Joessoef. HaSsan-ben-Ibrahim, de zijdekoopnian, *as een bescheiden en zachtzinnig man. "JJ was tevreden, wanneer hij voldoende verkocht om rustig te kunnen leven *J> geen schulden te maken. Wanneer Bassan-ben-lbrahim zijn lange pijp en *>m kopje koffie op tijd had, wenschte hij "tets meer. Geheel anders ging het echter Joessoef fen-Hassan, zijn zoon. Joessoef droeg flu deelen muilen met gouddraad gehor *«trd, als ware hij een rijk man. Hij perkte zelden of nooit, maar slenterde lajigs de bazaars en verweet zijn vader "tokkend, dat deoe geen deftig huis met **& plat dak en palmen bezat, zooals de kooplieden der goede stad zijner in honing. Hassan placht droevig het hoofd schudden en te zuchten, als Joessoef 400 sprak. Ach, waarom was de jongen *** bescheidener van aard, gelijk hijzelf? Op een dag doorzocht Joessoef de ka 9 **n van zijn vaders huis en plotseling *°nd hij een partij klingen en kromzwaar *fen. Zijn oogep schitterden. Lemmet na JJöunet veegde hij schoon en glanzend. aT? de karavaan vormden, bemoeide ■%2?*ef zich, trotsch, weinig of niet Op »r" dag kwam eetti hunner, naast hem zei: , wT? 0» Joessoef-heni-Hassan, ]&t?*e dagen dwaalde de kaaavaan door %' etc woestijnzand. Alle waterzakken w*» nu leeg en de kwelling van dorst ? ontzettend, zie...., toen de nood heel hoog geste Ij/*'Was, was ook de redding nabij. Plotse H^ rag een oase voor de moede reizi Hèt Sl6c? vras echter een kleine oase, die h^ais één bron bevatte en aan die bron »h(i{k 6en wiJs en niachtig Bedouïnen &L een huis doen bouwen. Alle reizi liw ' die aan de bron drinken wilden, het huis van den Bedouïn betre den, die hen steeds gastvrij ontving maar, scherp meiischenkenner als hij was, me nigeen een lesje gaf. Toen de uitgeputte kooplieden vóór hem verschenen eu om water hijgden, liet hij dadelijk tal van zilveren drinkkannen vol heerlijk koel wa ter brengen. Hij vroeg den kooplieden naar naam en ambt, deed hen daarna neerzitten en drinken. — En wie zijt gij, o jonge vreemdeling? vroeg hij aan Joessoef. Deze, ofschoon zeer dorstig, kon de go legenheid om te bluffen niet voorbij la ten gaan en antwoordde, op hoogen toon: — Ik ben do zoon van een machtig en rijk zijdekoopman, heer. Mijn vader be lastte mij met een gewichtige geheime asending. Meer kan ik niet zeggen. — Degene wiens naam ik niet ken, drinkt niet van mijn bronwater, antwoord de koel de sheik. Joessoef schrok en hernam: — Nu, ik wil u mijns vaders naam in hot oor fluisteren, heer, dan-zult gij hoo ren dat ik niet overdreef. En hij fluister de den sheik in het oor: Hassan-ben-Ibra him, dien men den .rijksten zijdekoopman van het Oosten noemt, is mijn vader. Ik ben zijn eenige zooft. De sheik, die Joessoefs bluf reeds lang had doorzien, sprak-opnieuw, koel: — De zonen van rijke en machtige man nen drinken niet van mijn bronwater. Joessoef voelde zijn keel steeds droger worden. De andere kooplieden waren reeds lang gelaafd en hij smachtte nog van dorst. Zuchtend sprak hij: — Ik wil u bekennen, heer, dat mijn va der niet zóó rijk en machtig is als ik zoo even zeide.... ; Streng zag de sheik hem aan. — Jongeling, sprak hij toen. Ik zal u eem goede les geven. Zoo aanstonds zal mijn slaaf u een kan vol koel water rei ken. Maar bij lederen teug,dien ge drinkt, zal hij u, op mijn bevel, een stokslag ge ven. En zoo geschiedde. Joessoef dronk gul zlg de eerste teugen en hard vielen de slagen. Zijn, rug was pijnlijk toen hij zich eindelijk te ruften legde. Maar hij was genezen. Een gansch an dere Joessoef keerde, na maanden, terug bij den ouden Hassan-ben-Ibrahim, een Joessoef, die bij iedere neiging tot bluf fen of groofcdoen zich herinnerde