Per 20 september 1989 verhoogt de Rente-ontvangst per jaar Postbank een aantal rentetarieven voor Looptijd ljaar 6 %* Rentecertificaten. Looptijd 2 jaar 6,25%* Met Rentecertificaten kunt u veilig Looptijd 3 jaar 6,5 %* geld opzij zetten tegen een vaste hoge rente. Looptijd 4 jaar 7 % (was 6,75%) Looptijd 5 jaar 7 % (was 6,75%) Rente-ontvangst per maand Looptijd 10 jaar 7,25% (was 7 %) Looptijd ljaar 5,75%* Looptijd 2 jaar 6 %* Rente-ontvangst per einde looptijd Looptijd 3jaar 6,25%* Looptijd ljaar 6 %* Looptijd 4jaar 6,75% (was 6,5 %) Looptijd 2jaar 6,25%* Looptijd 5 jaar 6,75% (was 6,5 %) Looptijd 3 jaar 6,5%* Looptijd 10 jaar 7 % (was 6,75%) Looptijd 4 jaar 7 % (was 6,75%) Looptijd 5 jaar 7 % (was 6,75%) •Rentepercentageongewijzigd. Looptijd 10jaar ? % (was 6,75%) Meer informatie? Meer informatie vindt u in de folder «*•% Rentecertificaten. Haal deze op het post- ïÉÉms^ kantoor. Telefonisch aanvragen kan ook Bel 3xJlSNW\?v~i. gratis 06-0400 (van maandag t/m vrijdag PC^^SIRTVIVII^' tot 21.00 uur en op zaterdag tot 12.00 uur). I V-r LJ L XJIVLH IV s > s Bon Voor Uw Regetsprinter ■ ■ |— I "i 1— I I i I I I i I"' 'T T T T""T^~^^ T " 1 prijs per 2 sprinter 3 " 4 3 regels 9.30 ■ ; 4 regels 11.45 5 regels 13.60 6 6 regels 15.75 7 _ 7 regels 17.90 8 8 regels 20.05 9 9 regels 22.20 10 10 regels 24.35 Woningruil of kamer gevraagd alleen bi] vooruitbetaling. Hoe vult u de bon in? Pla3tSinQSd3tUm Gebruik voor elke. ci|fer. leesteken of tussenruimte een hok|e y ' acnter elk woord, punt ol komma een nokje open laten Zend deze bon naar: Naam Adres • • Advertentie-afdeling Postcode Woonplaats Postbus 343 l Telefoon 100° AH Amsterdam --- Filmprijs stad Utrecht naar debuterende Mijke de Jong Van onze filmredactie Met de vertoning woensdagavond in een overvolle Jaarbeurs te Utrecht van de Belgische speelfilm Blueberry HUI werd de negende aflevering van de Nederlandse Filmdagen officieel ingeluid. Een week lang zal het in Utrecht weer gonzen van allerhande geluiden en geruchten rond de Nederlandse film, of in dit geval de Nederlandstalige film. Ondanks het feit dat het afgelopen jaar allesbehalve vruchtbaar is geweest zal het-ook deze week weer vele prijzen regenen. Traditioneel werd het prijzengala al op deze eerste avond ingeluid. Zo mocht Mijke de Jong de Filmprijs van de stad Utrecht in ontvangst nemen voor haar eerste speelfilm In krakende welstand, waarin zij een beeld schetst van een kraakpand en zijn bewoners anno nu. Idealisme in strijd met de zakelijke geest van de jaren tachtig. Wanneer de film na de Nederlandse Filmdagen in première gaat zal er uitgebreid op dit verrassend debuut worden ingegaan. De vakprijs werd dit jaar uitgedeeld in de categorie scenario. Wat een ieder had verwacht bleek bewaarheid te worden. Gerard Soeteman, dé scenarioschrijver van Nederland (Turks fruit, De vierde man en De aanslag) mocht het Gouden Kalf in ontvangst nemen. Wel zal hij het eerst nog retourneren aan de organisatie, omdat deze een kleine fout had gemaakt. Het kalf dat hij uit handen van Menno Meyjes (scenarioschrijver voor films van Steven Spielberg en Georg Lucas) kreeg bleek namelijk het insigne „geluid" te dragen. Een vakgebied dat weliswaar ook van groot belang is voor de film en waaraan tijdens de vorige editie uitgebreide aandacht werd besteed, maar een discipline waarin Soeteman naar eigen zeggen niet bepaald uitblinkt. Evenals in voorgaande jaren zal ook bij de huidige aflevering de nadruk liggen op de in het afgelopen jaar geproduceerde films, terwijl aan de cineast en beeldend kunstenaar Louis van Gasteren een uitgebreid retrospectief zal worden gewijd. Naast talloze andere kleine evenementen, zoals talkshows en discussies met acteurs en actrices, zal er eveneens weer aandacht worden besteed aan de geschiedenis van de Nederlandse film. Maar in tegenstelling tot voorgaande jaren kan deze aandacht als niet meer dan schamel worden genoemd. --- Teleurstellend Konden we vorig jaar genieten van het schitterend opgezette programma Docu 20-40, dat bovendien uitstekend gedocumenteerd werd begeleid, deze keer moeten we ons tevreden stellen met het povere Flashback 1939 en een aantal vooroonugac films die opgenomen zijn in het programmaonderdeel dat speciaal bestemd is voor de buitenlandse gasten Netherlandscapes. Van begeleiding of introductie is deze keer geen sprake. Zelfs in de speciale festivalkrant ontbreekt een dergelijk artikel. Merkwaardig en teleurstellend. Aandacht voor het filmverleden is een wezenlijke voorwaarde voor een filmcultuur die zichzelf serieus neemt. Benieuwd hoe het volgend jaar de Nederlandse filmsituatie van 1940 — toen er slechts twee oorspronkelijk Nederlandse speelfilms werden gerealiseerd - zal worden belicht. --- Dans uit Chicago zo trefzeker als een mitrailleur Hubbard Street D_\WCE Een fraai logo, een reputatie die