[ VAN ONZE 1 SPECIALE VERSLAGGEVER [ A. Den Doolaard J --- LEVENSPAD van Boeddha Toen de jonge radja Siddharta, die later de Boeddha — de Verlichte — zou worden, wegvluchtte uit zijn paleis, ontweek hij voorgoed een prinsheerlijk leven dat, zoals hij met een schok ervaren had, toch eindigen moest in ziekte en dood. Rondzwervend als bedelmonnik zocht hij de onderrichting van twee beroemde yogi's. Maar geen van zijn beide „goeroes" (leermeesters) vermocht uit te stijgen boven trappen van meditatie die hij zelf gemakkelijk bereikte. En geen van beiden kan zijn vraag beantwoorden: „Wat is het geneesmiddel voor de aardse smart?" Hij voelde ook dat hun systeem van zelfverzaliging niet kon leiden tot de hoge verlichting die hij zocht. Nog verkeerde hij in de mening dat de diepste meditatie slechts te bereiken was na de strengste ascese en daarom besloot hij allereerst zijn leermeesters te overtreffen, yijf yogi-leerlingen, op wie hij diepe indruk had gemaakt, volgden hem naar een woud bij het dorp Uruvela waar hij met gekruiste benen onbeweeglijk in de zon gezeten, zich zes jaar lang overgaf aan de strengste ascese. Hij leefde eerst van één bes per dag, toen van eén rijstkorrel, vastte ten slotte geheel en vermagerde tot een geraamte dat alleen bleef leven omdat hij de kunst meester geworden was door remming van zijn ademhaling zijn hart gedurende lange tijden stil te zetten (Deze kunst wordt vandaag nog door 'yogi's in India beoefend; bij een bevriend arts in Bombay heb ik cardiogrammen gezien die deze voor ons ongelooflijke beheersing Van het sympathieke zenuwstelsel en daardoor van de hartspieren onomstotelijk bewezen). Uit een dagenlange bezwijming ontwakend besefte hij ten slotte, dat hij het verkeerde pad volgde. Enkel door de meditatie zou hij de verlichting kunnen bereiken die hij zocht en voor lang volgehouden meditatie was een gezond lichaam nodig. Een jonge herderin die de Vreemde asceet vereerde bracht hem 'n pan vol dikke room met rijst. Toen zijn vijf discipelen hem zagen eten scholden zij hem uit voor lafaard en verzakeling en lieten hem in de steek. --- Stof der aarde „Zyn lichaam was geworden gelijk een verrotte boomstronk, waarin de mieren hun nesten bouwden, zijn armen en benen leken bamboestengels en zijn bovenlichaam scheen het ribbelig pantser van een krab". Zo beschrijft een der latere „soetra's" de Boeddha na zes jaar van de strengste onthechting. Hij nam bij zonsopgang een bad in de rivier, < liep toen naar het dorp en gaarde op de verbrandingsplaats de vodden bijeen die het lijk van een pas verbrande vrouw had bedekt. Daarin hulde hij zijn naaktheid; en daarom bestaat het gewaad der boeddhistische monniken sindsdien uit negen (of veertien) stukken. Toen ging hij met zijn bedelnap nieuw voedsel vergaren. Over de rijst die men hem schonk wierp een spelend kind een handjevol stof. En de prins die in drie paleizen had gewoond, at het stof der aarde. Op de plaats die tegenwoordig Bodh Gaya heet (ten zuiden van Patna aan de Ganges) zette hij zich in meditatiehouding neer onder een bodhiboom, waarvan de bladeren zijn naakte bovenlijf tekenden met hartvormige schadu■ wen, en besloot niet eerder op te staan voor hij de ware verlichting had ontvangen. Maar nu hij voedsel tot zich genomen had keerde zijn hele vorige bestaan in verlokkende en verwarrende beelden tot hem terug. In diepe zielesmart vroeg hij zich af of ook deze nieuwe poging wel de moeite waard was. De Boeddha-legende beeldt dit zielsconflict uit als een strijd op leven en dood tussen de asceet en Mara, de Boze, met zijn drie dochters Wellust, Verlangen en Begeerte. Tijdens de strijd riep de Bodhisattva, de wordende Boeddha, de aarde als getuige aan dat hij tijdens ontelbare vorige levens reeds al zijn bezit had geofferd voor het welzijn van anderen, terwijl Mara, de Boze, met één slag de heerschappij over het zinnelijke rijk had verworpen. In deze houding der aanroeping, met