Uit Limburgs verleden Indiscrete geschriften l zedet,/ veranderen ook de S soiiii! h^°ms w°rden ze slechten Jr~t<:T- Lit laatste kan ge-5 die n~?or verschillende oorzar** tiak- steeds met hogere moxjoi* Hdi»'J:n Waren dan echt mo- van defensie■Vl> list , " een stapeltje brochul, en zelfs een boek van S? Sulri e van welk Si1'» ó„tot de regionale ge- S Uderrt literatuur behoren, VjSorn« ', soms diagonaal le- ns echt de teksten bestu- CJ de,_v.ersehillende gevallen n,lïi.o°r_ trieste producten iets 'srC/en VjPHsdaad en schandaal '•'.■? S da eronder enkele bijzon- S hierkaromtrent. AVe tekenen '1 n ï,33"' dat^ZO ver be" r nakomelingen of naaste in„ betrokkenen in leven •«e streken verblijven. --- Scandale pour scandale I•( jï* leefri ne^£t van de vorige PiC*»tricfcle te Maastricht (spreek -lttp' een zekere Genctelle. '' j^uurten van onze pro■■■ va ad kent men no§ '* I ''es? v, een „gets- I 1 van de „Bassing". ")rt t naam van genoem-152','e leven. Gedateerd „le ' of ,Juchtte deze man, uit X Waals België hierheen ,I(i^n gemoed in een openr schrift, gericht tegen zn L* goede burgerkringen •1 c?« „«canrfen- Terecht spreekt 'lop- e P°ur scandale". „ s'sche volgorde blijvenu n We nu iiProces de ia in'i'. devant la Cour pro'*D met het hoft„ 00r de „Cour provinueidre" te Arnhem. Het ostnsationeel rechtsgeding SW !,er dien ;ernand die als huisnst deed, werd beschulrt^'ftiging en te Maas'Bs4 veroordeeld — we a- — welk vonnis door ote^rnhem vernietigd is, te nlastelegging onbewijsk^iw "• P'(.°^ getuigenis van des- tot moord — zeer J*»l' Het 01 ? aanwezig zijn ger Bi,°olt ni t° offer overleefde *t A K^ere rt"> doch kon vanwege '■', , iertp^oods°orzaak overleden ff geval had de verdedigt 'e de vrijspraak, suc- Sot>ltfemeert een stuWe "tera- SXj "oor enminaliteit, geïnspiif«" c'aal 6?? Proces voor het _*seL Het „Gereetshof in Lim- N^iclifiir,leSjChHlt spreekt van i>vN" 1? ter zake van broelX>s'wi,f rechter had geen C%a«elde l?n uitspreken, doch t*l 5 Jaar ïot tuchthuisstraf van w Snll on'= deze affaire kwam tiSJfake Geoorloofde verhouding Kl'e gderi „ e advocaat der be-11 ei" e»t.yer°°rloofde zich publi-11 kle» so' 149 blz- omvang r.. met behulp en t 1". Jr'J Wijn cc advocaten, gebroeÏS hler°Ve7' Zich geruïneerd ach- V.bket WerHeen hoekje open doen ■ :''■'•■ Üoom een boek van bijna Ö« kof Tn at het als ondertitel ti,l >t b°estanden in Limburg" '■•> H%a*r per betekenis dan altrij. erieon Persoonlijk geval. v^t .tot „geschrift, dat de ho..'•Mai rijet met de centen ver- A,;Hetrieen tragisch aspect, kS rt6ft tot Psychologische inlei»i hbelP len 2eer geruchtmasKi\*** dèmri°°'jdzaak' Naar ge' \y: tot '8 rv-T dader in wezen een C^>nhn,?n u« nette familie, »iXi et» n,,P. Werd gebracht. (CV11? het jaar 1884 en C Oel 'v= brochurevorm, ken«HÏÏ het pleidooi gehou•lsN tr> Br, ƒ' de Wit in de zaak C* vfeïe? riaeÜls> drukker en uit- CJ'C^rn ti no°g-edel-gestienge •''/Xr van n?ubert Pijls, burgerrX>n r a«stricht en lid der &roCpi- Het betreft hier 'n lr^S^lkaraiUtre' zonder eigenlijk Vv**. «c «tkters- Interessant is V> h;rhOUdil;n en ander leert om- S^t ha,ïgen ~de Limburgse komt ;e de ..Courrier de la whet geding. --- Twaalf doden en zes gewonden VKluihaiV^ ~ Een vracht" t bi Ta. , 6n en burgers is <«eredean malaja n een hm" ?V>n e, van '9nne gelegd was door 'HrtHt' «et u- zwaargewapende VV. duürr,hlerop volgend vuur. «nüit6^ UUr maar de 'iir*i- h aanti, airen moesten voor V «ii;6 inzitt aanvallers wijken. 