Buitenland De regeling met die vroegere vorsten. De Hindenhurgbrief. In den Duitschen Rijksdag heeft Rijks kanselier Marx het wetsontwerp betreffen de de uiteenzetting met de vroegere vor Btenhuizen uitvoerig toegelicht, en er op gewezen, dat dit wetsontwerp rekening houdt met de algemeene verarming van hef Duitsche volk, veroorzaakt door het .verliezen van den oorlog en de ïnilatie. De regeering is van oordeel, dat het wets ontwerp een bevredigende cpTSssing aan d_ hand doet, welke opvatting ook door «e regeeringen der landen, die in de eer ste plaats bij de oplossing zijn betrokken, in het biizonder door Pruisen en Thurmgen wordt gedeeld. Marx wees er op, dat vol gens de opvatting der Rijksregeering de meerderheid van het Duitsche volk dnn gend- wenscht, dat de Rijasdag een bevre digende wettelijke oplossing van hetvraas, -tuk zal vinden. Hij drong er op aan, aai de wèt.' over welker bijzonderheden reeas maanden lang is beraadslaagd, thans met alle mogelij ken spoed zal worden aige De rijiksregeering wil er geen twijfel ovei laten bestaan, dat het volstrekt verkeerd zou zijn te meenen, dat ook indien de uit slag van de volksbeslissnig in ontkennen den zin uitvalt, -van een wettelijke rege ling 'kan worden afgezien. De regeering zal zoo beslist mogelijk op een wettelijke rege ling in dèn geest van het thans ingediende wetsontwerp aandringen, en er niet voor terugschrikken, de noodige gevolgtrekkin gen te maken, indien het in den Rijksdag definitief onmogelijk zou blijken het des betreffende wetsontwerp tot stand te doen komen. . _ Na Marx nam de Centrumafgevaardigde Guerard, het woord, om namens de. rege e ringsipairtijen te verklaren, dat- deze par tijen einde April wel het wetsontwerp om trent de-onteigening der vorstelijke vermo gens, dat.«hans aan de' TOlik*eshs_ng wordt onderworpen, eenstemmig ïieblben af gewezen; doch geen- twijfel hebben la<_n bestaan, dat een verstandiger wettelijke re geling dei- uiteenzetting tusschen. de -vor Itenhuizen en de landen onvoorwaardelijk noodig is. De opvatting der regeermgspar tijen is'"tot'uitdrukking gekomen m het wetsontwerp, welks inhoud voor de rijks regeering tot-grondslag heeft gediend, voor het. wetsontwerp, waarover thans zal wor den beraadslaagd ,ovet dèn Hindenburgbriél sprekende verklaarde' Marx dat de regeering dezen 1 van rmmu _. van . den président dokte. Deze vraag lokte een geweldig tumult uit: communisten en Vöïfcischcn wórden bijna hajidge meen. 'Nieuw tumult ontstond, toer: de leider der sociaal-democraten Muller Franken Von Hindenburg te lijf ging. Vol gens Müller-Franken is Von Hindenburg te kort geschoten wat zijn constitutionee Je plichten betreft, maar vooral wat aan gaat de onpartijdigheid, die men van den president der -Duitsche republiek mag verwachten. De rechterzijde van den Rijksdag raak te in ziedenden toorn, toen Müller-Fran ken naai- aanleiding van Hindenburg's woorden, dat het referendum in. strijd is met recht en moraal, de vraag stolde, of dan de .onbeschaamdheid der voorma lige vorsten wel in overeenstemming is met recht en moraal. Hij detailleerde daarop de verschillende eisenen door ac voormalige voreten gesteld. Marx besteeg daarna opnieuw de tribu ne, ten einde Von Hindenburg te verde digen. Hij werd door de linkerzijde voortdu rend in de rede gevallen. Soms kon hij minutenlang niet aan het woord komen. In hét bijzonder weerlegde Marx de bewe ring der communisten, dat Von Hindenburg zijn eed van „te zullen staan boven de partijen" zou hebben gebioken., Deze uit eenzettingen werden door rechts met „bra vo" en door de comromd-ten »•* -*0*! geroep ontvangen. De grootste sensatie vormde echter een verklaring van den centruinaigevaardig