EEN DOTATIE-WET. 'Uit het Dagblud vm 's Gravenhage.) 11. Het tweede bezwaar tegen den vorm van de wetsvoordragt is, blijft het bestaan, voor ons onoverkomelijk. Het maakt, naar onze stellige overtuiging, de aanneming ondoenlijk op de éénige wijze, waarop zoodanige voordragt mag worden aangenomen, dat is: eenparig, onder de in stemming van allen, met goedkeuring van alle rigtingen. Helaas, de afgetreden Regering heeft, bijna in haar laatste levensuur, een bitteren twistappel geworpen in het strijdperk der partijen, juist door dien vorm te kiezen, waartegen wij ons met alle kracht verzetten. Zij heeft van een voorstel, dat, gelijk wij in ons eerste artikel aantoonden, geen ander karakter mag dragen als dat van dotatie ter edelmoedige verzorging van 's Lands wege, dat is: uit de beurs van allen, van door een verdienstelijken Staatsman nagelaten hulpbehoevende dochters: — van dat voorstel heeft zij een partij-voorstel gemaakt. De voordragt zegt niet, dat zij rust op de overweging der gebleken behoefte aan de eene zijde en op de overtuiging, dat 's Lands waardigheid medebrengt daarin te voorzien, van den anderen kant; maar zij geeft redenen op, wier juistheid door minstens de helft der natie niet alleen betwijfeld, maar zeer stellig betwist wordt, en waardoor het onmogelijk gemaakt is dat de wet aangenomen worde op een wyze, die alléén de aanvaarding regtvaardigen kan van *en zoo exceptionele gunst. Hoe toch luidt de considerans, voor welken de contrasignerende Ministe: verantwoordelijk is? „Alzoo Wij in overweging genomen hebben dat de „uitstekende diensten, door wijlen onzen Minister van „Staat en van Binnenlandsche Zaken mr. Jan Rudolph „Thorbecke. gedurende eene lange reeks vau jaren aan „Ons en aan den lande bewezen, op buitengewone wijze „behooren erkend te worden." Al dadelijk valt hier feitelijk eene „onjuistheid" in het oog. „Een lange reeks van jaren ?" Thorbecke was Minister van Nov, 1849 tot April 1853; S.\ jaren. Van b.gin 1862 tot begin 1866: 4 jaren. Van Jan. 1871 tot 4 Juiiij 1872 : I.' jaar; totaal 9 jaren. Is die reeks zoo lang en zijn er niet Ministers geweest, die zich op meer dienstjaren konden beroepen? Of rekent men daarbij ook de jaren van het lidmaatschap der Kamer? Zijn er dan niet leden, die van het begin van 1848 af het Volk bijna onafgebroken hebben vertegenwoordigd? Waaruit blijkt dan de pligt of de noodzakelijkheid, om een en ander „buitengewoon" met geld te erkennen, daar die „reeks van jareu" dan toch reeds vertegenwoordigd is met . . 9X ƒ 12,000 = ƒ 108,000 Verder wat pensioen betreft met 15 X ƒ 4,000 =x ƒ 60,000 En als lid der Kamer met 15 X ƒ 2,000 =/ JO.OOO Alzoo totaal met... . "/"Ï9B^ÖOO een nog al aanzienlijk sommetje, waaruit blijkt dat ook de heer Thorbecke niets om niet voor bet lieve Vaderland heeft gedaan, en waaruit men mogt onderstellen, dat geen dotatie-wet tot bekrooning van het werk noodzakelijk wezen zou. Doch, gelijk wij in ons eerste artikel aantoonden, over het geldelijk bezwaar stappen wij heen ; wij stuiten op het bezwaar dat de jaarlij ksche gift zal worden gegeveu als //erkenning" van de «uitstekende diensten", bewezen aan het Huis van Oranje en aan den Lande. Wij mogen niet onderzoeken, hoe Z. M. onze geëerbiedigde Koning er toe zou gekomen zijn, deze verklaring, vooral met betrekking tot Zich zelven, te onderschrijven ; want dit is het konstitutionele geheim tusschen den Minister en den Koning. Wij willen dan ook nu niet een tal van historische feiten in herinnering brengen, die, bij het lezen dezer verklaring, de