één hand uitgestrekt naar de aarde, is de Boeddha sindsdien talloze malen uitgebeeld. Vergeefs probeerde Mara hem te verlokken de Himalayaketen in goud en diamant te veranderen; vergeefs liet de verleider zijn naakte dochters rond de peinzer heendansen. Na een laatste aanval met dodelijke wapenen die de Boeddha als zinsbegoochelingen herkende, toog Mara af. De asceet bleef eenzaam achter in een bovenaardse vrede. Hij steeg omhoog tot een bepeinzing, die hem tijdens drie lange nachtwaken in overweldigende duidelykheïd de grondoorzaak van alle lijden openbaarde en de oeg die beschreden moest worden om dit lijden te vernietigen. Eindelijk, na een strijd van bijna acht jaar (die volgens^ de latere filosofische opvattingen de eindfase vormt van een worsteling gedurende vele vorige aardse levens) was de asceet Gaoetama tot de Verlichte geworden, de Boeddha. Nog aarzelde hij of hij zijn verheven leer, waarvan de toppunten zuiver verstandelijk niet begrepen konden worden, zou gaan verkondigen aan een menigte waarvan maar al te velen diep in dwaling waren weggezonken, gelijk lotusbloemen die reeds in de modder van de levensvijver waren verstikt. Maar andere bloemen staken boven het water uit en wachtten enkel op het licht om open te gaan. Uit mededogen met de lijdende mensen besloot hij om „Het rad van de nieuwe wet" in beweging te zetten. In helderziendheid nam hij waar dat zijn vijf weggelopen leerlingen zich in het Park der Gazellen bij Benares bevonden. Toen hij op weg daarheen aan de oevers van de door regens gezwollen Ganges kwam, weigerde de veerman om de berooide bedelaar over te* zetten, waarop Boeddha volgens de legende over het water naar de overkant wandelde. --- Brahmanisme Het Boeddhisme kenit vier grote heilige oorden: de plaatsen waar Boeddha ter wereld kwam en stierf, de Bodlhi-booni waaronder hij de verlichting ontving, en de plaats waar hij zijn eerste prediking hield. In dit Park der Gazellen bij het tegenwoordige plaatsje Sar-nath vlak buiten Benares heeft keizer Asjoka later een hoge gedenkzuil, een „stup 1", opgericht. Aan haar voet venrezen kloosters die in. de elfde eeuw door de Mongolen tot op de fundamenten werden vernietigd. In het begin van, deze eeuw hebben Europese boeddhisten er er een lelijke moderne tempel laten bouwen terwijl de wijizere regering van. India gezorgd heeJJt voor een zeer simpel miuseuira, dat enkele van de mooiste cm innigste Boedldlhia-lbeelden bevat. Niet ver van dit museum, op een grote hellende weide, ligt onder een oude boom een zerk van zandsteen, AUtijd liggen op die steen een paar slingers vam goudsbloemen als offerende. Is het zittend op die steen dat Boeddha voor die eerste maai predikte? De pelgrims nemen het onzekere voor het zekere. Ook is was, te voet gelyk een pelgrim, uit het overdrukke Bemares gekomen waar die diozijnera richtingen van het veelvormig Hindoeïsme elk hun transcendenitele waarheid verkondigen, en waar de aanhangers van de zes klassieke filosofische scholen hun disputenhouden over de 'Uiteindelijke waarheid en over de verhouding tussen God, de materie en de ziel. Maar in het Park der Gazellen zongen enikel de vogels. Heit was een van die plekken op aarde waar vrede en rust niet uit de atmosfeer schijnen voort te komen, maar waar zij het voortdurend vernieuwde geschenk lijken van een oneichlibaire geest In een ogenschijnlijk vreemde volgorde kwairne„ herinneringen aan een eendere bovenaardse wede in mij op: het stille nuïneveld van Olympia; het klooster op de Grote St. Bernfhard, waair die monniken op Kerstnacht, buiten in de sneeuw zingend aan de bergen Gods1 geboorte verkondigen; de kapel op de Heilige Bemg-Atlhos; de heuivel der heilige haviken in Zuid India. Hier in dit hertepark, had een man die voor alles mild was, zich ondanks zijn scherpe verstand verre gehouden van alle modieuze filosofische bespiegelingen. Hij sprak noch over ziel noch over eeuwigheid. Met