Onder Smokkelaars en Roovers. (Vervolg). VII. Het bruidskleed. 64 zel-der tijd staat de gravin iri haar iioudoir. Zij heeft den degen weder aan Mirma gegeven en wacht nu angstig op de terug komst der kamenier. Na eenige oogen Mikken verschijnt déze reeds, maar zelfs tiib korte tijd lijkt de gravin een eeuwig heid. — Waar hen je" zoo lang gebleven?, \ raagt de gravin. — Mevrouw, ik heb mij zooveel moge bik gehaast. — Het heeft lang genoeg geduurd. Is de degen weder op de goede plaats? -- Ja. ,; —Én de bediende nog hiet térügge kse-rd? — Neen merrouw. Hét sombere gelaat der schobt e vrouw -klaart op. — Goed, kleed mij dan, zegt zij tof Minna, Daar zij avondtoilet draagt, denkt de •Kamenier, dat zij nog wil uitgaan, maar de gravin gaat voort: — O ja, ik vergat, da-t ik het je nog met gezegd had. Rn op een grooten kartonnen doos wii zend: ' — Daar is mijn Iji-uïd-kleed; ik wil het passen, en je moet mij daarbij helpen. ■ Hot is eeriigu uren geleden aangeko nicri. een mee-tersiuk van elegantie, uit Parijs. Minna, is niet, weinig verbaasd. Het is lang geleden, dat zij de gravin bij haar teniet behulpzaam moest wezen, want de -«Koone y-rouw heeft zich den laatsten Uld steeds alleen gekleed. Nieuwsgierig ziet zij haar meesteres aan, maar dan keert _ij zich,vlug om en opent de doos. Een prachtig kleed ligt daarin, van kostbaar zijden weefsel vervaardigd en rijk met Brabantsdhe kant versierd. — Het, is als uit, een sprookje, zoo tob verachtig schoon, zegt de kamenier. —• Ja, het is prachtig, antwoordt de trot sche vrouw en ik ben nieuwsgierig, of het mijn. bruidskleed óf slechts een baltoilet ïaï zijn. . Minna hêgrijpt de bedoeling van deze woorden niet, naar het schijnt. — - Hét is imdiers nog niet. zeker, dat het huwelijk zal d-órgaari. _egt de gra vin. Als. graaf Ktëlmaraisegge mor een in "el valt, zal ik niét ötn hén_ béhoc v€n te treuren. Het is de gewoonte der schoone datnê. steen enkele harer werisch-n of plannen voor Mirma. verborgen te hcudem. ert de ze maakt b-niïk van hè. iri haaf jsrestekie vertrouw m hier oh help mij fiv, zee. de gra vin- Dan maakt zij mot Mimia's bijstand hnar '. • eloos neemt zij de kanten sjaal a. én werpt die op een stoet on Minna durft haar oogen niet vertrouwen. ■ en sohr.uders zijn schitterend blan'*, woilfi of Httc.ken entsiert «e. zooals Minna had verondersteld. Zou alles dan slechts èen gril geweest zijn? Maar neen, zij herinnert zich toch, cern'i iets als eert zwarte streep gezien to hebben, toen de sjaal verschoven was. Wat bete-kende dat? De gravin keert zich cm; een vreemde glans straalt uit haaf oogen. iCleed mij nu, beveelt zij. Mirma gehoorzaamt. Weldra omhult het bruidskleed de prachtige gestalte; het is laag uitgesneden en zoo verbergt He. niets v&n de schoonheid der draagster. Bewonderend beschouwt, Minna haar riieeateres, die zich voor den spiegei om en am draait — O, mevrouw, als ge hierbij nog ttvi briljanten voegt, zat niemand ü kunnen Staaft, zegt, de kamenier. V is zoo schoon, allé mannenharten zittlén zich voor v.' buigen. -• Het trotsch o. hart van eert keizer be mint mij, fluistert üe gravin. Daarna wendt zij zich weer om. H ( zij. Ontkleed mij - Het timhüjul tellet v.ofdt weder ver vangen door het. Kleed, dat de gravin dien avolid dföé.sr, maar mi laat _ij den sclloo hals o-tbêdêkf'. Het is, alsof dit haar '»eu gSroót. rtïl-oentng geeft; telkens en telkens weer ziet zij in den spiegel, alsof zij zich merci overtuigen, dat haar schoon heid nog even stralend is als voorheen. — - Warmecr zal graaf Kielmaiuiseggc terugkeeren.' vraagt zij. — Dat wist de ibedieruie niet ant woordt Minna, Maar raag ik gnuif! Want ik heb gezegd, hem to rullen opwachten. ia.l. Minna snelt hééin, en hei is hoog tijd. djat zij op haar post komt want nuuwó iijks bij de deur, die toegang geeft tot dè vertrekken, hoort zij reeds haastige schreden naderen en de bediende van den «raaf staat bij haar. Is mijnheer hier geweest? vraagt hij. - - Neen. — Ah, dat is goed, want ik had het tooit onaangenaam gevonden, als hij vóór mij was thuisgekomen. Den brief heb ik afgegeven; de juwelier zal morgen k. men. — Dank u wel, antwoordt Minna vrlen dèlijk. Db bediende, slaat zijn ara. om haar middel en maakt sich uieester van de hem toeiptóögde belooning, wat Minna kalm toelaat. Het Welslagen van haar on derneming is immers wél een paar kua sen waard. T»m laatste maakt zij zicil ]os én roept: -ot morgen, en snelt 'naar de ver trekken van haar mèèstéréS. Inmiddels wordt iri een andere kamer faad gehouden door den bewaarder juf froüw Mc-rtens en clen offieicr, Me Emrov ontvoerd heeft. .- Dus morgenochtend vroeg, zegt hij tot den bewaarder. Ge hebt slechts op te passen, dat geen der bedienden in den tuin komt, dan zal de zaak niet ruchtbaar worden. *-• Daarvc^r behoeft gè niet tic vree «en, zegt de sluwe tnan; ik heb reeds dè noodige maatregelen getroffen. Bij den froóten vijn_r kan het duel plaats heb ben. Daar verbergen de taxisheggen de heeren geheel, en men zal er in het pa leis niets van hoorert. „— Heel goed, want. dat mag ook hief. De strijd zal zeer spannend zijn, daar zoowel baron De Lanois, als graaf Kiel mannsegge op onverbeterlijke wijze den degen hanteeren. — Wat moeten wij doen, als èen van hen valt, vraagt de bewaarder. — Daarover heb ik reeds nagedacht ant woordt de officier. Wanneer een der lieren zwaar gewond wordt, moet men hem in het paleis verplegen; maar als hef mocht gebeuren, dat, een van beiden ge dood wordt, dan zullen wij hem verbor gen moeten houden. — Waar? — In den grafkelder van het pateis. daar zijn eenige ledige kisten. — Nu, ik hoop, dat de heeren elkander niet doodsteken, zegt de kleine man, èn dat bet. met, een paar schrammen afloopt — Dat geloof ik niet, antwoordt de offi cier; de tegenstanders zijn beiden zeer verbitterd. — Waarom toch? — Dat moet een geheim blijven. Dan _wijgeil allen.Dé bewaarder schuift Onrustig op zijn stoel heen en weer, ter wijl juffrouw Mertcns haar best doet, zoo onverschillig mogelijk te kijken. Eindelijk begint de Officfcr Weer: — Ik wou, dat ik wist, of die oude schaapherder zijn doel bereikt heeft. Nu zit ik hier al oen paar weken, mijn verici' is bijna verstreken en ik ben nog geen stap verder gekomen. De bewaarder grijnst. — Ah, mijnheer doelt óp die geschiede nis met Emmy?' — Ja, ik moet het meisje hebben. O, daar wordt geklopt! Meteen springt hij op en opent de deur. Ook de bewaarder is opgestaan. — Alweer stoornis. _egt hij wrevelig, friaar dan ziet, hij den boer, die buiten de kamer staat en op geheel anderen toon gaat hij voort: Ah, _ijt gij het Kreitel? Koni binnen, wij spraken juist over uw nicht. De officier wil weggaan, maar de be waarder treedt op hem toe ert fluistert: — U kunt serust hier blijven, die boer is een. vertrouwd vriend van mij; hij heeft Emmy aan mij Overgeleverd. — Zoo, zoo, dat is iets anders, en de officier neemt Weer plaats. Kreitel h.