nogal wat onzekerheid teweegbrengt. Verdwaald show-materiaal in het prestigieuze Holland Dance Festival? Bewegings-ingrediënten uit jazzy musicals op Nederlands enig exclusief voor kwaliteitsdans gecreëerd podium? Het valt allemaal reusachtig mee want de Hubbard Street Dance Company, op voorhand tot „dark horse" van het festival uitgeroepen, blijkt niet alleen te beschikken over een breed repertoire maar kan ook bogen op een interessant stel performers dat voor 200 procent aan theaterdans verslaafd is. Door MARKUS ANTON ETUKUDO Zeven danszettingen, 14 bewegingskunstenaars, twee pauzes, ruim IV2 uur dans: het lijkt net genoeg om een zaal in de juiste stemming te brengen. Voor een Nederlands debuut zou men dit aanbod als enigszins karig kunnen ervaren. Toch valt er veel te zeggen voor zon choreografisch pluriforme presentatie, vooral als deze met totale inzet van de beschikbare fysieke middelen op de planken gezet wordt. Wat dit betreft zijn de verrichtingen van het negen man sterke ensemble dat in „Line Drive" tekent voor een flitsend begin, meteen smaakmakend. Erg vitaal, neigend naar aerobic maar ook tot virtuoze zweefsprongen in staat, vult het negental de niet geringe ruimte op overtuigende wijze. Op zich stelt dit uit 1982 daterende werk van Lou Conté en Claire Bataille niet zoveel voor. Met „voetnoten voor dansdrift en ruimtelijke ordening" zijn de kwaliteiten van „Line Drive" in feite opgesomd. Bij een pretentieus concept dat zich bedient van algemeen erkende serieuze muziek, is zoiets onvoldoende maar zo presenteert dit 12 jaar oude gezelschap zich absoluut niet in deze toegankelijke maar technisch wel veeleisende choreografie. Lichtgewicht dans en muziek (van Pipo/Mingo Lewis) verhouden zich prima, waarmee men al aan een paar belangrijke basisprincipes voldoet. Hubbard Street Dance Company: vindingrijk, dynamisch en een onmenselijke techniek. --- Blues In jezelf geloven is een ander gegeven waaraan het in dans soms zichtbaar schort. Claire Bataille ondervangt dit probleem in „Georgia" - een zoektocht naar een verloren liefde - op een voorbeeldige manier. Gestoken in een kanten charlestonjurk met bijpassend schoeisel, maakt zij duidelijk dat de aanwezigheid van een man niet betekent dat er in alle levensbehoeften voorzien is. Zo af en toe mag hij haar steunen, maar adequaat zijn zijn schaduwmanoeuvres niet: de blues waardoor zij geplaagd wordt, lijken als gevolg van zijn presentie nog toe te nemen. „Go! Said Max" is een sublieme pas de deux van Lynne Taylor-Corbett waaraan alle ogen normaliter op Josef Patrick gericht zouden moeten zijn. Kitty Skillman Hilsabeck doet echter haar naam en de discipline waarvoor ze getekend heeft, dermate veel eer aan dat Patricks aandeel in dit geheel in retrospeet een beetje verbleekt. Hij is een uitstekende aangever en weet precies wat er nodig is voor een schitterende lift. Toch gaan de credits meestal naar Skillman want zij persifleert het door hem aangereikt materiaal met grote regelmaat waardoor er een verfrissend relativerende werking van een en ander uitgaat. En over persifleren gesproken. In „The Envelope" krijgt Rossini het zwaar te verduren. Een komische, soms even aan Marins „Groosland" herinnerende montage die allerlei opera-clichés op de korrel neemt: jammer dat het op zich goede idee niet wat bondiger werd uitgewerkt! --- Chauvinisme „Step out of love" • (Margo Sappington) en „Super straight is coming down" (Daniel Ezralow) geven beide blijk van maatschappelijke onvrede. Sappington lijkt die onvrede van binnenuit te benaderen. De vijf danseressen waarmee zij aan de gang is gegaan, zijn natuurlijk wel als slachtoffers van een macho-wereld te kenmerken, maar hun béte, eenzijdige gedrag geeft aan dat ze er zelf ook te weinig aan doen. Een mooi werk terwijl „Super straight" mijns inziens meer dan dat is. Muziek van landgenoot Torn Willems: zou de uitgesproken voorkeur van „Super straight" een kwestie van chauvinisme zijn? Toch niet, al is ook de nuziek een pluspunt. Ezralow begint met een magistraal toneelbeeld waarin vijf dansers (m/v) als objecten in een plastiek verpakking staan opgesteld. Klaar voor verzending, klaar ook voor een dansstuk dat associeert met het oeuvre van de Belg Vandekeybus maar dit qua snelheid overtreft. Salto mortale is één trefwoord dat hierbij in gedachte springt, het effect van aangeschoten wild omschrijft sommige passages eveneens. De coördinatie van zombies, maar wat zijn ze goed op elkaar afgestemd in dit verhaalloze geheel dat zonder meer als een heavy trip bestempeld kan worden. Dat Conté en consorten besluiten met lichtverteerbare kost uit het (gevreesde) musical-repertoire stoort even maar toont wel een ontbrekend facet uit het Hubbard Street-arsenaal. Hubbard Street Dance Company / Holland Dance Festival/AT&T Danstheater - Den Haag. 21 september ---