vredige, diepe woorden verzette hij zich tegen de menselijke misverstanden en tegen de geloof smisbruiken van zijn tijd. Het toenmalige Hindoeïsme kan men gerust Brahmanisme noemen, pc oude Vedische openbaringsgodsdienst was in Boeddha's tijd verstard tot een kille vormendienst die de Brahmanen letterlijk in pacht hadden. De mensen aanbaden hen maar vreesden hen nog meer; want wie de Brahmanen en het pijnlijk nauwkeurig geregelde ritueel van hun offerdienst niet eerbiedigde, liep de kans wedergeboren te worden als een beest of als een „uitgeslotene" — de kaste die men vandaag de „Pariah's of „onaanraakbaren" noemt. Maar zelfs over de kaste der niet-uitgesloten „Sudra's", de dienaren, bezaten de Brahmanen praktisch het recht van leven en dood; een Brahmaan die een „sudra" doodde, betaalde evenveel boete als voor het afmaken van een hond. En een ieder die vlees at werd door de Brahmanen tot deze lage kaste teruggestoten. Mediterende Boeddha --- De „stoepa” in Sarnath waar Boeddha zijn eerste prediking hield (3e eeuw v. Chr.). --- Zwerftocht door THAILAND Niet God maar gebod als uitgangspunt INDIA is het land van de godzoekers en asceten. De meesten bezitten niets dan een lendendoek, een deken, een wandelstaf, een bedelnap, soms een paar boeken. Wat zoeken deze honderdduizenden op hun soms jarenlange zwerftochten van de ene heilige plaats naar de andere? Bevrijding van de ziel uit de gevangenis van tijd en ruimte; vereniging van de eigen ziel met de wereldziel. Sommigen proberen door de strengste ascese hun ziel los te maken uit het stoffelijke en dan in steeds dieper meditatie, waarbij de persoonlijkheid zich oplost in het oneindige, uit te stijgen boven vreugde en smart, boven goed en kwaad. Geen enkele daad kan hun dan meer worden aangerekend en zo hopen zij te ontsnappen aan het „samsara", de eeuwige ronde van geboren worden en sterven. Een oeroude Indische wijze om dit ideaal te bereiken draagt de tegenwoordig veel misbruikte naam „Yoga". De wortel van dit woord, Yuj. is verwant met ons woord »juk". De bedoeling van het systeem is om de eigen geest en de wereldgeest „saam te jukken". De methode bestaat uit zelfbeheersing door toepassing van geweldloosheid, waarachtigheid en kuisheid; uit de beoefening van bepaalde zeer moeilijke lichaamshoudingen die een voorwaarde zyn voor meditatie; nit volslagen beheersing van de ademhaling; uit een zelfbedwang dat tot volledige uitschakeling van zintuiffelijke indrukken leidt, en dan ten slotte uit een meditatie die geleidelijk tot oplossing van de persoonlijkheid moet voeren. --- Middelste pad Daarnaast vereerde de gewone man de asceten die onafgebroken in de zon staarden, of zich bij de grootste hitte tussen vier vuren lieten roosteren, op een plank met spijkers sliepen of hun boven het hoofd uitgestrekte arm lieten verdorren. Tegen dit hele samenstel van rituele tirannie en vruchteloze zelfkwelling keerde de Boeddha zich nu in een waarlijk revolutionaire leer, die 'n plaats verleende ook aan laaggeborenen en verschoppelingen. Men kan deze ommezwaai in het religieuze denken niet te hoog aanslaan. Vijf eeuwen voordat Paulus uittoog om de leer van Christus die oorspronkelijk alleen tot de Joden gericht was, aan de mensheid te brengen verkondigde de Boeddha reeds een universele boodschap. Juist daardoor is hij „het Licht van Azië" geworden. De vijf monniken die hem eerst mokkend hadden ontvangen, zagen hoe er een grote glans van hem uitstraalde toen hij hen begon te onderwijzen: „De man die niet vrij is vao dlw__ngen kam zich niiiet reinigen door het lezen der heilige boeken, door geschenken aan priester®, door offere aan de goden, door zelükastijiginig met hitte en koude, of door andere martelingen die ! hij zich oplegt terwdlle van de onsterfelijkheid. Onreinheid bestaat niet uit het : eten van vlees, maar uit boosheid, dirontoenschap, koppigheid, huicheliachtigbeidi bedrog nijd, zelfverheffing, scfaamperlheid