^eft zich zonder vragen op éèrt stoel gezet, en begint dan dadelijk het doel vart s;ijn .komst te verklaren. — Is Emmy nog hier? — Neen, antwoordt do bewaarder, nton hééft haar ontvoer-. — Dub heeft de .trpópef toch de Waar heid gezegd, fóept Kreitel. O, ik zal hem aan de gal? brengen. — Wie is h.t, die zoo verméte. was, hier binnen te dringen? vraagt de offi cier hie»jv. sgierig. De boer zucht --- Hertzog is ziin haam. zegt hij, ert hij is eer. der verirouwden van Stülpner, den aanvoerder rkr stroopers. Des nachts is hij bij mij gekomen en heeft met bedrei - ieimning tot zijn huwelijk met Emmy van mij weten te krijgen; ik zag geen kans dit te weigeren. Do "officier springt woedend op. — Dat papier is niet geldig. — Neen, neen, genadige heer, dat weet ik wel. Dußi-nm was? hot oök niet erg, dat ik mij moest, onderwerpen en schrijven wat hij, van mij verlangde. — Emmy moet ik toch hebben, roept de Officier, al is zij de vrouw van dien stroo per geworden. Zij is zoo schoon, ik wil baar bezitten. Die vervloekte Stülpner, hn is overal on nergens. De boer grijnst •— Nu, met Stülpner zat tiet spoedig ge noeg gedaan zijn, spreekt hij. Onlangs was ik bij den rechter van Thum. Die «r tne man lag te bed, want hij was gevallen eil had zich deérbij Icelr|k bezeerd. Hij zei mij, dat er een einde aart Stülpner" s stré k» ii gemaakt zal worden, en als de aan voerder van de haan is, zat men van do anderen ook geen last meer hebben. De Officier knikt — Wij willen het. hopeu, zegt hij. Ik heb reeds iemand uitgezonden om Éihmy te zoeken, en ik denk, dat hij mij het meije wel brengen zal. » — Wie is dat? vraagt Kreitel. . — Men noemt hem gewoonlijk Anten dèh schaapherder. — De herder? O. dan kbni gé gerust zijn, genadig hoor;, die brengt Emmy, waarheen ge maar wilt Mij kan toövéfert. — Onzin! , — Het is toch waar. zegt de. boer. leder kind in hét fcrisgebergte kent hem. Hij bc zit buitengewone krachten en heeft reedde onmogelijkste dingen göd&ah. Hij zal Emmy haleiï, zetwaar al.s ik Kreitel lieeï. De officier glimlacht voldaan. —- Nu, Set zal mij genoegen doen, als het zoo is, antwoordt hij» en ik zal. hem een vorstelijke bclóoning geven. Doch hij moet Emmy niet hier brengen; ik zal een andere plaats kiezen, waar 3k veilig ben voor (tè strooper?. — Dut is niet noodig, geti-digc tlcer, spréfkf, Kreitöl. — Waarom niet? — Als gij den hérder op uw hand hebt, zal hij er wel voor zorgen, dat niemand U stoort. Het is werkelijk waar, dat hij tooveren kan. De officier zegt hierop niets meer, maar hij is vast beslaten, den herder voor zich te winnen en te onderzoeken of de boer waarheid sprak. --- VIII. Een huiveringwekkende schuilplaats. Stülpner, door de soldaten vervolgd, vluchtte een donker gewelf in en zocht daar naar een uitweg, toen wij hem verlie tën. Hiermee heeft hij waarschijnlijk niet veel genvounen, want overal stuit hij óp voorwerpen, dié hij wel betast, maar waar ■van hij den