de Von Guerard, die van meening was, dat Marx den président te warm had ver dedigd. Namens het Centrum verklaarde "Pf* ker, dat zijn partij den brief van Von Hm denburg aan Von Löb_n niet kan goedkeu ren. Marx heeft deze aangelegenheid te veei van den jtjridis_her_ kant beschouwd, maar het moest' volgens hem eens klaar en duidelijk worden gesegd dat Von Hm denburg béter had gedaan, den bewusten brief niet te schrijven. Uiterst scherp keerde Von Guerard 'Zich tegen Von Löbell en de reactïonnaire kliek rondom dezen, Welke kliek slechts streeft haar. het scheppen .van verdeeldheid, het opzweepen der voïkshartstoehten en die er niet voor terugschrikt,.den persoon van Von Hindenburg te Misbruiken. Namens de democraten legde daarop Kbch de verklaring af, dat ook zijn partij den brief van Von Hindenburg niet kan billijken. --- Feuilleton. Misdaad en vergelding. 8) (Vervolg). De avond was gevallen Vader Ansel mus stak een toorts aan. Bv dit schijn^ lag de dokter, met een vaak door n afgebroken stem, langzaam het volgenae. r- „Mijn dochter, indien deze mededee lingen van een stervende u m handen uo men, hoop ik, dat zij vermogen u aan «« nagedachtenis uwer moeder recht te aoui wedervaren! Ik laat u waarschijnlijk ai leen in handen van boosaardige men echèri, misschien is het hun gelukt, u .01 heden. verborgen te houden, wat de waai heid is. Deze bladen zullen u de waarneia doen kennen en, zoo het nog. tijd is, u ie hulp komen om de schuldigen te doen straffen, indien gij het slachtoffer van hun wraakzucht zijt, zooals ik zelve nei geweest hen. _.', Ik ben geboren op het kasteel van cai boa. dat den naam draagt van onze v 0?/. OUdera; Op vijfjarigen leeftijd verloor ik mijn moeder, en van alle rampen, die mJJ geu-c_fen hebben was deze wel de zwaar ste, want daardoor werd ik vroegtijdig oe ï'oofd van mijn eenigen steun. . , Mijn vader, den onvruchtbaren politie ken strijd moede, vol afkeer tegen de men schen, wier valschheid hem ergerde, had zich op zijn bezitting in de Pyreneeën te ''nagetrokken. Hij verdeelde zijn tijd tus schen de studie en de jacht, en bemoeide zich weinig met hetgeen hem omringde en ofschoon hij mü liefhad, sprak hij wei nig tot mii Mijn kindsheid was treurig en eento nig. , Toen ik zeven jaar, oud was, werd ik naar een kostschool in Frankrijk gezon clen. Daar bleef ik tot mijn vijftiende jaar. Ik zag mijn vader zeer zelden en hij ieder bezoek, dat hij 'mij bracht, voijd ik hem somberder en stiller. Op zekeren dag zeide hij mij, dat ik rijk was, dat ik een doorluiJitigen naam droeg. Hij sprak mij over zijn broeder Alexander, die veel jonger was dan hij en te Madrid woonde. Ten slotte deelde hij mij mede, dat ik n?iar de Spaapsche hoofdstad, zóu vertrekken. Ik bracht daar twee jaar met hem door, maar ik zag, dat hij zich voor. mij opofferde; hij verveelde zich voortdurend. Hij kon deze kwelling niet langer ver dragen én ik drong er op aan zijn ver trek naar de Pyreneeën te bespoedigen. Voor den eersten keer in zijn leven om hêlsde hij mij — Gij zijt te jong, zeide hij, om u in die eenzaamheid op te sluiten. Het kostte mij niet veel moeite hem te overreden en den volgenden morgen verheten wij Madrid. Vier ; jaren verliepen. Het-waren een tonige jaren, zonder eenige gebeurtenis, zonder eenig verftmgen, maar ook zonder verdriet. Ik hield van deze rust en ik wenschte slechts, dat zij altijd zou blijven duren. Op zekeren dag, toen ik pas een-en twintig jaar oud geworden was, berichtte men mij, dat een bergbewoner dóór een beer was aangevallen en zwaar gekwetst was. Ik liep naar (te mij aangewezen plaats. Ik zag -den armen man uitgestrekt liggen op een armzalige legerstede, met bebloede kleederen en -een gelaat, dait door de Mawen va_ het dier was opengescheurd. Daar bij stonden een vrouw an kleine kande ren te schreien. Aan- het hoofdeinde zat een jongeman wiens schoonheid mij 'trof. Hij was geMeed in een laken jas en een geitenieeren vest en broek. 