EEN REEKS VAN NIEUWE BROCHURES Uitstekend anti-fascistisch materiaal. Kamer candidaten aan het woord EEN reeks van belangwekkende brochures verscheen in de laatste dagen bij het „Agentschap Amstel". De politiek en het verkiezingsprogram van de Communistische Partij voor de verschillende bevolkingsgroepen van ons land en van Indonesië worden door de candidaten voor de Kamer hierin uiteengezet. --- „De hand aan de ploeg” door J. Herder. Herder schrijft een woord tot de boeren: Hoe kan het boerenbedrijf gezond gemaakt Worden? Welke eisen worden gesteld? Welke gevaren liggen op de loer? — dit zijn de vragen. De door de regering gevolgde crisispolitiek heeft geen uitkomst gebracht; zij moet plaats maken voor een w-elvaartspolitiek die een eind maakt aan de „stille onteigening" van den boer, en een rechtvaardige beloning van zijn arbeid waarborgt. De vaste lasten moeten worden verlaagd, niet langer moet de kleine boer naar de werkverschaffing verhuizen. Herder waarschuwt tenslotte voor het fascisme, dat in Duitsland géén vrijheid voor den boer bracht, maar de leuze: Kanonnen gaan vóór boter, waardoor de boer de dood in de pot vindt. --- „Katholieken en democratie” door Joh. de Lepper. Johan de Lepper wendt zich tot de Katholieke arbeiders en middenstanders en zegt: De keus bij deze verkiezingen is tussen fascisme en democratie, tussen een Welvaartspolitiek of de aanpassing. Hij gaat in deze brochure na, wat de Kath. Staatspartij gedaan heeft, en citeert een lange lijst van niet-nagekomen beloftes. Een roep tot eenheid van alle democraten tegen het fascisme eindigt zijn brochure. --- „Recht voor Indonesië” door Roestam Effendi. Ons Kamerlid Roestam Effendi breekt een lans voor vrijheid en welvaart voor de Indonesische volksmassa's. In Indonesië moet het volk democratische rechten krijgen : het recht op zelfbeschikking der volkeren moet eikend worden. Temeer, daar Japan en Duitsland op de loer liggen om Indonesië te bemeesteren. Thans wordt het Indonesische volk door de regering weerloos gehouden, en drijft de koloniale onderdrukking van Nederland de nationalisten in de armen van Japan. De Communische Partij wil een versterking van de politieke, economische, morele en militaire weerbaarheid van Indonesië door een betere verhouding tussen het Nederlandse en Indonesische volk, en een verbetering van de onhoudbare kolóniaie toestanden. --- „Fascisme, vijand no. 1” door Ko Beuzemaker. In deze brochure worden tal van feiten over terreur door de N.5.8., over de steun van de N.S.B, aan Franco en over de politiek van het fascisme in ons land en elders vermeld. Richt gezamenlijk uw kracht tegen het fascisme — zegt Beuzemaker — en brengt de N.S.B, bij de verkiezingen een verpletterende nederlaag toe. --- „Onder valse vlag” door ir. A. Struik. Het Trotzkisme is het onderwerp van dit geschriftje. Uiteengezet wordt hoe Sneevliet's R.S.A.P. de strijdkracht van de arbeidersklasse ondermijnt, door scheurirlgsarbeid en verdachtmakingen. Hiertegenover worden gesteld de successen van het Volksfront, b.v. in Frankrijk, waar de vakbeweging in één jaar tijds van één millioen tot vijf millioen leden groeide. Ir. Struik memoreert de feiten tegen het Trotzkisme, die in het Moskouse proces naar voren kwamen, en roept de arbeiders op hun rijen te sluiten tegen de ontbindende Trotzkistische invloeden. --- „Godsdienstvrijheid door fascisme bedreigd” van ds. B. Boers. „Wij moeten alles afwijzen, alles vernietigen, opdat God