tegen anderen, oppervlakkigheid en slechte voornemens". Nog voor zijn eigenlijke verkondiging zette Boeddha daarmee die puntjes op de i: zonder 'a leven van _«Mieivo_e miildlheidl, ze—beheersing en onzelttouchtigtheid viel er niet zijn leer niets te beginnen. Dit is het eerste kenmerkenr de onderscheid tossen het Boeddhisme en andere religies: het uitgangspunt is niet God, maar een gebod; niet één godenwereld maar het voorschrdifit aüle levende schepselen lief te hebben. Het is geloof ik goed hierop nogmaals de nadruk te leggen, ook omdat in het westen het begrip „Boeddha" veelal te snel vereemzeivigd wordt met „Nirwa*ma" (iets dat alles era tegelijk niets is, en met de methoden van het westers denken niet begrepen, kan wonden), net zoals „Eimstei»v" vereenzeivigld wordt met „relativiteits-tlheorie". Maar net zoals Einstein deze theorie pas kon opste—er» nia tientallen _ jaren van wetenschappelijk vorsen, zo is ook „Nirwana" in het Boeddhisme het einddoel van een lange weg. Deze weg begint volgens Boeddha bij een punt dat het juiste midden houdt tussen een leveni van onprofijtelijke ascese en. een zeif—uelhitig bestaan van zinnelijke bevtredigkig. Zijn hele verdere leven was een verkondiging van dit .jn-döekte" pad. Na de prediking in ht gataellenpairk waar hij zijn eerste vijf discipeüeni won, trok hij 45 jaar lang, steeds te voet, als bezitloos bedelmonnik door Noord-India. Alleen tijdens de periode van de zware moessonregens trok hij zich met Zijn volgelingen terug in giröttên om daar te mediteren. Hij stierf op 80 jarige leeftijd in een tuin bij het stadje Kusjinara. Drie maanden tevoren had hij echter aan zijn lievelingsleerling Ananda reeds zn komende dood voorspeld. Zijn laatste woorden tot Anandia waren „Het Pad en de omderwijeing, die ik u heb getoond en verklaard zulten uw goeroe" (leeraieester) zijn nadat ik ben heengegaan". In deze woorden ligt meteen het diepe onderscheid tussen Boeddhisme en het Christendom. Christus zei: „Ik ben de weg. de waarheid en het levani". Boeddha wees zijn discipelen enkel een pad dat hij zelf tot het einde toe beging. Hij liet zijn volgelingen de moeilijke taak zich zelf te verlossen door eigen inspanning. Van alle religieuze systemen stelt het oorspronikeilijike Boeddhisme aan de mens de alleirzwaarste, ja zelfs bovenmenselijke eisen — juist omdat het de mens van zijn menszijn wü ontdoen. Over de vensch_lenide stadia van dit boeddhistische pad een volgende maal. Het beeldhouwwerk van de verwoeste „stripa" (3e eeuw v. Chr.). --- Dox is blind geworden ROME, juni. (AP) — De beroemde Italiaanse speurhond „Dox", die voor zijn aandeel in 172 arrestaties acht gouden en 22 zilveren medailles in de wacht sleepte, is blind geworden. Toen Dox twee en een half jaar geleden met pensioen ging was hy de' meest besproken en waarschijnlijk ook de meest gedecoreerde speurder van het Romeinse politiecorps. Hij was toen juist vader geworden van een nest jongen. Verschillende Italiaanse bladen wezen er op, dat dit niet bepaald een symptoom is en suggereerden dat er andere redenen waren om Dox met pensioen te sturen. „Il Paese" publiceerde een tekening, waarop Dox, a la Sherlock Holmes getooid met geruiten pet en pijp, uit het hoofdbureau van politie geschopt wordt. Eronder stond: „Ze zijn alleen maar jaloers". De gepensioneerde politie-sergeant Giovanni Maimone, vroeger de trainer en nu de eigenaar van Dox, bemerkte gisteren plotseling dat er iets aan de «gen van de hond mankeerde. De dierenarts stelde vast dat de beroemde hond langzaam maar zeker blind is geworden. --- Dr. Armstrong Jones als huisjesmelkers ! LONDEN, juni (AP) — Ongeveer 100 bewoners van een huurkazerne hebben gedemonstreerd voor de woning van de Britse minister van Huisvesting, Charles HUI. Zij wilden zich hiermee beklagen over hun huiseigenaar, een onderneming waarvan de schoonvader van prinses Margret, Ronald Armstrong Jones, onderdirecteur is. De