Het Goudstotje.
' Aan hét beekje,'dat schuimend, en brul ise.nd . omlaag stroomde over rotsjes,puin . ien steentjes naar het dal, waar de beo xfiên hun frischgrocne bladerpracht uit spreidden over de huizen van het dorpje, lag een stofje in het gulden zonlicht van den lentemorgen. Het schitterde als een dïamantje. Nu eens was het vuurrood, 'dan geel, dan weer wijt en oranje of goud. . Een herdersjongen zag het plotseling; ïüj bleef staren naar dat kleine wondere Ptofje en het wierp licht in zijn ziel. En vreemd, hoe langer hij naar dat {dingetje keek, des te grooter scheen het te worden. . Ja. het werd tenslotte zelfs zóó groot, <__ de gansche omtrek ér heel fel door werd verlicht. Zelfs de zon scheen er don Oker bij. Nu, dat wil wat zeggen! Maar de herdersjongen was niet bang. Het stofje was langzamerhand een goud klomp geworden, en plotseling werd deze doorzichtig. Er kwam een waas om, het öinig leefde, het was een, bloem, die 'ontlook. En uit de gouden bladeren kwam een schoone maagd, die den jon gen vriendelijk toelachte. , Hij werd verlegen. ,: r» Ik ken u niet, stamelde hij. — Niemand kent mij, klonk een stem, Sieflijk als zilveren klokjes in een porce. ïeinen toren. — Wie zijt.gij dan'? — Mijn naam is Vergevensgezindheid ïk ben hier een vreemdelinge. Wijs mij den weg naar de harten der menschen. . De knaap zeide. niets, maar stond in ge tPeinzen. Dien weg kende hijzelf niet. , Opeens kreeg hij een» inval. > -^ ïk kan u Wel brengen naar iemand,die . W dien weg kan wijzen! En meteen nam hij baar hij de hand mee n>aar een hut, die onder in het dal stond tusschen de huizen van de menschen. Bij ■ ■ en lnSang stond een man met een» somber .. nwoest uiterlijk. Hij heette Haat. \ vergevensgezindheid deed een stap ach Geruit 2ij herkende hem. Maar hij deed.als üf hij haar niet kende, ■\j De maagd strekte de hand uit,maar Haat Jnam die niet aan. Ik ben Vergevensgezindheid, zeide zij, w. t gij mij den weg naar de harten der ■pteii-chen wijzen? i En do .man antwoordde: ±v*. Neen, dien zeg ik u niet! En al zei ik M dien, dan zullen de menschen u nog niet binnenlaten, want zij kennen u niet. Er is .slechts één middel om binnen te gaan en dat is door bemiddeling van mij. Zonder mij vermoogt ge niets bij de menschen! ! — Laat mij dan met u gaan! smeekte Ver Jjeyensgezindheid. De man trok zich terug in zijn hut en "daar vocht hij een uur lang met zichzelf. Toen hij buiten kwam in de zwoele lento i ïucht had hij zichzelf overwonnen. , Toch aarzelde hij.... I -kn hü' zeide tot de wachtende maagd: -— Nog kan het niet. Een mensen moet tL cieri ül elkaar leggen! bi-. £-ni •?d de herdersknaap naar voren len hij legde; de handen ineen. *teZ t_ .°-r,lrde een wonder. Een wolk .voo?_etPna.,-00 aaide eil een kind stond Een sl^ï^f blondJpkkig meisje. n-;+ ;„ „ iv uit.de wolk, roepende: üraia*^o^' Noem haar "Ver
.f'V'^en hun bladeren van Sugde G<k kabMd« luid ™n
__£____ enz^wlÜ. d°chtertje a^ de e^Toemden" WS? ** nie* k™ den sterken vader oZ- ? schepseltje. En de Haat vc__w_. ._ eigenlijk gelijk i& ** d* «ggg g, weer geschiedde -ft^_nder. Weer verscheen een wnit . • -_ vrouw en het kind weS' S™ En _ij stegen op, naar den beswaar' het beekje Wiischte. Hun glans' v.^lrde en zij smolten weg tot een klein góïden itofdeeltjc.
Toen werd de knaap wakker en be merkte, dat hij gedroomd had.... Het stofje , blonk en schitterde nog in deze lente-zon, De herdersjongen zag het En hij bleef staren • naar dat wondere stofje en het wierp licht in zijn ziel.