verbazing ten top doen stijgen; maar zoo veel is zeker, dat minstens de helft der natie haar niet onderschrijft en daartegen protesteert. Deze verklaring is zoo historisch apocryph, dat de aftredende Regering-zelve, die het voorstel toelicht, voor de verantwoordelijkheid van de helft daarvan al dadelijk is teruggedeinsd; waut ofschoon de Koninklijke Boodschap, als gewoonlijk, verwijst naar de toelichtende memorie, om daarin de gronden te vinden waarop het, wetsvoorstel rust, heeft de heer van Bosse, z er wijsselijk, gezwegen althans van de diensten aan het Huis van Oranje bewezen, om alleen van die aan den Lande te gewagen. De Regering zelve durft dus geen beroep doen op hetgeen den overleden Staatsman steeds door de konservatieve partij betwist werd, wat bij den heer Groen en zrjne volgelingen altijd de hoofdgrief tegen Thorbecke's politieke rigting is geweest, om voorloopig van gewigtiger, doch veel teederder bewijzen te zwijgen. Hoe kan men dan nu de aanneming vorderen van een wetsvoordragt, steunende op overwegingen, wier juistheid ontkend wordt door de helft der natie? Hoe kan men de aanneming daarvan vragen aan hen, die, de voordragt goedkeurende, daarmede verklaren zouden dat zij sedert dezelfde „lange reeks van jaren" een ongegronde oppositi- hadden gevoerd ? Immers de strijd tegen Thorbecke was geen andere dan tegen de ondermijning van het monarchaal gezag, geen andere dan tegen de vermeestering door het parlemeutair gezag van de grondwettige regten des Konings; geen andere^an tegen het prijs geven van de belangen des Lands aan de theoriën der revolutie van 1795. Is dat niet de eisch van een zelfmoord, gesteld aan allen die, hoezeer de bekwaamheid van Thorbecke vereerende, in hem steeds gezien en bestreden hebben den ondermijner van het koninklijk gezag, den bevorderaar van anti-nationale beginselen, al hebbe hij later soms voor de volledige toepassing terug gedeinsd? Welk kouservatiei zou nog langer voor 's Konings regten en voor 's Lands waarachtige belangen op de bres kunnen staan bij de bestrijding eener rigting, die geene andere is dan het onvermijdelijke gevolg van Thorbecke 's voortgewoekerde beginselen, wanneer hij deze considerans goedkeurde? Of zou men hem niet met volle regt toevoegen: en hebt gij zelf niet een standbeeld van rijksdaalders helpen oprigten onder de erkenning, dat Thoibecke's diensten aan Oranje en aan Nederland zoo uitstekend waren? En dat de afgetreden Kegering, als met opzet, van dit wetsvoorstel een partij-wet heeft gemaakt, kan blijken uit hare geschiedenis, voor welker juistheid wij ten volle instaan. Oorspronkelijk ontstond de gedachte, om de beide dochters van den heer Thorbecke te doen verzorgen door den Staat, inde Tweede Kamer zelve. Het door zijue positie invloedrijkste lid der Kamer nam daartoe het initiatief; hij wenschte met medewerking van vier, of vijf andere leden gebruik te maken van het regt, bij de artt 110 en 111 der Grondwet verleend. Wie noodigde hij uit tot zamenwerkingr Leden van de rigting, die hij zelf is toegedaan, ten einde een politiek gekleurd voorstel te doen? In geene deele. Zoo zeer was hij overtuigd dat zoodanig gewigtig, buitengewoon voorstel alleen kon en mogt worden voorgedragen en aangenomen onder medewerking van alle meeningen en van alle rigtingen — zonder politieke bijooogmerken — dat het bedoelde lid zich vervoegde tot medeleden, die gerekend werden tot de invloedrijksten te behooreii van elke der in de Kamer vertegenwoordigde staatkundige rigtingen. Allen namen, zooals wij vernamen, de aangeboden taak