'Bavierad'ien dlroeg (hij een draag band, waaraan een weütasch bevestigd was. Een gewieer met twee 'loopen, dat tegen zijn stoel stond, en een aan. _ijm voeten liggen de hond, duidden aan, dathij op de jacht geweest was. Toen hij mij.zag, stond hij op en ont blootte eerbiedig het hoofd. Ik had dezen jongeman nog nooit ge zien, daar hij-.klaarblijkelijk .geen bewoner was \an de streek, vfaar ik iedereen ken de. De vrouw van-den gekwetste zeide mij, dat het een Spanjaard was, die in een klei ne gemeente in de Fransche Pyreneeën woonde. Ik herhaalde mijn bezoeken aan de' hut en iïk ontmoette er den onbekende verschel dene keeren. Op een avond, vond ik er een beer op den grond uitgestrekt, en toen ik versdhirikt terugtrad, zeide de jongeman: — Vrees niets, juffrouw, het heest is dood, en zs'il geen kwpad meer doen. Ik heb hem gedood, toe.n hij gereed stond, den ■ armen Socalo af te maken, die, dank zij uw hulp weldra genazen zaü zijn. Deae woorden waren de eerste, die hij tot mij geridht haid. Ofschoon zij h_ _i een'■ ' ! dooi don . nauw teven, .> ik verplicht ben op t© volgen. Eï o_;b eekl iemand voor h:t toozicht o_ de herders. Niemand kan deze taak'bete» vervullen dan Mauricio. Zijn ondervin ding is ons onontbeerlijk, vooral in dezen tijd, nu een aanvang zal worden ge maakt met het scheren der schapen. — Wij hebben, zeide ik, nog andere be kwam© bedienden on het kasteel en wij zouden er nog meer hebben, indien gij e nieuwigheden had ingevoeld. Wat Mapricio betreft, ik verlang, dat luj hier hlijve. Pablo Garcia beet zich op de lippen. — Het is goed, zeide hij, ik zal don Alexander waarschuwen. — Is dit een bedreiging? riep ik bejee digd en mijn terughouding vergetende uit. — Mejuffrouw de hertogin kan het. mij niet kwalijk nemen, dat ik gehoor zaam aan de hevelen, die mij zijn opge dragen. Hij boog eerbiedig en verwijderde zich. Bk vervolgde met Mauricio mijn weg. Ik was «eer Wijde, toen ik vader An setaius en den jongen jager zag. Ik liep naar hen toe. — Sedert den dood mijns vaders, zeide ik, heeft niets miin rust gestoord. Thans zie ik mij bedredffd door vijanden, die ik nie' ken. Een ongerteekend briefje heeft mij srewaarschuwd. Deze waarschuwing is bii na onmiddellijk gevolgd dooi' feiten, die mii met vrees vervullen. En mij tot den jongeman richtend*, voegde ik er angstig bij: — Dat briefje hebt gij ...schreven, met waar, mijnheer? Indien ik mij niet ver gist heb, zes mij dan, aan welke gevaren ik blootgesteld ben. — Ja. mejuffrouw de hertogin, ik ben. ••'■ver van dit brieft', en ik we.t d r;;t door _, Uw v-e I -ouwen zóu hen kunnen aanmoedigen tot het volvoeren van hun plannen; ik heb het mijn plicht ge acht, u te waarschuwen. — Maar waarop berusten uw vermoe dens? vroeg ik smeekend. — Beschouw liet gedrag van Pablo G~r cia, zeide hij; zie hoe hij. te werk gaat, se dart het vertrek van don _\lexander; her inner u liet testament van hertog Pierre, uw vader. Er zijn eerzucht'ge menschen, die voor niets terugdeinzen om hun doel te bereiken. De jongeman groette mij eerbiedig en trok zich terug. — Er is, zeide ik tot vader Anselmus, in de houding van uw vriend iets wat mij verbaast, dat is de geheimzinnigheid, mée hij zich omgeeft. — Ik heb dezelfde opmerking gemaakt, zeide hij; maar, ofschoon ik hem re^ds lang' ken, is hij altijd teer terughoudend tegenover mij, en alles, wat ik van hem weet, is, dat hij niet ver van hier op Fransch grondgebied een hu< bewoont en bijna altijd