aard niet kan vaststellen. Waar is hij? Ziju toestand is uiterst gevaarlijk, want van de deur ziéf hij een lichtschijnsel naar binnen vallen. De soldaten komen. Bij dit licht ziet hij nu ook, waai- hij zich bevindt. Hij is in een grafkelder, ovor al staan kiêten, dit is de rustplaats der dooden van het geslacht, aap hetwelk het siot sinds eeuwen toebehoorde. i_ru« SS!r voèlt een huivering door de ït^r, WAtil^ dapPer hij Oók -loge weien, eênig. ontroerinir knti h» „'_♦;£ derdrukken nu hij JS SSJÜ Tdefe kisten voortsluipt Daar stormen #c soldaten hét gewelf binnen. — Hier moet hij zijn, hier is hij gevan gen ats een muis ih de val, roepen zij. De officier blijft staan. — Halt, halt! beveelt hij. Tien man bezet ten de deur, terwijl de anderen den kelder doorzoeken. Als Srülpner tegenstand biedt, schiet ge hem neer. De soldaten gehoorzamen met grooten ijver, want allen denken aan de belooning, die op Stülpner _ hoofd gestel»! is en ver beelden zich reeds, het geld in den zak te hebben. Stülpner vindt geen uitweg. Overal ziet hij slechts muren, een deur kan hij niet ontdekken. , — Ik ben verloren, mompelt hij, ditmaal kan ik niet ontkomen. Hij is tusschen de. kisten voortgeslopen tot den uitersten hoek van het gewelf; daar zet hij zich op den steenen vloer neer en drukt zich tegen den muur, om zoo naar de bewegingen van de soldaten te luisteren. Jn alle richtingen doorzoeken zij den kelder, en kijken, of hij er rich cok in een hoek verborgen heeft. Zij naderen meer en meer, over eenige minuten moeten zij hem ontdekt hebben- De kans op redding verdwijnt geheel, ach ter hem is de muur, voor hem zijn dc sól daten. Hii grijpt zijn pistolen. Twee man kan hij rieers.hïeten, maar dan blijft hem niets dan zijn harisvanger over, en wat moet hij daarmede tegen die welgewapen de militairen doen? Onwillekeurig legt hij dé hand op de kist, die het dichtst bij hem staat, eil wat hij daarbij voelt, brengt hem op een denkbeeld, dat misschien zijn red ding kan worden. Het, hout is gedeeltelijk verg_an, en de gaten, waarin dc schroeven jatten, zijn grooter geworden, zoodat het d-.»'.se! is Id-gèraa&L Met reuzenkracht schuift hij het deksel weg, en gebruik makend van een oogen blik, dat do soldaten niet in zijn nabijheid zijn, kruipt hij in de kist. Met schrik en afgrijzen bemerkt hij, dat hij zich op een doode móet nederleg ge. maar hij heeft geen keus. Hij strekt zich uit en brengt het deksel weder in den oorspronkelijken stand. Daarvoor is het hoog tijd, want reeds naderen de sol daten; door oen kier kan Stülpner het licht hunner lantaarns zien. — Alle duivels, roept de Officier, hij kan zich toch niet onzichtbaar maken! Voorwaarts, mannen, kijkt onder alle kis ten. De soldaten -ijn hiérrnedè reeds bezig; overal kruipen zij rond, steken de bajó netten óri.dèr de kisten en laten geen hoekje óriooorèocht, — Daar is de muur, roept eén soldaat. — Dart zal hij daar zitten, zegt de offi cier. Hii is ons _?k_r yeorbijgéislopen; Stülphèr hoort, hen langs de kist gaan, vloeken en hiét dé bajonetten overal leeféri slaan. Zijn toestand eischt veel moedf Hij ligt op den riöode. die hier reeds langen, langen tijd sluimert. Blijkbaar heeft men het lijk gebalsemd, want Stulp ner voelt het uitgedroogde, lichaam onder zich. De njüff- lucht bedwelmt hem bij na, maar hij moet zich goed houden, hij móet, hi-r blijven, want buiten de kist Zou hij onmiddellijk deu dood vinden. Het, Vérgëefeciié zoeken begint de soida ten te verdrieten. Daar zij Sttilpm - kunnen . vihdén. zij, dat hij steeds voor hen uit tic kisten vlucht. Zij ku' o's oh geringen af stand zien en dus beveelt dé officier dsn kastelein lii.