aan en zóó zou eene kommissie gevormd zijn, die door hare zamenstelling reeds vooraf waarborgde, hoe men een voorstel had te verwachten vrij van elke staatkundige partijkleur, en daarentegen bezield met den edelen geest van Neêrlands onovertroffen liefdadigheid, die vriend en vijand op politiek gebied met geestdrift de handen ineen doet slaan. Doch, helaas, daar bemoeit plotseling de Minister vau Bosse er zich meê. Hij verklaart van het prijselijk voornemen gehoord te hebben; doch dat de Regering er prijs op stellen zou, daartoe het initiatief te nemen. Met betamelijke bescheidenheid trekken de leden zich terug in afwachting van een voorstel der Regering: en ziethier, wat de vrucht van deze al te groote bescheidenheid is geweest. De nobele gedachte werd door het afgetreden Bewind tot een partij-voorstel verlaagd; en wat slechts de bedoeling had de algemeene humaniteit tot grondslag aan te nemen, kreeg nu de scherp gekleurde tint van partijzucht. Het hoofddoel werd nu niet meer weldoen, om, in dien zin, door vriend en vijand algemeene verdiensten te doen erkennen; maar het hoofddoel werd vervormd in een gedenkzuil van rijksdaalders ten einde zich zelven en zijne rigting een steun te doen stichten en een altijddurend beroep te hebben op erkenning door de wet van verdiensten van een stelsel, dat door minstens de helft der natie als de hoofdoorzaak betreurd wordt van de vermindering van het Koninklijk prestige en van 's Lands en Indië's achteruitgang. Neen: de voordragt kan en mag niet worden aangenomen in den vorm, waarin zij is aangeboden. Voor de te begiftigen personen kan de dotatie slechts eervol zijn, wanneer gansch de Vertegenwoordiging haar met geestdrift verleent; als het gevoel van wél te doen gansch het volk doordringt en het te brengen offer, van allen geëischt, ook met toegenegenheid door allen wordt gebragt; als de wat de zuivere uitdrukking zal zijn van- een daad van nationale betamelijkheid; als zij niet verrijst als een nieuw denkmaal van de partijschap, die Nederland verscheurt, en die zich nu zelfs van den naam eens overledenen gaat meester maken, ten einde zich op te werken en staande te houden. Een nieuwe Regering staat thans aan 't hoofd der zaken, Deze heeft de bevoegdheid het van politieke stormen zwangere ontwerp in te trekken en het te doen vervangen door een ander voorstel, waarbij zij de algemeene overtuiging zou kunnen doen vestigen, dat zij de verdere verscheuring van het volk door partijtwisten niet begeert, maar veeleer toenadering en konciliatie. Zij is het zelfs verschuldigd aan de eigen nagedachtenis van Thorbecke; nog meer aan de achting, toegedragen jegens de beide dochters wier lot men wenscht te verzorgen. Vaderlandsliefde, eerbied voor den overledene, achting voor de nagelatenen — alles eischt dat de voordragt, zonder diskussio, worde aangenomen, opdat een nationaal gedenkteeken van liefdadigheid verrijze en niet een partij-stichting, die, gelijk de onzalige Paleiswet, een nieuwen diepen schok moet geven aan de eensgezindheid, en die de nagelaten betrekkingen zou moeten doen blozen over de als een door de eene partij aan de andere afgeperste aalmoes uit het, door alle burgers van den Staat met zoo veel inspanning bijeengebragte geld. Neem, — met deze bede tot de Regering besluiten wij onze beschouwing —• neem dezen gevaarlijken twistappel weg. Hergeef aan het voorstel zijne oorspronkelijke gedachte ; maak er een nationaal voorstel van, opdat allen het eensgezimt schragen, ook eensgezind goedkeuren kunnen. Onder deze voorwaarde alléén is