2b? J 8 aoHnden van de vracnt" «i^r >gers dßen te betreuren, van V 'n? r\ mzittenden werden V hh?^ pjre invallers hebben 3^ va" d« wapens _ i_?ers en hebben de ***nd gestoken. --- Waaghals slaagde niet De Amerikaanse illusionist James Crossini zou, bij gelegenheid van de filmvertoning over de grote goochelaar Houdini te Parijs, laten zien, dat er ook in deze tijd nog „Stunts" uit te halen zijn: hij liet zich n.l. op een hoogte van ongeveer 20 meter boven de straat met gebonden handen aan zijn voeten opgehangen. De bedoeling was, dat hij zich dan binnen niet al te lange tijd zou bevrijden uit deze ongewone positie en inderdaad had hij zijn handen spoedig van de touwen ontdaan. Toen was het verder echter afgelopen.... Veertig minuten lang hing hij met zijn hoofd naar beneden totdat de Parijse brandweer hem met behulp van een ladderwagen bevrijdde. — Op de linker foto zien we Crossini aan het begin van zijn experiment; in het midden heeft hij juist zijn handen losgekregen; op de rechtse foto zien we hoe hij doo^ twee notige brandweerlieden uit zijn netelige positie wordt verlost. --- Baas van Kou Ling Xolsky op de praatstoel DOVEN aan de trap naar de voordeur ligt Kou Ling Xolsky op een dekentje. Als ik over hem heen stap, gromt Zijne Majesteit ergens diep in zijn keel en als ik op de bel druk staat hij langzaam op en zegt: „Wau!" Dat is waarschijnlijk het enige Chinees wat hij nog kent en het betekent zoveel als: „Wat doe je hier?" Want al dankt de Loumdhoeve haar naam aan de heer des huizes, die Lou heet en aan diens ega, welke luistert naar de naam van Miep. Kou Ling Xolsky beschouwt het huis als zijn paleis en niet zonder reden. Zonder hem zou de woning van meneer en mevrouw Nuijen in Welten er heel anders uitzien. In de hal begint het al. Drie foto's van Z.M. en diens telgen en verwanten aan de muur en een ets van Beethovens geboortehuis, die de Ober-Bürgermeister van Bonn geschonken heeft om Kou Ling Xolsky te vereren. IZOU LING XOLSKY is een hond. In het land zijner verre voorouders zou hij misschien een straathond geworden zijn of een trekhond, of misschien had hij zn huidige leeftijd van zes en een half jaar er wel niet bereikt en had men hem na zijn eerste jeugd gewurgd om zijn pels. Hij had zelfs kans gemaakt te worden opgepeuzeld in een hondenrestaurant in Kan Si. Kou Ling Xolsky is nl. een Chow Chow. En in China doet men al die lelijke dingen met de Chow Chows. Maar gelukkig voor het beest is het ergens in België in een kennel geboren die Kou Ling heette en Xolsky is zijn eigen voornaam die naar Chinees gebruik achteraan staat. • * • TK wordt even in de zitkamer van Loumi-hoeve gelaten en zink in een diepe fauteuil. Ik tel zeven Persjes op diverse tafeltjes en tafels, zes vazen en vaasjes met bloemen en met de rijen planten voor de vele ramen van de gezellig grote kamer kom ik niet verder dan een schatting. Alle denkbare plaatsen zijn met wandborden en snuisterijen, pulletjes en asbakken, koper en aardewerk bezet en ik hoor later dat al deze dingen er niet zouden zijn zonder Kou Ling Xolsky, wiens conterfeitsei in een fraaie roodkrijt-tekening een opvallende plaats aan de volle muur inneemt. Er is ook nog een foto-staiuiaard met Z.M. en zijn zoon in groot formaat en er staat een piepklein Chow Chowtje uit een Neurenbergse