De zee en hot volk. &e Nederlanders zijn altijd een zeova *end volk geweest — schrijft de heer G. J. Bettink in Onze Vloot —en dat heelt ;"et nagelaten een grooten invloed op do pal m't tQ oefenen. Deze draagt al de ken teekeiïen van de gemeènzaépiheid niet do zeevaart. Simon Stijl zei reeds: „Vooral on üer den minderen man en in den dagel.i.jk schen wandel is zii voor liet grootste deel feh taal der zeelieden". Toch gebruikt ieder een, al moge hii verre van scheepvaart sta.an.veel meer zeemanstermen dan hij ver nioedt. Geen wonder, ons land is tuomers alom doorsneden met wateren,,rivieren, poelen en meren en waar men zich wendt, .-krielt het van kleine vaartuigen, waarop <|e boeren schippers zijn. Zij onderhouden door middel van die vaartuigen gemepn schap met steden en dorpen en 't moge over «reven schijnen, in verscheiden opzichten Wordt daartoe dezelfde vaardigheid, zoo niet hetzelfde beleid vereischt, noodig om op een zeetocht geen nutteloos gezel te zijn. Geen Nederlandsche hoer is er in de lage streken, die niet van loeven en laveeren .-Weet. I Weinigen zijn er,die niet geleerd hebben een vaartuig te besturen en le fyssen hoe veel v/ind het voeren kan. Kan hij niet zeilen, dan kan hij in eik Beval roeien, weet wat tegen wind en strcom op roeien beteekent, weet hoe dwarrelwinden 't sturen bemoeilijken en »oe lastig het is, zich uit een onverwacht Bevaar voor zinken en vergaan te redden. Di*n, hoe velen «jn er niet, die na in hun geboorteplaats het zeilen te hebben ge Jecrd voor spel en tijdverdrijf, in de ver zoeking komen ook eens het ruime sop to biezen, waar zii dan veelal blijken geen ''.'o leerlingen to zijn. En nü, hoeveel uitdrukkingen gebruiken we niet aan 't ontleend. Wij wenden het over dezen of genen boeg, zoeken eon ree, herpen ons anker, klampen elkander /an "oord, haken naar het voorwerp onzer be Seerte. Wij komen met één zeo aan land, °f drijven op Gods genade, kortom geen jiur van den dag, dat wij niet varen, of üezig zijn, met ons getij te kavelen (bepa 'Cn). Dat onze uitvaart plaats heeft, zien We niet, we laten ons niet graag op sleep touVv nemen. Gaarne zien we dat men ons Vaarwel toewuiift, al zullen-we geen water (Sr1- ook 7'itton wo liever aan lij dan in 3 wand en zien graag, dat men ons or ervaren houdt. Als we vermoeid zijn, w'Ït11 -we onmogelijk „stoom op" heb. "\£_! 7*lcii Vv"° Sl'i,a-- ,iat iemand ons huiven TVrCr Zit on ''*>» nacht en "Wtij Plijven wa hover binnenboord. . Nooit moeten «'e te hard van stopel loopen! zeil minderen i 8 dan geraden; in elk ge val hebben we alles te doen het schip door de branding te helpen. Wo moeten niet to bevracht zijn, geon goede vlag mis bruiken om de lading te dekken, als 't noodig is Weten te schipperen, en kunnen binnenloodsen. Als menschen van dezen tijd gaan we niet meer met de trekschuit mee, houden slceds een oogje in 't zeil. Cri tiek zullen wo steeds hebben, want de bes te stuurlui staan ar.n wal, maar zorgen ook voor een uitkijk. Dat doeii ook de mannen, die aan het roer staan; die wor stelen met wind on golven, doen wat za kunnen om behouden haven te bereiken »en zullen slechts in 't uiterste geval het schip aan de golven prijs geven. leder goed zeeman tracht stormschade te beperken en helpt 't schip kalefateren als 't lek is geslagen of gevaren. Alle hens komen dan op dek, als 't schip dreigt to vergaan, leder werkt met allo man en macht, een hondebaantje (hofadewacht) ia daar niets bij; maar men wil den kop boven water houden. Niemand laat zich echter graag aan het lijntje houden, lio ver polsen "We. van tevoren, want we staan niet graag ,in den wind en toonen lieve» zeeaaanschap te bezitten. Een kop als een boei, toont niemand graag. Op iets azen, vinden we niet netjes, maar laten ons ook niet inpalmen en ontkomen liever krap dan dat we er inloopen, spaite len geeft dan ook gewoonlijk niet veel- Do laatste dagen toekende ik eenige wenden en uitdrukkingen aan, alle aan het leven op het water ontleend en die zoo vaak gebruikt worden iv overdrachtelij ken zin zonder aan het zeemansleven meer te t^ &*' vo°r.