenhuis worden verpleegd, nadat z-ijn vrouw hem tijdens een echtelijke twist met een zeis had bewerkt. Het vrouwtje is hiervoor tot een jaar gevangenisstraf veroordeeld-. Dezer dagen werd Jean Rozaire genezen uit het ziekenhuis ontslagen. Onmiddellijk heeft hij zich tot de rechtbank gewend met het verzoek, of de straf van zijn vrouw niet verminderd kan worden. Motief: hij heeft niemand om voor hem te koken en hy kan het zelf niet! --- POËZIE ZWIJGT, WAAR GROFHEID TOENEEMT ANTOON COOLEN in een overgangsstadium Een prachtig boek over Brabant Zó treffend heeft Antoon' Coolen met ifln Feelwerkers-romans en zfln ruige doktersboeken in het hart van het volk geschreven, dat zijn populariteit onverwoestbaar schijnt. Zfln laatste grote roman „Herberg in 't Misverstand" dateert reeds uit 1938, nieuwe romanschrijvers dienden zich aan, waarvan enigen reeds een oeuvre opbrachten dat in getal met dat van de Brabantse schrijver kan wedijveren, maar Coolen blijft in de eerste rfl der hedendaagse romanschrijvers gehandhaafd. Intussen promoveerden twee jonge Vlaamse geleerden met een proefschrift aan zfln werk gewijd, verschenen opgeveer dertig vertalingen van zfln werk in het buitenland. Hfl schreef kleinere stukken: verhalen op bestelling, artikelen, kerstverhalen en deed wat een letterkundige van professie pleegt te doen, hij vertaalde en bewerkte uit de buitenlandse literatuur in afwachting van t grote moment, dat hfl zich weer eens vrfl-uit en heerlijk aan zfln eigen scheppend werk zou kunnen geven. Soms, als in de novelle „I>e Ontmoeting", het bekroonde geschenk ter gelegenheid van de Boekenweek in 1947, en in zfln werk „Bevrijd Vaderland" waarin hij indrukken uit de oorlogsjaren verzamelde, dacht men dat hfl de aanzet hiertoe gevonden had, maar déze nieuwe beloften vonden nog geen aieuwe bekroning in een nieuw boek van formaat waartoe Coolen evengoed als Van «Schendel dat kon en Stre.uvels in staat moet zfln. Van Coolen mag men zeker nog nieuw en belangrijk werk verwachten, al moet men vaststellen dat hij, met verschillende zflner generatiegenoten, in een moeilijk overgangsstadium verkeert Het zijn vooral de poëtische naturen, die in deze naoorlogse tijd zwijgzaam werden. De kern van Coolens werk is poëtisch. En poëzie is heden helaas een slecht artikel, nu de grofheid alom hand over hand toeneemt. Het is of bij de poëtische kunstenaars vooral het geloof ontbreekt, geloof aan de eigen kracht doordat men geen klankbord meer bespeurt. Het artikel „boek" werd al te nauw aan de materie gebonden. Bij de leidende critici (als die er nog zijn!) is geen liefde meer en dit is voor gevoelige, creatieve naturen, zoals Coolen er een is. al eens vaker fnuikend geweest. In dit licht gezien is ook het boekje van Antoon van Duinkerken over Antoon Coolen niet over de gehele lijn een welkom werk. Zoals gewoonlijk de laatste tijd verwart Van Duinkerken het te beschouwen werk of de te beschouwen persoon in zijn eigen spinnewebben. De figuren, die nu groot moesten zijn en konden zijn, tonen zich door het op alle plaatsen toegeven aan banale ruzies zo klem, dat ze het uitzicht voor groter creatief werk belemmeren. --- BOEK OVER BRABANT Van zfln liefde gaf hfl onlangs blflk in een dier dure, mooie, begerenswaardige boeken, die merkwaardigerwijs onze dure tijd vergezellen, in het door hem verzameld bfl uitgeverfl Kosmos te Amsterdam uitgegeven „Land en Volk van Brabant". Een werk waarop Limburg jaloers zal zfln. De beste hedendaagse schrijvers, dichters, publicisten