onze steun verzekerd ; zonder die voorwaarde ware de goedkeuring van onze zijde een definitieve zelfmoord van de konservatieve partij; de uitwissching met eigen hand van de annalen van haar volhardenden strijd tegen revolutie en nationaal verval. --- Mengelwerk. EEN UURTJE ONDER MORMONEN. Amsterdam, 8 Julij. Men zal het zeer verklaarbaar vinden iv een journalist, dat hij nieuwsgierig is, en ik schaam me dus niet openlijk de bekentenis af te leggen, dat ik die eigenschap in hooge mate bezit. Waar ik iets nieuws, iets dat mij vreemd is, kan vinden, zoek ik het gaarne, zelfs onder 900 Palirenheit. Nu is het waar, dol de moeite van het zoeken niet altijd beloond wordt, maar toch wordt zij zelden geheel te vergeefs gedaan, dank zij der verscheidenheid in de uitspattingen van den menschelrjken geest. Onder veel pikants nu, waarde lezer, dat ik nog niet gezien had, behoorde ook een mormoon, een heusche mormoon. Geen wonder dus, dat, toen ik verleden week een advertentie in 't Handelsblad las, die tegen gisteren morgen in de Suikerbakkerssteeg een verhandeling over 't mormonisme aankondigde, het verlangen bij mij opkwam, om naar die verhandeling te gaan luisteren, wel vermoedend dat zij, indien er al niet meer achter zat, in ieder geval door een mormoon zou worden uitgesproken. Ik zou dus, zonder naar Utah te gaan, een mormoon kunnen zien en dat wel, o voorregt! voor niemendal, want de toegang was vrij. Heeren, die een bijzonder sterk ontwikkeld kiesehheidsgevoel hebben, zie ik hierbij ree«ls de wenkbraauwen fronsen en zeggen: „hij was ergens te gast en kritiseert nu de spijs"; doch zonder mij te storen aan die lui van teêre epiderra, die zelven, zoo dikwijls als het in hun kraam te pas komt, uit besloten vergaderingen klappen of genoten gaven vergeten, vertel ik met vrijmoedigheid en volkomen kalmte van geweten, wat ik gisteren morgen in de Suikerbakkerssteeg heb gezien en gehoord. Vooreerst dan heeft mijn blik zich versnaperd aan een mormoon, — die „getuigde," gelijk hij het zelf noemde, 'i Was een man, even middelbaar van lengte als van leef tijd; zijn kop, met amerikaanschen baard en knevel, had een faux air van dien van Jefïerson Davis, althans naar de portretten, die van den ex-president der Zuider-konfederatie in de wandeling zijn, maar de uitdrukking van zijn gelaat had iets meer ascetisch; zijn groot grijs oog was starend en dof van glans. Toen hij tien woorden gesproken had, hoorde ik reed 3, dat de mormoon een Fries was, want hij sprak van „mensken" en „verskillen." Die ontdekking was — waarom het te verzwijgen? — een douche voor mijn opgewekte belaugstelling. Een mormoon uit Friesland scheen me maar weinig pikant toe, en ik dacht er een oogenblik aan, om me uit het lokaal in de Suikeibakkerssteeg weder in 's Freie te begeven, toen de man zelf zeide, dat hij S. van Dijk heette, uit Leeuwarden afkomstig, tien jiiren geleden door Gods geest bevangen, twee en een half jaar geleden met vrouw en kinderen naar Utah vertrokken *) Uit de Amsterdamsche Courant. en nu sedert korten tijd weder in Nederland teruggekeerd was, „zijn vrouw aan de liefde der broederen overlatende!" Dat de friesche mormoon den profeet Brigham Young van aangezigt tot aangezigt had gezien, verzoende me weer eenigzins met hem. „Hij kent, dus den modernen Salomo en het leventje onder de leden van de kerk van Jezus Christus," — dacht ik bij me zelven t „en zal er ons zeker iets van vertellen." Ik bleef. Tot mijn spijt moet ik zeggen, dat ik bitter ben teleurgesteld, 't Was geen verhandeling over 't mormonisme, die