^n wlnd saan; voor de noeg hebben; driftig worden f tegen wind en stroom oproeien; zijn schaapjes (is scheepjes) op het droge hebben; op dreef znn; ten anker liggen, zijn anker necrle«-gen, aan lager wal raken, alle zeilen bijzet ten, bewimpelen, stevenen,«rondzwalken lom-na.-''- zijn wedervaren vertellen- 't getij' laten verloopcn; opduiken; in zee gaanvan wa] su-ken; kwal (voor onaangenaam persoon);plunjo hokkenees (van Boegmees) kustbewoner Celebes, voor onvriendelijk persoon, in 't zog komen. In de schoolliteraiuur neemt men er ook ?_?_ _ d,ef?,eliik nota van. In een schoolboekje lond ik het volgende -lesje als stijloefening. JJo termen aan het leven der zeelieden ont ieen_l, moesten door andere worden vervan --- FEUILLETON. De Danvers Juwselen. 10) (Vervolg.) Ik zei, dat het mij een genoegen zou zijn en was erg benieuwd wat dat kleine krulkopje een. ernstig gesprek zou noemen. — Wezenlijk heel ernstig, ging AuroM voort, geen gekheid. Daarover, met en rosé vingertje riaar de schrijftafel wijzend. U weet, dat ik bij Ralph was, toen hij Jiet merkte en ik was boos op bom, maai ivr is ook zoo hard voorsail, *e waren zoo mooi en 'tis zijn schuld, omdat hi] «. daar ingelegd had. Hij had er beter op zei % want ik wou 'tlie S volgende maand trouwen, en tante Alice m Dublin die alles voor mij io orde maakt Zegt, da het een winterhuwclijk is en ik m. wit T i sé fluweel moet trouwen.en daar fua-.n de diamanten nu zoo mooi op gestaan lul) ben. Nietwaar, mijnheer? Ik was het natuurlijk met haar eens. — Maar ik zal er nu nooit in trouwen, zei zij met een diepen zucth. En ik had m al zooveel voorgesteld van mijn huwelmv ofschoon ik van de week er nog een grap je over maakte, toen ik zei, dat het mei met Ralph was. Natuurlijk, Ralph neDiK nog wel, maar toch zal het niet zoo aann., Zijn, wel mijnheer? Ik was zedelijk overtuigd, dat Ghari-s ze wel zou moeten teruggeven, dus zei ik geruststellend: —-. Misschien trouw.t u er toch nog wel i-i. — O, mijnheer, zeide zij, haar han-en sa menvouwend, zou u dat heusch denken Weet u iets? Ik heb Ralph sedert dien tü-i nog niet gesproken. Zou u heusch denken, dat wij ze nog terugkregen? —'t Zou mij niets verwonderen. — O, koioi^l Middleton, ik zie dat u het weet. L' is zoon knap, verstandig man en u hebt zeker iets ontdekt, Wie is het? Z.g u het mij maar. "V, ii u dan beloven om het aan nie ie vertellen? MaR ik het niet aan Ralph vertellen. !K «eg hem altijd alles. — Ja, aan Ralph wel, omdat hij het toch weet, maar p.m niemand anders. De waar hem is, WJj 2ijn baugj dot het Qiarlos ig. l'-r w;;s Con lang stilzwijgen. — Ik weet, dat Evelyn, dat ook denkt, zei Aurelia fluisterend, ofschoon zij liet niet weten wil, omdat.... omdat..... — Waarom dan? — Wel, natuurlijk, u hebt toch wel ge mn . Vciat Z'J &n Gharles sat bed Ik „iet gemerkt Ik had juist Snin? . , gedacht, dat Evelyn erg op Kaïpti gesteld was, maar ik vind bet nooit prettig om te laten blijken, dat ik zoo iels met merk, dus ik knikte maar. —■ En dan, weet u, de menschen kunnen niet