werken met een knap fotograaf (Martien Coppens!) samen om het Brabantse land te beschrijven zoals het in hun ogen is. Het hele boek draagt, ongewild wellicht, het stempel der Brabantia-Nostra beweging. Een paar medewerkers zfln aangezocht voor dit boek iets nieuws te schrijven en zfl deden het prachtig als A. M. De Jong (het plan van Coolen was al oud) of nonchalant als Anton van Duinkerken, wiens vertelling „Legende van de Dolle Dries' door iemand als pater Schreurs tienmaal smeuïger en raker en ook nog poëtisch zou zfln verteld. Meer dan gepraat op rijm is dit „gedicht" toch waarlijk niet. De poëzie van de prachtige Luc van Hoek is hier gelukkig goed vertegenwoordigd. Van Vlemminx waren sterker verzen te vinden geweest Het hele boek staaft de conclusie waartoe dr. P. C. de Brouwer kwam ln zfln beschouwing over het Brabantse wezen, dat de Brabantse meus tot het intuïtieve type behoort. „Land en Volk van Brabant" is voor Brabant een aanwinst, voor andere provincies als Limburg een spiegel. De Bra banüa Nostra beweging heefr nsar uitwerking niet gemist. Paul Halmon --- Maquette Vaticaanzender op weg naar Rome SCHIPHOL, 15 Mei. — Maandagmorgen half 11 is mat het KL.M.-lijntoestel PHTDI de delegatie naar Rome vertrokken dr de maquette van de radiozender welke door de Nederlandse katholieken ter gelegenheid van het H. Jaar aan Z H Paus Pius XII wordt aangeboden, deze week zal overhandigen. De delegatie bestaat uit leden van het Stichtingsbestuur van Radio Anno Santo prof. dr. J. R. M. van den Brink, minister van Eoon. Zaken; mr J R. H. van Schaik, minisier zonder portefeuille; dr. F. L. M. A. H. Houben, commiasaris van de Koningin in de provincie Limburg, oud-min!ster mr. E. M. J A. Sassem, de heer H. Nieuwenhuis, en voorts t\, T ..den van hei werkcomité, de heren J- M- Lucker, mr. Jan Derks en A. GroltecDerg. --- Hub. Vinken wint te Weert de eerste etappe van de Ronde van Limburg --- Een goed begin is het halve werk! Heel Grevenbicht-Papenhoven huldigt dankbaar „St. Cecilia" „Oude vijf" middelpunt van blijde feestdag GREVENBICHT, 14 Mei (Eigen red.) — Om 5 uur in de vrije Zaterdagmiddag schudden de Sint Cecilianen uit Grevenbicht-Papenhoven de warme lautoheid van de zomerse dag van zich af, kropen in hun beste kleren — sommigen onder een hoge hoed, anderen onder een schone uniformpet— plakten „eine knao" goud op de revers van hun jas en verzamelden in de koele voorkamer van hun „hermeniezaal" bic Tet Koele. Daar trof men oude kennissen die het gehele feest wilden meemaken en gaf men nieuwe vrienden een stevige hand en een -uitnodiging, om St. Cecilia deze. week te volgen op al haar wegen. Kleine vlagjes, die hoog boven het glanzende tumult in de lucht buitelden, hielden generale repetitie voor straks en morgen, als ze aan de duizenden vreemden moesten tonen hoe mooi Beeg en Papenbnove wel waren, pok in normale tijden is dit stevig ineengeklonken dorp zeker de moeite waard om gezien te worden, maar. als er feest is, poetst men het van boven tot onder en blaast men het laatste Etofrestje van de straten.. En tegen' de huizen plakt men grote vlaggen en de kleinere spring-driekleurtjes haakt men op processie-paaltjes. Op de eerste dag van dit grote feest, had men een schilderij van groen en bloemen gehangen tegen het gezicht van de „hermeniezaal" en geraniums keken nieuwsgierig uit hun hoge bloembakken, of de schitterlichtjes nog niet gingen leven. --- Haagse tram-mannen kwamen ter opluistering Feestweek Sittardse