---

Een Burgemeester in angst,
Jan Willemse, burgemeester van Wa terkerk, liep op zijn.gemak 's avonds dooide landerijen te dwalen. Zich ten volle van zijn waardigheid bewust, liep hij daar en keek met welgevallen naar al de mooie akkers, waarop het goudgele koren golf de, èn naar de boomgaarden, waar het ; rijpe fruit tusschen het groen pronkte. Waterkerk is toch wel een mooi dorp. De straten waren zindelijk en alles bewees, dat men in een Welvarende plaats was. Tusschen de steentjes voor het stadhuis zat geen enkel grassprietje. Zorgvuldig werd het plein als een gemeentelijk hei ligdom schoongehouden. De boeren waren trouwens in Water kerk zeer tevreden menschen, want ze wis ten, dat hun burgemeester, bijgestaan door den wakkeren veldwachter Jansen, angstvallig zorgde voor de veiligheid van henzelf en van hun bezittingen. Opeens werd Willemse in zijn overpein zingen gestoord, doordat hij in een bosch je, waar hij langs liep, een stem hoorde. Ooi _eelende, dat het zijn plicht was als overheidspersoon, zich op de hoogte te stellen, van wat er gaande was, begaf de burgervader zich naar het boschje. Daar gekomen, stond hij tegenover een man, die er nogal armoedig uitzag. Vóór den man op den grond lag een sta pel mooie appelen, die daar blijkbaar wa ren terechtgekomen, omdat de zak, waar in de onbekende ,ze had vervoerd, was ge scheurd. De man zat hevig te mopperen. Willemse kende den man niet. Hij was naar schatting vijftig jaar, was haveloos gekleed en zeker veertien dagen achter een was er geen scheermes langs zijn wan gen gegleden. Zijn gezicht boezemde on danks dit alles toch vertrouwen in, vond Willemse. — Is dat nu niet verschrikkelijk, zei de man tegen den burgervader. De mooie ap pelen, welke ik had gekocht, om er han del mee te drijven, liggen hier allemaal zoo maar op den grond en ik weet werke lijk niet, hoe ik ze er weer vandaan moet krijgen. — Kom kom, man je moet je niet zoo gauw uit het veld laten slaan! Het is niet zoo heel erg. Ik heb wel een touwtje bij mij en dat zal ik je geven, dan kun je je zak repareeren. De appels zelf zijn er nog al goed afgekomen en hebben niet al te veel geleden van hun val. Inmiddels had Willemse een touwtje uit zijn zak gehaald, dat hij den man overreik te. De man begon onmiddellijk den zak weer in orde te brengen en even later raap ten ze beiden de vruchten op, om ze weer in den za-k te doen. Willemse dacht: i — Wat zot die man er weL van «eggen, als hij wist dat ik, de burgemeester Tan Wa terkerk in eigen persoon, hem hier help bij het oprapen van zijn fruit. Toen ze klaar waren, namen ze afscheid van elkander. , Thuisgekomen ging Willemse le_ker eten. Hij vond het wel in zich te prijzen dat hij zoon armen drommel een handje had geholpen. Nauwelijks was hij echter aan het dessert begonnen, of veldwachter Jansen klopte aan de deur van de huiska nier van den burgervader. — Nu meneer, zeide hij, we hebben van avond een mooi zaakje. Ik heb zooeven een dief gearresteerd! — Een dief, Jansen en dat nog wel in mijn gemeente? — Ja meneer, en ik heb hem in den ke! der van het raadhuis opgesloten. Dan kunt u hem morgen ondervragen. — Zoo zoo, een dief, mompelde Willemse. En wat heeft de man op zijn kerfstok? — Hij heeft een heele partij appels gesto len!