iicuwen als zij geen geld hebben en Gharles en Evelyn hebben niets, zei Aure lui. O, ik ben blij, dat Ralph rijk is. Er Ring mij op eens een licht cp. Mis scluen was het Gharles toch wel niet. Mis schien -ik geloof, dat Evelyn ]let zich erg aaa ,n i' f«K Aurelia vooi*t. Haar kan^ei. ls tt^r*,*haar zo°ö.wss ik had al geslapen en was Weer wakker' We,üt « en zi kwam heel dicht bii mn' met groote, verschrikte oogen u-^3" gon weg en ik zeg het liever aan ni^?r^ 'c moet legen Ralph, maar, weot _Ti ■P»**» len eens schuddend, ofschoon _- i' haar 1?'ul mij voor een gedachteloos kw "Jf^chon aen. toch merk ik '.oei goSÏÏrffll" a?n h.nel. Tante Alice _n Dubuïr,™-l < fP,-.° dat, ik zoo vlug van opmerkoïf ft„d W?J d-xcht ik. omdat u blijft reird"r ide familie zi t. dnl ik u dit. „ " 'cl m'" voor ik wegging, dan 4u w»iVJteVen 1 hierin te handelen. u u Wel weten.h.oe Aurelia had meer inzicht in karakter dan ■OW—im.ii ■ i«i__________i______mjw-UJ—mui—uißjam'» * - boot, drie aan eiken I kant, maar van de beloofde emotie, de on ophoudehjkc stugge actie enz. enz be merkte ik niemendal. „Zo" heten niet. En na anderhalf uur stelde ik den teekenaar voor. dat ik met een nengel aan den kant zou gaan zitten dan kon hij met vijf in de boot blijven en ik had gelegenheid mo wat te vertreden. Do teekenaar vond me een „zenuwaeh tig standje" die niet eens een uurtje rustig in een boot kon zitten om af te wachten tot do visschen honger kregen en beten. Hij in Zwitserland had óók nooit in de eerste twee uren een forel gezien. Ze moes ten trek krijgen in het lekkere aas en daar moest je op wachten. ... Intusschen, hij gaf me gelegenheid, door iets dichter naar den kant t 0 P^*l3l en, over te springen op den wal en daar met hengelen te beginnen. 'k Heb altoos „veine", watat ik was nog geen vijf minuten aan den oever, daar komt do gemeente-veldwachter van Ro denri.is op do boot toe. — Zeg eens vrindje! aldus sprak hij, waardig, den teekenaar aan. Heb je daar acte voor? — Acte? krijschte die terug. — Ja, acte! Om mot vijf. hengels te vis schen. Dat mag zoo maar niet — Nee, acte bezit ik niet. . — Geef dan je naam maar op, zei de veldwachter en hij haalde een keurig boekje voor den dag De arme tekenaar heeft toen den hee len burgerlijken stand van zichzelf, vader moeder en grootouders van het water af naar den kant staan schreeuwen, terwijl ik rustig bij mijn hengel zat. Toen 't verbaal was opgemaakt, kwam de veldwachter op mij toe, wenschte mij beleefd goeie morgen zei dat 't mooi weer wis en dat de wet nog veel strenger moest zijn tegen stroopers ajs die vent daar in die boot. Wat ik óók vond. Dat tuig vischt de vaarten finaal leeg, zei ik. En terwijl we daar stonden te praten en de veldwachter een sigaar van me opstak, da's een gord soort, meneer, zóó koop jo ze ;in Pijnackcr niet, hoorden we een schreeuw en een plons. De teekenaar had aan één van zijn vijf hengels den dobber omlaag zich duiken, hij was naar den betrokken hengel toege Wipt, maar door de emotie en de actie ver gat ie het equilinriteits-vraagstuk, sprong op één kant, de boot dompte en de teeko naar gleed zoetjes de vaart in. Hij zwemt goed, dus gevaarwas er niet «IJ. Met rappe slagen gleed hij door de opborrelende (modder wallewaarts. — Ging dat in Zwitserland óók zoo? riep ür hem toe. ~; Jij k.