ër lantaarns té brengen. De man gehoorzaamt zoo gauw moge lijk eu weldra is de kelder helder ver Ücht. Opnieuw beginnen de soldaten hun vruchteloozo nasponngen, maar al vin den zij niets, zij weigeren te gelooven, dat dc stroopcr ontsnapt kan ; — Wat drommel, wat beteekent dat toch? Schreeuwt, de officier woedend. Ik heb immers zelf gezien dat Stülpner hét gewelf inliep, en de deur is dadelijk be zet geworden. — Misschien heeft hij zich daarachter verschot»-, en is toen teruggehold, zegt de kastelein. — Neen, dat geloof ik niet. — Het is toch mogelijk. Als cic soldaten voor de tweede maal het gewelf doorzocht hebben, zouder iets van clen vluchteling te bemerken, moet de officier wel gaan denken, dat de kaste lein gelijk had. — Hc^t zal toch zoo zijn, zegt hij. Stulp ner is zeker nog teruggekeerd. Dan moo tèn v jj jn het slot gaar» zoeken. (ij zal door eén venster ontkomen zijn, veronderstelt fle kastelein. — Vervloekt, roept de officier, .zoekt nóg eenmaal in alle hoeken. — Weer gaan de soldaten langs de kist. waarin Stülpner een toevlucht heeft gezocht, waar het deksel ligt geheel recht, zoodat niemand op de gedachte komt, daar don strooper te zoeken. Eindelijk verlaat men Het gewelf en Stülpne. hoort ÖÜM-lijK, dril de deur zorg vuldig gegrendeld wordt. Hoc zal hij nu weder uit het gewelf komen? Eerst na geruimen tijd waagt liij zich uit zijn schuilplaats, en verlicht haalt hij adem, als bij het afschuwwekkende ge zelschap verlaten heeft. Dan begeeft hij zich in de richting Van de deur, doch wat baat het hem? Hij kan niets van zich laten hooren, want in plaats van hem te bevrijden zou men hem gevangennemen, en aan out snappen valt niet ie denken. Moet hij hier dafi van honger omkomen? Het tumult is door het gansene slot tr» hóörèn gèWëestj, en Rosa heeft het oök vernomen. Zij snelt naar de woonkamer, zonder eenige aandacht to schenken aan de woorden der dochter van den kaste lein, dié zeer goed weet, wat ér voorvalt, maar door allerlei veronderstellingen Ro sa tracht, gerust te stelleu. — Wat is dat? roept het jonge meisje ontsteld. Daar wordt iemand vervolgd, ik hoor Stülpner's naam roëpén! — Het is niets, zegt Caroline en wil Ro _a weer meetrekken naar de kamer, waar zij zaten. Doch Rosa stoot haar van zich af .en Ca rolirté stuift achteruit tegen eén tafel. — Laat mij gaan. roept Rosa. én raak mij niét voorde twééde maal aan,dan za'. ik je mijn vuisten latefi vóelèn! Dreigend heft zij dè kleine handen 00. Dan luistert zij weder aan de deur, maar het rumoer verwijdert zich al meer en meer, totdat zij ten laatste niets meer hoort Stülpner en de soldaten zijn nu in den grafkelder. — Wat is er tcch gebeurd? roept zij angstig. Mijn Kart is hier geweest en men heeft hem vervolgd, ik hoorde duide lijk wapenen kletteren. — Dat verb-éld'dèt. go u, zegt Caroline. —O, neen, antwoordt Rosa .toornig, mijn gehoor beeft mij nog nooit bedrogen. Karl