Toen WUlemse deze woorden hoorde.ver bleekte hij onwillekeurig. Zou dat niet de man zijn, dien hij eenige uren tevoren had geholpen bij het oprapen van zijn appels en wien hij zelfs een touwtje had geleend? — Hoe heet die dief en waar woont hij? vroeg hij met van angst bevende stem. — O hij woont niet in onze gemeente. Hij beet Dalman en komt uit Schermersdijk. Het is een groote kerel, die er slecht uit ziet. Hij zit maar matigjes in, de ,Weeren, heeft een vuil, opgeschoren gezicht .en droeg de'appelen in een zak bij zich, wolke zak ook reeds zijn beste dagen heeft gehad. Terwijl Jansen al deze bijzonderheden op somde, Viel Willemse bijna flauw. Het stond voor-hem vast, dat de arrestant dezelfde persoon was, dien hij even tevoren had ge holpen. Dat was een lastig geval voor hem. Hij .liep allo kans, van medeplichtigheid te worden beschuldigd, want hij kon er staat op maken, dat die Dalman, wanneer hij werd ondervraiaigd, zou verklaren, dat hij, Willemse, hem had bijgestaan. — Het. is goed, Jansen, zei de buremees ter. Je kunt gaan slapen. Morgen zien we wel verder. Jansen ging naar huis, maar Willemse bleef nog geruimen tijd met het hoofd in de handen zitten piekeren. Toen de klok halfelf wees en Willemse er zeker van was, dat al zijn dorpelingen op één oor laigen en ook de laatste* klant uit „het Gouden Paard" naar huis was, stond hij op. zette zijn hoed op, nam een lantaren en begaf zich op weg naar het raadhuis. Daar gekomen opende hij de kelderdeur en trad de donkere, naar w/tht riekende ruimte binnen. De arrestant lag op een bos stroo rustig te slapen. Willemse wekte den man, die voor hem een soort nachtmerrie was geworden, met een tik op den schouder. — Wat is er aan de hand? bromde de man. — Ssst! ,Sta op en maak dat je zoo gauw mogelijk wegkomt, fluisterde Wil lemse den man in. het oor. Kom nooit van .je leven weer hier in het doip terug. In het licht der lantaren had de man gezien wie zijn bezoeker was efi hij her kende dadelijk in hem den man, die hem eenige uren geleden had geholpen. — Zeg man, ben jij niet dezelfde, die me vanmiddag dat touwtje heeft gegeven? Kort daarna heeft de veldwachter mij in gerekend. Kom jij me nu helpen vluchten? — Ja, maar maak in vredesnaam voort! De man had echter heelemaal geen haast. Hij begreep niet goed, wat er aan de hand was. —- Er moet iets met u niet in orde zijn, zei hij. Wat voor belang hebt u er an ders bij, mij te helpen? De burgemeester stond.op gloeiende ko len. Hij liep immers kans, dat de over het stadhuis wonende burgers, het licht in den kelder ziende, er.heen. zouden ko men', om te _ien, wat er aan de hand was. — Vooruit! Wil je weg of wil je niet weg? Toen zeide de man: — Nu hoor eens, meneer. Ik wil wel weg, maar dan moet men mij mijn appels teruggeven. — Dat kan niet. — Dan blijf ik hier. ledereen moet toch leven! Ik had een mooi partijtje anpels. Die zouden me minstens zooveel hebben opgebracht, dat ik weer een paar dagen onbezorgd kon verder leven. Wanneer ik weg ga, dan heb ik niets en lijd honger. Willemse dacht even na. De kerel had eigenlijk gelijk. Hij haalde zijn porte feuille te voorschijn en gaf den vent een tientje. — Ziezoo! Nu zijn je appels betaald. Maak dat je wegkomt De kerel stak het bankbiljet in zijn zak en poetste de plaat. Den volgenden morgen kwam Jansen verschrikt bij den burgemeester binnenloo pen: \ — Meneer, meneer, de dief is er van door! — Wat zeg .je me nu, Jansen! Voortaan moet je je gevangenen een beetje beter bewaken of de deur van den kelder beter afsluiten. Ik zal je een en ander ditmaal maar niet kwalijk nemen!
---

Het Model.
— Hoe ben je er eigenlijk toe gekomen, Nenette, om model te worden? vroeg de schilder Boulot aan het meisje, dat <jn zijn atelier op Montmartre voor hem geposeerd had en nu wat uitrustte.