-m Maar wat ie zei, hoorde ik niet. Terwijl ie tegen der. slootkant'opkroop stelde ik den veldwachter voor proces-ver naai tegen hem op te makedr wegens het zwemmen op een verboden plaats --- Luie Hendrik a-} G,aat niot langer zoo met onzen Hen »Hni-, J vT'dl. ho° laffer, hoe luier. Al z«n kameraden komen hem voor" Zoo bad "oor Hermans tot zijn Vrouw gesproken, toen hij op zekeren avond, na afloop van het dagwerk nog een pijpje in de achter kr~"?r rookte, „'t Is waar," had moeder geantwoord, ..'t Gaat niet voor den wind met hem". Neen, wat zou het! Hij mag wel alle zei len bijzetten, anders stel&n al zijn makkers hem den loef af. 't Was waar, Hendrik was wel grooter, maar niet verstandiger geworden. Toen be sloot de vader, het eens over een anderen boeg to wenden. Hij zond hem van huis, maar hield toch zelf een oog in 't zeil. Bij een ander, hoopte vader, dat het be, ier zou gaan. Hendrik kroeg daar een goe dr-- '-a.meraad.Als hij nu maar in diens zog wilde varen, zou alles nog wel goed gaan. Eerst scheen do zaak goed van stapel te loopen. Maar het duunde niet lan-?, of Hen drik was weer in het oude schuitje. Toen gaf zijn kameraad het op. Hij kon niet te gen den stroom oproeien. Tot overmaat van ramp stierven Hendriks goede ouders.Nu was hij geheel zijn eigen baas. Hij lichtte zijn anker on) de Wijde wereld in te gaan. Door zijn luiheid was na eenige jaren zijn get'-1 grootendeels opgeteerd. Hendrik moest wel zeil minderen. Maar dat deed hij niet. HÜ verteerde al wat hij bezat. Armoede s(o"'i voor de deur. Wat nu te doen? Met tegenwind te kampen, dat had Hendrik nooit sokend. Hii geraakte geheel aan la ger wal en kon het hoofd niet meer boven ■w"*er houden. Toen kwam bij bij ziin vriend terug. De luie Hendrik kreeg den wind van voren. Het was zijn eigen schuld, Hii kon zich niot verdedigen, hij mCM vlag strijken. Zijn vriend was gelukkig nog zoo goed, dat hii hem als knecht in dienst vvildo nemen, --- Sprookjesvogels. De moderne wetenschap heeft do inte res-iante taak, om in oudo sprookjes de verdichting van de waarheid te scheiden. Want 'zooals .historische gebeVirtcnissen de kern vormen van een onsjeloofeHJke sage, zoo heeft eik sprookje zijn grond van waarheid. Moeilijk is dio taak wel, vooral omdjat die sagen meestal spelen in landen, die moeilijk to bereiken en tijden, die wetenschappelijk moeilijk to doorgron den zijn. In het bezit der Society of Asia te Londen bevindt zich een kopergravure, waarop een groote vogel met hanekam en zwaren staart wordt afgebeeld, welke in bek en klauwen 'drie olifanten met zich voert Volgens het onderschrift heet de vogel „rock" of „roch", komt hij voor in het l.and Hindië. Die vogel „rock" vinden we ook terug in een der sprookjes van duizend-en-een nacht. Sindbad, do zeevaarder maakt er kennis mee, als hij op zijn tweede zee reis op een eenzaam eiland terecht komt. en daar een reusachügen grooten witten kogel vindt, „Ik liep er omheen, om een opening te zoeken, dooh kon die niet vin den. liet was onmogelijk het ding te be klimmen, daarvoor w;as hij te glad. Pas met 50 stappen liep je er om heen. Plot seling werd de lucht verduisterd: ik ont dokte, dat een ontzettend 'groote vogel voorbij vloog en herinnerde mij, dat ik de. matrozen" dikwijls had hooren praten van een grooten vogel.dien zij „rock noem den en bed-acht, dat de kogel een ei van dien vogel moest zijn. Inderdaad liet het beest zich on het ei neer, waarschijnlijk om het uit te broeden." Met behulp van dezen vogel, en we; door zich aan een poot vast te klemmen, gelukte bet den zeevaarder later, van het onherbergzame eiland af te komen. De wetenschap heeft zich beziggehou den met de vraag, wat er van deze geschic denis waar is.'