Herfst. •ticn^J^ den tijci. dat dc bladeren *Oek »a ""Pare kwam terug van een be ter, all» r*""' dooden. Vader, moeder, zus ovèppii^f lLad z- verloren. Alleen was ze kele -ii en- Ze vvas nu vijl en dertig. En haar t eren draden begonnen zioh door Tvist rjftan-i6bn_ine harem te,vlechten, ze tj«. fj?*« dat zich om haar oogien rimpel ,l>rt-- a,s een spinneweb, begonnen te len rf?1011-. Waarom toch waren alle kan *l»_n Zic*l bij naar hadden voorgedaan.. 2« ,?euw voor de icn verdwenen? °D.Bri naar baar schrijfbureautje en Wn eanisre laden. Stapeltjes brieven jij, l er keurig gesorteerd. In een opwel ■■•am wo©de gooide z_ ze door elkaar. "elfdftf6 ecllter even daarna, onder den Ow?" drane. die haar de laden had doen E"en. weder ter hand. twi-tiWaren er bij, die ze op haar vijfen Vlc pr te laar nad rtekregen, van Ludo Wch v' van wien ze toen hield, naar ze *, ' v«"beeldde. Ze doorleefde de gelukki *o!]a • d4e M toen had beleefd, In den «Wh hloei van naar •eued» tot ze plotse f,* nad ontdekt, dat Ludovic meer hield En 5r eeld- dan vnn haarzelf. «an Hugo Treders, met zijn grijze jjJJJpl^ die haar marrn-tiscerden. Met hem fo-ij6 nooit gelukkig geweest zijn, be *• m Waren noS zoovele anderen, van wie *ie r°* minder h:id gehouden en met try. e?n verbintenis telkens op het laatste Er»0 was afgesprongen. jj" mi was ze vijf en dertig..— *»en ™atste brief ging door haar handen. dan 6m> Keel geworden briefje. Het was hj. °°k achttien jaar 0ud.... Het waa van U eersten aanbidder.... oe<* herinnerde ze zich nog zijn *^ haar en zijn vastberaden trekken. fcopj e Maurits! Hij was weggegaan, wan jj,?, omdat haar vader hem alilen om j? "net zijn dochter had verboden, •chr* nooit een ander beminnen" — ksuj f "ij — „als ik mijn armoede niet *ls i?Vervv innen, keer ik nooit terug. Maar *en d Baa-> ik zweer je, dat je me dan op ij iaa_ voor je zult zien, om je, alles wat 2 e°. aan te bieden". «imlaahte. En zachtjes herhaailde ze: j...* zal nooit een ander beminnen. ikf11 twijfelde er zelf eeen ooeenblik aan "et eet 'l* zeker- Geloofde ik zelf ook 2Ö , at ik op hem wachten zou? flf e leunde het hoofd in allebei haar han 1^ j* deur van haar kamer ging open en dienstbode kwam binnen. •h leinr.nd om u te . spreken. Fea''Gelijk daarop kwam de bezoeker de **k_ï»ir binnen. Een lange, blonde heer met fef» . ■ wejbewuste gebaren. Ze uitte een _iactie en keek von h_.m naar den brief voor haar lag. «erkent u me niet? zei een ernstige 'tfo,6 kan niet antwoorden. Hü kwam na jia' ze bleef, als verlamd, zitten.HH Usk et brieüe on, dat voor haar lag en >wnapdop: „Ik zal nooit een ander bemin fcr 'n stem trilde en sachties voegde h.l '^g toe: tr0 "st maakt me zoo eelukkig, dat Ie p,.vrti bent ü-!l\ keek haar aan, verrast over naar C.-leu»dig uiterlijk. ... _Ia lk heb voortdurend aan je gedacht fc*r ik was zoo bang, dat je met een »r-» 3 *&n trouwen en ik durfde niet pp-'vcn. Us'1 fïreep haar hand en trok haar zacüt «fc-J^ar zich toe. --- Vacantie. Js;r°°dra hij over de vacantie "sprak, net gej;iCht van Boelmans op. tye Een heerlijke tijd! riep hij dan uit. (>^ rigaan wandelen, visschen, zwemmen len T 5 dagen gaan voorbij, alsof we in •-hu rot>m leven- De zon> de nist, de fris Sfizö urbt... niets is zoo goed voor dc h^p heid. Mijn vrouw kent dien tijd Ho-:, rust niet en de kinderen zijn 0n 7'°° gehoorzaam en toch vroolijk. >.m? kantoor hoorden ze hem altijd vol - iunp aan- B.et ,aar ga je dan in dezen duren tijd fcifit 3i! familie in pension? Ik begrijp l.w .noe je dat klaarspeelt Het hotel ■s. T!s mij te kostbaar. lachi ia» zei Boelmai'S dan met een fijn hjet j* Maar om buiten te zijn hoef je Paald naar Scheveningon of Noord Rel{ i°' Amhem te reizen en dat reizen *en r?