speelgoedfabriek op een ander tafeltje. Dat is wat je zo direct opvalt in de royale villa is.. En als mevrouw en meneer Nuijen aan het vertellen slaan, dan blijken Kou Ling Xolsky en de negen andere Chow Chows die in de tuin royaal zijn gehuisvest, nog veel meer plaats in dit huis in te nemen, dan zo in eer oogopslag is te zien. Want Loumi-hoeve is de grootste Chow Chow-fokkerij van Nederland en dc enige in Limburg. Meneer Nuijen bracht de liefhebberij mee in zijn huwelijk en mevrouw houdt nu de kennel, want haar gemaal handelt in bier en is dus te veel op pad om het werk daarvoor te doen. • . • TN Wassenaar is het begonnen. Er was één Chow Chow in huis en een andere werd in de oorlog overgenomen van mensen die er geen eten meer voor hadden. Die eerste Chow Chow is onder een auto gekomen, maar intussen waren er al allerlei Engelse boeken in huis over het fokken van dit ras, dat bij de Britten zeer in trek is. (Als U straks wat meer over het karakter weet, zult u dat heel goed begrijpen). En met uit Engeland en België geïmporteerde Chow Chows werd een eigen kennel opgezet, die met de familie Nuijen naar Welten verhuisde. IJET was zuiver als liefhebberij begonnen en dat is het nu in hoofdzaak ook nog gebleven. Maar is het niet aardig als een hobby ook nog wat meer opbrengt dan louter plezier? Onder het getekende portret van Kou Ling Xolsky dat nu al enkele jaren in de kamer hangt staat: Champion International. Om dat te worden moet een Chow Chow in vier landen kampioen geworden zijn onder drie verschillende keurmeesters. Kou Ling Xolsky is al 30 maal kampioen geweest en hij is practisch niet meer te verslaan. W/"E komen met hem op tentoon" stellingen in Duitsland Frankrijk, Zwitserland, Engeland, Italië. Overal haalt hij de overwinning. Aan zon kampioenschap zitten geen geldprijzen vast. Meestal zijn het bekers en lauwerkransen, waarvan boven op de werkkamer van de heer Nuijen een kast vol staat. „Daar zijn bekers bij die drie maal gewonnen moeten worden om eigendom te zijn". Er horen ook oorkondes bij, die de muren van de werkkamer bedekken boven een lambrizering van bierviltjes en bierpullen die bij de bezigheden van de heer des huizes behoren als extra-hobby. Maar ook horen er al die snuisterijen bij, waarover ik al vertelde en die zoals me getoond werd lang niet allemaal te pronk gezet konden worden. In een kast staat nog een hele verzameling gebakschalen, bonbonstellen en aHerlei andere fraaiïgheden die ook door Kou Ling Xolsky zijn binnen gebracht. IVATUURLIJK is een dergelijke beroemdheid heel wat waard voor een kennel. Hij is dan ook de lieveling van de eigenaars en de eigenaar is de lieveling van de kampioen. Dat is niet zo vanzelfsprekend als het lijkt. Want in het college over het Chow Chow-ras dat ik op Loumi-hoeve te horen kreeg werd mij duidelijk gemaakt dat de Chow Chow zelf zijn vrienden kiest in huis en dat er gewoonlijk maar één werkelijk uitverkoren mens voor hem bestaat. U moet ook niet denken: „Wat een parvenu" als u een Chow Chow wat hooghartig en majesteitelijk ziet doen. Want al is het waar, wat ik vertelde over trekhonden en hondenrestaurants, het volgende is even waar en bewijst de adeldom van het ras. I~IE keizers van de Tang-dynastie hadden massa's Chow Chows aan hun Hof en verleenden die beesten allerlei adellijke titels. Zij waren ook de uitverkoren jachthonden en een