.Want dat er waarheid in \ moet schuilen, en niet alleen een product I van dichterlijke fantasie is, moet men te meer aannemen, omdat verschillendo rei zigers, dio in de middeleeuwen de tropen bezochten, het over zoon grooten vogel , hebben. Zoo schrijft Marco Polo, een ïn -zijn tijd ! zeer beroemd Venctiaansch reiziger, die I in de 13e eeuw de 3 „De menschen zeggen dat er op een be paalden tijd van een wonderlijke vogel aan komt vliegen dien zij rock noemen. Hij laar, maar is veel grooter en zoo sh dat hij mot een klauw een olifant optilt on dood laat vallen, om zich aan het vleesch te verzadigen." Een ander [anus, ! schrijft eveneens over een ' groot is, dat hij een olifant kan m hetzelfde vertelt Fra Mnuro Ghrocho-vogel in zijn re_ van U2O. Japansche kroniekschrijvers hebbenhet over een uitgestorven vogelsoort.dien zij Feng noemden, en die een kameel zou hebben kunnen optillen. Bij het onderzoek naar de waarheid o*3 trent den „rock" zocht men eerst naar •eüi nografische aanwijzingen. Jordanus had hem in Afrika gezien,Marco Polo op Mada gascar, Sindbad zwierf eveneens in dtbuurt Op Madagascar kwam vroege;' in derdaad een rcuzenvogel voor, de aepyor nis, dio 3 M. hoog werd en welks eieren 34 c.M. lang, 22e.M. breed waren eu een inhoud van 0 L. hadden, of wel G-maal zoo groot als het struisvogelei, 150-maal een kippenei en 50.000-maal het ei der koli bri. In verschillende musea worden ex.\n plaven van een acpyornis-ei bewaard. De Fransche kapitein Abadier, die in vier maanden lang met zijn schip voiv Madagascar lag, heeft aepyomis-eierea van de inboorlingen ingeruild- en ze naar gestuurd. Ook enkele beenderen van dit dier bracht hij mee naar Parijs. Daar heeft men het skelet der aepyornis gore construeerd en met behulp der vergelijken de anatomie geconstateerd, dat de aepycr nis oen struisvogel is geweest, doch tw;.e maal zoo hoog als do bekende soort. Er zijn later nog andere soorten uitgestorven, reuzenstruisvogels ontdekt, o.a. de diatry ma ajax in het Yelowstone-park (V.S.) en de moa op Nieuw-Zeeland. Thans is de vraag, of de aepyornis ida'.i tiek is met den „rock", een vraag, dio ont kennend moet worden beantwoord, want juist de speciale eigenschappen van rock, djat hij olifanten optilt en dat hij t>r> een adelaar lijkt, bezit de aepyornis nie?, daar de struisvogel niet vliegt en niet rooft. En juist deze gegevens hebben waar de, immers een overlevering overdrijft wel, maar liegt niet. Do palacontholoog Lambreoht te Bocda pest was dian ook absoluut niet ter i de verklaring als zou de aepyornis de menschen verleid hebben int do I de sprookjes van den rock. en zocht een verklaring in andere 'lichting. Kunnen, y.r--\ hij, er niet gelijktijdig dwergolifan ten en reuzen.adelaren geleefd hebben.Zoo tracht bij van twee kanten de opli te, benaderen en vindt die op het eiland Malta. Hier, op dit eiland, kan elk oud heidsnuffclaar zijn hart O] De ho len van Malta bevatten thans nog aller Uu fossiel© gebeenten. Hier is reeds me nig raadsel ongelost.lnderrtaad vond men er het skelet van den Maltagicr en I dat van den v int, die i ' _gta van fi!) c.M. bereikte. Nog ontbreekt er een schakel in de kot ting der bewijzen, n.l. dat de 'Mtiltagier geen eieren van 9 L. inhoud jrr-legd kan «n, doch hier moet men c*!"1 dichter lijke phantasio vrij laten, ie velschillende dieren met elkaar verwart en er een mythisch creatuur van maakt, tot nuttige studie en .tangens oozing van latere snuffelaars. --- Storm. De avond viel. Reeds twee dagen lang had de storm 1q gen de kust gebeukt en de zee m ziedende golven over het strand doen rollen. In de visscherslmven werden bommen en tjal ken door elkaar heen