is hier geweest! — Neen, neen! . —- Ja wel, roept Rosa., terwijl zij de han den op haar kloppend hart drukt. O, er is lm voorgevallen, ik heb commando _ gehoord; het zijn soldaten, die Karl ver volgen. Caroline tracht haar tot kalmte te bren gen, maar tevergeefs. Rosa wil haar zelfs Hx-slaan, haar te naderen, en al. zij ••li beproeft, vliegt zij toornig op dc dochter van den kastelein toe. Deza laa.t echter niet af en in haar toorn vervolgt Rosa het meisje naar de andere kamer. Daar begint een wilde jacht om tafel en Stoelen. — Doe de deur open, roept Rosa, ik wil niun Karl bijstaan! Caroline wordt bevreesd, want Rosa g. lijkt een furie; zij ontziet niets en nie matrrd meer in den Angst om haar geliefde. — Doe do deur open! beveelt zü nog ma als. •—lk kau miet, antwoordt CaiOlln-,. aie is aan de buitenzijde gesloten. uit baat haar echter niets. Rosa's woe {te neemt steeds toe en er blijft Caio l-__.»uléts övei'' d;m hl fi(! slaapkam.'i' të Muctiteh; zij werp; de deur toe, en houdt oxzo tegen, dftër er geen erendd op is. Hosa snelt liga* na en werpt zich met R acht-tegen de deur, zoodat deze open vuegt. Dan wordt de jacht door de slaap kamer voortgezet. De nachttafel valt om, gevolgd door oen paar stoelen, en Caroli ne weet geen uitweg meer Al vlucht ih haar bed en trekt de de K.'i.s en kussens over zich heen, maar ook (»it helpt haar niet. Rosa pakt haai; bij «e armen en tracht haar mee te sleepen. — Hoep uw vader, schreeuwt zij: hij r 2,e ur "^"doen dadelijk. carcflme verdedigt zich, en zoo ont staat eeto hevige strijd. De kussens vlie gen door de kamer, het ledikant wan kelt en kraakt, want Rosa geeft het niet op, en Caroline houdt zich krampachtig — Doe de deur open! roept Rosa weer woedend. {Zoo voorstalen zij voort, tot eindelijk Caroline uitgeput en geheel ver slagen op den grond neerzinkt, terwijl Hosa weder naar de woonkamer loopt en woedend tegen dé stevige, eikenhouten deur schoot. — Opem do-e open! roept, het schóone «temo- Ik wil mijn Karl helpen, hü mag niet m de fr_öae_t der soldaten v_tl --- IX. Het duel. n. D? -.on ü en -lié voorwerpen zijn «haring verborgen. Door rlen»praohtigen tuin van hef. paleis Marcolini gaan donkere gestalten, Gaston ribis, vergezeld van den bewaarder, en op korten afstand gevolgd door Max. die den degen van zijn meester draagt. Zij hegeven zich naar de open ruimte ach ter de tniisbagen, waar de strijd op leven of doötl zal ii' bén. Van te» e richting naderen -_é, dtei .dant' en i. öii persoon bevuilt *ir-h jn öeh tuffl, en fl ö man. De Kavin heeft Miiifia ge_óilden, om ongezien ge tuige fe ziin vart het duel. en het is het mei-je gelukt, zonder dat iemand haar bemerkte, bij den grooten vijver te ko rum. waar zij tirrh achter een der aldaar geplaatste marnieren groenen nederzet. VVeldra knerst het grind onder de schre den der naderend- mannen en graaf Kiel niann_egge en zijn tegenstander betreden gelijktijdig de kampplöat.