Toekomst De laatste jaren is in Ashanti het bewustzijn gegroeid dat de uitgave van de krant geen doel op zich zou moeten zijn, maar een middel om gericht te werken aan het uitljpuwen van de Surinaamse vrouwenbeweging Er is een sterke vrouwenorganisatie nodig die formuleert wat er leeft onder de vrouwen en die haar eisen naar voren kan brengen. Een vrouwenorganisatie geworteld in brede lagen van de Surinaamse vrouwenbeweging. - De kennismaking met ervaringen uit de internationale Derde Wereldvrouwenbeweging (Forum '85 in Nairobi) heeft het bewustzijn, dat je organiseren noodzakelijk is om veranderingen ten behoeve van vrouwen te kunnen bewerkstelligen, nog eens versterkt. Organisatie dus niet alleen in ons eigen vrouwengroepje maar politiek, nationaal en internationaal. Vijf jaar Ashanti heeft geleerd dat het ontwikkelen van een visie op de oorzaken van vrouwenonderdrukking noodzakelijk is, voor de juiste strategie in de strijd tegen vrouwenonderdrukking. Onze bijdrage in de opbouw van de Surinaamse vrouwenbeweging willen we de komende jaren op dat vlak richten. En natuurlijk blijft Ashanti daarnaast gewoon uitkomen, met nieuws, met ervaringen van vrouwen en met verhalen over wat er leeft in de vrouwenbeweging. --- Alles en niets Ik voelde zo heel goed dat er wel degelijk onderscheid was. De een had alles en de ander niets! Ik vond het rot en bad iedere dag dat alle mensen a.u.b. evenveel kregen. Zag dit niet gebeuren. Vreselijk. Ik was toen pas zeven jaar. Merkte op school dat de Nederlandse kinderen ons, Mólukkers zielig vonden. Wij hadden het ook altijd gedaan? Kwam de zuster van het rode kruis op school. Ze keken op ons hoofd. Ik begreep het niet. Bij mij vonden ze nooit iets. Wat ze dan wel zochten, wist ik ook niet. Vond het alleen maar vreselijk oneerlijk, want alleen wij moesten mee de gang op. Ik mocht altijd met de zuster mee, omdat ik hét niet had. Ik kreeg een pen en een schrift en mocht de namen opschrijven van kinderen die het wel hadden. Het bleek dus om luizen te gaan. Ik kwam thuis en vroeg mijn vader of je op een kamp altijd luizen had. Ook wilde ik weten of de kinderen die van de boer kwamen dan geen beestjes hadden, want zij' wonen immers tussen de beesten en het stinkt er naar mest?! Ik vond het toch gemeen! Ging nooit meer met de zuster mee, nóóit De geschiedenis van een zwarte vrouw in Nederland meer! Ik werd me steeds bewuster van het onderscheid dat er was tussen mensen. Lag nachten wakker, er over na te denken." Durfde er met niemand over te praten. Dacht dat ik gek was, dat ik er alleen last van had. In de zesde klas, ik was inmiddels twaalf, vond ik het heel vreemd, dat alle Molukkers naar de LTS of de huishoudschool moesten. Zijn wij dan dommer? Ik deed m'n best en alles ging prima! Ik kreeg de beste cijfers. Ik kon écht alles! Toen al! Alles ging perfect. Ik „bofte" werd er gezegd, ik mocht met een hele grote schooltas, vol met hele interessante boeken, iedere zaterdag naar de HBS. Daar kregen we alvast vreemde talen en wiskunde. Prachtig vond ik het! Ook al voelde ik me niet thuis als enige Molukse tussen al die rijkeluisdochtertjes en -zoontjes. We moesten iets over thuis vertellen. ledereen had een pa die, in mijn ogen, „iets was". Mijn vader was maar een fabrieksarbeider. Ik durfde het bijna niet uit te spreken. Tot ik dacht „Barsten jullie allemaal maar met je directeuren. Ik ben trots op m'n vader, er is geen betere. We zijn niet dom! Kom nou!" En ik vertelde vol trots over mijn vader die op de DRU zandstraler was. Ook in deze groep werd ik weer de beste! Dit zelfde jaar verhuizen we van Winterswijk naar Gendringen. Ik mocht echt niet naar de HBS, moest naar de MAVO, want ik was niets •beter dan de anderen, zei het hoofd me. Ik was de enige Molukse in mijn groep. Ik snapte het allemaal niet, maar hij zou 't wel weten, dacht ik toen. Ik weet wel dat ik het vreselijk onaardig vond deze opmerking. Ik vond het oneerlijk en was eigenlijk heel boos op deze man. Gelukkig... we verhuisden nog hetzelfde jaar terug naar