van Dijk gaf, maar wel een explikatie van bijbelteksten uit het Oude en 't Nieuwe Testament en niet het minst uit de Openb. van Johannes, die moesten bewijzen, hoe zij, mormonen, volgelingen van Jozef Smith, door God waren geroepen, om van Utah uit even als van een ander Kanaau de Kerk van Jezus op de aarde te vestigen. Die explikatie was doorvlochten van betuigingen van „waar geloof", vau „goede trouw", van „eerbied voor andersdenkenden"; o. a. blijkende uit zinnen als deze: „huurlingen beklimmen voor geld aan alle plaatsen de predikstoelen en houden de menschen met listige en schoone, gestudeerde woorden in duisternis, opdat hun handwerk niet in verachting kome." Des noods — verklaarde de mormoon verder — zou men God ook in Nederland kunnen dienen, maar hen, die waarlijk den geest hadden, riepen de Heer en zijn profeet naar Utah. Dat had hij, van Dijk, zelf ondervonden. Zijn brood had hij laten liggen en hij was opgetogen met vrouw en kinderen naar het land der belofte. Daar bezat hij een fraai huis en schoon land, en nu had hij alles weer verlaten „zonder maal of buidel," had zelf uit eigen zak, toen hij nog een „buidel" had, 360 gulden betaald voor zijn passage naar Nederland, eu dat alles omdat hij het zijn pligt achtte voor zijne geliefde landgenooten te komen „getuigen" en hen toch te smeeken en aan te sporen, zich bij „de Kerk van Jezus Christus" aan te sluiten. Reeds was het hem, volgens zijn zeggen, gelukt, enkelen „die vlak lagen voor de vreezede 3 Heeren", te bekeeren en zij waren er hem dankbaar voor, en hij was ook dankbaar dat het hem was gelukt. Zoo waren allen dankbaar! Toen de vergadering, bestaande uit een dertig mannen en een vijftal vrouwen, van welke eene te oordcelen naar haar gemoedelijk, achter een slujjer verscholen gelaat rnormoonsch scheen te zijn, maar vier nu en dan glimlachten, ten bewijze dat van Dijk haar nog niet had „doen ingaan" in het kader van Brigham Young, — toen, zeg ik, de vergadering naar het bovenstaande en nog veel meer in dien trant — ik wil den lezer niet vermoeijen — had geluisterd, eindigde de welbespraakte mormoon met een kort gebed, hij deelde traktaatjes uit met het opschrift,: „Verstaat gij ook hetgeen gij leest?" Na lezing van welke traktaatjes menigeen zeker tot van Dijk de vraag zou rigten: „Verstaat gij ook hetgeen gij schrijft?" zeide, dat hij te ontbieden was in de Leidsche Kruisstraat, CC, 94, en zou juist de bijeenkomst gesloten hebben, ware niet iemand onder de aanwezigen opgestaan, om den apostel van het mormonisme te interpelleren over eenige punten en feiten, die, naar zijne meening, niet tot eer van de kerk van Jezus" strekten. Zoo heriunerde hij de brdriegerjj vau Jozef Smith met hot boek der mormonen, een naaperij van Mahomed en zijn koran; het naakt-onderlompelen van grijsaards, volwassenen en kinderen in 't hartje van den winter en de polygamie, terwijl ten slotte nog een verhaal volgde van een armen man, die met een zaudbok den kost verdiende en door den mormoon v. d. Woude, eveneens zonder maal of buidel tot ons overgekomen , van een klein erfenisje was beroofd. Spreker was van gevoelen, dat zulke voorbeelden niet aanmoedigend waren, om mormonen, die hun anker maar kwamen neerwerpen waar het vat kon krijgen, met open armen ontvangen. De mormoon verdedigde zijne sekte tegen die aantijg!"