TEKKO TAKS EN HET SPOOKSLOT ILPENRODE 60—4 — Eenmaal aan de andere kant van de zaalmuur, draaide Tekko de panelen weer achter zich dicht. Onmiddellijk gloeiden een paar kleine elektrische lampjes aan die met hun schijnsel de lange gang tot in de verste hoeken en gaten verlichtten. „Zo, zo, da's hier piekfijn in orde! " mompelde Tekko, blij dat hij hier nu tenminste toch zien kon. „Hieraan zijn kosten noch moeite gespaard. Maar dit zal wel niet op last van Kazan de Dikke, heer van üpenrode, aangebracht zijn, zou ik denken. Die gang zal waarschijnlijk wel altijd bestaan hebben, maar die elektrische leidingen kunnen onmogelijk uit 1301 dateren. Enfin, ik zal nu wel gauw ontdekken wat dit allemaal te betekenen heeft, maar met spoken behoeven ze voorlopig 61—4. — Voorzichtig duwde Tekko tegen het zware linnen doek en waarlijk, er zat beweging in. Het kon dus niet anders of dit moest de achterkant van het grote portret zijn, dat Tekko die bewuste spookavond zo nauwlettend had gade geslagen. Dat klopte ook precies met die twee gaatjes waar hij zojuist doorheen had gekeken en die dan op de plaats van de ogen moesten zitten. Om volkomen zekerheid van deze ontdekking te krijgen, schoof onze vriend met grote behendigheid het zware schilderstuk wat opzij en toen zag hij dat hij zich niet had vergist. „Ziezo, dit deel van het mysterie heb ik ten minste opgelost! " mompelde onze held tevreden, terwijl hij behoedzaam verder sloop door de lange gang. „Net zo ik al zei: bangmakerij. En die geschiedenis van 62—4. — Langzaam en omzichtig naderde Tekko de solide stalen deur. Maar toen zich daar achter geen enkel geluid deed horen, stapte onze vriend kordaat naar binnen. Het vertrek waar hij zich nu bevond, bood een enigszins eigenaardige aanblik. Het leek meer op een vergaderplaats van het een of andere geheime genootschap dan op een middeleeuwse kelderruimte en nieuwsgierig keek Tekko om zich heen. „Wel, wel, als ik nu ik weet niet wat verwacht had, dan was het toch zeker niet dit! " mompelde de onverschrokken speurder en hij liep met een grote boog om een paar geladen machinegeweren heen. „Nee maar! Kijk nu eens even! Daar hangen zo waar de niet meer bij mij aan te komen! " Tekko liep de gang in en toen hij de hoek omgegaan was, zag hij onder een groot vierkant gat in het paneel een klein trapleertje staan, „hè, wat zou dat nu weer te betekenen hebben? " vroeg onze vriend zich af en neiuwsgierig besteeg hij het trapje. „Linnen, heel dik linnen! Maar wie zaagt er nu zon groot brok hout uit zon oud paneel om het dan weer met linnen dicht te maken? Oh wacht Er zitten twee gaatjes in het doek! Even kijken! Hè, da's ook toevallig, ik kan precies de plaats zien waar ik gisteravond heb gezeten. Maar dan... maar dan moet dit het schilderij geweest zijn dat me zo aangekeken heeft! Nu begin ik er eindelijk iets van te begrijpen! " gisteravond was opgezet om mij hier weg te krijgen. Maar waarom? Hé een trap! Zou die misschien naar die geheimzinnige ligplaats van die motorboot leiden? Wacht, ik zal eens even gaan kijken! " Voetje voor voetje daalde Tekko de vochtige stenen trap af, die overwelfd werd door druipende en met schimmel begroeide bogen. „Oh, dit zijn nu zeker die grafkelders waarover die oude fantast verhaalde! " redeneerde Tekko, terwijl hij zich verder spoedde. „Maar die moderne stalen deur daar, die open