Winterswijk. Ik ging fijn naar de MAVO, want een Moluks vriendinnetje van mij „mocht" daar ook heen. Ik wist inmiddels dat het niet goed was voor me om als enige Molukse in een groep te zitten. Ik voelde me vaak heel ongemakkelijk. Op de HBS zou ik de enige Molukse zijn geweest en dit zouden ze me wel laten voelen ook. Nou en op de MAVO waren we met ons tweetjes en dan sta je toch veel sterker?! --- Marjo Postma won in 1984 de Prix de Rome voor Grafiek, een belangrijke aanmoedigingsprijs voor jonge kunstenaars. Exclusief voor De Waarheid werd een linoleumsnede door haar afgedrukt. Het is van 1984, ongetiteld. --- 8 MAART Vijf jaar Ashanti (Onvrede) Vrouwenkrant geen doel, maar middel De eerste Surinaamse vrouwenkrant Ashanti kwam uit in september 1980. De krant was het produkt van het bewustwordingsproces van vijf Surinaamse vrouwen, die een praatgroep vormden, Door SITLA BONOO Na maanden van praten over relaties, seksualiteit, politiek, machtsverhouding besloten wij dat het tijd was geworden om iets te gaan doen. Het idee om een krant te gaan maken werd geboren. We konden helemaal niets, we wisten niet hoe te schrijven, hoe te lay-outen, sommigen niet te typen, maar de krant kwam er. Met als doel, een middel te zijn om tot uitdrukking te brengen wat er in de Surinaamse vrouwenbeweging allemaal leeft, om al die Suirnaamse vrouwen — die individueel met feminisme en bewustwording bezig waren — bij elkaar en met elkaar in contact te brengen. Het eerste nummer was in de blanke vrouwenbeweging een succes. Op de abortus-demonstratie in september 1980 vlogen ze weg. Maar daa* ging het ons niet om. In de Surinaamse gemeenschap keek men de kat uit de boom. Vooral mannen hadden kritiek, maar daar stoorden we ons niet aan. We brengen vrouwen op het slechte pad; we nemen Hollandse dingen over, zeiden ze. De grote groep van Surinaamse vrouwen zonder opleiding met weinig kansen in de maatschappij, de groep waar Ashanti zich van het begin af op richtte, moesten we langzaam voor ons winnen. We leerden honderden vrouwen kennen, we kregen financiële steun, we organiseerden weekenden, waarin we discussieerden over thema's die belangrijk zijn voor de migranten vrouwenbeweging. Al die discussies waar de blanke vrouwenbeweging mee geconfronteerd werd, gingen ook aan ons niet voorbij. We liepen bijna stuk op het vraagstuk van autonomie — wat is onafhankelijke vrouwenbeweging; moeten we wel of niet structuur aan brengen in de organisatie rond de krant. We voerden harde discussies. Vrouwen kwamen en vrouwen gingen, maar Ashanti bleef bestaan. --- Anders Jaren later, als Molukkers door de media genoemd werden bij gebeurtenissen als de gijzelingen, besefte ik pas goed dat ik Molukse was. Ik kreeg niet eens de kans het te laten merken, ik werd er wel op gewezen. Het werd me duidelijk dat ik anders was, dat ik toch echt géén Nederlandse was, ook al was ik dan wel hier geboren, en had zelfs een Nederlandse moeder. Ik werd aangekeken door iedere Nederlander die ik tegenkwam. Ik zag ook dat er Indische meisjes neergeslagen werden op het Centraal Station... ik snapte het niet meer. Raakte helemaal in de war en dacht na. Dacht na over wat er met ons gebeurde. In de trein kreeg ik een geweer onder m'n neus gedrukt, maar ook dat Indische meisje kreeg een geweer onder haar neus gedrukt en de Surinaamse jongen op het perron moest op de koude grond gaan liggen en werd gefouilleerd. Dit snapte ik helemaal niet, want dat ze mij een geweer onder m'n neus duwden, daar kon ik nog wel inkomen. Ik was immers Molukse en onze jongens hadden op politiek terrein actie gevoerd! Maar hoe zit het dan met dat Indische meisje en die Surinaamse jongen? Zij hadden er toch niets mee te maken? Zij waren toch geen Molukkers?? Ik werd bedolven onder vragen waar ik geen kant mee op kon en voelde me er rot bij. In die tijd sprak ik veel met andere Molukse mensen over onze situatie, maar ook over racisme. Ik begon te lezen over racisme. Dit hield in dat ik las over wat er in Afrika gebeurde. Hoe daar blanke mensen