welgestelde Chinese bruid kreeg dikwijls een aantal Chow Chows mee als bruidschat. Ze kon daarmee dan ook nog een pelsfokkerij opzetten, want het bont er van is in China geliefd. Waar het ras van afstamt zijn de geleerden het niet over eens. Dikwijls zegt men ctet het de Chinese Keeshond is en «ie Chow heeft daarvan ook veel: zajn felheid bij het vechten, zijn uitstaande vacht en vooral zijn staart die in een krul over de rug ligt. Maar in de Loumi-hoeve wordt een koperen Tibetaanse dog voor me op tafel gezet en die heeft ook allerlei overeenkomsten met de Chow Chow, zijn brede kop en zijn stijve achterpoten voor-al en ook zijn karakter. Anderen praten over Siberische wolven en kruisingen. Maar in elk geval is het Chow Chow ras al duizenden jaren oud. Heel typisch is de zwart-blauwe tong, die de Chow alleen gemeen heeft met de ijsberen. T>AS in het einde van de 19e eeuw brachten Britse zeelui de eerste Chow Chow naar Europa. In 1926 werd in Engeland een Chow Chow voor 1800 Pondsterling verkocht. (ƒ 18.000) Het is jammer voor de eigenaars van de Loumihoeve dat zelfs een wereldkampioen als Kou Ling Xolsky die prijs niet meer opbrengt, al heeft een Amerikaan er wel eens een fabelachtig bedrag voor geboden. Maar Mevr. Nuijen denkt er trouwens niet aan om haar kampioen te verkopen. Niet alleen omdat hij voor de kennel als fokker zoveel waard is, maar ook, omdat deze hond de huisvriend is. Thuis heet hij Wolska en hij zit niet in de kennel, maar loopt vrij in huis en tuin. Veel buitenlucht is voor de Chow Chow een levensnoodzaak en ook veel vlees. Verder is het geen lastige hond, want hij is zeer zindelijk op zichzelf. Bij regen blijft hij binnen en hij zal nooit in de modder gaan liggen. De kennel brengt wel werk mee, want er moet eten gekookt worden en zo, maar gewassen worden Chow Chows niet. Alleen als er een naar een tentoonstelling moet, wordt hij wat extra opgedoft en daarmee is de bazin wel een paar uur zoet. TjfOU LING XOLSKY in zijn rol •**■ van Wolska — het huisdier — komt binnen en vleit zich ergens in een hoek neer. „Het is echt een persoonlijkheid, een hond met karakter", zo verzekert mevrouw Nuijen. „Voor de baas is het een zeer trouwe kameraad. Maar als ze elkaar niet vinden, is het voor alle twee een verdriet. Hij lijkt erg hooghartig, een Chow Chow, zelfs apatisch, maar eigenlijk is het 'n zeer gevoelige hond. Hij kan zich fel beledigd voelen en laat zich niet door een worst paaien. Hij kan heel vrolijk stoeien met zijn baas, maar hij maakt daar nooit een publieke vertoning van. Voor vreemden heeft hij geen belangstelling en hij kan sommigen niet uitstaan. Hij laat zich zo maar niet aaien en kan dan zelfs wel eens een hap geven". Ze zijn echter onberekenbaar en gaan ook hun eigen gang. Ze gehoorzamen niet direct, maar als het hun zint. Als om die eigenzinnigheid te bewijzen, staat Wolska langzaam op en komt op me af. Hij besnuffelt me met zijn rimpelsnuit en heft zijn leeuwenkop op om me eens te bekijken. Hij laat zelfs toe. dat ik hem aanhaal. Dan kruipt hij bij de baas op de bank. „Hij is en blijft een jachtinstinct houden en gaat dan ook buiten graag achter de schapen aan. Je kunt hem goed mee op wandeling nemen, als je maar niet verwacht dat hij bij een fluitje direct op je af komt rennen. Hij zal eerst zijn boompje rustig afsnuffelen en dan haalt hij zijn baas wel in. Hij is ook een goede