alles opnieuw kan maken. Christus is niet de zoon van God in de zin van de Bijbel. God openbaarde zich aan ons in Adclf Hitler", zei een van de leiders der Duitse Christenen. Ds. Boers gaat na, hoe deze woorden in Duitsland door de vervolging van het geloof in de practijk worden gebracht, en wat Mussert meedeelt te zullen doen, indien hij daartoe ooit de, kans zou krijgen. Verder gaat ds. Boers na, wat in Spanje gebeurt, en hij constateert dat in de Sowjet-Unie godsdienst-vrijheid heerst. --- „Middenstanders in nood” door L. Seegers. Seegers vertelt ons, wat de. regering Colijn aan de middenstand gebracht .heeft — het aantal faillissementen is in 5 jaar met 2/5 gestegen. Het fascisme brengt nog meer ellende: in Duitsland ligt volgens een nazi-tijdschrift „N S Sozialpolitik" het inkomen van 40 pCt. van de mid-. denstanders beneden het bestaansminimum! --- „Welvaart en Geluk” Enorme winsten worden door het grootkapitaal gemaakt, en deze brochure geeft hiervan tal van voorbeelden. Hiermede wordt de toestand van de arbeiders en werklozen gecontrasteerd, en de eis gesteld: „Meer werk, meer loon, meer steun". lijk. Hij droeg een „geel vest", om zijn omgeving te laten zien, dat hij niet tot tot haar wilde worden gerekend, zoals vroeger 'n Frans dichter om dezelfde redenen 'n „rood vest" gedragen had. En iri zijn verzen gebruikte hij zoveel merkwaardige woordverbindingen, zulke treffende en opvallende vergelijkingen, dat hij zich reeds dadelijk van de rest onderscheidde. Doch dit verzet, dat zich slechts in uiterlijkheden uitleefde, moest wel voortzetting en geestelijke achtergrond verkrijgen, wilde het wezenlijk blijken. Dit zou geschieden. Reeds sedert de oorlog ver. nam men in de gedichten van Majakowski de sociale verontwaardiging, het protest tegen de moraal der bourgeoisie, die dcor de heersende wetten werd bestendigd. Gedurende de oorlogsjaren werd de pro-testerende stem van Majakowski steeds luider; achter het giftige rookgordijn van de oorlogsdaden zag hij reeds van verre de bleke voorschaduw van de revulutie als een nieuwe dageraad. In 1915 sprak hij profetisch in een groot gedicht: Gekroond met de doornekroon der opstand komt het jaar 1916. Majakowski zou zich slechts een jaar vergissen. 'T OEN de omwenteling dan waarlijk * plaats vond, was Majakowski een van degenen, die het gretigst de kansen aangreep om zich ten nutte te maken. Zijn parolen snelden als gevleugeld door het nieuwe Rusland; hij bewerkte de tekst van affiches, die hij zelf ontwierp (hij maakte er meer dan 3000 in de eerste jaren der revolutie); hij reisde rond langs steden en dorpen in het jonge Sowjet-land, hij nam het woord in vergaderingen van arbeiders en rode soldaten. Uit die tijd stamt zijn „Dol mysterie", een satiriek stuk, dat in de hel, het paradijs, de aarde en de arke Noachs speelt', en waarin hij de strijd van de revolutionaire en contra-revolutionaire krachten schildert. Zijn verzen ontwikkelden zich met de ontwikkeling der revolutie: sterk, klaar en meeslepend. Gedurende de NEP-periode — de tijd van de handelspolitiek der particuliere ondernemingen die Lenin tijdelijk had voorgeslagen, om het levenspeil van het door de burgeroorlog uitgemergelde land enigszins te herstellen — vertegenwoordigde Majakowski de critiek op de huichelaars, de speculanten en bureaucraten, die zich als een abces hadden vastgezogen op het verzwakte lichaam van moedertje Rusland. Ook heden ten dage kan men b.v. zijn satirieke verzen