de zwarten onderdrukten. Wat vond ik het erg wat zich daar afspeelde. Ik vond het schandalig. „Gelukkig woon ik hier in Nederland", was een gedachte die continu door mijn hoofd speelde. „Gelukkig, hier wordt alleen maar gediscrimineerd.'' Op school echter, bleef ik me rot voelen als er weer gepraat werd over de negers in Afrika, over Surinamers of over gastarbeiders. Een keer zei zelfs de docent: „Jij niet hoor" en keek schuw opzij. Ik voelde dat er iets niet klopte. Dat zeg je toch niet zomaar? Soms dacht ik ook: „Ze heeft gelijk, want ik ben toch Molukse?" Ik bleef met anderen praten over racisme en onderdrukking. Het werd me steeds duidelijker dat hetgeen die anderen „racisme" noemden, door mij „discriminatie" genoemd werd. Ik zag wel dat Nederlanders discrimineerden, maar vond ze niet racistisch. Dit kon toch niet? Want hadden onze grootouders niet samen gevochten met de Nederlanders, samen als vrienden gevochten? Vreemd bleef ik het echter vinden dat dezelfde geschiedenis vertelt dat de hoogste rang die mijn grootouders kregen, die van onderofficier was... ze waren en bleven immers inlanders??? --- 'Anders, ook al ben je hier geboren' Mijn eerste zes levensjaren woonde ik met mijn zwarte vader, witte moeder, mijn broer en zusje in een dorpje in Zeeuws- Vlaanderen, waar wij de enige zwarten waren. Door de scheiding van mijn ouders gingen mijn broer, zusje en ik met mijn vader mee naar Winterswijk. We gingen in het „Ambonezenkamp" wonen. Daar begon mijn bewustwording. Door ANS SARIANAMUAL Altijd werd thuis gezegd dat alle mensen gelijk zijn en we geen onderscheid mochten maken. Dat wij (ons gezin met alleen een vader) het beter hadden dan de andere kinderen op het kamp, zag ik heel duidelijk. Bij ons kwam ook steeds een mevrouw van de kinderbescherming kijken, want een man van begin dertig, met drie kleine kinderen, dat kon nooit goed gaan. Déarom moesten we het beste van het beste... Mijn vader werkte, in tegenstelling tot zoveel andere vaders, in ploegendienst en werkte veel over. Mijn vriendjes en vriendinnetjes kregen van mijn vader wat ik ook kreeg. Soms vond ik ze zielig. Ze hadden geen mooie kleren, geen mooi speelgoed, kregen wel eens slaag en moesten vroeg naar bed. Wij kregen de beste kleding, mooi speelgoed, nóóit slaag. Bij ons werd gepraat, iets dat andere kinderen weer gek vonden. Ik moest ook op tijd naar bed, maar bij ons werden er wel uitzonderingen gemaakt. Spelletjes werden uitgespeeld of we gingen nog een eindje om. Ik vond het heel erg dat ik die andere kinderen zielig vond. Dat wilde ik écht niet. Sprak er met niemand over. Alles wat ik had, deelde ik met ze. Heel rot voelde ik me als iemand zei: „Wat zie je er mooi uit", of: „Wat hebben jullie mooi speelgoed". Ik vond het niet eerlijk, voelde zo heel goed dat er iets niet klopte. Dacht: „Mijn vader wil het beste voor ons." Hij werkt zich kapot, hij doet alles voor ons. Ook dacht ik: „Ik mag niemand zielig vinden. Zij zijn ook gelukkig en tevreden. Dus..." --- Politieke kleur Ik raakte in totale verwarring, want was hetgeen ik „discriminatie" noemde niet ontzettend racistisch??? Na veel praten kwam ik tot de conclusie dat er in Nederland wel racisme bestond. Dat dit voor mij betekende discriminatie op grond van ras of huidskleur. Nou, en dat gebeurde toch ook met ons? Het feit dat ook dat Indische meisje en die Surinaamse jongen een geweer onder de neus gedrukt kregen, gaf me het besef dat we inderdaad iets gemeenschappelijks hadden. We behoren alle drie tot die hele grote groep niet-witte mensen. Dit feit maakte me duidelijk dat ik niet meer mag denken in nationaliteiten of „Ik ben bruin en heb niets met racisme te maken". Nee, dit zou ons van elkaar isoleren en maakt eenheid onder niet-witten onmogelijk. Een racist houdt ook geen rekening met kleurverschillen of nationaliteiten. Voor een racist ben je niet-wit, dus per definitie al slecht!! Vanaf dat moment noem ik me een zwarte vrouw van Molukse afkomst. Zwart is dus géén huidskleuraanduiding, maar een politieke kleur. ---