zangver. „Omhoog" luisterrijk geopend Vijf-en-twintig jaren schone mannenzang SITTARD, 15 Mei (Eig. corr.) — De Sittardse zangvereniging „Omhoog" heeft haar feestweek, bfl gelegenheid van het zilveren jubileum, buitengewoon goed ingezet. Zaterdagmiddag arriveerde het H.T. Mannenkoor uit Den Haag, dat de opening van de feestweek mede kwam oplu'steren. Deze Haagse tram-mannen In uniform, die naast het besturen van de trams en het kaartje» knippen zich in hun vrije tfld toeleggen op de schone mannenzang, werden aan het station begroet door de voorzitter van het feestcomité, dhr. Delsing. Hfl verwelkomde het Haagse koor in het gastvrije Zniden en sprak de hoop nit dat deze eerste liefde tussen beide verenigingen, welke ln feite toch de mooiste is, tot in lengte van jaren zal blijven voortbestaan. Voorafgegaan door de harmonie St. Joseph trokken „Omhoog" en het H.T. Mannenkoor door Sittards straten. In de burgemeesterskamer werden zij ontvangen door burgemeester Coenders en de wethouders Corbey en Schrijen. Na een welkomswoord bood de burgemeester aan de gasten uit de residentie een prachtige foto aan van de monumentale toren van Sittard Voorzitter Schrijen van het H.T. Mannenkoor sprak éen dankwoord en hoopte dat dit bezoek niet alleen een nauwer contact zal leggen tussen \de twee zangverenigingen, maar ook tussen de mensen uit het Zuiden en het Westen. Waarna burgemeester Coenders een driewerf hoera uitbracht op de Hagenaars. Tenslotte sprak de heer Delsing een dankwoord. Zaterdagavond werd in de bovenzaal van hotel de Zwaan een gala-concert aangeboden door het H.T.M.koor en de jubilerende vereniging. Burgemeester Coenders bracht dank aan „Omhoog" voor alles wat de vereniging in de afgelopen jaren voor de stad gedaan heeft. Speciale woorden van dank richtte hfl tot de volflverige directeur Frissen en tot de onvermoeibare voorzitter Plaum, die trots mogen zfln op hun vereniging; maar speciaal tot de zangers zelf, die de vereniging hebben groot gebracht. --- DODENHERDENKING Zondagmorgen had op het kerkhof een treffende herdenking plaats van de overleden leden der vereniging Omhoog. Met omfloerst vaandel ging men naar het kerkhof, waar de herdenking gehouden werd bfl, het graf van Deken Thflsen z.g. Het H.T.Mannenkoor zong het Beati Mortui, terwfli ..Omhoog" „Ecce quomodo moritur justus" ten gehore bracht D» erevoorzitter dr. Winters sprak eenkorte herdenkingsrede, waarin hii Deken Thijsen z%. schetste ais een man die steeds alles voor anderen was en het ideaal van Christelijke naastenliefde Als men een periode van 25 jaren afsluit is bet plicht dat men, vooraleer men tot' een feestelijke viering overgaat. \de afgestorven leden herdenkt Dan werd gebeden voor de zielerust van de overleden leden. De heer Donners sprak namens de familie van de overledenen een kort dankwoord. In de feestweide van de heer Gruisen aan de Rflksweg-N. werd Zondagmiddag een festival gehouden, waar aan verschillende muziek- en zangverenigingen deelnamen en dat dan;c zfl het mooie lenteweer uitstekend gesiaaed is „Omhoog" heeft op schitterende wijze dé feestweek geopend. — Een straalvliegtuig van de Amerikaanse luchtmacht is Zondag in een woonwflk in een voorstad van Denver (Colorado) neergestort. De piloot kwam om het leven. Een bewoner der stad liep zware brandwonden op. Enige bewoners werden gewond. Drie huizen raakten in brand. --- TROMGEROFFEL EN KAMERSCHOTEN Om half 6 sloegen de stokken het eerste vuur uit de trommen en barstte de lucht open, toen de donder van de