Berinnering* "TTerzoeke toezending van de verschuldigde * abonnementsgelden op den JAVABODE. De Uitgevers, H. M. VAN DORP & Co. --- Trouw-, Geboorte en Doodberichten. Van 24 —27 dezer. GEHUWD. L. C. Schalkwijk ca M. C. V. Godtfroij (rlooi_en, is eerst te Singapore behandeld later te Londen voor de Admiralty Court en is nu ten slotte gebracht voor het Huis der Lords, het hoogste ressort waar deze zaak berecht kan worden. Op grond van de vrij partijdige beslissingen der vroegere rechters, zoowel te Singapore als te Londen, in dez» taak, — waarvan de eerste beide } artijen berispten maar de Vojrtcaarts noch het meest, en de tweede, noch verder gaande, het Engelsehe schip van alle schuld vrijspraken en alle aanspraaklijkheid voor het ongeval op het, in werkelijkheid veel minder schuil ige, Nedarlandsobe sohip wierpen —op grond, zeggen wij, van deze vroegere ongunstige beslissingen had ten wij niet veel hoop op een billijker uitspraak van het Huis der Lords. Tot ons groote genoegen lezen wij echter in de gister ontvangen London and China Expres* van SS Juli 11. dat het Huis der Lords op dien dag de beslissing van het Hof van Admiraliteit, ten gunste van de P. en O. Company vernietigd heeft. Dit verheugt ons om drie redenenlo. Omdat het altijd een aangename gewaarwording is, het onrecht op deze wereld te zien kortwieken. 20. Omdat het vertrouwen op de onpartijdigheid der Engelsehe gerechtshoven, hetwelk vooral door dit geval zulk een zvraren knak gekregen bad, eenigermate herleeft. 80 Om der wille van de Maatschappij Nederland, die met echt Nederlandsehe koppigheid, maar tevens met een zeer on-Nederlandsche onbekrompeoheid wat het wagen van de dniten betreft, volgehouden heeft met voo haar recht te strijden, zoolang zij maar kon. Het zal haar eohter noch een geweldige som gelds kosten, hoe het vonnis ook uhvalle, maar laat haar en ons altans het genot hebben om te zien, dat de P. k O. Company en vooral de beminlijke en eerlijke gezaohvoerder en officieren van d e Khedive er, al is 't maar in zedelijken zin, ook niet zonder kleersoheuren afkomen. --- Wisselkoersen der Handelsvereeniging. ' Bank. Partikolier. Op Holland B/m. dto 100» a 100% IOOfUOOj — . Engeland 4/m. zicht / 12.07' / u.o2j — • 6 ' t U. 92» a/11,95. — » Singapore richt > ƒ a.s2l — ■ Hoakong zicht • « 2.3242 _ » Amoy zicht * ■ J.sgJ —. --- HET INCIDENT TUSSCHEN DE HEEREN MOENS EN WINTGEN. Over dit incident schrijft de heer C. J. Sickesz, lid der Tweede Kamer, iv Het Vaderland het volgende: Het komt mij voor, dat het kort de; at, 11. Maandag in de Tweede Kamer der Staten-Geueroal bij den aanvang der zitting oveï hst incident Moens gevoerd, geen einde gemaakt heeft aan de onzekerheid, welke bij allen, die de zitting van Vrij itg 8 Juli niet bijwoonden, bestaan moet aangaande de vraag of de heer Moens lecht had het wooid te vragen voor een persoonlijk feit. In het officieel stenografisch verslag der zitting staat niet vermeld dat de heer Moens het woord gevraagd heeft, nadat de heer Wintgens bij zijn iusinueerende woorde i, zich tot hem omwendende, hem met den vinger aanwees. Terecht merkte de heer Moens in de zitting van 11. Maandag op, lat juist in dat wijzen naar hem het eigenaardig persoonlijke der beschuldiging geleden was. Nu dat feit niet in de handelingen der Kamer was varmeid, achtte bij het noodig, ten einde men ook buiten de Kamer nsar waarheid het gebeurde zou kannen beoordeelen, nochmaale te konst-iteeren, dat de heer Wintgens hem den vorigen Vrij isg bij zijn geinkrimineerde woorden met den vinger of met de hand bad afgewezen. De heer Wintgens ontkende dat feit. Daarmede liep het debat ai, en nu staat voor het pubhek het ja van den heer Moens gelijk met het neen dea heeren Wintgens. Dat mag niet zoo blijven. Het is mij bekend, dat wanneer niet de hamjr des Voorzitters op hetzelfde oogenblik gevallen ware, eea lid der Kamer, die tijdens het gebeurde o,> Vrijdag 9 Juli in