waakhond, maar geen keffer. Hij blaft alleen als hij het nodig acht. Op oudere leeftijd kun je een Chow Chow moeilijk nog van baas laten veranderen. Hij went dan niet gemakkelijk meer". W/E gaan eens in de kennel zelf kijken. Daar zitten negen jongere en piepjonge Chow Chows in diverse kleine rennen. Er zijn zwarte, rode en bruine bij. Ze hebben allemaal een keurig bordje met schoonklinkende namen boven hun hok. „Alle Chow Chows die hier geboren worden, krijgen: „Van de Loumi-hoeve" achter hun naam. Dit jaar hebben we maar één nest gemaakt. Maar in totaal zijn hier al wel een dikke 100 honden geboren. Ze zitten over de hele wereld tot zelfs in Turkije toe. En we gaan er nu zelfs een naar Engeland exporteren, dat om zijn Chow Chow-kennels beroemd is". „Ze brengen toch niet allemaal honderden gids. op?". „Nou ƒ 150.— a ƒ 200.— bent u aan een goede Chow Chow gauw kwijt. Als men u minder vraagt, dan is het niet veel bijzonders". Natuurlijk komen uit allerlei landen de Chow Chows naar de Loumi-hoeve voor dekking. Dat brengt ook telkens ƒ 150.— op". Daarom kunnen wij ook best begrijpen dat mevrouw Nuijen de hobby van haar man voortzet. JOEP --- Utrecht heeft geen fusie-plannen UTRECHT, 9 Nov. — De directie van de profclub „Utrecht" heeft desgeviaagd meegedeeld dat er van opheffing van deze club geen sprake is en dat „Utrecht" evenmin het voornemen heeft te trachten met een KNVB-vereniging te fuseren. Anderzijds heeft de directie van .Utrecht" Maandag een oriënterende bespreking gehad met een delegatie van de Utrechtse derdeklasser Hercules om te bereiken, dat „Utrecht" in de toekomst van het stadion-terrein gebruik zou kunnen maken. --- REUVER—LINNE ONGELDIG VERKLAARD REUVER, 11 Nov. (Eig.corr) — De op 31 October j.l. gespeelde voetbalwedstrijd Reuver—Linne in de derde klasse C, (uitslag 4—o), is door de KNVB ongeldig verklaard, wegens het medespelen van de speler J. Heidens uit Reuver. Deze speler had overschrijving gevraagd en verkregen naar de vierde klasser SHH uit Herten, en deze overschrijving was nog niet ingetrokken. Derhalve was hij voor de vereniging Reuver nog ongerechtigd. Om deze reden is de wedstrijd ongeldig verklaard en zal deze moeten worden overgespeeld. --- Jeugdblad Ons verhaal van de week NIEUWE AVONTUREN van TIJL UYLENSPIECEL (Vervolg) 's Nachts kropen de boeven door het korenveld naderbij. Tijl zette een ladder tegen de muur, maar zó hard, dat Frits het binnen zeker moest horen en klauterde naar boven. Voor zich uit schoof hij een grote stropop, die er als een man uitzag. Frits hoorde dat er iemand langzaam de ladder opklom, naar boven. Hij stond zachtjes op en ging naast het venster staan met een zware knuppel in de hand. „Dat zijn de beste pistolen", zei hij lachend tot zijn vrouw, „die zijn altijd geladen!" Langzaam werd nu de kop van de strooien pop zichtbaar. „Nu of nooit", dacht Frits, rukte het venster open en gaf de man met al zijn kracht een klap op het hoofd met zijn knuppel. Tijl liet de pop direct vallen en uitte daarbij een schreeuw, die angstig klonk door de stille nacht. Intussen stond Hein muisstil tegen de muur dicht bij de voordeur. Toen Frits de gil gehoord had en alles daarna op zijn erf doodstil werd, kreeg hij een beetje angst en zei tot zijn vrouw: „Ik vertrouw het zaakje niet, wie weet wat er gebeurd is. Ik zal eens even naar beneden lopen en kijken wat er te doen