kamerschoten het begin van het feest verkondigden aan het dorp en aan de dorpen in verre omtrek. Toen werd het vaandel geheven en drie vroegere voorzitters, Lam-' brichts de Cortenbach, L. Hoedemakers en L. Thissen, en de tegenwoordige praeses sloegen hun benen op de maat van de mars, die uit de instrumenten steeg. Achter deze „bevelhebbers" liep het feestcomité, wei-gehoed en -gejast, en volgden in groten getale de ereleden. Dan kwamen de werkende leden, die hun wangen bol en de bewoners uit hun huizen bliezen, om de 50-jarige te zien. Vijf maal hield de stoet stil en telkens werd een persoon aan de reeks personaliteiten toegevoegd. En de geschiedenis zal vermelden, dat eerste Tjeuke Tholen in de grote versierde auto werd „geborgen", toen Pierke SavelkouL vervolgens Klake Schtriek (Strijkers) en Wilmke Reijnen en tot slot Willem Schreurs. Zwaar goud dekte hun trouwe borst en toch zagen zij, na een diensttijd van 50 jaar bij St Cecilia er neg levenslustig uit Het schijnt een goede meesteres te zijn geweest en haar juk een lieve last Toen alles in het „Ceciliahuis" klaar was om het feest te beginnen, gingen de deuren wagenwijd open, om de „Vrienden van Aurora" hun ereplaatsen te laten innemen. Zij kwamen aan het boveneind van de tafel en wisten, dat niemand zou komen om hun te zeggen, dat zij de plaatsen van anderen innamen! --- TOESPRAAK VAN DE „VADER VAN CECILIA" Vervolgens stond de „vader van Cecilia" recht om zich te kwijten van zijn eerste plicht, een ereplicht Hfl bracht dank aan de pioniers van het eerste uur, die nog springlevend voor hem zaten en aan degenen, die naar een beter leven zijn gegaan. „De huldiging van U, gouden jubilarissen", zo zei hij, „is slechts een geringe afstraling van hetgeen wy U verschuldigd zijn. Wfl zfln niet in staat Uw grote verdiensten te schetsen, laat staan U te belonen. Wfl danken U voor alles en stellen U ten voorbeeld aan de jongeren". Toen de „oude vflf" even later *n beetje trots en met veel ontroering het gouden insigne droegen, was de beurt aan de zilveren jubilarissen en aan degenen, die „zweven" tussen zilver en goud in. Ook zij werden hartelijk bedankt en gefeliciteerd, evenals al degenen, die, op welke wijze dan ook, nu of vroeger S.t Cecilia ooit een dienst hebbea bewezen. Was bet een wonder, dat hierbij Aurora's naam weer met ere werd genoemd ? En het was geen toeval, dat burgemeester Kolen het erepodium beklom om zijn vrienden van Cecilia en alle bewoners van Grevenbicht en Papenhoven te complimenteren met zon vereniging. De woorden kwamen de burgemeester uit het hart, want de gang van zaken in Grevenbicht-Papenhoven loopt wel naar de zin van deze burgemeester. Toen kwam de praeses van Aurora de heer Theunissen, die als altijd zijn woorden wel by de hand had. En de boventoon uit de spontane felicitaties was wel, dat het hem en zijn vereniging goed deed, dat St. Cecilia vandaag in zon heerlijk kleed stak en dat Aurora bij de keuze van dit kleed een stem in het kapittel had gehad. Het woord was verder alleen aan Aurora en zfl begon voor de talrijke toehoorders verhalen te vertellen van muziekreuzen als: Sibellus, Strauss en Von Weber. Geboeid luisterden allen toe en de lichtjes in de lanen en de lampjes in de bomen zaten muisstil met schittergezichten. Toen de laatste klanken verstorven waren in de heerlijke Meilucht en Cecilia met een stralend gezicht dankte voor deze heerlijke feestgave, kon de voorzitter het niet beter doen dan met de woorden; „Het sprookje is uit! Bedankt!" ---