°eft ook niet eerste klas! Ik weet *ülk zoo mooi gelegen en met ;eetl mooie natuur en... niet duur. «r voi^ er een klein pa.radijs. Ik voel me lieer .men thuis en ik geef er niet veel ss kaïf-i'1 !lif dan anders. Maar waar het • JuHic niet zeggen. Dc hoteleige *ent ls.. Cp'i kennis van me en hij bere Jcian T 1-* bijzondere prijzen. Niemand rt l natuurlijk weten. Maar —- en i n scif flopte zijn besten vriend op *°P krvrrUder — W krijgt een lekkere caK Uj,o>'*'e van me op het station, als je I>o Seloido doet, als we weggaan. "r°ote dag kwam. Boelmans hield iülo»izj.?n zijn vriend zag hem met eenige Xen_ - mot vrouw en kinderen vertrek -Uren later kwam dc familie -- 200 \n een klein buitenplaats ie aan; xn »,De' l u daar? riep de eigenaar lr°Uw hr^oUden Kro°n." En hoe maakt me hat ziiri nde kinderen? Tjonge, tjonge, »Wl .4 e gegroeid! Gaat maar binnen. „> heS4taat al gedekt, ri de Sn„ ov'ervloedige maal rustten ze on b feis TiTrren achter het hotel wat uit van ïit^akt arn.a werd een flinke wandeling - Proe-i-6" mdc beek gezwommen. Aan 's n 's_vmma ontbrak niets. te_iVoi»(ia~ ds' na weer een feestmaaltijd V een sA" ,keerde de familie Boelmans ** d-t cm naar de stad terug. u<" oogenblik ai begon de vacantia van Boelmans pas in werkelijkheid. Den volgenden morgen, niettegenstaande de ver moeieriissen van den vorigen dag, was hij al vroeg op, om de klceden te kloppen. Want — dit dient gezegd — Boelmans had een hartstocht voor huishoudelijke bezig heden. Gedurende de tien dagen van zijn vacantie wijdde hij er zich met geestdrift aan, terwijl zijn vrouw in dien tijd rustte. Lachend en zingend nam hij stof af, wreef de meubels, waschte het vaatwerk en poets te het koper, 's Middags hield hij zich met de kinderen bezig. —Vanmiddag gaan we visschen, jongens, stelde hij den eenen dag voor. En hij trok met hen naar een vaart bui ten de stad en hield ze den heelen middag bezig. Een volgenden dag speelde hij roo vertje met hen, het volgende oogenblik'was hij de leider van een expeditie naar de bin nenianden van Afrika, even daarna was hij een menscheneter en dan plotseling weer een tijger, die de expeditie overviel. Zijn rijke fantasie werkte aanstekelijk op de kinderen er.i die verveelden zich geen oogenblik en dachten niet aan katte kwaad. — Kinderen, zei hij tusschenbeiden, als hij hen 'savonds naar bed bracht, vergeet nooit het spreekwoord Oost West, thuis best. Een prettige vacantie is niet afhanke lijk van het trekken naar een andere streek, zooals de rijker, doen. Vroolijkheid en een klein beetje fantasie doen voor de mooiste plaats niet onder. Toen hij weer terugkwam op kantoor, ge bruind door de buitenlucht en de zon, be stormden Zijn collega's hem met vragen. — Beste menschen, zei hij, en zijn stem trilde van vreugde en geheime pret, ik heb een heerlijke vacantie