is". Terwijl hij door de- voordeur het huis uitging, sloop Hein achter zijn rug naar binnen tot bij de slaapkamer en nam weer zoals bij de diefstal van het varken, de stem van Frits aan. Dat gelukte hem ook nu weer even goed als de eerste keer. t,Vrouw", riep hij met angstige stem, „de kerel beneden is morsdood. Ik heb wel een beetje te hard geslagen. Het is notabene de zoon van de slager uit het dorp. Geef me vlug een laken uit de kast, dan draag ik het lijk naar het bos en verstop het in een greppel, anders wonen we hier geen drie dagen meer!" De vrouw schrok, liep naar de kast en gaf zonder de minste argwaan het beste laken mee. Hij was net weer weg, toen de echte Frits binnentrad en, helemaal gerustgesteld zei: „Vrouw het is maar een kwajongensstreek geweest, de dief is een pop van stro." Maar toen de vrouw vroeg: „Waar heb je dan het laken gelaten?" en Frits hoorde, dat zij haar beste beddelaken weggegeven had, riep hij uit: „Wat een spitsboeven zijn het. Nu zijn 't toch nog Tijl en mijn broer geweest, daar verwed ik mijn kop onder!" Terwijl zij samen weer terugkeerden zei Hein tot Tijl: „Jongen, Tijl, zouden we het hier maar niet bij laten? In het spinhuis is alles even beroerd wat je er krijgt, van de ransel niet eens gesproken en als je door het kijkgat op de landweg naar buiten kijkt, zie je altijd iets voor je ogen waaraan je liever maar niet zou hangen. Als ik aan mijn broer denk, hoe die nou gelukkig en tevreden in zijn eigen huisje woont, schieten me de tranen in de ogen en merk ik pas wat een armzalig beroep wij eigenlijk beoefenen. Ik ga weer als fatsoenlijk mens door het leven". Zo verliet Hein zijn kameraad en bleef Tijl alleen achter. „Een vos verliest wel zijn haren, maar niet zijn streken", dacht Tijl, „ik geef het nog niet op". Op een warme zomerse dag was Tijl eens op weg naar Schalampi. De zon brandde op zijn hoofd en hij had wel twee kwartjes willen geven voor een glas koud bier om het stof uit zijn keel weg te spoelen. Maar twee kwartjes bezat hij niet, niet eens twee stuivers. Zwaar als lood voelden zijn benen aan en hij dacht erover of het maar niet beter was langs de oever van de Rijn in het gras te blijven liggen, dan over de stoffige wegen verder te trekken. Maar zijn rammelende maag deed hem van dat plan afzien. De honger was altijd Tijl's ergste vijand en ook nu slofte hij maar verder, zuchtend van de warmte. Als de nood het hoogst is, is de redding het meest nabij. Want net toen hij mopperde: „Als er nu maar eens een schip voorbij kwam, dan mocht ik misschien wel meevaren", schalde luid achter hem de hoorn van een schipper. Tijl zwaaide met zijn grote muts en riep: „Hela, schipper, mijn benen vallen af, mag ik meevaren"? „Voor een half mens is er nog wel een plaatsje", schreeuwde de kapitein terug, "„als je je netjes gedraagt tenminste, 't Kost een halve gulden tot Schalampi!" „Geen nood", riep Tijl, „'t is goed volk en de betaling komt ook in orde". Daarbij rammelde hij met zijn met zijn zakken, waarin twee koperen knopen en een halve stuiver broederlijk de ruimte deelden. Tijl mocht dus meevaren. Over de prijs maakte hij zich geen zorg. „Waar mensen zijn, is ook wel wat te verdienen", redeneerde hij, en er bestaat ook nog 'n spreekwoord, dat zegt, dat op de Rijn veel mensen rijk geworden zijn"! Hij klauterde aan boord en werd door andere passagiers luidruchtig