de onmiddelijke nabijheid der heeren Moens en Wintgens gezeten was, het woord zou hebben gevraagd om te koEstateeren, dat hij gezien had, hoe de heer Wintgens, zioh omkeerende, den heer Moens wel deeglijk met de hand had aangeduid. De heer Wintgens moge dat wijzen met de band zich niet herinnoreu of missjhi.n niet weten, dat hij in het vuur zijner rede het bedoelde gebaar heeft gemaakt, de heer Moens heeft reoht, dat de waarheid zijoer woorden worde gestaafd door hen, die het feit, waarop hij zich beroept, hebben gezien. En nu neem ik de vrijheid te verklaren, dat ik zeer duidelijk gezien heb, hoe de heer Wintgens. bij het uitspreken der door den heer Moens bedoelde woorden, zioh tot den heer Moens, die op een baak achter hem gezeten was, heeft omgewend, en met de hand naar hem he >ft gewezen. Ik leg deze verklaring af, mij beroepende op mijn ambtgenooten, de heeren Vening Meines», Djckmeester, Bergsma, Schagen van Leeuwen, die mij verzekerd hebben, het gebaar van den heer Wintgens evenals ik te hebben gezien. De Arnh Ct. schrijft: De die de richting der tegenstanders van het onderwijs zijn toegedaan, gaan voort met het voor* gevallene tusschen de heeren Moens en Win'.gens te bespreken in een ongunstigen zin voor eerstgenoemde. Zij bederven eohter hun zaak. Zij erkennen met too* Vele woorden, dat bij herhaling aan de konstitutioneelen in de beraadslaging op 11. Vrijdag ten laste was gelegd, dat persoonlijke belangen tot de invoering van de onderwijswet ieiddsu; dat er gesproken was van het geven van postjes en baan'jes enz., maar dat, toen de heer Wintgens een soortgelijk verwijt uitsprak, de liberale Kaxerleden van verontwaardiging blijk gaven. Dit is bewijs geaoeg dat de hier Wintgens iets meer deel dan deklamearen met woorden, dat tijj hij het gesproken woord een daad voegde, die de beteekenis er van persoonlijk maakte; en nu moge deze met echte advokatea-chicane beweeren: ik heb niet met den vioger naar den heer Moens gewezen, een man die voor zijn woorden en daden durft uitkomen, kan zich niet met een chicane, een ui.vlucht, rechtvaardigen. De heer Wintgens ware verplicht te verklaren; »ik heb u bedoeld', maarzulke verontschuldigingen mogtn in spitsvondige pleidooien passen, in een parlement, in een debat tusschen eerlijke mannen, moest men den moed zijner overtuiging hebben, en een verwijt kunnen en durven staven of het terug nemens, als men dit niet kan. Anders wordt het debat een kwajongensdebat, een Mederlanosch parlement o.w:tardi<. --- NOCH EEN STANDJE. De N. R. Ct. ontving het volgende schrijven: Den Haag, 17 Juli 1880. Mijnheer de Bedakteur. Mag ik—zoo mooglijk noch voor uw heden verschijnend nummer — een beroep doen op uwe gastvrijheid voor een mij persoonlijk betreffende zaak? Ik lees in De Tijd van heden: Daarover is men het onder alle partijen eens, dit on.se Tweede Kamer steeds meer en meer daalt. Om dit in te zien, behoeft men slechts haar beraadslagingen na te gaan. Het is niet eens noediit, om zich de jongste schandalen voor den geest te kalen. Ook zonder deze valt het spoedig in het oog, dat waardigheid en fatsoen dingen zrjn, waarvan zij dikwijls zelfs den schijn niet meer bewaart. Eenige leden doen soms, els wilden zij die voor verouderde zaken gehoudea hebben, waar een man, die op de hoogte van zijn tijd staat, met geringschatting op nederziet. Men zie eens aandachtig de afscheidrede van den heer Van de Putte in de ritting van verleden Woensdag — en zulk soort va» tpiechet zijn tegenwoordig lang niet zeldzaam — en stelle sich d»n de vraag, of niet ons Parlement ecu leerschool dreigt te worden van grofheid en onwelvoeglijkhaid? Waar is de tijd gebleven, toen „parlementair" zooveel wilde zeggen als deftig, beschaafd, keurig, kiesch, welgemanierd enz, en nagenoeg gelijkstond met hoffelijk? Thans sou men in verzoeking komen om, als men iemand vlegelaohtigheid te verwijten heeft, van hem getuigen, dat hij een mau is