gehad. We heb ben gevischt, in de bosschen gedwaold.ge zwommen, groote tochten ondernomen, zelfs onderzoeklngstochtcn ledere dag bracht weer iets nieuws. Het is een droom geweest. Leve de vacantie! — Ik benijd je, man, zei er één. Jo ziet er patent uit Je bent dikker geworden en je huid is zoo gebruind. Je kunt het je wel aanzien, dat je buiten geweest bent in de frissche lucht Nogmaals ik benijd je! --- Het sprookje van de kletspraat. Op een dag liep de gans naar de muis. — O lieve-hclp-nng-es-toe, dr komt storm, dr komt storm! Toen zei de muis: . — Houd je mond, domme gans, wat weet jij er van! Toen liep de gans naar dc geit: . — O lieve-hclp-nog-es-toe, dr komt storm, dr komt. storm! Toen zei de geit: — Houd je mond. domme trans. De mms heeft immers gezegd, dat het niet waar was! Waarop de gans naar het kalf liep: — O licve-'help-nog-es-toe, dr komt storm, ja dr komt storm. Toen zei het kalf: — O wee, o wee! En het huppelde naar de kat: — O, lieve help, er komt storm, er komt storm. De kat sprong als de weerga naar den vos: — O wee, o wee, er komt storm, er komt storm! Waarop de vos zei: — Och wat! Wie heeft gezegd, dat er itorm komt? Toen knorde de kat: — Wel, iedereen zegt het!-Allemaal zeg gen ze het: — Zoo, zoo! zei de vos toen. Toen ging de vos naar de muis: - Zeg eens, heb je gehoord, dat er storm komt?. Toen zei de muis; — Dus is het toch waar van den storm? Toen zei de geit: — Zie je wel! Ik heb het dadelijk ge zegd, dat er storm in aantocht was. Maar jullie mannen hebben zooiets niet in de ga ten. Daarvoor zijn jullie te dom! — Wat? Wie is te dom! Ben ik soms te dom? Ik zal je je rug bont en blauw slaan. Daar, pak aan, daar heb ie er vast één! Toen zei de vos: — Zie je wel, dat het onweer al geko men is? En de bliksem is al ingeslagen ook! --- Papoea's bij de vischvangst. De Papoea's h.uden er cc;. zonderlinge manier vaa visch-vangen op na. Zij dvi ken naar den zeèbodeim en grijpen de vis schen, die langs hen zwemmen. Hun buit doen daze duikorvi__ohei_ in een net, dat zij bij zich draigen. Het is een gevaarlijk werk, daar er in de zee, waarin ze duiken tal van haaien rondzwemmen. --- Wiegeliedje. Doe dücfht nu die oogSkens, doedij doedou, Kom kindene», lievoke, elaap n_ gauw. Daarginds in het laind van de droomekens. kind — TcWeet ■ zé„er dat je 't daar heerlijk vindt Kom, staaik nu dat p-Otjeagatra»pipel maar gauw, En vleri je kopje, doedij-doedou — Op het donzige wit van het, kussenl^ neer. Maar 'lach me nog toe, één céer.... Wat klom je je vin om m'n.»ha„id — Zeg schat — moet ïk mee naar jou droo men! and? Wat zou "k er voor ge-ven, doedij-doedou — Om even te zijn in dat droomland van jou! ANNIE DE HOOG—NOOV --- Afdoend. — Hoe laat gaat de eerste trein weer terug? Gaat de kik goed? Is het ver van hier naar het station? Het gebeurt niet zelden dat een pas naiver st dergelijike v»-a,ger> to» den gastheer of de gastvrouw richt. Het weerzien is vaak anders, dan men zich had voorgesteld. De gast brengt als het ware een locomotief mieé in de neemt onze nist weg, om er een stations stemming in te brengrn. Achter aJle ver trouw-dijke medcdeelin.en van beleefde en te verwachten gebcurteniPscn van ne daardc gedachtewisseling, ijgt' rte oco motief op de loer, om met zijn gillend ge