staat, die zit vast nog niet zo heel lang in deze gewelven. Tjonge wat een kolossale grendel zit daar op. Het zal zeker de moeite lonen om daarachter eens een kijkje te nemen! " spoken tegen de wand. Hi,hi,leukvetzonnen,datmoetik toegeven. Maar wat, nu eigenlijk precies de bedoeling van die lui is die 's nachts in deze witte hansoppen rondlopen snap ik nog niet. Maar dat het geen vriendelijke heren zijn met edele bedoelingen, kan ik uit de rest hier wel opmaken. Wacht, even proberen hoe of mij zon spoken-uniform staat! " Tekko nam één van de witte kleden van de muur en paste dit aan. „Precies mijn maat! " glunderde hij toen. „Ik zal het maar meenemen. Wie weet hoe of mij dit nog eens van pas komt. Alleen zou ik nog wel graag willen weten hoe of ik in dit pakje licht moet uitstralen.." --- Russisch circus naar buitenland MOSKOU. - Artiesten van het Russische circus hebben nieuwe pro grammas voorbereid, die zij dit jaar in ruim twintig landen zullen vertonen. Dit heeft de leider van de Sovjet-circus-vereniging, Feodisij Bardian, in een vraaggesprek met het vakverbondsorgaan „Tored' verklaard. Volgens hem zijn er in de Sovjet-U--nie vijftig circussen die op een vaste plaats werken, en vijftien circussen die rondtrekken. Jaarlijks wonen ruim 50 miljoen mensen een voorstelling bij. --- "«. n ____\r _^_____o___\^^______\\ Hft __r 1 ƒ <*w^)3Bßww<^^ _^H ■ -"^ \V' _r Ifl BLJMI RB______.' _J I Ai ''i 4_\W_- é\W_____ _.!_______. M_M__K ___. -__-_-\-\t~^~_________J&'' _W ■\\ '^ \ i '.^ :■■ __f _>-7_l_r*_. _____it^_.X B_^^ I _^*titw __■ __F ". _»I « _^1 ____W__W^&*- *fr —**"___■ " 1 |^^^^_. __ïï i __§ H bh _B-v*'J ■■■^^ÜS_P _W i* WÊ __■ " *%s_____________Tm ™ * l^k jJB _W*__\WÊ m i_WWW ___________________*-. x ■*** b&___ ___. n waardebon f.200,, 9e Pioneer auto stereo 1 ""Jf Pil _.-J 2i' Sunbeam hairoirier kit RC-20 .75,-; cassette player TP-83 f. 135,; 10e M_iïï__W®*wLm *** l*" .Jo?*™ ** &ï LJ._>__! I_ Samsonite ladies PuUman suitcase 29" W&\_-_É_W&m ? J^fVn^ 'lJ f.120,; Ile Saunda facial unit met creme* ?" **"£* £"* £110.-! 12e 1 krat Hennesey BA xxx 4x2 SfIyHMM Os. AmanlU waardebon f.25,. TREKKING 1 FEBRUARI 1971 I --- II II ' ROXY AIRCONDITIONED VRIJDAG 5, ZATERDAG 6 ZONDAG 7 OM 8.30 N.M. m ' i THE NUMBER ONE NOVEL OF THE YEAR...NOW A MOTION PICTURE! «ROSS HUNTER f—«uchon AIRPORT BURT DEAN LANCASTER-MARTIN JEAN SEBERG JACOUELINE BISSET A UNIVERSAL PICTURE <____$ --- lW£h BONAIRE TRADING COMPANY '^iïysÈr3 CURACAO N.V. ..^rer^ HELFHICHPLEIN 7 PHOIME !3é63-t3*912-HT20 --- Hoe de dieren hielpen HET REGENDE dat het goot, al twee dagen lang. En kabouter Brr wreef tevreden in zijn handen. „Wat zullen mijn 'rooibietjes en mijn warmoes nu goed groeien", zei hij. „Ik hoop, dat het de hele week door regent". „Maar ik niet! " riep Pinkie en keek verlangend naar buiten. Hij wilde zo graag met Moene Muis en de andere dieren spelen. Maar de mondi was veel te modderig en alle dieren bleven in hun holletje. „En ik ook niet", riep Poetsje. „Ik moet de hele dag de vloer weer schoon boenen. Kijk, daar heeft kabouter Brr weer een vuile voetstap gemaakt. Bah, ik wou, dat we in de stad woonden. Daar zijn nette stoepen voor de huizen in plaats van die vieze modder". „In de stad groeien geen rooibietjes of warmoes", zei kabouter Brr. „Maar ik weet wel, wat ik zal doen. Ik ga grint in de tuin gooien". „Grint in de