van parlementaire vormen. En uu spreken wij alleen van wat in het openbaar geschiedt. Doch wat te zeggen van hetgeen sommige onzer Vertegenwoordigers zich veroorloven, als zij onder elkander zijn, en het oog van het publiek niet op hen gevestigd is! Laat ons daarvan eens een staaltje verhalen, dat eonigermate ook ons zelven betreft, en ons, verleden Woensdag van goederhand werd meegaJeeld. In ons nummer van Dinsdag schreven wij onder het opschrift: Laf en Laaghartig een artikel over de houding der liberale partij. Op het exemplaar nu van dit nummer, dat in de leeskamer der Tweede Kamer op tafel lag, vond een der leden goed de woorden te plaatsen: * Manoeuvre contra Schaepman". En om die ongerijmdheid bij dezen of genen ingang te doen vinden, werd de kantteakening voorzien met de initialen van een der katoliekè ufgevaardigden. In het begin dezer week werd dan ook iv de Kamer ijvrig het gerucht verspreid, dat de Katolieken ongaarne de komst van dr. Schaepman in de Kamer zouden zien, enz. enz. De kantteekeaing onder ons artikel schijnt te" hebben moeten dienen om aan dien onzin voet te geven. Maar wat zegt men er wel van dat, tot dit einde en op deze wijze, misbruik gemaakt werd van deu nasm van een katoliek hd. Kan men, na zulke voorvallen, de lees zaal der Tweede Kamer noch voor een plaats aanzien, waar de regels gelden, die tot dusver in fatsoenlijke gezelschappen ia zwang zijn gebleven? Naar aanleiding daarvan wensch ik mee te deelen dat de woorden: .Manoeuvre contra cahdidaluur Schaepman. d. A. v. d. Bl' door mij onder het artikel Laf en laaghar* tig zijn geplaatst, en dat ik die woorden volhoud. Ik mag niet aannemen, dat de Bedaktie van De Tijd zulk een onzinnig-.-uw, in Se grofste scheld-lyriek gesteld artikel in haar kolommen zou hebben opgenomen, indien zij niet de bedoeling bad aan de kandidatuur van dr. Bchaepman te schaden. De Kedaktie* die zulk ecu artikel kon goedkeuren, thans, o?er gemis van „defiigheid, beschaafdheid, keurigheid kiaschheid, welgemauierdheid" ent. bii anderen te hooren klagen—dit bewijst een mate van zelfverblinding waarncee een verstaudig man slechts mededoogen hebben kan. Ik was deze meadeeling, naar ik meen, aan mijn medeleden en aan mij zeiven verschuldigd, en bea u zeer dankbaar voor de ruimte, in uw veelgelezen blad daarvoor afgestaan. Des Amoeie vav der Hoevbn. De lijd antwooidde: De heftige toon van ons stuk, waarop hij onuitsprekelijk veel heeft ti te dingen, bracht hem op het geheel oorspronkelijke denkbeeld, dat De Tijd de kandidatuur van dr. Schaepman tegenwerkte, en nooh wel door middel van ecu leelijka manoeuvre. Zooveel verontwaardiging over het schandaal — waarbij n. b. de Kamer ia rep en roer geraakte, de liberalen met gebalde vuist op dea heer Wintgens aandrongen en hem »lifaard eu laaghartige* scholden — sohijnt de heer Des Amorie overbodig te rchten. Wij wiltan met ben ovtr da appreciatie van het feit en over de wijzs, waarop msn ds grove en al de perken van het goed fatsoen te buiten gaande ongemaniordbeid kan beantwoorden, niet redetwisten. Meendd hij wellicht dat wij de scheldwoorden, cloor de liberalen gebezigd, niet hadden behooren over ta nemen, niet naar hun eigen hoofden hadden moeten terugslingeren, wij zullen hem om ziju beminlijke goedhartigheid niet lastig vallen, maar eischen voor oas zelven de vrijheid vau ons goed reoht gebruik te maken. Minder welwillend eveuwel ziju wij, wasr de heer Des Amorie van der Hoeven ons de geheime bedoeling toedicht, alsof ons artikel moest dienen als een manoeuvre tegen de kandidatuur vau dr. Schaepman. Tot een antwoord op deze zonderlinge beschuldiging aohten wij ons niet verplicht. VVy vragen slechts aan deu heer Des Amorie van der Hoeven, op welken taou hij aan zijn verontwaardiging lucht zou geveu, ingeval eens iemand hem verborgen bedoelingen toedichtte, die met ïijn nadrukkelijke eu openbare verklaring ia lijnrechten Irij d verkeeren? ---