op de manie van het beleggen van vergaderingen en het stichten van comités nog met innig genoegen le. zen. Doch zijn grootste en monumentaaiste kracht bereikte Majakowski in de periode, waarin een aanvang werd gemaakt met d opbouw. In zijn verzenreeks: Het is goed! — heeft de dichter de werkdrang, de energie verheerlijkt van de millioenen Sowjet-arbeiders op alle terreinen, en terwijl hij met zijn krachtige stem verkondigde: Het leven is goed, Het is heerlijk om te leven! voelde men, dat zijn hart en zijn leven iri harmonie met die van de vernieuwde Sowjetstaat klopten. ER was geen grote maatschappelijke gebeurtenis, geen politiek heldenfeit of Majakowski bezong die met de warme gloed van zijn revolutionaire overtuiging. Hij heeft ook verschillende reizen naar het buitenland gemaakt. Deze inspireer, den hem tot nieuwe verzenreeksen, dié bewijzen, hoe ver hij er in geslaagd was, met meesterlijke greep het totale beeld van een stad, een cultuur te tekenen, in een artistieke vorm, die onmiddellijk in vuur zet. Zo hv. zijn verzen op Amerika, zo ook zijn prachtige gedichten op Frankrijk, dat hem zeer na aan het hart lag. In tal van gedichten spreekt hij van wat hem in Frankrijk begeestert, van de Notra-Dame van Verlaine, Jaurès, Versailles. Majakowski beeldt ons niet slechts Parijs uit, geeft niet slechts de indrukken weer, die hij opdoet, maar hij openbaart ook de sociale samenhangen, die er tussen de door hom bezongen kunstwerken en hun omgeving bestaan. Verrukt is hij van de „onmogelijke schoonheid" van Parijs, de straten, de pa. leizen, de pleinen. In zijn vers Adieu richt hij zich tot Parijs met de tederheid van 'n minnaar: Ik zou willen leven en sterven te Parijs, Als er niet een land was, dat de naam Moskou bevat. Maar het grootst, het edelst zijn bij dezen dichter de verzen, waarin hij de schrille contrasten tekent, die hij in de maatschappij ontwaart, en waarin hij de revolutie bezingt, die in grootse flarden van herinnering door zijn geei, stormt. Thans is hij zeven jaar dood, maar zijn populariteit groeit in de Sowjet-Unie met de dag.. Zijn werken zijn bij duizenden en tienduizenden verspreid, en steeds beter leert men hem begrijpen en bewonderen. In de discussies over kunst en revolutie wordt steeds zijn naam genoemd als een van degenen, die de pen hanteerden in naam van de vooruitgang der mensheid, zoals de proletarische soldaat zijn geweer. MAJAKOWSKI wenste een poëzie, die Verzadigd was van gedachten, van een levende inhoud. Hij haatte en verachtte de dichters, die zelfs in de dagen van de revolutie, hun benepen persoonlijke gevoelens nog steeds ten toon meenden te moeten stellen: Gij mijne heren, zijt maar kanaries, Gij,'mijne heren, zijt maar sputterende vogeltjes In de tuin. Hij nam een loopje met de rijmelaars, die de kracht, de draagkracht der revolutie niet inzagen af navoelden, en die de versleten beelden en wendingen van een verlopen poëzie tot in de treure herhaalden. Majakowski was van oordeel, dat slechts hij naam van dichter verdient, die strijdt en leeft voor het volk en zijn zaak. Zo kon een Stalin van hem getuigen, dat hij „de beste, de meest toegewijde kunstenaar was, wiens naam aan de revolutionaire periode is verbonden". --- Feuilleton HET BRANDIJZER door Katharine Newlin Burt Boek I: DE TWEE BALKEN HOOFDSTUK X. PROSPER NEEMT EEN BESLUIT. ÏS Misschien — en dan in tegenspraak met ïijn uitlating over dode mannen — was het hem nog meer te doen om zijn eigen