fluit ons te doen opschrikken. lets dergelijks voelde mijnheer Holm in de sfeer van zijn kamer, toen zijn ieutrd en boezemvriend dr. Slot hrm kwam op zoeken. Nauwelijks had dr. Slot den drem pel overschreden, of zijn vraag was ge weest: Wanneer vertrekt de eerstvölmi de trein? ° Mijnheer Holm drong hem zacht naar een gemakkehjken fauteuil, vol verlangen om de korte oogenblikkén die hij met zijn vriend zou samenzijn, zoo aangenaam mogelijk te maken. Het lukte hem ech ter met.hij en zijn gast waren beiden on rustig en het gesprek wilde niet vlotten Plotseling kwam mijnheer Holm op een idee. Schijnbaar aandachtig keek" hij een oogenblik naar den schoen van zijn gast •n «al toen. — Geef me je voet eens hier? — Wat is er? vroeg dr. Slot Maar zijn vriend had zijn voet al gegre pen, trok den veter los en vervolgens den schoen uit. — Ziezoo, zei hij hierop, nu kun Je me niet meer ontsnappen. Minstens tot mor genochtend hou ik je bij me. Dr. Slot was verbaasd, maar overwon nen. --- Ze konden elkaar niet uitstaan! De stevige boerenzoon stond verlegen voor dominee. — Ik weet 't heusch niet, dominee. Nu ik de boerderij heb overgenomen moet ik een vrouw zoeken, maar welke? — Kom kerel, er zijn toch genoeg aardi ge meisjes, die jou willen hebben. — Ja, ja, maar omdat er zooveel zijn, is de keus zoo moeilijk. — Denk eens na, er is er toch wel een, die je zult verkiezen boven alle anderen? Barend werd vuurrood. — Als u me nou vroeg, wie ik het on aardigst vond, zou ik beter kunnen ant woorden. — En wie is dat dan wel? — Hanna van de Wilgenstins, rei de Jongeman, en weer overtoog een blos zijn vierkanten kop. — Hoe is het mogelijk, riep dominee uit, zoon aardig lief meisje, dan moet er ze ker iets heel ergs tusschen jullie zijn voorgevallen. Heb je misschien een blauwtje bij haar geloopen? Barend knikte zwijgend. — Nou maar, dan behoef je nog niet in de pakken neer te gaan zitten. Zoek een andere, man! — Doe u 't voor me, u kent ze alle maal. — .Wat een held! Enfin je bent een aar dige jongen, ik zal m'n best doen. Verheugd ging Barend zijns weegs. Dominee peinsde, toen hij weg was, lach te goedig en slim en had zich weldra in gedacht, hoe zijn vriend te kunnen hel pen. 's Avonds op de wandeling richtte hij zijn schrede naar dc Wilgenstins en hij vond er Hanna buiten bezig met het be «gieten der bloembakken. — Wel Hanna, hoe gaat U? Sinds je van de catechisatie af bent, schijn je me verge ten te hebben! berispte de oude heer. — O nee, dominee heusch niet, maar 't is druk op het land en ik moet daarbij nog veel werTsen in het huishouden. — Vader en moeder goed gezond? — Ja dominee, dat gaat best — En broer Anten nog altijd vlijtig aan 't fluitspelen? Het meisje lachte geheimzinnig. — Nou, zoo vlijtig.., hij is vlijtiger in het zoeken naar een bruid. — Zoo, zoo, wil hij gaan trouwen. Wel, gelijk heeft hij. ledereen op zijn tijd. De jouwe komt ook nog wel eens. meisje. — Ha, ha, lachte Hanna, ik denk er nug niet aan. En trouwen is een gevaarlijk iets, zei tante altijd. « — Ze kan gelijk hebben, die tante, maar zoon flinke meid als jij, mag niet oi\sre iiuwd blijven. — Och wat, waarom zou "k? Het meisje boog wat verward het hoofd je en wijdde grootere zorg aan haar bloemen. — Foei Hanna, als een eerlijke jonkman