-s. Men tracht niet, een verzoening tot stand te brengë_ij want beide heerenhebben be slist verzocht, dit achterwege te laten. D&k hebben er geen formaliteiten plaats, daar de ceremoniën, die later nooit ver waarloosd zullen worden, nog onbekend zijn; het duel 'kan dus dadelijk aanvangen. Dè bedienden overhandigen hun mees ters de degen, en de beide tegeii.fandermeteij elkander met uitdagende blikken. — Het is nog geen dag, spreekt de be waarder, zouden de heeren niet willen wachten, tot het iets lichter is. « — Ónhoödiir, antwoordt graaf Kieimans egge. Zijt ge gereed, baron? Ja, wij kunnen Beginnen, spreekt Gas tori ui Heft uên degen óp. Stoot óp stoot wórdt toègebja.ht. In hef begin züj; '--ièhtig, want graai Kiélniai aiiek. persoonlijkheid _ii Gaston, hoewel harts tóchtêlijk van aard, heeft geen reden om zijn tegenstander h-aflig aan te vallen- dc plicht als verloofd;; (lor schoone Chürh ond geheel hui ten de zaak. die (.. en haar verbit terfl had, : de schelpen partij maken, zon kaliti worden de uit Dn : 'i hebben zich verwijderd eu openen dc verbandkist; de beido secondan ti ii staan roerloos en ook Minna beweegt zich niet. De degens kruisen elkander nog steeds, tot graaf Kielmannsegge zijn wapen laat zakken, ten teeken dat er een pauze ge houden zal worden. Gaston volgt onmiddellijk zijn voor beeld eu zoo wordt korten tijd gerust Dan begint de strijd opnieuw er. nu met meer heftigheid, alsof de mannen be grepen, dat men anders niet tot een be slissing zou komen, kartgisamerhand géra ken zij in \'uur en &é&t Kielmannsegge doet een uitval naar deu schouder Van den baron; bliksemsnel vangt dez^ den slag op, ert nu volgt een tweede stoot. thans ;m het hart Maar '■ meester in de schermkunst Ondanks de vlugheid,waar mee de stooten elkander opvolgen, weet hij ze te pareerer, Bij den laatsten slag buigt de, degen van graaf Kielmannsegge, hij knakt, en de graaf houdt het gevest »en stuk van de kling in de hand. terwijl het andere deel op het groene gras veld ligt Gaston heeft dadelijk bemerkt, dat zijn tegenstander weerloos is; hij springt te rug, doch blijft in stelling. Nu valt de blik van den graaf op zijn zwaard. ° r ' ™~nX ï^-f-! "«Pt h. toornig, en springt ?_ei lsutoe- Dcze' «et óp zulk een aanval verdacht, trekt zich ttn«aur hij blijft met den voet tegen een of S»1 der voorwerp stuiten, en kan niet vlug & neeg verder. Daar daalt het overschot van den gebroken was. Graaf Kielmannseggö Öüldt deze intne" ging van den bediende niet — Lompe vlegel! schreeuwt hij. en he» nogmaals den gebroken degen op, waar Max grijpt zijn arte, nikt hem het zwaar» uit de hand en slingert het in het gras. — Nu zal ik de eer vau mijn meesten! roept hij en grijpt Gastons ei Voor hij echter den graaf een stoot kan toebrengen, is de baron tusschenbeiden g«fc° Kien. HU neemt den graaf bij den schi» der, en dwingt hem, eenige schreden acht*1' uit te gaan, terwijl de bewaarder zich ove'-' den -ewonden- officier buigt. Gaston is doodsbleek, uit een diepe wos de aan het hoofd stroomt het bloed. — O Wee, mompelt de bewaarder, «* zal de gravin zoggen? Napoleons af_? zant is ernstig gekwetst en het zal la 11»? duren, eer hij beter is, de wond is Be vaarlijk. i De secondant van den graaf traebt ï» tusschen dezen te kalmeeren, want hij)S buiten zich zelvcn». /'iehier, roept. hij, op den gebrok*" degen wijzend, de kling is doorgevijld. Be officier beschouwt het wapen h_»,,v keurig. — Werkelijk, zegt hij langzaam; er val' iüe.t aan te twijfelen; inch heeft den o" gen bewerkt. — Ja, antwoordt graaf Kielmann •• zeker weet die Franschman er meer i»n hij wen>t-een gnimstorigen