geest te kalmeren, dan om Joan gerust te stellen, dat hij de reis ondernam naar Pierre's hut. Ook was het waar dat hij evenmin had opgehouden met denken aan dien slanken jongen man, die daar zo plotseling in een levenloze massa was veranderd, zó uit zijn jeugd en kracht weggerukt, en ook zag hij in gedachte die éne hand nog bewegen. De man moest volgens Prosper een bruut zijn, die de dood verdiende, en in ieder geval zou het nodig zijn geweest, dat Joan van hem weg was gegaan. Maar ondanks dit alles was het 'n ellendige gedachte, dat die man daar eenraam zou liggen te sterven. Prosper ging terug om een doden man te vinden, maar ook om de plaats van de misdaad weer op te zoeken. Hij noemde zichzelf meer rechter dan moordenaar, maar het waren geen prettige gedachten, die hem bezig hielden op deze naargeestige tocht. Hij ging heimelijk tegen het vallen van de avond terug, zijn weg zó nemende, dat de sneeuw zijn sporen weer zou uitwissen. Het was 'n verlaten wereld, waarin hij zich bewoog — één groot-sneeuwkleed, waarop de vlokken onophoudelijk neervielen; die dikke, geelachtige hemel boven hem, en de donkere denenbossen, waar hij door moest trekken, deden niet bepaald bemoedigend aan. De wind was snijdend koud. Het was alles zo doods, iedere herinnering aan zon was verdwenen. Prosper had een gevoel alsof hij nooit meer zon, maan of sterren zou zien in dit leven. Het dak van Pierre's hut stak donker af tegen de sneeuw. Prosper bereikte de hut met in zijn lichaam een hart dat bevroren leek; voorzichtig kroop hij naar het raam en drukte zijn gezicht tegen het glas. Hij had een donkere kamer verwacht, zodat hij zonder behoedzaamheid, met zijn handen om zijn ogen gelegd, naar binnen keek.. Dadelijk daarop bukte hij om uit het gezicht te vallen. Er was een levend wezen in de kamer! Prosper had een vuur ontdekt, wat hij niet had kunnen zien daar dersneeuwstorm hem verblind had; verder we: er een krib voor het haardvuur geschoven, en een blonde, jonge man stond daarover gebogen. Hij was blijkbaar bezig met een mens dat op die krib lag. Prosper, die gehurkt onder het raam zat, dacht diep na over datgene, wat hij zo juist gezien had. Het was nu een week geleden, dat hij Pierre voor dcod had laten liggen. Deze jonge man in zijn tweed-pak moest al heel gauw na de schietpartij gekomen zijn. Hij zou een doden man niet verzorgen dat was zeker, want het donkere hoofd op het kussen had bewogen. Nu hoorde hij het geluid van stemmen, hoewel heel onduidelijk. Daar wendde het donkere hoofd zich een weinig af, en Prosper zag Pierre's gezicht. Hij had het daarvóór slechts twee maal gezien; eens toen het hem woedend en vertrokken had aangezien, toen hij de hut binnenkwam, en nog eens, toen het als.een stil masker op de grond lag. Maar zelfs na een zo korte kennismaking was hij verwonderd over de verandering in de uitdrukking,. die hij daarin opmerkte. Daarvóór was het een gezicht geweest van een man, die buiten zichzelf was door drank en door de beestachtige behoefte om te pijnigen; nu was het een droevig gezicht. Evenals het gezicht van Joan, toen zij weer tot bewustzijn' kwam leek het een tragisch masker, 't was een gezicht met een zielige en achtervolgde uitdrukking, hopeloos bedroefd, alsof al het geluk in de wereld voorgoed verloren was. Hij scheen de behandeling van de wond gelaten te ondergaan, maar met een beschaamd gezicht. Prosper's gehele indruk van den man moest, voelde hij, worden herzien, en daarna had