ontvangen. Het waren elf kooplieden uit Bazel en nog geen half uur geleden hadden ze „De Bonte Os" verlaten, wat geen wonder was met zulk warm weer. Ze wilden nu Tijl tot het middelpunt van grappen maken en met zijn versleten icistas en grote neus was hij er ook wel het geschikte type voor. Zelf zei hij niets, maar dacht des te meer. „Wacht maar", meende hij. „straks kom ik wel in de gelegenheid om me schadeloos te stellen". Langzaam begon dat spelletje dan ook te vervelen en toen ze al voorbij Hüningen waren en de Isteiner Klotz en St. Veit voorbij stroomden, zaten ze allemaal te gapen. „Zeg eens", zei toen een van hen, „je ziet er wel niet al te snugger uit, maar misschien weet je toch wel iets waarmee we de tijd kur nen doden. We vervelen ons gruwelijk!" „Haha", dacht Tijl, „nu wordt t tijd om de schaapjes te scheren". Hij stelde toen voor, dat elk om beurten aan de omzittenden een vraag zou doen. Wie de vraag niet kon beantwoorden, moest aan de steller ervan een stuiver betalen. Wie een goed antwoord gaf, kréég van de vrager een stuiver. Het gezelschap vond dat goed en ze meenden nu juist een prachtige gelegenheid te hebben Tijl er eens driedubbel tussen te nemen; de raarste vragen zochten ze uit: „Hoeveel verse eicron kon de reus Goliath op zijn nuchtere maag eten" vroeg de eerste. De medepassagiers vonden dat een onmogelijke vraag en betaalden hun stuiver. Maar Tijl wist er wel antwoord op: „Een", zei hij „want wie één ei gegeten heeft is bij het tweede niet meer nuchter"! De eerste stuiver was gewonnen. De tweede wilde nu meer op zijn tellen passen, want hij zag wel dat Tijl niet zo dom was als hij er wel uitzag. „Waarom schreef de apostel Paulus de tweede brief aan de Corinthiërs"? vroeg hij. De anderen bleven het antwoord weer schuldig, maar Tijl zei: „Omdat hij niet bij hen was, anders had hij het wel mondeling verteld"! De tweede stuiver streek hij op. De derde gooide het eens over een andere boeg en stelde de vraag: „Hoe groot is de afstand van de hemel tot de aarde"? „Veertien millioen kilometer, meet maar na", zei Tijl. De vierde vroeg: „Hoeveel dagen zijn er sedert Adams tijd verlopen"? „Zeven", antwoordde Tijl zonder aarzelen, „ze komen geregeld P. 2. iedere week terug. Zondag, Maandag, Dinsdag, Woensdag, Donderdag, Vrijdag, Zaterdag". Tiji stak zijn vierde stuiver in de zak. Intussen kwamen ze juist voorbij een dorp en de vijfde koopman kreeg toen een schitterende inval: „Dat is Bamlach", riep hij lachend, „weten jullie ook in welke maand de Bamlachers het minste eten "? Ze wisten het niet, alleen Tijl antwoordde: „In Februari, want die maand is het kortste!" Er sprong een baars boven het water uit en daarom vroeg nummer zes: „Van welke vissen staan de ogen hét dichtst bij elkaar"? „Van de kleinste", zei Tijl, toen iedereen het antwoord hierop schuldig bleef. De zevende vraag luidde: „Hoe is het mogelijk, dat er twee broers bestaan en dat toch eentje ervan slechts mijn oom is"? ..Heel eenvoudig", zei Tijl, „eentje van de twee is je vader, die kan niet tegelijkertijd je oom zijn". De achtste was nu aan de beurt. Die wilde eens bijzonder slim zijn. „Hoe kan iemand midden in de zomer als de zon schijnt toch in de schaduw van Amsterdam naar Haarlem rijden"? „Gemakkelijk", riep Tijl, „waar géén schaduw is moet hij afstappen en gaan lopen". De negende vervolgde: „Als dan iemand in de winter te