Het mooie meisje leunde achterover op den divan, zij lachte eens en zeide: — Hoe ik daartoe gekomen ben? Door een weddenschap. Ik woonde met mijn ouders op Meniemontant, in de rue de Pi xé-récourt. een alleraardigst straatje, vol bochten en hoeken. Vader was smid'en moeder had genoeg te doen met op de kin deren te passen, want we waren met zn zessen. Het was geen vetpot thuis, dat kan je wel denken. Ik was 13 jaar en hielp moeder in 'thuishouden en ik was tevre den, met wat ik had, maar toch had ik één droom: eens in een automobiel te zit ten. Er kwamen er niet veel in ons straatje, hoogstens 'n enkele verdwaalde taxi, maar op zekeren dag zag ik er een voorbij rij den, een luxe-auto. prachtig! Hij stond stil voor den winkel van den lijstenmaker, een paar huizen voorbij het onze en er stapte een heer uit. Een deftig heer, al oud want hij had grijs haar en een witten baard. Hij was keurig gekleed en had een rood lintje in het knoopgat. Ik stond met twee buurmeisjes aan -ie deur van ons huis: Fifine. die nu op een atelier werkt, en.de dikke Emma, die al getrouwd is met een belastingambtenaar. Eensklap riep ik: —O! meisjes willen wij eens een wed denSchap aangaan? — Waarom? vroegen zij. — Om 10 sous, die v/e met zn drieën gaan versnoepen bij den koekbakker op den hoek. Ik wed, dat ik straks in dien mooien auto zal gaan rijden. — Top! De deftige oude heer was den winkel van den lijstenmaker ingegaan, bleef daar een poosje ei\ kwam toen weer naar buiten met een pak onder den arm, dat hij in den auto plaatste. Vervolgens stapte hij. zelf ook in, gaf den chauffeur een wenk om weg te rijden. Intusschen was ik op het midden van de straat gegaan. De chauffeur toeterde op zijn hoorn, maar ik deed, of ik het niet hoorde en wist het zoo aan te leggen, dat de auto, toen hij lansjs mij heen reed, mij even met zijn spatbord raakte. Ik liet mij op de straat vallen en, ofschoon ik niets mankeerde, hield ik mij, of ik bewuste loos was. Mijn vriendinnen begonnen te gillen, de auto stopte, de oude heer sprong er uit, nam mij in zijn armen en legde mij op de kussens, terwijl hij zijn chauffeur toeriep: — Vlug Jean, rijd naar een apotheek. Heerlijk zat ik in dien auto, het was net, of ik zweefde, zoo- zacht reed hij en toch zoo gauw, het was gewoonweg een zaligheid. Tusschen mijn half gesloten oogleden door zag ik de verblufte gezich ten van Fifine en Emma, toen ik langs haar heen reed. Jammer maar. dat die apotheek zoo dicht bü was, ik had wel gewild, dat de oude heer mij naar een apotheker aan het andere eind van Panjs gebracht had. _i de apotheek deed ik, of ik al bij ge komen was en ik kreeg nog wat lekkers, erg verfrisschends te drinken op den koero toe. Daarna mocht ik weer in den au o zitten en werd naar huis gebracht. Dat was nog prettiger, want ik kon nu mijn oogen wijd open zetten- en zien, hoe alles, huizen, lantaarns, hoornen, voorbij gangers. als ' dol langs mij heen vlogen, terwijl ik heerlijk in de kussens werd ge wiegd. De oude heer had mij voortdurend zit ten aankijken en ineens begon hij met m,j te praten. Hij vertelde mij, dat hij schil der was en aan een groot schilderij werk te, waar een engel op moest voorkomen. Voor die engel had hij nog geen geschikt model kunnen vinden, maar bij vond mit zoon mooi meisje — wat bewijst dat hij een goeden smaak had — dat ik er als ge knipt voor was. Ja, zoo zei hij het precies, met dezelfde woorden. Als ik er lust in had en mijn ouders het goed vonden, dan zou hij mij als engel schilderen. Nu, natuurlijk vond mijn moeder het goed, want de oude heer betaalde royaal en het schijnt, dat hij heel veel succes met zijn schilderij heeft gehad, want al heel gauw kwamen er andere schilders ook bij ons, om te vragen of Ik voor hen poseeren wilde.
---

De strijd om het Millioen.