wat eens de Bedouïnensheik hem zeide. En hij leefde gelukkig. --- Feuilleton. De guitenstroken van Tijl Uilenspiegel. W°ueïinS werd TiJ in Zi^n korf' wak «iooj, hiJ hoorde stemmen. Gauw keek hij otiJ ten der gaten van den bijenkorf en ey*e twee mannen met lange baar W--w Rl°Pen voorzichtig langs de kor te tilden die stuk voor stuk op, om t^ welke de zwaarste was. Einde Tjjl kwamen ze aan den korf, waarin ■Jacht- u'1 vorborgen had en ze zeiden ;*«U a' deze is de zwaarste, dezen zul ; meenemen. Ze staken nu hun \$ w? °nder den korf en droegen hem ISöi - vond hèt «hes behalve aan^e Jiac]t,t öni zoo vervoerd 'te worden. De 11 biPWas Pikdonker en elke vijf minu "^ on „v?n de twee roovers even staan. h'^ \v dem te komen. Sht he.en-. zouden ze mij brengen? t^lin e' clie zich verveelde. Uit jrt«ii stak hij een hand door een der v^öeri n den korf en terwijl de twee t^&efr voortsukkelden, trok hij den ?-.**& zij ii hoofdhaar en den ach Jle %f*n zijn baard, h? J^iinen kregen nu twist, want t'w^nds, A&t de ander .hem wilde i?°g, dn,Ufl TVoordenwisseihïg 'liep z^Ö vT1* te*i?e °'en korf neerzetten cri el" l^i d- JVf Stn#en,- Tijl echter maakte ï?f U\*°.leSei>heid -gebruik om uit den K^PeihnwPeil- H!j v°rborg dezen in het WeeT om hem den volgenden mor "•om te kunnen halen en bneldc naar huis. En toen de twee dieven klaar waren met twisten, misten ze hun korf en ze snapten niets van het geheele ge val! In Tijl'g geboortedorp was een gracht en aan het einde daarvan stonden twee wilgen. En op een keer, dat er weer eens groote armoede was in het huis van Tijl's ouders, nam hij een touw, spande dat tusschen de twee hoornen over het water en... danste er een, twee malen over heen. Zoo lenig en handig was hij! Na afloop ging hij met zijn muts rond en menigeen gooide er een muntstukje in. Nu kon er tenminste weer brood ge kocht worden in Klaas' huisje. Kort daarop besloot hij opnieuw' te gaan koorddansen om wat g^d te verdie nen, maar een paar dorpsgenooteu, die jaloersch wéten op den handigen Uilen spiegel, hadden stilletjes het touw. door gesneden op een heel klein eindje na en toen Tijl er op geklauterd was, brak het doormidden en Tijltje viel in de gracht De jongens, die hem dit koopje geleverd hadden, dansten in het rond en riepen: Maar kwieke Tijl Uilenspiegel, <»a je nu den visschen ook al dansen leeren? Tijl zwom met een paar forsche. slagen naar den kant en kwam aan wal. De bengels stoven weg, maar Tijl riep he— Kööi de volgend© Week terug en ik zal je nog gansch andere kunsten laten zion' Xv waren zij natuurlijk nieuwsgierig geworden en de week daarop waren ze inderdaad allen present. Een groote me nigte toeschouwers juichte Tijl toe, toen hij aangewandeld kwam en vroeg hem, welke kunst hij thans vertoonen zou. — Geeft mij allen een uwer schoenen, zei Uilenspiögp.l, en ik wed dat ik er mee dansen kan, of ze klein dan wel groot zijn. — Goed, goed, riepen de mensehen.maar wat gebéurt er als je de weddenschap verliest? — Dan trakteer ik u allen op wafels, lachte Tijl, maar zoo ik win, moet ge mij drie zilveren' daalders betalen. Aldus werd afgesproken. leder der toeschouwers, of het een man, een vrouw of een kind was, deed er niet toe, trok nu een van zi» schoenen uit en reikte die aan Uilenspiegel. Maar tot verbazing van elkeen haalde Tijl een lan" touw uit zijn zak en.... bond daai alle schoenen aan elkaar vast, tot een dikken bundel. Dezen legde hij over een aijiner schouders, boklom toen zijn koord en danste. Maar het ging niet zon der moeite. De toeschouwers echter riepen: — Toe. 