?1 Het boek der mormonen was eenvoudig de geschiedl van de volkeren, die vroeger Amerika hadden bewoo maar mannen , die den nonnonen kwaad wilden, had het vervalscht en deze vervalsching op rekening van profeet Sinith geschreven. Het naaktdoopen was een leug zij, die zich bij „de kerk van Jezus" aansloten, wei gekleed ondergedompeld en natuurlijk in alle jaargetij op het oogenblik dat de geest sprak. (Zou met het hierop bij de meesten de geest niet des zomers sprek« Hij zelf had in het ijs gedoopt en was meê te water geg< zonder eenig letsel te gevoelen. (Gelukkige konstito" Geloovigen, die hoofdpijn hadden gehad vóór de on dompeling in het midden van den winter, hebben verklsi dat de pijn na den doop geweken was. (Advies aan genstanders der waterkuur!) Wat het geval van v. d. Wo betreft, de mormoon erkende de waarheid daarvan, loochenen viel ook moeijelijk, want de beroofde, „de» man die met den zandbok voer", was onder de aanwezij Een meer goedig gelaat als van dien geronselde is | denkbaar. Met zekeren weemoedigen trots vertelde hij' | die naast hem zat, dat hij de man van het lang verwad maar nooit aanschouwde erfenisje was. Van Dijk dan kende de waarheid. Kaf was altijd onder het koren geff« V. d. Woude was een gevallene, en des duivels, een ui worpene. leder die staat kan vallen. Hij, van Dijk, si heden nog; morgen kon hij gevallen zijn, maar dit hij wel, dat hij, „zonder maal of buidel" was overgl men en niets vroeg als van den arme, dat hij zijn » mei stuksken brood met hem zou deelen; van den $ dat hij hem van zijn overvloed zou spijzigen; ontbrak' echter een en ander, dan zou hij op zijne zending door zijner beide handen werk, als timmerman, het noo voedsel verdienen. En met die verklaring wilde hij e gen, toen hem door een der aanwezigen werd herini dat hij vergeten had de polygamie te verdedigen. Dei raoon vond dat onderwerp zeer kiesch; (waar ter W« vindt men al geen kieschheid? Niet alleen bij 't V* land, zelfs bij de mormonen !j en meende hier (in gezelü van dames — drie dienstmeiden, een halve jufvrouw c: geheimzinnige gesluijerde, die op de eerste rij van sto zat) alleen te mogen beweren, dat God de vriend was weest van Abraham en David, die beide meer dan < vrouw hadden gehad, en dat in Utah geen enkele sle< verleide of betaalde vrouw was. De vrouw was daal* haar volle waarde gelaten en kon zjeh aan den man ge' dien zij verkoos. Wij, bekrompen Eu-opeanen, leefden se 1800 jaren onder de romeinsche wetten van het huwel Het zou goed zijn als men in dezen even eens tot de ï van Jezus terugkeerde. Van Dijk bekende echter gaal dat ook hem in den beginne het bezit van meer vrou' vreemd was voorgekomen, maar, na lang gebeden te ï ben, was hij er over heen gestapt en . . . . bekeerd, nu nogmaals te hebben herinnerd, waar hij te spreken te ontbieden was — altijd in welwillendheid — sloot mormoon de bijeenkomst, op nieuw met een woord tot wekking, ten einde proselieten te maken, ea belovende1 avonds te zes ure weder te zullen „getuigen". Hopen dat hij, die „zonder buidel" was, tusschen de 9 „getuigenissen" in, niet „zonder maal" zal gebleven zijn Twee uren later zat ik op een bank in de pracht Spanjaardslaan in den Haarlemmerhout en zeide, ter» ik. de stikstof der vergadering door de bladeren der een*1 oude boomen liet opslurpen, bij me zelven: „Wat is natuur toch schoon, maar wat loopen en zwerven er d*l «xemplaren van het menschenras in rond!" --- Vertrokken Schepen van Batavia. DATUM. rLA«. NAMIS DXR BCHIÏBW. ö£ZAeVOXKDeH.. HAAK. Augustus 24 Eng... schip Mary Shepherd ... Coort '. Samarang. „ — Huss oorlogst. Swetlana.... Kramer !"."[!! ..... om de Nijord „ 25 Nederl stooms. Vice-President Prins Berghuis... -.."!.!!!" Padang. „ — , , Minister Fransen van de Putte Tergast ..'