10) Vervo!«.l
— Zeer zeker! Hij vertelde mij, dat zijn vriend Kingburne -groote bezittingen bij Pittsfeurg. ihad en 's winters' gewoonlijk in New--York woonde. Hier evenwel- was hij niet te vinden, en nu begaf ik m_ naar Pittsmü-g, maar ook daar vond ik niets! Ik nam overal informaticn, zocht den ge ïi ccl en omtrek ; van Pittsburg af, doch te eén mi'; King__rné was er met te vinden, niemand kende dien naam, en nu kreeg ik zekerheid dat een vreemde ling mij met een bedoeling, die ik niet doorgi-ondeh kan, verkeei-dc inlichtingen had vérstrekt. . Ook' mij is dit'onbegrijpelijk! beken de Bruno. Alle moeite was dus te ver fc'eefsch? Gij vond. niets? ~-lk kreeg alleen de overi.mgT.ig, dat ik 51 eert valsch spoor was, dat Marie Rich w zich niet in Amerika bevond, en de zaak is daarom nu-alleen nog maar te we T®n te, komen, waar zij gebleven, is, ant de inspecteur. In Hamburg hield -.t spoor op, zooals gij zeker wei reeds d-i. dokter Hagen zult vernomen hebben, ièsr' ha<3 Mar3e Richter plotseling een to 'ia •~^ ontvajjgen en ten gevolge hiervan Dat -J onverwijld vertrokken, waarheen? 1 is zeker: niet naar Amerika, de ',}** oogenblik; trad Bruno's hediéndo 'een' h -'P/1' bl]-"*nen en overhandigde 'hem ___ «net, die zooeven was aangekomen. n}"ri vriend Hagen, riep Bruno -. -neugd, tut New-York. Dit schrijven zal ook x! belang inboezemen, mijnheer de in specteui'. Blijf dus en luister, wat de dok ter meldt. Druno opende den brief en las: — 'Mijn beste vriend. Na eenige, niet zonder gevaar gepaard gaande hindernis sen, heb ik heden eindelijk de zekerheid gekregen, dat de inspecteur Neuman, dien hier te vergeefs gezocht heb, zich toch niet in zijn opgaven vergist heeft, dat het gezochte meisje zich werkelijk in Amerï ka bevindt. Marie Richter leeft e.n is hier. Morgen ga ik haar in Washington opzoe Ken, waar zij bij den senator in huis is. Bruno hield op met lezen en zag den inspecteur vragend aan. -rT". at zeKt ?e daal" nu van? vroe?' nij loerioos van. verbazing.. reuman haalde de schouders op. - Wat is mij een nieuw raadsel, mijn heer de assessor, bekende hij. ei-upo las den brief verder in stilte en stak hem toen in den zak. uus toch in Washington, men heeft u Klaarblijkelijk alleen bij vergising een verkeerden naam gezegd? of misschien #VUet goed gehoqrdj zeide hij. •™h goed gehoord, dat is onmogeijk, mnniheer assessor, daar is zeer weinig ge Hikhndens in de namen Washington en Pitj llr'flr' .maar daarom kan 't nog zeer (Toed. dat die heer zich versproken heeft. Doch in elk geval komt het mij voor, a»s moet.dokter Hagen redem.hebhen om voor zichtig.tc zijn, ik vrees voor hem! In New Vork zij", tal van gevaren en ik weet niet, maar dit nieuwe bericht doet mij ton hoogste verbaasd 'staan, het wil mij nog maar niet overtuigen.
— Het schijnt ditmaal buiten allen twij fel te zijn, tnijiiheer de inspecteur, want dokter Hagen schrijft mij, dat hij het aan het landverhuizersbureau in Castlc-Gar den te danken heeft. Zijt gij daar mis seinen niet geweest? — Ik móet eerlijk bekennen: neen. — Daar stond alles in de lijsten! Mr. Kingburne. senator.■■te Washington, gou vernante M. Richter. — Dat'zou de zaak 'eenigszins verande ren! In dit geval was ik toch het rechte spoor gevolgd en had mij tenslotte door een toeval op een dwaalweg laten leiden zeide de inspecteur min of meer verlegen, ik zou mij zeer verheugen, wanneer het gelukje om het gezochte meisje nu einde lijk eens te vinden. Terwijl dit gesprek in Bruno's woning plaats had en hij tevergeefs op eenige tij ding van Lilli wachtte, bevond deze zich met Gideon Samson.dieii wij van dit oogen blik af Slechts bij zijn waren iugu_ van Loon Brasser zullen noemen,iiog steeds in de stad, zooals hij voorgaf, om met haaide aankomst van. Brunp af te wacht. n. Thans had hij aan het steeds nadrukke lijker verlangen van Lilli in zoover gevolg gegeven, dat hij haar beloofd had, met haar naar de plaats te zullen rijden, waar Bruno was. Hij had haar zijh hartstochte lijke liefde hekend, doch zij had hem afge