hij nog 'n strijd te vechten. Hij werd door verschillende neigingen als het ware bestormd. Hij waagde het niet, nogmaals te kijken. Hij kroop weg en verdween in de schemering. Hij reisde terug met de wind in zijn rug terwijl hij slechts enkele uren rust hield in de hut van den houtvester, en kwam inde morgen van de tweede dag weer thuis. En op die tocht was hij tot een besluit gekomen, wat Joan betrof. Prosper Gael was een man met een berekenende, maar hartstochtelijke natuur. Hij handelde zelden spontaan, hoewel zijn daden eigenlijk allen leken op die, welke door impulsieve mensen bedreven worden. Hij verantwoordde alles wat hij deed, steeds nauwgezet met zichzelf. Het waren dan ook donkere en nadenkelijke uren, die hij doorbracht op zijn terugtocht. Toen de wind was gaan liggen, en de morgen rustig en schoon verrees, was hij geheel met zich zelf iri het reine, en hij klom het pad naar boven met een glimlach op zijn gezicht. Joan die rechtop in haar kussens, klaar wakker op hem zat te wachten, hoorde 't geluid van zijn sneeuwschoenen en werd tot in haar lippen bleek. Zij wist niet wat zij vreesde, maar zij was vervuld van angst. De rustgevende bewusteloosheid, die op haar smartaanval gevolgd was, had haar al lange tijd verlaten, en zij leed weer onder vlagen van verlangen naar Pierre, maar ook haatgevoelens bestormden haar. Al de sombere uren, als Wen Ho in èn uitliep, haar de maaltijden bracht, naar het vuur keek, en haar vroeg, of zij iets nodig had, had zij doorleden als iemand uit een droom. De stilte van de vroege morgen en het plotselinge geluid van voetstappen gaven haar een ziek gevoel in het hart en in haar hoofd, zó, dat toen Prosper bij haar binnenkwam, zij hem slechts door een mist kon zien. Hij kwam vlug naar haar toe, knielde bij haar neer, en nam haar handen. Zijn aanraking bracht als het ware in haar zijn wil over. „Er is voor hem gezorgd, Joan," zei Prosper". De één of andere vriend schijnt gekomen te zijn en heeft alles gedaan wat er nog te doen was". , „Een vriend?" In het bleke licht van de vroege morgen stak haar witte gezicht vreemd af tegen haar ravenzwarte haren en donkere ogen. Zij was in zijn afwezigheid door de vreselijkste visioenen gekweld geworden. Prosper zag nog de weerspiegeling van die angst in haar ogen. Hij drukte geruststellend haar handen. „Arm kind, lief kind! Ik ben blij, dat ik weer terug ben en op je zal kunnen passen. Huil maar eens flink uit. Ik kan je geruststellen. Er is voor hem gezorgd. Hij ligt daar niet alleen. Hij is dood. Laten wij hem vergeven, Joan". Hij schudde haar handen een weinig heen en weer, en Joan herinnerde zich met smart eenzelfde aanraking dikwijls van Pierre als een liefkozing ondervonden %e hebben. Zij maakte zich los en liet zich achter, overvallen, maar zij huilde niet, zij vroeg met haar bevende stem: „Wie zorgde er voor Pierre, nadat ik weg ben gegaan, en hij dood daar lag?" Prosper stond op en keek met een vermoeid gezicht op haar neer. Zijn gezicht had een ironisch masker, en er waren diepe lijnen om zijn ogen en mond. „O, het was een grote, blonde jongeman — met een roze, baby-gezicht, en ernstige blauwe ogen." Joan was verwonderd en keerde zich weer naar hem toe. „Ik denk, dat het Mr. Holliwell geweest zal zijn", zei zij weifelend. „Hebt U met hem gesproken, hebt U hem verteld ....?" „Neen." Prosper schudde zijn hoofd. „Ik merkte wat hij voor Pierre gedaan heeft zonder dat ik hem onnodige vragen hoefde te