geworpen. Gezonken was er nog geen enkel schip, hoewel de storm heel goed wist bij macht.; c zijn de ranke, zwakke vaartuigen me. een machtigen druk onder water te du Janus Koehnan's schip had de storm ; huisgehouden. Met een woesten had hij den onderstuurman en te&J lük met hem den grooten mast over boom doen tuimelen en de kleine mast was als vare het een lucifer geweest m tv KDaan» was de storm begonnen, de luiken te rammelen en een voor een wa ren zo weggeslagen, zoodat er met veel meer van het schip overgebleven was, toen de rei >ot kwam om den schipper en zijn vrouw van boord te halen. Daarmee was het echter nog niet afge i. In de duisternis hadden de reü dingbootmannen het wrak uit het oog ver o en ook wist niemand hor de haven regen sloeg hun ijskoud m hel gelaat, de stormwind huilde en gierde alsof hij wil de zeggen, dat ook Janus Koelman en zijn vrouw hem toebehoorden. paar reusachtige golven rolden aan, met de reddingsboot, hieven haai omhoog eu lieten haar dan wr in de diepte vallen, zoodat de inzit n meenden, dat hun laatste ure gesla E Koelman zat naast zijn vrouw aan het roer en trachtte op het havenlicht aan te sturen. Zijn vrouw lag geknield en hield zich krampachtig vas hooge zware. rven onhe eens naar haar'man en knikte hem ter. Haar oogen toonden hoop op behoud van haar 1 Koelman perste zijn lippen vast op elk in der en naar het verre havenlicht en kon en wilde niet gelooven den nu hij 30 jaren achtereen met zijn vrouw gevaren had, oper komen zou.. Koelman zat aan het roer en tuurd maar naar dat licht. Vast klein roerpen in zijn eeltige, s- Toen hij den ban zijner v zag, liet bij zijn linkerhand een oogwenk los en greep zün vrouw vast, Daa _k bij weer ree.-; vooi . starende naar Jiet havenlicht, "ds nad^ over de dansende golven. Dertig jaren had hij met zijn vrouw ge varen en vaak hadden ze in gevaar ver keerd, maar nog nooit bed de dood hen zoo toegegrijnsd als bad hij gehad, ze waren groot ge worden en nu.de wijde, wijde wereld inge gaan. Het is maar goed, dacht Koelman, dat die er tenminste niet bij zijn. Te.r< flitste het door zijn kop, wat zullen die er wel van zeggen als ze hooren. dat ik, Ta, nus Koelman de „Marie" in den ndod in den steek gelaten heb! Nogmani- iar zijn vrouw, die bibberend van koude voor hem zat. Hij klemde de tanden va on greo] roerpen vaster b- Het was hem, als stonden zijn jongens voor-hem, knikten hem toe, en schenen te zeggen: Breng ons onze moeder terug.dan verge ten we de „Marl Zijn vrouw zat zachtjes te huilen. Haar zoo goed als bevroren handen hield ze on der haar schort om zo wat te warmen en telkens als er een golf over het dek roldo ontsnapte een zucht ir geprangde borst- , Langzaam kwam het havenlicht nader. Daar verhief zich echter hen \ to ,hooge golf. Langzaam rol 'ter massa nader nis wilde ze den menschen nog tiid overlaten voor een 1 :»cd. Danwas het alsof ecu .and voor de verschansing oprees, donderend stortte ze ineen en wild K fn de brui sonde kolken meesleuren. Koelmhn had zich schoor gezet en hij liet de roerpen niet los. Langzaam verhief het schip zich uit de waterdiepte. Angstig voolde Koelman om zich heen, plek, waar zijn -vrouw gezeten had. Deze plaats was echter leeg. Koelman wilde eén schreeuw geven, hij* het roer los alsof hij iemand helpen wilde. Toen zag hij de vertwijfelde gezichten van die. anderen, die door elkander, go smeten tusschen de banken zaten. Hij her iunerdo zich, dat ze gekomen waren om hein en zijn vrouw te helpen. Weer gr hij daarom naar de roerpen, wenkto hen toe en wee . over de golven naar