bezig is met het bezoeken erhelpen van armen. Het kostte mij geen moeite bewijzen van zijn goedheid te verzamelen. Allen, die ik ondervroeg, spraken nvj over Ca. los in dezelfde bewoordingen. Allen waren eenstemmig omtrent zijn rechtschapenheid, zijn goedheid en zijn weldadigheid, Ik be hoefde slechts zijn naam uit te spreken om zijn lof te hooren verkondigen. Mijn oom kwam op het kasteel terug en bleef er veertien dagen.Gedurende dien tijd ging ik weinig uit, op Mauricio rekel nende, om tijding te hooren van den jon gen jager. Op zekeren dag zeide den Alexander tot n — Nicht, Uw vreedzaam karakter, uwliefde voor de eenzaamheid zijn niet in overeenstemming met het werkelijke Ie ven. Waarom trekt ge u niet geheel uit de wereld terug? Indien mijn oom voor eenige maart den zoo gesproken had,toen ik nog niet iri gelicht was omtrent zijn handelingen, kou ik naar ham geluisterd en waarschijnlijk zijn raad opgavoiligd hebben. Ik antwoordde nu, dat ik daarvoor geeö roeping gevoelde. — Gij wiilt dus in het huwelijk treden? vroeg hij toornig. ilk 'kan niet liegen. Ik zweeg, maar d< plotselinge blos op mijn gelaat en het schlt teren van mijn oogen antwoordden v_o_ mij. —■ Hoor «mij __van vei'kla mnigen in, die, wat de woorden betreft, wel verschillend waren, doch die alle een'gelij ken zin hadeten De medewerking van Spanje aan den Volkenbond is buitengewoon nuttig voor den bond en strekt Spanje tot groote eer, zeide hij, doch de samenstelling van den raad is een geheel andere kwestie, door welker regeling zich niemand achteruit gezet kan gevoelen. Chamberlain voegde er aan toe, dat het hem persoonlijk onge looflijk zou schijnen, wanneer de' Spaan sche regeering inderdaad in.de houding van den Volkenbondsraad een vernedering van Spanj e's prestige gezien zou hebben. De Spaansche gedelegeerde verklaarde, dat hij zeer bewogen was door alle" gingen, van vriendschap, die m zijn pigelegd, doch hji ties om v ! Algemeen i interpreteerde, dat Spanje niet van plan is, zich bij de verkiezing in September a.s. te laten vertegenwoordigen. Intus schen moet men een bevestiging.der juist neid van deze opvatting afwachten. Voor het slot der raadszitting legde hij tenslotte een lange, verklaring af, waarin hij de mededeelinp gaf, dat Brazilië ont sla* uit den Volkenbondsraad neemt om daardoor de moeiliü.e problemen tot oplos sing te helpen. Mello Franco zeide niets over het uittreden uit den Volkenbonden de algemeene opvatting is, dat Brazilië lid van den Volkenbond zal blijven. Weer be tuigden Chamberlain, Boncour, Scialoja, Benesj, Isjn en Guani hun leedwezen over Brazilië s besluit, waarbij Scialoja, Bon cour en Benesj betoogden, dat Brazilië met eenzijdig zijn ontslag als raadslid nemen kan. doch dat dit ontslag door öe algemeene Volkcnbondsvergadefing moet worden goedgekeurd, een stelling, die be twistbaar is en ook Mello Franco niet ter stond kon onderschrijven. Mello Franco nam kwart over zeven persoonlijk afscheid van alle leden van den raad en verliet het gebouw, terwijl de-raad met gesloten deuren ging beraadslagen wat nu te doen De openbare raadszitting was geëindigd. --- Het bij-werk van de volkenhomdsagends. Lord Cecil heeft gisteravond in hot La gerhuis een resumé gegeven van de werk zaamheden van de voorbereidende coni missie voor de ontwapeningsconferentie te Genève, waarvan hij Britsch gedele geerde is. Hij legde den nadruk op het feit, dat de kwestie van inkrimping of bö perking van de bewapeningen ingewik keld bleef. Hij herinnerde aan de ver schillen tussclhen defensieve en offensievö bewapingen. Cecil verklaarde dat hei voornaamste resultaat van Genève is ge weest, dat de machine der ontwapening in werking is gebracht. De