je zou. vragen, zou je hem don afwiizen? Ik weet er wel een voor je en geloof dat hij jou ook wel zou bevallen — En wie? vroeg het meisje, zich nieuws gierig oprichtend. '— Barend is een flinke kerel zou 'k mee nen en.... — Barend? Ze schrikte en vervolgde met een kleurtje: O nee, dominee, 'k kan hem niet uitstaan. — Hè, riep dominee teleurgesteld uit, waarom? Zoon aardige joi^en, goedhartig. en een degelijk goed werkman. Ik weet. nat hij van je houdt heel veel zelfs. — Ik wil hem niet, mompelde het meisje. — 't Ja, als je niet wilt, valt er niets aan te veranderen. Dan moet ik eens elders gaan rondneuzen, want een vrouw moet hij hebben. Hij kan op ziin nieuwe boerderij niet moederziel alleen Wijven. Hoe slaat het koren er bij, Hanna? — O. tamelijk goed, ze zeide hot toon loo* — Als 't. weer zoo blijft, kunnen we goede oogst verwachten, is het niet? Hanna frommelde haar zakdoekje in elkaar, plukte aan haar schort eu z,»ide niets. — Alleen de weiden hel hen n_ een noodig, dunk ie ook niet.' vroeg nee. — Als u het nu bepaald wil, begon Hanna aarzelend en deukt dat het goed is. —- Wat bedoel ie.? — Dat ik hem neem.:.. — Dat je hem — oh ik begrijp, neen. maar ik dwing je tot niets, hoor Hij zal wel een andere vrouw vinden. — Dominee, riep ze, neen dat mag niet. ik, ik, stotterde ze, wi1.... wel. tk neem' hem! • * Niemand begreep waarom de oude dorpsdominee op den terugweg dien avond zoo vlug, monter en vrooiijk was a!s een jongen. --- De drie vazen. Op zekeren dag liet koning Memrod zijn drie zonen bij zich komen en vroeg hun een vaas te kiezen uit een drietal, dat hij voor hen het nederzetten. De eerste vaas was van goud, de tweede van barnsteen en de derde van agaatsteen. De oudste der broeders zocht, zonder zich ook maar een oogenblik te bedenken, da gouden vaa* uit, waarop het opschrift „Heerschappij" stond. Toen hij in de vaas Keek, zag hij, dat zij vol bloed was. De tweede zoon greep mar den barnstee nen vaas met het opschrift „Roem"; zij bo vatte niets dan een weinig asch. voor den derden zoon restte niets dan oe agaatsteenen vaas. Zij was ledig, doch dij aandachtiger beschouwing ontdekt? nij, dat op den bodem Gods naam gegra veerd was. e we*)-/.--8 ¥ konins aan rUn omgeving, til i sde bootste waarde had. De krijgslieden verklaarden, dat de gou »5?-,Ta^ dc meeste waarde had. terwijl de eerzuchügen de barnsteenen vaas noem aen. De wijzen antwoordden echter, dat ac a^aatsteenen vaas de meeste waard"» .rt?; 2mdat één letter van Gods naam rf-- ni, menschheid meer waarde heeft aan alle schatten der aarde....... --- Ik zal je nooit moer voorliegen. moet ik?« IJ' -eJde zy tot hem' vandaag beloven J,Le,ns Iet_ v"»a»'en Je moet me moet ™ VT^R,te beantwoorden. En je Kjp'e?atUUrl,jk de ™arheid zeggem... ••IS .besreep' HiJ wa-* veertig. Zij telde wel S?°ü5 ientes- °P ** veertigste jaar Sn K dl. men op 2«n twintigste vra dwaas *in 016o16 ,°.erbodiP> schadelijk en "!