'i trek nu onze schoenen aan, zooals je gewed hebt. Maar Tijl, al voortdansend, schudde het hoofd en zei: — Ik heb niet gewed, dat ik uw schoe nen zou aantrekken! Ik wedde, dat ik met al uw schoenen zou dansen. Welnu, dat doe ik. [k heb de drie zilveren daal ders verdiend. Maar rle dorpsgenooten scholden hem uit on zeiden dat hij hen bedrogen had. Toon werd Tijl boos. Hij ging midden op het koord boven de gracht slaan, haalde een scherp mes uit zijn zak en sneed het touw, waarmede alle schoenen aan el on den waren, door. Holderdebol der tuimelden alle in het water — Ziezoo! schaterde Tijl Uilenspiegel. Gaat nu uw schoenen zoeken, lieve vrien den. Maar snel, anders dragen de vischjes ze. Woedend sprongen de wachtenden te Water en in de gracht ontstond een groote kibbelpartij, voor en aleer elk zün schoe nen terug had. Maar Uilenspiegel spoedde zich lachend. huiswaarts. '** Op. zekeren lentedag was een vogeltje per ongeluk het raam van de woning van Uilenspiegel^ ouders binnengefladderd. Tijl zag het en hij sprong op stoelen en: tafel, op kisten en kasten om het diertje, dat angstig piepte, te vangen. Eindelijk vond het een schuilhoekje op een der balken aan de zoldering. Tijl haal de nu fluks 'n laddertje en zou den vogel zeker gevangen hebben, als uiet juist va dor Klaas binnengekomen was. — Wat doe jij daar? vroeg hij zijn zoon. — Wel, antwoordde Tjjl, ik -wil dit vink je vangen. Ik zal een mooi kooitje voor hem snijden, zijn zaadbakje met zaad en zijn drinkbakje met water vullen en dan kan hij voor mij zingen. Toen vatte Klaas den jongen bij de schou ders en zei streng: Tijl, hoor goed wat ik je zeg: indien jij dezen vogel vangt en in een kooi zet, zullen moeder en ik ook jou vangen en in een kooi met zware tralies zetten. En dan moet jij, die zoo graag loopt en springt in dat kleine hokje zitten en voor ons zingen. Als je het koud hebt zet ten we je in de schaduw, puf je van warm te. dan in den zonneschijn. En op een dag zullen wij vergaten om je eten te geven eu als wij drie of vier dagen later terugkomen en weer naar je omzien, is onze Tijl van honger gestorven— Zoo sprak vader Klaas en Tijl voelde tra nen in zijn oogen schieten van schaamte. Vlug liep hij naar het venster. — Wat ga je doen, vroeg zijn vader? — Ik zet het raam opent opdat de vogel wegvliegen kan, antwoordde Uilenspiegel. Klaas knikte slechts. Maar de vink maak te van de gelegenheid gebruik, vloog naar buiten en verdween uit het gezicht. --- Zoo een slimmerd. — Meneer, vroeg Bertus Bruin den krui denier,1 mag ik voor een dubheltje vogel zaad? — Zeker vent, antwoordde de kruide nier, vriendelijk, en ziende, dat Bertus geen geld bij zich had: Tiet is zeker voor je moeder, hè? Waarop de slimme Bertus antwoordde: — Neen meneer, voor de kanarie! --- Fabeltjes. Al te vriendelijk. — Kom er uit, liefje, en ga een beetje wandelen! zei de poes tot den kanarievo gel en hij lichtte den klink van het deurtje der kooi op. Maar de kanarie was in den versten hoek gekropen en zei: — Dank u, ik blijf liever waar ik ben. De poes zei toen nog een heeleboel vrien delijke en beleefde dingen tegen Piiet,maar deze vloog er niet in. Poes was hem 41 te vriendelijk. En hij bleef waar hij was! --- Theebezoeb. De Wind en de Regen gingen op bezoek bij juffrouw April. — Ik heb heer Storm ook uitgenoodigd, zei zij,, maar ik weet niet of hij komen zal. Juffrouw Maart, die in dit jaar niets meer te doen had, schonk thee en juf frouw April sprak met haar vrienden af om hen iederen dag van de maand, waarin ?4j regeerde uit te noodagen met haar naar de menschen te gaan. Heer Storm zou ook altijd welkom zijn en juffrouw Sneeuw evene.ens, een enkel keertje. Toen lachte juffrouw Maart: — Als heer Zonneschijn nu maar niet plotseling