stellen. Ik zag hem, maar hij heeft mij niet kunnen zien." „Hij zal zeker komen, om mij \te halen", zei Joan. Het werd op een toon van zekerheid gezegd, zonder de minste ontroering. Prosper klemde zijn lippen op elkaar, en keek haar tussen zijn halfgesloten oogleden --- Wladimir Majakowski wilde anders zijn Hij werd de grote zanger der revolutie DICHTER IS HU, DIE STRIJDT MET HET VOLK ZEVEN jaar geleden stierf een van de eerste revolutionaire dichters der Sowjet-Unie, Wladimir Majakowski. Deze dichter scheen bij zijn geboorte niet geroepen, om in stoute bewoordingen en nieuwe taal de omwenteling te bezingen, die hij reeds van het begin van de wereldoorlog af voorzag en aanriep. Oorspronkelijk hield hij zich verre van alle „politiek" — zoals dat in burgerlijke literatuurbeschouwingen wordt genoemd. Men kende hem als dichter, die slechts tegen de versleten vormen der bestaande poëzie in verzet kwam. Hij zag, dat er iets haperde. Hij zocht het aanvankelijk in een uiterlijk protest tegen de lamgeslagen dichtkunst, hij trachtte een andere weg in te slaan; in zijn poëzie zowel in zijn uiter- --- Teekeningen, vervaardigd door Indische kinderen van 9 tot 18 jaar, worden thans geëxposeerd in het Koloniaal Instituut te Amsterdam. — Een overzicht van een aantal inzendingen --- De dronken vlo door ROBERT STEEN OOM TOON, die onverbeterlijke, goeie oom Toon, had Daan's ziekte gebruikt om de dronken vlo stiekum mee naar zijn timmermanswerkplaats te nemen.... want, oom Toon had nog altijd een timmermanswerkplaats.... en er het een en ander aan te veranderen. Wat? Ja, dat was het juist, dat maakte, dat ook het tweede staartje van het muisje minder erg voor Daan was, dan het zich in 't eerst liet aanzien. Luister maar. Natuurlijk was het verhaal van de arrestatie van den dief en van de wijze waarop dat geschied was door de heel stad bekend geworden. Nou had de dief een broer. Toen die het relaas hoorde, werd hij woedend. Niet op de politie. Och nee, de politie deed haar plicht en zijn broer had vooruit kunnen weten, dat het mis zou lopen. Nee, hij had de smoor in over Daan. Wat had zon snotaap er mee te maken? Waarom had die jonge vlegel er zich mee bemoeid? Misschien was zijn broer nu nog op vrije voeten, alsdat ellendige joch er niet geweest was. Hoe meer hij er over nadacht, des te woedender werd hij en tenslotte besloot hij zich op Daan te wreken. Nou zou het natuurlijk wel een kleinigheid geweest zijn Daan op te wachten en hem 'n pak slaag te geven, maar zo dom was die broer niet, of hg begreep wel, dat Daan zich dan zijnerzijds weer op de een of andere manier wreken zou. O nee, hij had nu al genoeg over Daan gehoord en in de kranten gelezen om te weten, dat dat jochie heus geen katje was om zonde» handschoenen aan te pakken. Hij moest er wat anders op verzinnen. Dag aan dag slenterde hij onverschillig door de Roodstraat en loerde verstolen naar Daan's huis. Als Daan er uit kwam volgde hij hem onopgemerkt, wachtend op een gunstige gelegenheid. Wat hij precies zou doen, wist hij nog niet, maar het zou toch wel minstens een pak slaag zijn. De gelegenheid liet niet lang op zich wachten. Eerst was Daan ' een week ziek en toen was hij een andere week alleen overdag met zijn vrienden op straat te zien. En om dan iets te doen vond de broer veel te gevaarlijk. (Wordt vervolgd); --- CHRISTENDOM EN ANTI-SEMIETISME De waarde van de rassentheorie Mevrouw Irene Harand, een bekende bestrijdster van het anti-semietisme