demonstratie tegen de huurverhoging door de huiseigenaar werd om half acht 's morgens gehouden. Minister HUI lag nog in bed. Hij haastte zich naar beneden en vroeg de demonstranten de buren niet wakker te maken. Hy > hoorde de klachten van de demonstranten aan en aanvaardde een petitie met 3.000 handtekeningen. Hij beloofde de demonstranten „dat hij de zaak zou bekijken". --- JAN HANLO 50 JAAR Late Avant-gardist was jongeren nog voor Met aan boek Verzamelde Gedichten, in totaal nog geen honderd pagina's vullend, heeft de dichter Jan Hanlo zich zijin plaats in onae letteren veroverd. Die gedichten en nog enkele opstellen in tijdschriften staan ook in voor Jan Hanlo ails persoon; andere ambities heeft hij niet meeir„ met een zeker sarcasme beweert hij wel eens dat hij maatschappelijk miilsülufcit zou zijn. Dat kan hij zo langs die neus weg nu wel zeggen» omdat het met zijn gedichten en met zijn hele curieuze literaire figuur echt wel goed is gelopen. Men moet al zoeken in onze letteren om nog een tweede schrijver te vinden die als hij, op latere leeftijd met het schrijiven van poëzie begonnen, nog ruim voor zijn vijÊtligste zijn markant beeld scherp in het grillige patroon van de (middentwintigste-eeuwse) letteren heeft gegrift. Er is wel enige geschiedenis in zijn ontwikkeling, er zijn daarbij ook allerlei „petitels histoires", die hij eigenlijk zelf eens zou moeten neerschrijven in dlatt kflinische luciedle praatproza van hem, dat toch wel erg tegengesteld is aan zijn gedichten met hun melancholie, woordlmiuiziek, hun kamige wijsheid en treffende voordracht. Men zal zyn gedichten moeilijk kunnen vangen in 'n reeds bestaande literaire formule. Van begin af heeft Jan Hanlo het anders gedaan dan anderen. Ook elk nieuw gedicht was anders. Er was nog niets van „experimentelen" of „aitonalen" uit of bekend toen Jan Hanlo — het was 1944, nij was geëclipseerd uit Beriijni, waarheen hij aüs werkstudent was opgevorierd — al zon vrijspel-gedicht makte als Hou je van me - altijd, in twee kolommetjes. hou je van me altijd wat wU je verder niets vergeet je me ik weet het niet wie ben je ik ben twee ben je goed en minder goed ben je kwaad en minder kwaad wie word je dat weet jij misschien ben je wys of ben je dom nee ben je sterk, ben je zwak nee nee nee boem Men beluistert hier in deze echte avantgairdist, ook al de giekeerdihieid naar de taai van het kind-, zoals enige tijd later Karel Appel en Lucebert zich ook naar het visueel teken van het kind zouden keren. Jan Hanlo was 32 jaar, toen hij regelmatig maar toch met zekere tussenpozen gedichten begon te schrijven. Hij werd op 29 mei 1912 geboren te Bandoeng, bracht zijn jeugd door in het Brabantse Deurne, studeerde hbs, behaalde de akte Engels M.O. A, studeerde onder de oorlog Grieks en Latijn om staatsexamen gymnasium te kunnen doen, hetgeen hem meteen lukte; in plaats -wan de studie v Engels voort te zetten ging hy over naar de psychologie. Hij werd als student aan de Amsterdamse universiteit (bij prof. Revese) door de bezetters weg gehaald^ naar Duitsüand, waaruit hij spoedig wist te ontkomien Er i» in het werk van Jan Hanlo niets te vinden wat aan de oorlog herinnert. De actuaiMteiit van de dag beroemt hem nauwelijks. Toch is hij niet iemand die zonder problematiek leeft, het tegendeel is eerder waar. Hij is voortduirend met de wezenlnjlfce problemen van de mens bezig; hij i piekert over wat we de eschatologische begrippen noemen, over .bijbel-exegese; hij bestudeert het insect, heeft een enorme belangstelling voor het verschijnsel hond, zijn hele vrije bestaan is door al die puEzles en problemen volledig bezet. Zal uit al dat gepieker nog eerie ts aan literatuur uitkomen? Wij kunnen bij Jan Hanlo van alles verwachten, maar wat logisch lijkt komt bij hem zelden uit. Hij wil zich niet .igen. laat zich niet imlijiven, wordt nooit een dichter van enige engagement. Men kan uit zijn poëzie wel weten dat hij