wezen, ja, had hem zelfs gedreigd hulp te zullen roepen, zoodat Leon, om niet in ge vaar te komen, een 'ander besluit, had ge nomen. Zijn .hoop om haar de zijne te kunnen noemen, was verijdeld. Hij haS geineend, dat ::ij zijn liefdesverklaringen zou aanhoo ren, maar hij kende de reine, trouwe liefde niet, die Lilli voor Bruno gevoelde. Zij wees hem met verachting terug en alleen zijn belofte, dat hij haar met. rust laten zou, dat hij haar tot, Bruno wilde voeren, kon er haar toe bewegen, hem te volgen en over het gebeurde geen enkel woord meer te spreken. Leon evenwel had een plan gevormd, dat, zoo het hem gelukte, Lilli toch weder in zijn macht moest brengen. Juist haar weigering, haar tegenstreven, voedde en. prikkelde nog slechts de begeerte in de borst van den man, die door een gloeien den hartscocht verteerd werd, en Lilli zelve had moeten erkennen, dat iemand, die tot zulk een schaking, tot zulke woorden, in staat was, niet zoo licht een eenmaal geno men besluit, opgeeft. Hij begeerde Lilli, het verlangen om haar te bezitten, liet hem dag noch nacht met rust, — en thans zou hij zóó spoedig en zóó gemakkelijk die hij in zijn macht had, weder laten ont glippen! Geweld te gebruiken, dit yi hij, hij had ei- den moed ook niet to de mogelijkheid te a, dat Lilli om hulp riep of dat zij. ; hij haar mees ler werd, de ge-volgen dezer daad op zijn hoofd liet nederkomen. Daarom wilde hij zekerder te werk gaan, nu deze eerste po gin? had schipbreuk geleden. Lilli drong er hartstochtelijk bij hem op aan om te vertrekken. — Zoodra het donker is, verlaten wij deze plaats, antwoordde Leon, wiens ge laat niet in 't minste zijn inwendige bedoe lingen verried, tot zoolang moeien wij ge duld hebben, men mocht ons eens zoeken en vervolgen, en daarom is het nog maar altijd beter, wanneer wij voor onze reis van den avond en den nacht gebruik ma ken>
Eindelijk hield een rijtuig voor de deur stil. — Gaan wij niet met den trein? vroeg Lilli. — Neen, veiliger is het om per rijtuig te reizen. — Maar hoelang moeteji wij dan w.I rijden? v —jDen geheelen nacht morgen vroeg zijn wij op de plaats onzer bestemming. Lilli keurde dit goed. ?ij had geen vrees meer voor Lfeoii, in elk geval er was bo vendien toch de koetsier, die haar hulplkré ten kon hooren, wanneer er werkelijk on derweg iets voorviel. Leon geleidde haar naar' het rijtuig, waarin nu beiden plaats namen. De koetsier had, naar 't scheen, reeds de noodige instructies ontvangen, daar niets meer tot hem zeide. Het. portier werd paarden zetten zich in beweging. Daarbuiten zoowel ais in. het rijtuig was het donker. Lilli besloot tot eiken prijs wakker te blijven. Het vooruit zicht naai de plaats terug te keeren, waar zij eindelijk haar Bruno zou weerzien en met ben. haar toekomst kon bespreken hield haar zoodanig bezig, dat zij ook niet' •len minsten aandrang tot slaap gevoelde. Leon had zich in den hoek van het rijtuig neergevlijd en scheen te slapen, tenminste hij verroerde zich niet. Of Vergiste zij zich soms, was hij wakker? Wachtte hij, wel licht op hét oogenblik, dat zii inwslanen 'zou zijn? Koesterde hij ge) doelin ??n'.' Het rijten nacht hield men halt in een dorp. De koet sier moest; hier de paarden laten ru»ten.De belde reizigers bleven inmiddels in «et ra tuig. Lang duurde het echter niet, of de reis werd Weder voortgezet. Tegen den morgen bereikte men een kleine stad, waar het rijtuig stilhield, en de reizigers een ander namen, daar de koetsier, die hen tot dusver gereden had, hier moest terugkeeren. De dag brak reeds aan, toen Leon en Lilli in het andere, eveneens ge sloten rijtuig plaats namen, nadat Leon eenigen tijd fluisterend met den koetsier had gesproken. Lilli bemerkte wel, dat de man haar een schuwen blik toewierp. Andermaal werd de reis vervolgd. Het doel daarvan scheen toch nog verder te zijn, dan Leon gezegd had, want de rtieu we dag brak aan en nog steeds had men dit niet bereikt. Lilli deed thans Leon de vraag, hoe lang de reis nog zou duren, waarop hij haar antwoordde, dat er