.' Soerabaiia , — Ned. Ind schoener Hoog Whang. Tan Tjiong Giap Singapore. „ 26 Nederl bark IJmuiden Zijlstra Soerabaija'. „ —Eng „ Wressel Castle Mc Intyre „. Australië. --- Aangekomen. TJILATJAP 18 Aug. Ned. Ind. stoomschip Batavia, van Eek, Batavia, met stuksgoederen. Passagiers de heeren de Waal, van de Bilt La Motte, Pfeiffer, Z. M. troepen.— 22 do. do. Batavia, van Eek, Patjitan, met stnksgoederen. --- Vertrokken. TJILATJAP 20 Aug. Ned. Ind. Btoomschip Batavia, van Eek, Patjitan, met stukgoederen.— 23 do. do. Batavia, van Eek, Batavia, met 468 kisten thee, 400 pikois rijst en stukgoederen. Passagiers de heeren Pfeiffer en Soöker, Meijs en familie, de jongeheeren de Waal en van Reede van Oudshoorn, Z. M. troepen. --- Handelsberigten. Rotterdam, 15 Julij. Op levering uit den aanstaanden oogst deed men nog ca. 60,000 pikols of 300 tons a ƒ J boven Maartwaarde en tot die pariteit. De N. H. M. heeft tegen 23 Julij eene veiling aangekondigd van 65,200 krandjangs Java Suü.er, tegen 57,582 en 52,269 op gelijk tijdstip in 1871 en 1870, waarvan de taxatie in vergelijking met de vorige veiling is als volgt: 24 Mei 1872- 23 Julij 1872. 24 Mei 1872. 23 Julij 1872. Taxatie. Taxatie. No. 6 ƒ 301 /30 No. 13 ƒ 371 ƒ 36' .6 ,32J , 312. . U . S7| , 37 . « 88 ,SU , 15 , 37} , 36| „8 ,33' » 32> „ 16 „ 37! . 3°l » 9 , 341 , 33J , 17 , 37| , 37 ,10 , 34? ,34 , 18 , 37? „ 37 ,11 , 35* ,35 , 19 37} „ Sof „12 „ 361 . 3BÏ . 20 , 38 ,37 welke het opmerkelijk'; leit oplevert dat no, 19/1 onder uo. 14 getaxeerd is. De sortering bestaat grootendeels uit witte suiker, doch verwacht men een koulante plaatsing, daar belangrijke orders worden tegemoet gezien van de markten uit het Noorden en Duitschland, waarvoor in den laatsten lijd verschillende partijen gekocht zijn, en waar men voor den nieuwen oogst, zich nog voor groote behoeften te dekken heeft. In Geraffineerde Suiker was de handel van weinig belang; de vraag voor uitvoer was klein en bepaalde zich tot eenige partijen in de 2e hand tot successievelijk lagere prijzen. De notering is lieden in de fabriek op nieuw konditien: R S 1 ƒ3B! V O ƒ 37?, N S R ƒ 38}, J S R ƒ 38», H R snp. / 39», H R I ƒ 38" A S R sup. ƒ 39 J, A RR I ƒ 387, V & U ƒ 383, B & H sup. ƒ 39», B & H I ƒ 38J, B & H 2 / 37|, SST/ 373. Op verder verwijderde termijnen ondervond de markt, ofschoon in de produktie eene vermindering moet zijn (van ca. 1000 tons per maand) tengevolge van de likwidatie van de R S, ersueeus den invloed van de tegenwoordige stille stemming; per Augustus en September zouden verkoopers te vinden, ziju lot ƒ 38J a 381, terwijl per Ükt/Dec. tot ft 37» a 371 betaald wordt. Uit de koloniën valt niets nieuws te melden. Te Uava-ia was op 5 Junij het regensaizoen nog niet begonnen en het malen en fabriceeren ging op de meeste plantagus geregeld voort. De opinie dat de oogst een groot Surplus zal afwerpen wint meer en meer veld, en zij die fll vroeger geen geiool aan willen slaan, schatten dit thans op 16 a 20 pCt. terwijl anderen veel verder gaan, en op 120 a 16,000 tous rekenen, hetgeen de waarheid veel meer nabij sohynt t» komen. Op Mauritius loopen de verzendingen van den laatsten oogst ten eiD< er zijn nog maar 78249 zk. tegen 215000 in 1871; het weder bleef * gunstig voor het jonge riet, hetwelk ruimschoots aan de verwachting ' beantwoorden en 160 Mille tn. zal opbrengen. Op Riunion is men ook zeer te vreden. De opbrengst van het laat gewas bedraagt 32000 ton, zijnde 4000 ton boveu de raming. De uit»1 bedroeg 27000 ton tegen 18000 en 42000 in 1871 en 1870. De