Steunpilaren der Maatschappij. 'k Ontmoette hem zeer toevallig op straat. We liepen elkaar bijna onderstlx) ven. — Pardon, zei ie. Ik schrok op,herkende hem dadelijk en liet er pardoes op volgen: r- Hé Wummels, ben jij het? 't Was voor mij meer een spontane uit roep van verbazing dan een teeken van onverdeelde belangstelling. Wummels •was een oud-schoolkameraad van me, we hadden elkaar zeker in tien jaar niet ge zien»- Hij herkende me ook directstak me de hand toe en beantwoordde mijn vraag met de wedervraag:' — Kerel, wat doe jij hier?-'t Was nog wel dezelfde Wummels en dan in een latere editie, maar er was toch iets aan hem, dat mij trof. Wummels was op school een groote stommerik en behalve dat een jongen van zeer bescheiden afkomst zoodat niemand eigenlijk groote verwachtingen koesterde van zijn carrière. Van zulke menschen schep je je, wanneer je toevallig aan hen terugdenkt, allerlei vage voorstellin gen. Je ziet hen in je verbeelding rond loopen met een goedkoop confectiepakje, een ouden, verkleurden hoed, een half vuil boord en scheefgeloopen hakken, In je gedachten bekleeden ze ergens een ondergeschikte betrekking op een kan toor waar ze meer standjes dan compli mentjes ontvangen en een zeer karig loon verdienen. ' Met Wummels was dat anders. Hij zag er uitstekend gesoigneerd uit Zijn hoed had een goed model, zijn overjas maakte een uiterst souden indruk en zijn dom gezicht was zorgvuldig geschoren. Hij was blijkbaar goed in de maatschappij te, recht gekomen. Wummels verzocht me even mee te gaan naar z_n woning, 'k Kon er niet van weg. Hij wachtte het antwoord niet ai, nam met een zeker vlot gebaar mijn trm en «troonde me mee onder hartelijke be tuigingen van vriendschap en hoogach ting. Vóór dat ik me eigenlijk rekenschap kon geven van de geheele situatie, stond ik met hem voor een heerenhuis, met een zeer aantrekkelijk voorkomen, 't Was Wummels' huis. We gingen naar binnen. De vestibule rag er voortreffelijk uit, de gang ook. Ik volgde hem in den salon, die uitste kend gemeubileerd was, en onmiddellijk een zekere weelde verried, 't Was Wum meis' ealon. —'t Spijt me kerel, dat mijn vrouw niet thuis is, maar we zullen ons wel redden. Mijn oud-schoolkameraad, die een groo stommerik was, kweet zich met routi ne van zijn taak als gastheer. Hij schoof, me een clubfauteuil toe, hij nam mijn jas en mjjn hoed, hij belde en onmiddellijk verscheen een aardig meis je, dat enkele opdrachten kreeg, 't Was Wummels' dienstmeisje. Hij zette sigaren en sigaretten bij me heer, schoof een crapaud bij en infor meerde met de beminnelijkheid van een goed gémanierden bourgeois naar mijn ge zondheid. — En beste kerel, wat voer je hier uit Ben je voor zaken hier, woon je hier, lo geer je hier, vertel eens op. Welke richting ben jij gegaan? Hij had een gemakkelijke houding aan genomen. Het was de houding van iemand, „die er is". Hij glimlachte —het was de glimlach van iemand, „die er is". Zijn stem klonk zelfbewust het was de stem van iemand, „die er is*. 't Overdonderde me een beetje. Ik ver telde, dat ik journalist was geworden en yoor mijn werk op reis was. — Zoo, zoo, journalist, zei Wummels en Wreef zich in de handen, zooals iemand zich in de handen wrijft die een behoor lijke plaats onder de zon heeft veroverd. — "Loo, zoo, journalist Ja, >ja, dat is wel wat voor jou. Zoo, zoo en ben je goed terecht gekomen? 