de kust, ,r de licht bekroonde vuurtoren donker togen de in het maanlicht zilverende dvi nen afstak. Eerst, toen ze het kal roere, achter de branding liggende water bereikt hadden, drong het tot Koelman's bewustzijn door, dat zijn vrouw diep op den bodem der zee dreef. Een steunen klonk van achter het schip op, de matrozen keken om. De schipper had de vuisten in de slapen gedrukt en mompelde iets voor zich uit. Een der ma trozen wilden naar hem toegaan, maar anderen hielden hem terug, dat zal . zelf wel weer overgaan! Daarna .gingen ze weer zitten. Aan land gekomen gingen ze in den to ren overnachten. Waar is moeder? Koelman maakte een gi>haar alsof hij iets verschrikkelijks, dat dreigend voor hem stond, van zich afwc wilde, iets dat hem uit alle hoeken torenkamer aanstaarde. Buiten beuk te de stormwind tegen de muren, als wil de ze het gebouw omver werpen. Vlokken schuim vlogen tegen de vensters. De schipper herademde. Zijn -zonen vroe gen niet meer, maar zijn vrouw stond -oor hei g en treurig net zooals zoo st_ op zee had — Heb je me alleen gelaten, Janus? Hij begreep baar niot en wilde zich var weren, dat hij droomde. — Wat heeft ze Heeft, hij haar alleen gelaten? Ma. dat was zoo. Een groot echt inderdaad, na dertig jaar li : geweest, te zijn. En de j-m gens? Daar za^ hij hen weer dreigend voor zich staan. —r Waar is moeder? — Daar, daarbij o — Geef ons onze moeder ter1 Koelman stormde naar de deur en rukte, ze open. De storm drong gierend en f-ui ' der ka id e verstijfde ■n. Koelv td naar buiten, wierp de deur achter zich in het slot. Daar stond hij in den huilenden storm de ziedende zee. was hij met. zijn vrouw in den echt verbonden geweest, do jongens n voor een o i. Opeens ep de schipper niet, hoe het mogelijk alleen te zijn nu. Langzaam klom hij (> trap af na, lon, totdat een goli' hem aansloeg. Hij staarde in hei, wa als zocht hij zijn vrouw. In zijn sterk gespannen verbeelding zag hij zijn jongens, die bera om hun moeder Opeens hoordo hij een kreet uit de diep .' om hulpgeroepen werd. Hij pröbe dachten van zich af :n normaal te denken. Het lijk alleen té loven, ware hij vrouw zou hem nie! leefd I tcllig niet! Zcu hij haar dan alleen Koelman heet zich op de lippen, lang zaam ging hij nog een paar (reden naar beneden. De maan brak door do -volken en goot licht over de golven. Janus Koelman klemde zhh krampach tig vast aan de leuning en ging nog wat its een oogenblih.", dacht hij en keek toe. hoe een torenhooge golf zich voor hem omhoog hief. het water sloeg neer en sleurde hem mee, stente dio D dat de bodem der Noord van het waterop pervla Koelman in het zilte graf, naast zijn vrouw. --- DERDE DEEL. EERSTE HOOFDSTUK. Toen ik voor het diner beneden Ivond ik Ralph en Gharies in cm ernsüir ■:k bü don iiaard in den hal. Ralph*» ! lag op don schouder van zijn hroc — Wij zijn er nog niets verder mee,zcido '-- Morgen komt Marston ms weerklonk. Yvii ii-i Ch&rlfts, eeker cm maar iets ;o zeggen. De storm komt uit het Oosten. 'a. na een poos, toen de stilte weer benau wend i' gaat de trein van acht uur. H tijd want u. Ik hoor ion is nog wel drie mijlen van ons af en men hooif den alleen als de wind Oo«: — Kom Charles, drie mijlen niet, wel twee en oen halve, zei Ralph. 