besta»" oogst die in Julij begint schat men op 40,000 ton. Ia Brazilië werden van 1 Okt. tot 30 April verzonden 57827 ton teg 38253 en 60130 te Fernambucq, eu 24455 tegen 2429(1 en 18788 ton 1871 en 1870 te Bahia. In Egypte zal de oogst na de laatste berigten geen 80,000 a 100,0^ ton bedragen, zooals sommige goed geïnformeerde personen beweerden, m»> slechts 20 a 30,000 ton hougsteus. Het oerste cijfer zal eerst in eentf jaren te bereiken zijn, wanneer de groote fabrieken, waarvan de inateriaM in den laatsten tijd te Alexandrie zijn aangebragt, in werking zullen z ' Vermoedelijk zullen ze althans raet het volgende saizoen in gereedheid zij] Beetwortelsuiker. Het gunstige weder van de laatste werken beloof zoo dit, nog eenigen tijd voortduurt, een zeer voldoende opbrengst, en ' heer Licht schat die voor de eerste maal op ruim 1 milliard tons. In Duitschlaud is 115 pCt. meer uitgezaaid dan in 1871, maar de vool raad toonde op 30 April een tekort van 16000 ton, of 19936 tegen 356' ton in 1871. Oostenrijk. De schade door de zware regens in Boherr.en veroorzas' schijnt overdreven te zijn; mm hoort er althans niet meer van spreken,' selfs in het oostelijk gedeelte, alwaar de Beetwortel, die in zeer voldoend' toestand is in het overige gedeelte van het Oostenrijksche en Hongaarse! Koningrijk, te wenschen laat, is er veel kooplust. De voorraden loopen ten einde en dientengevolge hebben verschillen' raffinad-urs de vorige week hunne prijzen met ƒ } a \ verhoogd. I vraag blijft nu of de konsumenten die prijzen zullen inwilligen. Tot hed' werd op lev. van het nieuwe gewas nog weinig verkocht, en de noteril van ƒ 19 per Okt.-Nov. moet als nominaal worden beschouwd. Rusland. Volgens vertrouwbare berigtcn zou het weder weer veel ' wenschen hebben gelaten, en vooral is Podolia, alwaar de jonge plant z«" veel van de vochtigheid heeft geleden. In Frankrijk en België zijn de vooruitzien gnustig, en de velden lat»' zich zeer goed aanzien; alleen hebben de bladen zich door het vochtigl weder wat te veel ontwikkeld, en het heete en droge weder van de laatst dagen was zeer wcnschelijk om het suikergehalte te bevorderen; men sch» de produktie in Frankrijk op 350 a 360,000. De laatste notering was in: België fr. 64J tegen 1871 fr. 60' Valenciennes , . . 63 a 631 > . «59» Holland . . . . ƒ 314 . . ƒ 291 volgens al die opgaven vindt men dat het nog voor eenige maanden vrr wachtte tekort in den aanvoer uit de Koloniën niet meer bestaat, dat # Beetwortel Oogst zoo nid schitterend, althans de grootste belooft te wo<\ den, die men tot heden gehad heeft, en dat er alzoo genoegzamen voorra»] van Sniker zal weten. Er blijft nu nog te bezien of het aanbod de vraH voldoende te boven zal gaan, om eene crisis te veroorzaken zooals de ko»' suratie, die geen of weinig voorraad heeft, maar tot billijken prijs zou wil len koopen, het tracht te doen gclooven, door zich bijna geheel van i* markt te houden, of wel of zij het juist zal wezen, die de prijzen "<* sneller zal doen rijzen dan ze gedaald zijn, waarom ze niet meer zal kn»' nen wachten, en verpligt zal wezen zich te voorzien, zooals reeds zoo dik' wijls het geval was. ,„ . „ . --- SCHEEPSBERIGTEN. Aangekomen Schepen te Batavia. DATOM »LA9 SAHKH UXR SCHÏPUH. MZAeVOWtDKK. TAS »«BlfT -■ Augustus 24 Amerik schip Mary Gooddell Sandsel Montevidio..... Dumraler & Co. , — Ned. lnd stooms. Batavia van Eek Tjilutjap Ned. Ind. Stoomv. Mij. i — > <"'k Yoessenn Sech Oemar Drahim Bali Conbter. , 25 Nederl schip Wilhelmina en Clara Herwerden. Uheribon J. Daendels k Co ---