't Begon me een beetje te kriebelen. Stel je voor. Wummels, de aartsstommerik.... Het dienstmeisje bracht thee en koekjes. —We moeten ons zelf maar bedienen ouwe jongen. Mijn vrouw is uit de stad, 't spijt me, dat je niet kennis met haar kunt maken. En op ons ohapitre terugko mende: — Nee, t zou niks voor mij zijn geweest. Schrijven kan ik niet. Je weet, dat 'k op school al niet veel interesse had voor al die boekengeleerdheid. Zie je, mij trok de handel — Dus je bent in den handel gegaan? Wummels kneep de oogen half dicht, plaatste de vingertoppen tegen elkaar en antwoordde, ietwat gewichtig: , — Nee, dat niet precies. In den handel ndet en toch ook wel. Zie je, ik ben geïnte resseerd bij verschillende zaken. — Zie je, vervolgde Wummels na een korte pauze, op een toon vol zelfrespect, ik ben om zoo te zeggen van onderen af be gonnen. 'k Heb hard gewerkt, dag en naoht gewerkt en *k ben langz«aam maar ze ker vooruit gegaan. Maar, natuurlijk, mijn capaciteiten als zakenman had ik. Zonder een behoorlijk verstand en een goed in zicht breng je 't natuurlijk niet ver. Ik wist wat ik waart was en dat was mijn houvast, begrijp je. Zonder zelfvertrouwen kom je dr niet Wummels keek me aan, alsof hij zeggen wilde: dat had je zeker niet van dien stommen schooljongen verwacht hè? Ik was werkelijk een beetje onder den indruk. Hij vervolgde: — Ik ben nou waar ik wezen wil. Mijn zaken staan uitstekend, ik heb hier gezel ligen omgang met de élite van de stad, 'kheb een lieve vrouw, een goed thuis, kan me wat luxe permitteeren, een auto Kortom, ik ben wat je noemt een selfmade man, die door hart werken vooruit is ge komen. — Maar.vertel me's, vroeg ik nieuw-frie rig- hoe ben je eigenlijk begonnen. Wummels lachte even. — Begonnen? O, zeer eenvoudig. Ik kwam van school op een kantoor. Niets bijzonders hoor, doodgewoon, klein salaris. Heel toevallig kreeg ik een kleine erfenis. Heel bescheiden begrijp je, maar, toch ge noeg, om er een kansje mee te wagen. Ik kocht een paar aandeeltjes en dat ging goed. Een paar jaar later trok ik een aar dige duit uit de loterij. Dr kwamen weer 'n paar aandeeltjes bij ent ging best Nog een paar jaar later trouwde ik en mijn vrouw had ook wat geld, begrijp je. Boven dien erfde ze later nog wat. Ja natuurlilk, een beetje geluk hoort er bij. Al ben je nog zoo knap, zonder een beetje geluk, kom je er niet zoo gauw. — Dus, merkte ik op, je bent dus eigen lijk als ik je goed begrijp, nooit zelf een zaak begonnen? — Dat niet,dat niet.beaamde Wummels. — En je staat nu ook niet aan 't hoofd van een zaak? — Aan \ hoofd van een zaak..., nee dat niet Dat wil zeggen, ik ben aandeelhou der van dit en commissaris van dat... — Ja, ja, dat begrijp ik, maar je hebt dus zelf geen zaken gedaan? Wummels tipte de asch van zijn sigaar, bedacht zich even en antwoordde voor zichtig: — Wat zal ik zegg.m ik heb mijn geld goed' besteed en dat is tenslotte evenveel waard als zelf zaken doen, zoo niet meer. — Ongetwijfeld.haastte ik mij toe te ge ven. Wij zaten nog enkele oogenblikken te ora ten. Toen liet zich een professor aandienen die met Wummels wilde praten over een artistieke soiree. Ik maakte van de gele genheid gebruik, om den huize Wummels te kunnen verlaten, 'k Moest hem beloven den volgenden avond terug te zullen ko men. Op straat, vóór den huiz» Wummels, draaide ik mij nog eens om.bekeek het fraaie gebouw, waarin de man met het „helder _akenverstandf' woond_,da,cht aan het vervelende congres, waarvan ik ver slag moest geven en zuchtte. --- De erfenis van Vader Matthijs. Tusschen twee rijen knotwilgen, aan weerszijden begrensd door een sloot, ver hief zich het huisje van Vader Matthijs. Een bloementuintje scheidde het van den weg, vanwaar het huisje met zijn rieten bedekking, groene blinden en bloempoten voor de ramen schilderachtig aan deed. Achter het huisje strekte zich de moes tuin uit en weer daarachter een stuk wei land dn de kippenrennen. Alleen, mat het gewicht van zijn jaren, woonde