commissie heeft grootere vorderingen gemaakt dan hij verwachtte. De ontwapening, hoe moeilijk ook, is geen onoverkomelijke kwestie. . Het Fransche voorstel tot het treffen van internationale maatregelen tot het onderdrukken van de valsche munterij is door den Raad van den Volkenbond in behandeling genomen, en zal eerstdaags een onderwerp van studie uitmaken. Paul Boncour zette gisteren de redenen uiteen voor het Fransche initiatief. Hij herinnerde aan de opschudding, die door de Hongaarsche valschemunterszaak werd veroorzaakt en zeide, dat de pubüa ke opinie niet voldoende was gerustge stelddoor de wijze, waarop deze zaak werd geïnstrueerd en berecht. De Fransche regeling stelde daarom de uitwerking voor van een internationale conventie, waarvan het Internationaal Hof van Justitie te Den Haag de toepassing zou moettn verzekeren. Benesj ondersteunde het Franscihe voor stel en Chamberlain volgde het voorbeeld van zijn Tsjeohisch-Slowaaksöhen collega. Het voorstel-Briand tot voorbereiding van een internationale conventie tegen in ternationale valschernunterij zal naar. de: financieele Volkenbondseommissia gezon den worden, die de juristenoommissie zal raadplegen. Bij de verdere toelichting maakten Bon cour en Benesj wederom scherpe toespe lingen op het Hongaarsch geval, doch zij hielden 'het Fransche voorstel zelf binnen geheel algemeene lijnen. --- De geheele ontvoogding van Oostenrijk en de gedeeltelijke van Hongarije. De eergisteren vastgestelde beëindiging der Volkenbondscontröle in Oostenrijk, alsmede de te Genève gehouden bespre kingen» worden door de Oostenrijksche bladen even gunstig besproken, als _aj vier jaar geleden, in 'öeix tijd van. den ergsten nood, dankbaar hun erkentelijk heid te verstaan gaven voor de toen op touw gezette hulp van den Volkenbond. Die zaak is dus in orde. De. commissa, ris-generaal Zimmerman kan gaan in het' volle besef, dat hij zijn plicht heeft vol ' !.t. De coimn ranja . garije ooi, king verkregen. De Kossuth-partij en de socialisten zul' len bij den terugkeer van graaf Bethlen uit Genèvi- een motie van wantrouwen bij het Hongaarsche parlement indienen, daar volgens hen de minister-president te Genève met betrekking tot de financieela controle een zware nederlaag geleden heeft. --- Het Egyptische parlement geopend. Het nieuwe Egyptische parlement is gis teren zonder incident door koning Foead geopend. De koning en Zagloel pasja wer den hartelijk op straat en in de Kamen toegejuicht. De premier Adly pas ia las da troonrede voor, waa»n constructieve ver nieuwingspclitiek wordt beloofd. De regea ring zal zich speciaal»toeleggen op de ves tiging van goede betrekkingen met Groot Brittannië, die ruimte laten voor algehea Ie onafhankelijkheid van Egypte, Ook zal zij stappen doen naar toetreding van Egypte' tot den Volkenhond. In de troonrede wordt het vertrouwen uitgesproken, dat de constitutioneele prin __—_____■_____ cipe, geconsolideerd en door een ieder ge rc-specteerd zullen worden. Voorts wordt vsrbetaring \&n het onderwijs en maatre gelen ten behoeve van den openbaren ge zondheidstoestand toegezegd. De Egypti sche regeering is van meening, dat de in den Soedan getroffen maatregelen, d.w.z. de door Engeland uitgevoerde en nog uit të voeren irrigatiewerkzaarnheden, geen aanslag op Êgyirte's wettige rechten in houden, welke onveranderd worden ge handhaafd; de regeering zal alles in het werk stellen, om tot een bevredigende op lossing te geraken. Vervolgens werd Zagloel pasja met 202 «stemmen tot voorzitter der Kamer van Af gevaardigden gekozen. Vrijwel alle parlementaire functies zxd len door Zagloel's aanhangers worden vervuld. --- Nieuwsblad-advertentie overwint concurrentie. ---