1 en half van hier naar het rie, als jo van 't sta tion. hier die helling op naar ons huis komt Zoo ' werd telkens voor een oken door kleine n wij i behoefden to ,1 niet o fijne hand.Zij bleef i. maar ik zag, dat zij d, niet omsloeg. Charles las een courant, maar hield toch den blik voortdurend '«'■■ estigd. . Ik kwam echter niet veel vooruit met alleen u te kijken. Hoe zou ik Eve -preken krijgen, zonder dat Charles hot zag? Eindelijk stak Ralph. die naar de zit ,yn hoofd door de _ . en en het is kwart over Toe. Everlyn loop jij even naar boven ©m te zien, of zij kooit — Zii komt wel, ï*i Bvolyu, zonder de oogen op te slaan. Zü zei- dat ze je stellig; moe en. Ralph - nuten Ralph ■ Toe. Evelyn, ga nu eens kijken. Jk geloof, Zij is n r en ver 'de terug naar - hem een wijs je op de pim, kwam da olijk bleek en — Zij naar bed, v. een 1: -vil to -. -\1 had I ICM-h l>t iets i willen mets »oen zijn. Wat Mr viel op oen stoel neer . mt't de handen. — Ik dacht het al, zei Gharles bij haar n haar handen zachtjes weg trekkend. Kom Evelyn, wat is er? — Ik durf het niet te zeggen. Zij ..iar gel nat ai en tracht* igen, maar Charle's -. wat gisteren gebeurd is? vroeg hij vriendelijk, maar toch op e-'.a toon, alsof hij een a.ntweord- eischte. — Ja. — En weet je, dat ze »ü verdenken? — Och, neen, Charles, oc>i weineen; i-iep zij opschrikkend. _8....- T* - - -"^t-__h_.h j nwi_— ta m-n-^j:. - -.aart, .'i-i x.v.-Yy rr.ymrx _ii*wu-Iwmb| Dat doet vader. Dus, als ie iets v> m döt doe jo, dan is Int on ons op helpen. Hij 1 hand nu losgelaten en stond op. — Ik v.i or zeker, y.ride zij, maar.... maar wij zullen hot. nu wel hooren. \ het aan Ralph zou vertellen. — Juffrouw Grant, riep ik. En die wist mot theetijd n< on Informeerde er bij mij naar. -l is sedert, dien tiji rd, zii . . ik ging voi iaar boven kamer om b rug li dien ik haar had. pakken i oor en zij mij haar oen h'andschi doos aan te geven, die op de toilettafel stond. Toen ik dat dat deed, viel mijn oog op een stukje papier, dat bij de andei en ik herkende het papier, dal om de hal ve maan van diamanten had gezeten, toeu kolonel Middleton de juweelen liet zi zou er nooit, op gelet hebben maar ik hor kende twee kleine scheurtjes, die ik er ui akt had, toen generaal Marston mij 'vroeg om het niet aan stukken te schen ren, di er in gedachten wilde doen. u rol ia iel om en vroeg wa Ide. Omdat ik niet antwoordde, bield ,--,. pakken op en kwam bij de tafel. Zij 'zag dadelijk waar ik naar keek. Ik werd vuurrood en zij was erg bleek. - — Ik had niet bedoeld, dat jij dat zien zou, zei zij, het papiertje opnemend. Ik had het aan niemand willen vertellen, voor ik hel aan Ralph bad laten zien. Weet je. ik dit gevonden heb? Zij keek mij aan. Ik schudde alleen maar mijn hoofd. Nu schaamde ik mij weer wo over* mijn vermoedens, dat ik geen woord kon uitbrengen. —Hot spijt mij erg, ging Aurelia voort, ik vrees, dat het mijn plicht is het aan Ralph te vertellen, wat de gevolgen er ook van zijn. Ik heb er al diep over na .ui dacht on hü moet het weten. Ik zal het vanavond na het diner laten zien. Zij stak hot toen in haar zak en begon te -11. Ik wist niet wat ik zeggen zou, want ik was zoo angstig over"wat er komen /■ui en toen werd er not, gebeld voor het eten, ik ging juist do kamer uit, toen zo li rugriep. - kan niet voor het diner beneden komen zeide zij^ ik vind het niet prettig. als Ralph mij met roede oogen ziet. Zeg hem, dat ik om negen 'uur beneden kom on dat ik hem absoluut spreken moet, maar zeg niet, waar bet over is en zwijg er ook over togen iedereen. Niemand mag bet weten voordat hij het weet Zij begon weer le huilen en ging in bed liggen. Ik legde een doek over haar heen on verliet haar toen, want ik moest mÜ ook neg verkleeden en ik wist, dat teute Mary niot beneden kwam. Ik was toch al — Is dat. alles? vroeg Charles, die aan dachfig had .oegeluislerd. ---