Vader Matthijs op dat kleine stukje grond. Zijn vrouw was al lang dood, toen had Tonia, iijn eenige dochter het huishouden over jrenomen. Maar die was getrouwd en zoo was vader Matthijs heelemaal alleen over gebleven. Hij morde niet tegen dat lot. Het leven had hem zijn deel geschon ken; voor- en tegenspoed en hij was er dankba .r voor. Zijn «,-inig kind was gelukkig getrouwd, wat kon bii nog meer wenschen? Rustig sleet hij zijn laatste levensda gen en «bewerkte met een knecht het kleine s'uk.je grond, van welks opbrengst hij ruimschoots leven kon. Want vader Matthljis had bij het huwe lijk van zijn dochter haar al zijn geld meeg-geven. Het was hem voldoende om enkel het huisje en iets voor noodza keiijk levensonderhoud te hebben. Veeleischend was hij niet, als ze hem al leen maar wat hartelijkheid wilden schen ken. En dat was het wat vader Matthijs in zijn • schoonzoon wel eehs pijn deed, ook dat Tonia al iets van de koelheid van haar man had overgenomen. Op een keer dat de oude man daar weer eens over zat te denken, verhelderde in eens een glimlach zijn gelaat. Hij had er wat op gevonden. Hij stond op en ging naar zijn buurman, met wien hij op heel vertrouwelijken voet leefde. De beide mannen spraken een half uurtje met elkaar en toen de klok halftien sloeg, ging vader Matthijs weer naar zijn eigen huisje terug, nu met een grooten zak op den rug. Den volgenden dag was het Zondag en dan kwamen Tonia en haar man hun va der altijd opzoeken. Het gesprek vlotte niet erg en de schoon zoon zat te draaien op zijn stoel en gaf geen of weinig antwoord op hetgeen hem gevraagd werd. Plotseling deed een hevig leven boven' hun hoofd* alle drie opspringen Het was of er een groote zak leeggestort werd en daarna hooi le men een geluid als het op stapelen van geld. — Wat is dat? vroegen Tonia en haar man met ontsteld gezicht. — 0, 't is niets, zei vader Matthijs, ik schrok er ook eerst van, maar nu begrijp ik wat het is. 't Is buurman Nelis, hij i_ zeker aan den achterkant binnengekomen Jaren geleden hf>b ik hem eens geld ge leend. Ik had niet gedacht het ooit weer t<> rug te krijgen, 'k had het hem ook eigen lijk al kwijtgescholden. Maar hij is nu in de gelegenheid om te betalen en hij staat erop, om het te doen. Hij zal me nu met driemaandelijksche afbetalingen de som teruggeven. — Dat is een meevallertje voor u, zei de schoonzoon. — Ja, en voor jullie ook, zou ik zoo denken. Want voor wie anders is het, als ik dood ben? —- Maar u blijft nog wat bij ons, zei Tonia De schoonzoon zei niets en wreef zich in de handen. Van dien dag af werd de oude man overladen met weldaden. Midden in de week, vroeger zag hij haar dan nooit kwam Tonia hem een krachtig soepje brengen, 's Avonds kwam de schoonzoon dikwijls een pijpje bij hem rooken. Na drie maanden, toen ze 's avonds al lebei eens bij hem waren, was het weer hetzelfde leven op zolder. — Daar heb je buurman Nelis weer, zei vader Matthijs. Tonia en haar man wisselden blikken van verstandhouding. Ze wisten echter niet, dat dienzelfden avond nog vader Matthijs den zak met de klinkende gul dens naar buurman Nélis terugbracht. —'t Gaat prachtig zoo, zei vader Mat thijs vergenoegd. Ze denken minstens dvi zenden te erven. Zeg Nelis, die eène kof fer zit nou heelemaal vol met kiezelstee nen. Den sleutel heb ik in de sloot ge gooid. Een volgenden keer moet je nu maar in den anderen hoek van den zolder gaan. Ze weten, dat daar nog een koffer staat! --- De sinaasappel. Het gebeurde eens, dat ik in een vreemd land reisde; men noemt het Californië. Ik onmoette daar iemand, met wien ik vriendschap sloot. Hij bezat een. automo biel en hij nam mij meermalen mede op tochten, die