^s f"n- per slot van rekening was hii voor^^Desalniettemin nam hij ziel! voor, haar mets op dc mouw te spelden. hield'^^! ee,n Jaarumet haar getrouwd en meid zeer veel van haar\rZt «Lbe wft' ,YervolKde zij, je verleden. vPtfl eßï' dat a,le mannen een verleden nebben. Je hebt er dus ook één, nietwaar? — Hm, zei hij, het komt er maar op aan, watje onder een verleden verstaat Hij begreep haar natuurlijk. Het lukte nem echter niet, door zijn houding van met-begrijpen haar van het gevaarlijke cha pitcr af te brengen. —Ik bedoel, ging zij onverbiddelijk voort, of er in je verleden ook een donke re vlek is. Hij deed heel onschuldig: , — Een donkere vlek, zei je? Wat bedoel je met een donkere vlek? — Lieve help, dat weet je toch? Alle man nen hebben in hun verleden donkere vlek ken. Nog altijd ontwijkende, zei liij: — Ik wist niet... — Je wilt dus zeggen, dat je nog nooit een ander hebt lief gehad? Nu zette hij zijn allerbeminnéUikste ge zicht: — Moet dat de donkere vlek zijn? — Ja, antwoordde zij. En lach nu eens niet! Het is me volkomen ernst. Antwoord me dus ook ernstig. — Goed. zei hij op zeer gemoedelijken toon. Luister- Hoe oud ben ik? — Veertig. . — En hoe oud was ik, toen ik je leerde kennen? — Zeven-en-derti:. — Heel goed. En hoe »n ik, laten we zeggen.... negentien was? — Goeie grutten, riep zij ongeduldig uit toen was ik nog niet op de wereld. — Prachtig, zei hij, inwendig triumfee rend je was toen nog niet o? cie wereld. En desondanks meen j<\ mij een, don-ere vlok te mogen verwijten, wanneer ik des tijds, toen jij r.og niet bestond, een andere vrouw heb bemind'? — Je hebt dus'? — Wat? — Je hebi dus (en hij zag aan haar tril lende neusvleugels, dat zij in groote opge wondenhcid verkeerde) je hebt destijds, toen je twintig was..., toen heb je dus? Hij knikte zoo dapper als hij bij machte was en zsi: — Ja. ik heb. — Wie was het? — Moei jr» dat weten? — Ja. We! hier en gunder 1:0,7 eens toe, dacht hij bij zichzelf, nu moet ik weten, wat ik zelf niet eens meer weet! Hij zocht onder allen, die hl] op zijn jaar hnd bemind diegene uit, van wie hij meende, dat hij met haar nog het beste voor den dag kon komen. En zoo kwam hij met de Wonde Rertha op de proppen. — Ilrb je die bemind? — Bemind? Nu ja. als ie dat zoo noemen wilt — En heb je haar gekust? — Dat Van ik niet ontkennen. Zij sloeg de baanden voor het gezicht. Zij snikte zoo hartverscheurend, als hij nog nooit snikken had bijgewoond. F.r viel niet aan te twjifelen. dat zü diep rampzalig en 'pv^s'ehxis was. Toen zntt hii de gi in, die hij hnd begaan, door han 1 heid te peggen, zij het niel M.iar ook een kleine liefdesw-aarheid. is voor een vrouw steeds onverdraaglijk. Dat zag hi] in. Nu het te laat wa? Maar bij redde z r door té gaan lachen. Verontwaardigd richtte zn zich on en keek hem nan. Tn haar cogen lag een donkere bedp''ginc. — Kan je nu nog lachen? — Ja. Ik kan het niet helpen, dat ie zoo iets heht kunnen eelooven! Van mijl Zoon jokkernij! — Heb je me dan wat voorgelogen? _ — Ja. Vergeef me. -k deed het.omdat. Nu, omdat ik je ep de proef wilde stel len! — 0n...?! —...de proef, die je schitterend hebt door staan. Ik wilde zien of je me ook waar achtig lief had. Want..niet waa_. ik had toch moeten gelooven, dat je niet meer van me houd. n:« ie niet jaloerstm was <*a weest op een liefde, die ik zoogenaamd had gekoesterd, toen jij nog niet op de wereld was? — En Is dat waar? — Ja, zei hij, waarachtig. Bovendien... ik zal je nooit meer de waarheid zeggen! wilde hij zeggen. Maar hij béheerschte zich en beloofde, haar plechtig»! ....Ik zal Ja nooit maar wat voor-legaat. ---