en de rassenhaat, heeft in het Engelse tijdschrift „The New Outlook" van April j.l. een beschouwing geschreven over „Christendom en Hakenkruis". De Joden — aldus het artikel — zijn 2000 jaar lang onze zondebok geweest, en ook thans moeten zij wederom dienen als voorwendsel voor een nieuw nationalisme. Altijd was het een voorwendsel tot het afreageren van gevoelens van boosheid. Christendom en anti-semietisme — aldus Irene Harand — kunnen niet samengaan; of het één, of het ander moet verdwijnen. Voor de huidige vorm van het nat.-socialisme geldt, dat, indien het Christendom het nat.-socialisme niet kan of zal vernietigen, dit nat.-socialisme het Christendom zal vernietigen. De rassentheorie van het hakenkruis is — zo vervolgt het artikel — een verzameling van belachelijke fouten. Waarom luisteren de mensen naar deze leugens? Het antwoord is eenvoudig. Zij luisteren, omdat deze leugens hun persoonlijke ijdelheid strelen. Op deze vrijze vleien de nat.-soc. redenaars alle dwazen, die bereid zijn, naar hen te luisteren. Het hakenkruis heeft den Jood als vyand uitgekozen. Waarom? Het antwoord is wederom eenvoudig. Omdat het gemakkelijk is, op he* de overwinning te behalen. Dit is mogelijk, omdat de Joden klein in aantal zijn en zonder middelen van verweer, en omdat hun recht niet door één der grote mogendheden zal worden verdedigd. Dat de nazi's in staat zijn geweest, dit te doen, bewijst duidelijk, dat er een zwakheidsfront aan de zijde van het Christendom bestaat. Het was de plicht van het Christendom geweest, het te hebhen voorkomen. Indien de rassenhaat voortgaat, zich te verspreiden over de oppervlakte der aarde, zou de wereld spoedig in een gekkenhuis zijn veranderd, omdat wij van ons menselijk gevoel en onze redelijkheid zouden zijn beroofd. Indien een z-g. „Arisch" kind ziet, dat zijn Joodse kameraadjes worden vernederd en beledigd, kan hij dan — aldus vraagt de schrijfster — opgroeien tot een behoorlijk mens? Kan een dergelijk gedrag ons helpen hij de omgang met andere volken? Mh'n hart doet pijn bij de gedachte aan de Joodse moeders, wier kinderen lichamelijk en geestelijk worden aangevallen. Doch ook doet mijn hart pijn — aldus besluit mevrouw Harand — bij de gedachte aan de Christen-moeders, wier kinderen worden beïnvloed door de „apostelen" van deze mensenaaaval, bedriegers en schurken, totdat ook zij terecht komen in de rijen van deze moordenaars... --- Spaans-Amerikaanse poëzie Donderdag 29 April j.l. heeft mr. dr. J. A. van Praag in het American hotel voor het genootschap „Spanje-Spaans Amerika" een voordracht gehouden in de Spaanse taal over „De huidige Spaans-Amerikaanse dichtkunst." Na een korte inleiding over het ontstaan en de betekenis van de letterkunde in de vroegere Spaanse koloniën en na een bespreking van het kenmerkende van de jongere bloeiende Spaans-Amerikaanse poëzie, droeg spr. een aantal gedichten voor, waarbij hij begon met den wegbereider van het „Modernismo" den Columbiaan José Asuncion Silva, den stichter van genoemde beweging, den Nicaraguaan Ruben Dario, vervolgens met gedichten van enkele van de voornaamste dichters van die groep. Daarna volgden gedichten van de drie belangrijkste thans levende dichteressen van Spaans Amerika, n.l. de Urugayaanse Juana de Ibarbourou, de Argentijnse Alfonsina Storni en de Chileense Gabriela Mistral. Na de pauze las spr. gedichten vanten dele in Europa nog onbekende jongeren uit verschillende Spaans- Amerikaanse Staten. ---