verschijnt. .To weet dat hij èn Storm èn Regen èn Wind verjaagt. Juffrouw Apri) keek een beetje zuur, en baar gasten ook. — Nu, zei ze toen, we zullen hopen dat hij slaa.pt....! Maar de menschen op de wereld hoop ten natuurlijk het tegendeel en we zullen eens kijken, wie gelijk krijgt! --- DE ELF EN HET VOGELNEST. De nieuwsgierige elf wilde zien wat er in een vogelnest zat, maar het vogeltje hield niet van zooveel brutaliteit en sprong op. En de elf schrok. Knip, om dit te vertoonen, de twee deelen van onze' plaat uit en plak ze op. Maak nu, langs de dikke zwarte lijn boven in het nest, een gleuf. Neem dan den vogel, leg cirkeltje B, in de „lip", achter cirkeltje A, in het nest en maak beide aan elkaar vast met een papierklem. Steek den vogelkop door de gleuf. Als je de „lip dan beweegt, is het of do vogel uit het nest omhoog springt. --- Eventjes Pret. — Jaj kinderen, zei de juffrouw op school, paddestoelen groeien altijd op voch tige plekken. Dadelijk stak kleine Ansje haar vinger op en zei: — Daarom lijken ze zeker ook zooveel op paraplu's, hè Juffrouw? Wim, vier jaar oud, moest een pil in nemen voor den dokter, maar hij wilde niet Moeder wilde hem nu er in laten vliegen en verstopte de pil in een» ge stoofd peertje, in de hoop dat Wim hem nu, ongemerkt, mee opeten zou Even later kwam ze d* kamer weer bin nen en vroeg: — Is je peer al op, Wim? Waarop de kleine jongen antwoordde: — O ja, moes. Maar de groote zwarte pit, die er inzat, heb ik laten liggen! Riekje past thuis nog eens een paai" nieuwe pasgekochte schoentjes. — Ze doen me pijn! zegt ze tegen moe der. ~ Onmogelijk, zegt moeder, in den win kei zaten ze je zoo goed. Maar wacht eens, je hebt ze ook aan de verkeerde voetjes gedaan, dom meisje! Riekje keek moeder verbaasd aan en toen fluisterde ze: — Ja, maar... ik hèb toch geen andere voetjes, moes! Piet is dol op druiven. En als hij ze op heeft, gaat hij de schillen altijd naar do kippen in het kippenhok brengen. Op een keer, toen hij erg gauw door zijn trosje heen was en de velletjes aan de kippen had gebracht, kwam hij ernstig naast zijn vader staan en zei. — Pappie, de kippen vragen, of ze nog méér druivenvelletjes krijgen! Grootvader: Jongetje, jongetje, toen ik 800 oud was ate jij ,had ik het zoo goed niet ais jij mi, flioor! Lang miat. Kleh-vzwntje. vroolijk: Dam henrt. u nu sa Beer 'Wij, dat u bij ors bent gekomen, hé opa? --- Een spelletje. Dit spelletje kun je met zooveel kind® ren als je maar wilt apelen. Allen gaan in een kring zitten en kiezen een leider, die in het midden plaats neemt. Nu kijkt deizo even den kring rond en zegt plotse ling op één der kinderen wijzend: Noem een groente- 1-2-34-5-6**. of: noenfeen dier, 1-2-3-4-5-6, of: noem een hloem,l-2-3 4-5-6. Het is de bedoeling, dat het aange wezen kind den naam van een groente, een dier of een bloem noemt, vóór de lei der tot 6 geteld heeft. Wie het niet bin nen dien tijd deed, is af. Het hangt van den leider af of hij zijn vragen aardig stelt, zoo ja, dan kun je met dit gezel schapsspelletje erg veel schik hebben. --- Dat kwam er van. Het had nog eens gesneeuwd in Potteri en-Pannen! and en meneer Kan was boos, dat de broertjes Steelpan de sneeuw niet van zijn stoep hadden weggeruimd. .ling verschrikt begonnen de broertjes gauw met lmin handen wat weg te ruimen, maar nu werd meneer Kan nog boozor en zei, dat heit zoo niet gi-rug en dnt w een schop moesten hal-en. En weet je wat die slimme jongens toeri deden? Ze lichtten den looper, die onder de sneeuw op de stoeptaedien lag, op. — Ha, ha, zoo gaat het goed! lachten ta. En meneer Kan kreeg alle sneeuw ita ba* gericht. Dat kwam er van! ---