b*lik op «i'"-1 bewustelooze. — Dat. is nog niet bewezen, zegt de W ren; ik vind dat ge een weinig o*eripn gehandeld hebt. — Wip, zou het dan gedaan hebbedvraagt de graaf. Ik vertrouw die vTeeW'9 lingen niet. — Mijn meester is het niét gewee»Ireept Max woedend. — Zwijg, lunimel! „ ' — Graaf, roept de bediende nog één woord en ik werp ü in het P 8 _in. Pas op, of er gebeurt een onBelu*-é De jonge man verkeert in gfoote ops wondenheid. Zijn spieren zwelß* op, v» heeft de -v-isten gebald en weer zwa«* hij den degen van zijn meester. — Terug! roept dé graaf toornig, m*8' Max stoort' ér zich niet aan. , Dé baron grijp den arnv van dén gr»*?; Ga mee, zegt hij; ander- loopt bét tn^ goed af. .... — Ik kan teek voor zoo iemand "* wêgloopen! Ik laat hem arresteeren. . ■ — Oni 's hemels wil, dan sou de gen*»® zaak bekend worden en dat mag im-O"^ biet! Kom mée, ge kunt hier niet blijveö'' de be tiende is in staaf, u te doorboren- — Laat hem he: eens wagen. Maar de officier geeft zijn pogingen «J0? niet op, en eindelijk slaagt hij er in. «e • graaf mede ie troonen naar het pal Dan laat Max den degen vallen eu «.£»' zich tot -.t-en bewaarder, die blijkbaar ff, ! van verwondingen heeft, want de ° ftcie. te goed verbruiden. , , -- Is mijn meester zwaar gewond' vraagt dc jonge man. Dat zou ik dcilkem antwoordt de aa» ne, de slag kwam met krac". n-in. Het is een teelijke handelwijze **" (1; n graaf; hij had zich niet door woede mogen laten verroeren. — Ik zal het hem betaald zetten, voep Max heftig. & Nu buigt de bewaarder zich over dt gewond^. I'ak aan, zegt hij tot Max, *jj inoefen uw meester naar het paleis b, gen Dan zal ik u het adres van eert »*j ml arts opgeven, dien gij oogeiiW' keiijk moet halen. Hij zal over het, \°°j gevailenë zwijgen, dat weet ik, en b* moet ook, want beide heeren hebben " gewenseht. .«' Max vindt echter, dat de daad graaf Kielmansegge verdient openbaar.£ maakt to worden, en eischt dit op dm' gen toon: maar de bewaarder valt herii "i de. rede en wijst nogmaals op den bc*"11 izen officier. Dit. herinnert den bediende aan rn plicht: voorzichtig lillen de béide tnanöe? De Lanois op en dragen hém lang#»aP het paleis, waar zij eenige lafce'e ontnu- „ — - Er is een ongeluk gebeurd, roept üst nl !»i:waarder buigt het hoo-d; maar 8" ilt niet. flr — Een wond als deze ziet men zei"6 ' Zeg eens, wat is er gebeurd? $ Fluisterend deelt nu de man het !voore vallene mee. 61, /ioo, zoo. een slag met dien **<#,) stomp — de jonge taan zal Wel lang rP^ het bed gekluisterd zijn, zoo spoedig s'.ij,-hij niet weer op — het is zelfs _üC-cJ j dat Dc arte voltooit den zin niet. Sjjf -- Wat zegt ge? vraagt de bewaar11" angstig, is het zóó ernstig? t.)t — Wij móeten de wondkoorts &ff % ten. Déze heer schuilt wel een kra.chU£,|ji stel te bezitten, maat» dat zal hij óoo^ Rèb_èn ook. De wond is zeer diep, vöor pig kan ik niets anders doen, dan b^^-i banr\ vernieuwen. Hebt go góéde vel^ ging voor den zieke? — Daarvoor ca! ik zorgen, èprcékt terwijl hij naar voren treedt, ik wil en nacht waken. — Wie zijl gij? — De bediende van mijnheer. Zoo, goed, en dé bewaarder za'. staan. Dat is wel noodig. daar den een hevige koorts wacht. Nu zat ik > ge voorschriften geven, die s+ipt na» men moetèrt wórden. (Wordt vervol-»I*'' ---