Engelse lessen heeft gegeven, door de wereld van het kind wordt geboeid. voor honden voelt, maar men zal er niets in vinden van enige topografie, geen religieus getuigenis. Hij heeft zijn overtuiging maar wil die juist als zijn poëzie, onafhankelijk houden. Jan Hanlo is woonachtig in ValkeniburgJiouthem, hij heeft de portiersloge van de VoJksihogeschool „Geer_ngshof" betrokken.. Als hij er niet weer eens pech mee heeft, kan men hem op een zware Vincent H.R.D., een 1000 cc kopklepper over de grote wegen horen ronken. Een andere hobby is: jazz. Hij had om op zijn vijftigste verjaardag zijn vrienden te tracteren aanhankelijk een roemrucht Amsterdams jazz-orkest willen engageren, ails hij er maar zeker van kon zijn dat het op de dag van zijn feest niet regende. Nu, het is biijiven regenen, maar zijn vele vrienden danken hem toch en zeggen hem graag: Proficiat Jan! Paul Haimon. --- Pilotenhelpers naar Engeland Woensdagochtend is een groep van 26 Nederlanders die in de oorlog Britse vliegers uit het bezette Europa naar Engeland hielpen ontvluchten, van Schiphol vertrokken voor een vakantie van een week in Engeland. De pUotenhelpers maken deze tocht op uitnodiging van 'n aantal Britse oud-vUegers, die zich verenigind hebben in de „Royal Airforce Escaping Society". Op de foto: De pUotenhelpers aan het begin van hun tocht naar Engeland. --- Muiderberg weer in de belangstelling Expositie Tweeduizend eeuwen Zuiderzeegebied Opbloei toerisme verwacht MUIDERBERG, mei — Bij de inpoldering van het IJsselmeer zijn in de loop der jaren vele schatten op oudheidkundig gebied gevonden. Nog onlangs heeft men bij het zandzuigen rond Muiden de resten aangetroffen van de mammoet, de lüolharige neushoorn en van de bison. uit de IJstijd. Toen het Noordzeekanaal er nog niet was was de Zuiderzee een internationale vaarweg. Bij de inpoldering heeft men resten van schepen gevonden met inventarissen van schippersgezinnen, waaruit men veel over die gezinnen te weten is gekomen. Nu de dijk, die in de richting van Muiderberg zal lopen, is aanbesteed, heeft de Vereniging voor Vreemdelingerwerkeer in Muiderberg „Floris V", de gelegenheid aangegrepen om een groots opgezette tentoonsteUing te houden op archeologisch, geologisch en biologisch gebied van de schatten, die in de Zuiderzee in de loop der jaren aan het licht zijn gekomen. De Dienst Oudheidkundig Bodemonderzoek van de IJsselmeerpolders verleent aan deze tentoonstelling, die van zaterdag 9 juni tot en met 28 juli in „Het Rechthuis" in Muiderberg zal worden gehouden, medewerking. Muiderberg, dat een enigszins geïsoleerd stukje natuurschoon is gebleven, dat reeds ten tyde van Vondel, Hooft en Tesselschade bekendheid genoot, zal weer in de toeristische belangstelling komen, wanneer het, na de inpoldering van zuidelijk Flevoland, aan 'n randmeer zal komen te liggen en de jachthaven aan Muiden gemoderniseerd zal worden met het oog op de dan te verwachten toeristen. Dit is de achtergrond van deze oudheidkundige tentoonstelling, die zal worden geopend door de burgemeester van Muiden, de heer Th. Coops. De archeoloog van de Directie Wieringermeer en IJsselmeerpolders en hoofd van de Dienst Oudheidkundig Bodemonderzoek, de heer G. v. d. Heide, zal een voordracht houden over het onderzoek in de loop der jaren. De tentoonstelling zal de naam dragen: „2000 Eeuwen Zuiderzeegebied van Ijstijd tot Polderland". --- BLIKSEM LONDEN, jund (AP) — Alan Raymond keek gisteren naar buiten, toen een hevig onweer woedde boven Noord-Londen. Hij zag voor het huis een man schuilen onder een boom. „Kom binnen", riep hij, „voordat de bliksem in die boom slaat!". De schuilende man gaf haastig gevolg aan de uitnodiging. Enkele minuten later sloeg de bliksem in de schoorsteen van Raymond zodat de gast een lading roet over zich heen kreeg. „Heel vervelend", verklaarde Raymond later. „Gelukkig heeft hy my niet de schuld gegeven. Hy nam het nogal laconiek op". ---