hij deed door dat land. Vol trots wees hij mij dan op Californië's oran jo-appelboomen, op de pompelmoestuinen op de wijnbergen en op de tallooze prach tige ooftboomen. Soms sprak die man tot me over een stad, welke hij Corona noemde. „Corona, do vaderstad der sinaasappels". En waar lijk, eens reden wij door Corona, en het was een gloeiend-warme en stoffige dag. Toen vroeg ik mijn vriend: — Is dit nu Corona? Kunnen wij hier rusten en genieten van den beroemden sinaasappeldrank, zoo, dat ons hart zich verheugt en wij toch niet beneveld wor den? Hij knikte en wij stopten voor een huis, waarop geschilderd stond: „Uss\SO dawater en alle andere verfrisscheiide dranken." Wij stapten 'uit en begaven ons in den winkel. Daar stond een man met een wit voorschoot. Ik wilde het woord voeren, doch mijn vriend beval mij: — Zwijg! Hier heb ik te zeggen en te betalen! En ik zweeg, want dat deed mij aange naam aan. Toen zeide mijn vriend tot den man met het witte voorschoot: T BrenS ons< gauw als de weerga, vier ijskoude limonade! Lekker. Baast je wat! En de man met het witte voorschoot trok een gezicht, of hij't in Keulen hoor de donderen. Toen herhaalde mijn vriend— Mijn reisgenoot komt uit Holland en heeft geen benul ervan, hoe lekker de Ca lifornische sinaasappel in Californië zelf smaakt, Nu wil ik, dat jij een echte Co rona-appeldrank voor hem klaar maakt. Begrepen?! Toen stotterde de man met het witte voorschoot en sprak: — Wij verkoopen geen limonade! Mijn Californische vriend werd rood van woed»* — Waaaaat?.. Geen limonade?.. En dat in de vaderstad van de sinaasappels? in het rijkgezegende Corona?... Onderdanig antwoordde de man met het witte voorschoot: — Wij kunnen u sodawater, bier en ijs geven, maar geen limonade! Mijn vriend gaf het niet op: — Afijn, zei hij, loop dan maar even op een drafje naar den eersten den besten groentenwinkel, en haal daar voor mij een half dozijn lekkere Corona-appèls. Want nu wij in Corona zijn, willen wij Co rona-appels eten! De man met het witte voorschoot schoot heen als een pijl uit een boog. Bleek van moeheid en hitte kwam hij na een half uur terug en zuchtte neer slachtig: — Dr is hier in Corona geen enkele Corona-appel te krijgen; overal zeg gen ze: „Corona-appèls? die gaan alle gaar naar Europa!... Dr blijft niet één in Corona-zelf!" Toen trachtte ik mijn vriend en den man met het witte voorschoot te troosten met deze woorden: — Toen ik aan zee woonde, kon ik nooit versche visch krijgen. En toen ik in een hoenderpark woonde, nooit versche eieren. Wat is dus logischer, dan dat men alleen maar limonade kan krijgen, waar de si naasappels of citroenen niet groeien? Zijn het niet de vrouwen van schoenmakers, die altijd op uitgeloopen pantoffels rondschar reien in plaats van te trippelen in fiinee hakte hpoge laarsjes?! Zij beiden zagen mij bevrijd en demkbaar aan, an ik hield op met preeken..,., om niet in eigen oogen een misdeelde te lijken.... --- De strijd om het Millioen. ISS) rv«rvo!«.l Sinds langen tijd had hij zulk een schoonen droom niet gehad, het ware hem 't liefst geweest als hij in 't geheel niet meer ontwaakt was. Terwijl hij sinds jaar en dag steeds angstig en verschrik keiijk gedroomd had, zoodat hij meer dan eens door zijn eigen steunen en roepen wakker geworden was, zag hij zich dezen -acht in Lilli's onmnidellijke nabijheid. Opnieuw ontwaakte ln hem zijn gloeien de liefde en in den droom kwam het hem voor, als scheidde geen onderscheid van stand haar van hem. Zij was zóó vrien delijk, zóó liefdevol jegens hem. Zij reik te hem haar hand en zag hem met haar lieve ouwe oogen zóó goedig aan, dat bü zich onbeschrijfelijk wel en gelukkig ge -F_-6__l_- Plotseling kwam het hem voor, als drong zich iets tusschen haar en hem, als trof hem een kogel of een degen, hij zag, dat Lilli verdween, hij riep naar naam, snelde haar na, doch zij bleef van hem gescheiden, het scheen hem toe, als sprong zij door een venster, als kletterde er iets, toen gevoelde hij een kouden wind, hij ontwaakte en huiverde van de kou. Hubert richtte zich op, wat was dat? Hetgeen den vorigen avond gebeerd was. kwam wederom voor zijn geest, de lan taarn brandde nog, maar de marskramer lag niet meer naast hem op het mos. Was hij reeds opgestaan? In den stal was mets te zien. Nu vielen Hubert's blikken op het klei ne venster in zijn nabijheid en hij vond thans een verklaring voor den tocht dien hij gevoeld had. De glasruit was gebroken en het venster stond open. De marskramer had er de voor keur aan gegeven om op de vlucht te gaan. Waarom? Was hij niet zeker, van niet ge straft te worden? Een oogenblik later echter ontdekte Hu bert hiervan ook reeds de reden. Hij zag, dat zijn zak was omgekeerd en nog buiten zijn jas hing. De •marskramer had hem het overige van zijn geld ontstolen en was daarmede op den loop gegaan. Doch hij kon nog niet ver weg zij_. Daarbuiten was het eerste morgenlicht reeds zichtbaar. Zoo mogelijk moest hij hem vervolgen en hem het gestolen geld wederom afnemen. Een snel besluit nemende stond Hubert op. Doch op hetzelfde oogenblik vernam hij daarbuiten op de hoeve ook reeds voet stappen en stemmen. Er werd geroepen en men liep heen en weer. — Daar is de ééne, klonk het nu luid en duidelijk. Daar klimt hij over de heining. Waar is de andere? Er dreunden schoton. De farmer en zijn zoons schoten op den vluchtenden marskramer. — Spoedig hem na! Hij is weg! Maak de deur open! Hot scheen daarbuiten nog niet licht ge noeg te zijn om de vervolging van den ouden schurkachtigr.i marskramer moge lijk te maken. Hubert boorde wel, dat na korten tijd de deur in de heining geopend werd, doch onmiddellijk hierop naderden de voetstappen en stemiüen reeds den stal. — Hij heeft het venster stukgeslagen, zeide de farmer. Zij zullen er zeker beiden van door zijn' —• Zijn marskmmerskast heeft hij modo genomen, zeide één der zoons. De andere zoon opende de deur. De een is nog hier die is zeker zoo spoe dig niet weg kunnen komen, zeide hij. De farmer en zijn beide zoons traden den stal binnen. De marskramer was hun dus werkelijk ontsnapt. ■*— Het is goed, dat wij u ten minste heb ben! zeide de fantier, thans is het toch wil duidelijk genoeg, dat ik gelijk had, om u vast te houden. De oude is weg, maar...... — Weg met de rest van mijn geld, dat hij mij ontstolen heeft, terwijl ik 6liep, liet Hubert er op volgen. — Zoo, besteelt dat volk mekaar ,ok nog? hernam de farmer. Karel, tuig Lize op en span haar voor den lichten wagen, ik wil maar liever dadelijk met hem naar de stad rijden. — Ik zweer u btj mijn zaligheid, dat ge u in mij vergist, dat ik niet de marskra mer ben, die het vorige jaar getracht heeft u te bestelen. — Waar zijn dart uw papieren, wanneer gij u dan toch in 't kleed der onschuld wilt hullen? vroeg de farmer. Laat mij dan ten minste 't een of ander papier zien, waaruit blijkt, wie ge zijt. Hebt ge er geen Nu, ook goed, dat zal zich later wel vin den. — Ik zoek op een eerlijke wijze mijn brood te verdienen, een landlooper of dief ben ik niet Ik tracht alleen een dienst te krijgen, wendde Hubert zich nog eenmaal tot den man. En al is het ook nog zoo wei nig, ik zal tevreden en dankbaar zijn en u getrouw in het werk bijstaan. Beproef het maar eens met mij. — Hoor eens, ge kunt in ernst toch niet verlangen, dat ik een wildvreemden man zonder papieren in mijn