nog wel eenige uren mede verloopen konden. De span ning, waarin zij verkeerde, belette haar iof.s te gebruiken. Eerst wanneer zij het doel der reis had bereikt, wilde zij eten en drinken, de opgewondenheid, waarin zij zich evenwel nu bevond, was zpö groot, dat zij honger noch dorst gevoelde. Uur op uur verliep en nog steeds was men niet op de plaats der bestemming. Leon troostte Lilli met de verklaring, dat zij daardoor ook vrijer waren en elk ge VAM vermeden van achterhaald te Wor don. . Het werd middag, namiddag! Eindelijk deelde Leon haar mede, dat zij weldra aan het doel der reis zouden gekomen zijn. Een onbeschrijflijke blijdschap maak te zich van Lilli meester. Eindelijk dan toch zou zij verlost worden van het hate uj- gezelschap van haar reisgenoot ein delijk zou iict uur slaan, waarop Zij Bru no weerzag, een weerzien, dat zij met zoo veel ongeduld verbeidde, dat zij met da gen en nachten vaii angst en foltering betaald had! Zij sloeg den blik door het venster van het gesloten rijtuig. Wag de stad reeds te bespeuren, waar Bruno. waar ook dokter Hagen woonde? Doch wat betoekende dat? Zij kende deze streek niet. Waar bevond zij zich? Was dat de omtrek van de stad, die haar toch anders tamelijk wel bekend was? Welke weg was dit, langs welken het rij tuig voortrolde? Nog eer zij besluiten kon om een vraag te richten tot haar begeleider, stiet zii plotseling een kreet uit. — Wat is dat! riep zij, in onbeschrijf lijke ontsteltenis, waarheen brengt ge mij? Waar zijn' wij? Leon deed alsof ook hij Verwonderd was en keek eveneens naar buiten. — Waarom verwondert gij u, Rijn wij niot op de plaats, waar wij wezen moe ten1? Of moéndet gij dan werkelijk, dat ik zoo dwaas zou handelen om een krank zinnige vrij te laten rondloopen? vroeg hij met ' oen duivolachtigen spot. Neen. neen, hoo kunt' ge daaraan denken! Ik ben recht blijde, dat ik u gevonden en teruggehaald heb! Lilli staarde deri vreesclijken ' man aan, het was op dit oogenblik, als ware hij niet meer dezelfde, als droomde Zij, als vernam zij onmogelijke woorden! En toch. waarheid en werkelijkheid was het! Deze duivel voerde haar niet in Bruno's armen, maar bracht haar naar het krank zinnigengesticht terug! Daarginds zag zii het reeds liggen, 't Was geen vergissing! Met een kreet van ontzetting bracht eïj de handen Voor het gezicht. Dat was te veel!
Leon Brasser scheen zich te vermeien in de uitwerking van zijn woorden en Van zijn plan. Zoo iets had Lilli ci'us niet verwacht! Deze teleurstelling .Was te verpletterend voor haar! — Waarom weent ge?zeide hij, wij zijn thans waar we wezen, moéten. Ja, ver volgde hij zachter, en zijn grijze argiisti ge oogen nomen weder hun akelige 100 . rende ititdrukking . aan, ja, wanneer ge de mijne had willen zijn, dwaa,s meisje don zoudt ge thans vrij geweekt zijn en vrij gebleven, en hadt go aan mijn zijde een vergenoegd leven kunhen hebben. Gil wildet het echter anders! Goed! Keer dan maar weer naar dit gesticht terug! — Dat is een lage handeling, een vreeso lijk bedrog, dat gij daar pleegt on dat u schijnt te verheugen, Gideon Samson doch nog hebt ge uw doel niet bereikt, nog zult ge niet triomfeeren, v_mt ik waarschuw u, dat ik uw geheime bedoe lingön zal ontmaskeren. Een duivelachtig, lach .plooide Lcón Brassers mond. — Wat verbeeldt ge u wel, zottin 1 'vroeg hij, kondet gij werkelijk gelooven dat ik u in de armen von een ander zou terugvoeren? Ik heb zijn brief nagemaakt. waarin hij u zijn plan te kennen ga* om met, u te ontvluchten. —- Bruno's brief, ge hebt dien dus on derscheptl — En gij, kleine zottin, kondet donken, dat ik u bij hem zou brengen, vervolgde Leon. Het rijtuig hield thans stil voor de tra liêjpoort van het gesticht. Onbeschrijflijk Was Lilli's wanhoop. Dit onverwachte voorval schonk haar eensklaps een Vastberadenheid, ongewoon voor haar leeftijd! Wat zij zooeven onder vonden had, oefende op haar een onge looflijke Werking uit. Kalm en onverschil lig steeg zij uit het rijtuig en volgde den dokter. Zij beefde, zij aarzelde