paard van Den Haag naar Haarlem rijdt en hij heeft zijn handschoenen vergeten, wat moet hij dan doen om zijn hand niet te laten bevriezen"? „Van zijn hand een vuist maken", zei Tijl. De tiende verzon weer wat andc Petekind van de zeevaart „Waarom kruipt een kuiper in de vaten"? „Omdat er geen deuren in zijn", zei Tijl. Nu was de elfde nog over en gespannen wachtten allen of hij Tijl ook niet zou kunnen vangen. Hij vroeg: „Hoe kunnen vijf personen vijf eieren delen, zodat ieder er eentje krijgt en er toch één in de pan blijft liggen"? „Eenvoudig genoeg", riep Tijl, „wanneer de vijfde de pan mét het ei neemt. Het ei kan hij er net zo lang in laten liggen als hij zelf wil"! Tijl had dus nu elf stuivers gewonnen, maar nu was de beurt aan hemzelf om een vraag te stellen en daarmee dacht hij nogmaals een goede vangst te doen. Hij vroeg onnozel: „Hoe kan men twee forellen in drie pannen bakken, zo dat in iedere pan toch een hele forel ligt"? Dat kon niemand beantwoorden en de een na de ander kwam met zijn stuiver voor de dag. Zo had Tijl dus 22 stuivers verdiend. Nu verlangden de anderen echter, dat hijzelf de oplossing van zijn vraag zou geven, maar Tijl zei, dat dat niet afgesproken was. Ze drongen er echter op aan en Tijl zei: „Ik ben maar een arme gezel en kan niet veel missen!" „Dat heeft toch niets met je vraag te maken", riepen zij. „Nou", zei Tijl, „nogal veel" en tegelijk greep hij in zün zak. Hij haalde een van de stuivers te voorschijn, legde die op tafel en zei: „Ziet u heren, ik weet zelf het antwoord op mijn vraag ook niet. Hier is mijn stuiver!" De overigen zetten grote ogen op, maar moesten tenslotte zo om de grap lachen, dat ze hem de stuivers lieten houden. In Schalampi liet Tijl zich een extra maal opdienen, dat had hij wel verdiend, vond hij. * Prinses Margriet is het petekind van de Nederlandse koopvaardij. * « Zij heeft dus vanzelf belangstelling voor schepen. Dinsdag ging * ze met andere meisjes uit haar klas en enkele onderwijzers naar K a een tentoonstelling over de zeevaart in Amsterdam kijken. Hier g K zie je de prinses bij een van de scheepsmodellen. » --- Zijn we alweer achter ? Een Frans missionaris stelt zich de vraag wat er nodig is om de negers te helpen bij hun snelle ontwikkeling. Wij nemen een deel van 't antwoord voor U over. „Daar is dan allereerst de school. Zij dorsten naar kennis. In de bijzondere scholen alleen reeds zijn 2.200.000 leerlingen. Ik had een 3400 leerlingen in mijn district alleen. In de Franse Cameroens hebben de broeders van de christelijke scholen een kweekschool gebouwd met 89 leerling-onderwijzers; 2400 leerlingen staan op de wachtlijst. Leerlingen met een helder verstand in staat de middelbare school te doorlopen, een graad te veroveren op onze universiteiten. De neger is zich bewust geworden van zijn capaciteiten. Hij weet zich meerderjarig, hij verlangt zichzelf te regeren. Het is een volk dat opmarcheert, bereid om welke leider dan ook zonder meer te volgen. Deze mystiek van vrijmaking wordt ten volle door sommigen geëxploiteerd. Terwijl 't zwarte Afrika, zoveel groter dan Europa, nu pas zijn eerste katholieke bibliotheek krijgt worden sinds lang de marxistische brochures en pamfletten verspreid, tot diep in de „bush": Fils du Peuple van Maurice Thorez, werd mij voor 't eerst onder ogen gebracht door een neger: het lag ergens in zijn hut " Th. B ---