dienst zou nemen, antwoordde da farmer. En daarbij komt nog «ie gedachte, die ik van u koester. Daar kan_ niets van koincn, nooit zou ik het kunnen verantwoorden. Daarenboven heb ik mijn beide zoons, er zijn dus arbeidskrachten genoeg! — Geloof mij, bij alles wat mij heilig Is, ik heb geen andere bedoeling, dan ergens, waar dan ook, nuttig te zijn! Weet gij hier in den omtrek een plaats die open is, zoo doe dan een goed werk en beveel mij aau, ik zal er u eeuwig dankbaar voor blijven en ik zweer u, dat ik een trouw arbeider zal zijn. — Wanneer u dat ernst Is, dan kunt ge dat toch nog altijd doen, antwoordde de far mer. Mijn plicht is het, om u aan de over heid over te leveren, daar kunt gij aaiitoo nen, wie gij zijt, en hiermede is de zaak uit Hubert zag wel, dat het besluit bij dezen man onwrikbaar stond. Met een somber ge laat troostte hij zich daarom in zijn nood lot. •De zoon van den farmer had een sterk paard voor den lichten wagen gespin nen. De fa-mer legde een revolver naast zich op den bok en gaf toen Hubert met een gebaar te kennen dat hij in het rijtuig plaats te nemen had Hubert deed dit en ging naast den farmer zitten. — Bij de minste verdachte beweging, zei deze nog, bij het eerste teeken, dat gij een poging wilt wagen om mij aan te val len, schiet ik u neer. Gedraag u dus be daard en zit stil. De farmer nam de teugels in de hand, zijn zoon opende de deur in de heining, en in het heldere morgenlicht begon hij' zijn rit naar de naburige kleine stad, die ongeveer 5 of 6 mijlen verwijderd lag.Het paard was een goede draver en dit was oerzaak dat men na eenige uren de klei ne plaats bereikte, waar de farmer zich onmiddellijk .naar het huis van den vre derechter begaf. Hubert staarde somber voor zich uit — Stijg uit, wij zijn, waar wij wezen moeten, zeide de farmer, terwijl hij van den wagen sprong, de leidsels vastbond en een der strengen losmaakte. Kom me de naar binnen. Er was nu aan Huberts toestand niet» meer te veranderen, hij kon dezen hoog stens nog slimmer maken. Zonder tegen te spreken volgde hij den farmer daar om in de kamer van den vrederechter, een reeds bejaarden man, die niet veel te doen scheen te hebben, daar hij ge heel en al in de couranten verdiept was. Den farmer, dien hij vriendelijk groette, scheen hij reeds te kennen. — Wien brengt gij mij daar, mr. Wel le? vroeg hij in het Engelsch. — Een man, die mij verdacht voorkomt, antwoordde de farmer en ver telde nu, dat Hubert met nog een ander bij hem gekomen was en dat laatstge noemde zich bij het aanbreken van den dag met Huberts geld uit de voeten had gemaakt. Hij had alleen dezen, dien hij nu uitleverde kunnen vasthouden. —En wat is er nu met dezen mant vroeg de vrederechter- i --- Wreed vermaak. Zouden de Amerikanen zoo bloeddorstig zijn als deze foto wel zou doen denken? Hanengevechten worden over de geheele wereld verboden. In Amerika werd boven staande foto gemaakt van een tweegevecht tusschen een haan en een hond. Merk waardig is, dat naar uit Amerika wordt gemeld, de hond geen kans ziet het van den haan te winnen. Een wreed genoegen. --- Kindje 's straf. Ik heb je, m'n kind moeten straffen, Al deed je een kinderlijk kwaad. Ach, denk niet, m'n jongen, dat Moeder Zichzelve niet straft met zoon daad. Jouw groote verwijtende oogen Die deden je Moeder zooveel, Ik vocht met opkomende tranen, Ik voelde een krop in m'n keel Ik heb toen van 't kwaad van je leugen Jou duidelijk alles gezegd — En toen je 't begrepen had — heb je Je hoofd aan m'n schouder gelegd. Als jij later groot bent geworden Dan denk je misschien daar nog aan — En kus je mij dankbaar de oogen, Omdat ik dat toen heb gedaanl ANNIE DE HOOG—NOOIJ. ---