niet lan ger, plotseling was zij tot een besluit ge komen, dat haar ook deze nieuwe beproo ving met zelfbeheersching deed dooi staan. De woorden, de handelwijze van Leon Brasser hadden slechts in het eer ste oogenblik ontsteltenis en vrees bij haar teweeggebracht, thans was zij bo sloten hem moedigen tegenstand te bic den. Die ellendeling zou haar niet ian ger in zijn macht hebben. Leon' schelde, na den koetsier te heb ben weggezonden. Schielijk kwam de portier over de binnenplaats aangeloopen. — Hoe, gij hier, mijnheer Gideon Sam son? riep h'j. en ook de patiënt? Nu, •dat was me hier een leven en een schan daal! — Doé open, beval Leon kortaf en bc trad toen fi_èt «Lilli, die nög onmerkbaar beefde, de binnenplaats, om zich met haar naar het portaal van het hoofdgebouw te begeven. Hier hadden, door nieuwsgierigheid go dreven, zich reeds eenige wakers en waak eters verzameld, die nu de beide, zoo on verwacht aangekomenen met verbaasde blikken stonden af te wachten. Toen Leon en Lilli hét portaal bereik ten, verstrooiden zich de nieuwsgierigen van lieverlede. — Dora Waldberger, beval de dokter, breng dé patiënt die ik gelukkig achter haald heb, weer naar haar kamer. — Nog niet! Eterst verlang ik tot den heer directeur gevoerd te worden, zei Lilli op vastberaden toon. De deur van het bureau werd haastig geopend, en door de opening vertoonde zich het half nieuwsgierige, half verbaas dé gelaat des directeurs. — Hoe, zeide hij, gij hier? Weer terug! Nu, dat ia goed! — Ik breng de pseudo-gravin weder in het gesticht. Niemand had de vlucht be merkt dan ik, antwoordde Leon Brassar, terwijl hij den directeur in het vertrek volgde, waarin Dora nu ook Lilli bracht. — Gij? Gij hebt de patiënt vervolgd en achterhaald? vroeg de directeur thans nog meer verbaasd, terwijl hij Leon met groote oogen aanzag. — Geloof hem niet, hij liegt! riep Lilli vertwijfeld uit. —Ik was de eerste die het bemerkte, dat het dit meisje gelukt wa. haar ka mer in het gesticht te verlaten. — Maar hoe zou zij er dan uitgekomen zijn, mijn waarde? vroeg de directeur. — Ik wéét niet, van wien zij den sleutel gekregen heeft, alleen weet ik, dat het haar gelukt is Weg te komen. Toen ïk het. bemerkte was zij reeds buiten het ge sticht, ik zocht haar vlucht te vérhfriaè ron, doch ik kon haar zoo dadelijk niet inhalen, eerst op een verafgelegen plaats gelukte mij dit. — Nogmaals, geloof hem niet, riep Lilli in toorn. Deze ellendeling, hij liegt. Hij Z£lf. was het, die mij alle deuren geopend heeft, om mij onder allerlei Valsche voor wendsels mot zich mede te lokken. — Het zijn immers de woorden Van een krankzinnige, mijnheer de directeur, WenB de Leon zich halfluid tot dezen. (Wordt verv_©_J.
---

VERBINDING TUSSCHEN VLIEG TUIGEN.
Een foto van twee Amerikaansche leger vliegtuigen, die tijdens een vlucht met el kandor in verbinding staan. Het is wel de eerste maal in de geschiedenis der luchtvaart dat van een dergelijke verbin ding sprake is. (Men ziet hoe een klein vliegtuig onder eèn groot door vliest ter wijl het laatste het met een touwladder aanhaakt. Op deze wijze kan men benzi ne of post uit het eene vliegtuig tijdens een vlucht in het andere overladen.
---

Kindersmart.
\ ** „Moesje!.... waarom bent u lieerige gaan? Waarom heeft u mij dat leed gedaan? Och! ik heb toch zoon verdriet, Moedertje! moedertje! hrort u me niet? 2. „Moesje," uw kindje is zoo alleen, Pa is steeds weg, zooals voorheen. Hij is norsch, en bromt altijd op mij, Moesje! maakt u nu uw kindje weer blij. 3. „Moesje!" hoor toch mijn klagen en smee ken, Waarom wilt u niet luis'tren en spreken? Zeg toch nog éóns dat u veel van me houdt, Moesjelief!..,, wees nu niet langer zoo koud. I „Moesje!" uw kindje wordt zoo moe. Haar beide oogjes vallen haast t0e,.... Ze had nog zoo gaarne één zoen gehad, En u hooren zeggen: mijn lieve schat. 5. „Dag moes!" uw kindje gaat weer heen U blijft achter,.... gehéél a11een...., Maar morgen vroeg komt u lieveling weer, En legt dan nieuwe bloempjes bij u neer. JO v. d. LOOS.
---