tuin? " vroeg Poetsje verbaasd. „Ja", zei kabouter Brr. „Van grint k oeen modder in je schor.p huisje". ie volgende morger • >g hij de rr* ei, ..ulde ■r met de steentjes, die hij vond. En Poetsje en Pinkie hielpen dapper mee. „Vanavond hebben we grint in de tuin", lachte kabouter Brr. Maar ach, wat viel dat tegen! Het duurde een hele tijd, vóór het karretje vol was. Toen het avond was, was het tuintje pas half vol en hadden de kaboutertjes een zere rug van het werken. „Morgen maar verder", zuchtte kabouter Brr, „Ai ai ai, wat ben ik moe! " En het duurde niet lang, of de kaboutertjes sliepen als roosjes. Maar twee parkietjes in de cactus voor het kabouterhuisje sliepen niet. „Heb je dat ge-zien? " zei de een, „Wat hebben die arme kaboutertjes hard gewerkt. Konden we ze maar helpen! ' „Maar dat kunnen we! " zei de ander met glinsterende oogjes. t,Als alle dieren van de mondi mee doen, is het tuintje morgen ochtend klaar". EN TOEN WAREN al gauw : alle dieren uit de mondi druk jn 1 de weer. De geitjes hapten met hun grote bekken hap hap hap 1 wel vijf steentjes tegelijk op en 1 brachten ze naar het tuintje, waar ze ze tik tik tik op de ' grond lieten vallen. En dan renden ze weer de mondi in om 8. (jrmt te zoeken. De konijntjes snuffelden met i neusjes ov nd en als ze een steentje vonden, renden ze ermee naar het kaboutertuintje. „Alwéér een steentje! " riepen ze tegen elkaar, „Wat zullen de kaboutertjes morgen- ; ochtend opkijken! De muisjes dribbelden zo ' ijverig heen en weer, dat ze telkens tegen elkaar opbotsten en hun steentjes lieten vallen. En de parkietjes moesten wel drie keer een paar muisjes uit elkaar trekken, die met elkaar wilden vechten, omdat ze elkaars steentjes wilden afpakken. De slimme hagedisjes pakten de steentjes met hun voorpoten vast en renden ermee op hun achterpoten pijlsnel naar het kabouterhuisje. Maar een muisje, dat hun na wilde doen, viel pardoes op zijn neus. Muisjes kunnen maar beter op alle vier hun pootjes blijven lopen, he! Piet Pelikaan met zijn grote snavel kon wel twintig steentjes tegelijk dragen. En als hij ze allemaal tegelijk in het kaboutertuintje liet vallen, gina het van rikke tikketikketik. -Hoor eens hoe het regent! " bromde kabouter Brr dan slaperig tegen Poetsje. ZELFS DE FAMILIE Schild pad bleef niet achter en droeg zijn steentje bij. Voorop liep Zeurpiet, in het midden liep mevrouw Schildpad en achteraan Baby Schildpad. Ze hadden alledrie een steentje in hun bek en kropen langzaam, langzaam door de mondi. En net toen ze bij het kabouterhuisje aan kwamen en hun steentje in het tuintje gooiden, kwamen de kaboutertjes naar buiten. „Nee maar! " Met open mond keken ze naar hun tuintje, dat helemaal vol met grint lag. Geen plekje zand of modder was er meer te zien. „Hoe vinden jullie het?" schreeuwden de parkietjes. „Prachtig prachtig! " zeiden de kaboutertjes blij. „Jullie hebben ons zo vaak geholpen", zei Zeurpiet de Schildpad. „En nu hebben wij jullie eens geholpen". „Wat lief! " zei Poetsje. Als beloning schonk ze voor alle dieren een lekker glaasje lamoentjeslimonade in. En de mob zette ze in het schuurtje, want die had ze voorlopig niet meer nodig. --- NELBASILIO . *De staatsprijs dramatische letterkunde van Nederland zal dit jaar niet worden toegekend. De jury vindt, dat in 1970 geen toneelwerk is gepubliceerd dat deze prijs zou verdienen. ---