TELEGRAMMEN. Telegram Handelsvereeniging. Het s. s. Noord Braband is gisteren van Suez herwaarts vertrokken. De stoomboot Fellinger, van de Mij. Insulinde is gisteren Suez gepasseerd, op reis herwaarts. --- BENOEMINGEN ENZ., OP HEDEN Civiel Departement Ontzet Uit zijn ambt de Griffier van landraad te Sidoardjo (Soerabaia) H. F. Middleton. Ontslagen: Uit 's Lands dienst H. F. Middleton voornoemd. --- Militair Departement. Gesteld: Op verzoek op non-activiteit, buiten bezwaar van den lande voor den tijd van twee maanden, de kapitein der infanterie J. H. Schwab. Departement van oorlog. Ingedeeld: De lste luitenant der infanterie J. W. F. H. Tissot van Patot en de 2de luitenant der infanterie J. M. L. Bellaard bij het 2e bataljon; de kapitein der infanterie J. H. Derks bij het 3e bataljon; de 2de luitenant der infanterie H. O T. P. Le Roux bij het' 10e bataljon en H. J. P. de Groot bij het 1 le bataljon, de kapitein der infanterie H. J. P. Dommers en de 2de luitenant der infanterie J. L. T. Sanders bij het 12e bataljon ca de kapitein der infanterie W. Hingman bij het garnizoens bataljon van Atjeh en Onderhoorigheden. --- Departement der Marine. Overgeplaatst: Van Z. M. stoomschip Bandjermasing op Z. M. wachtschip te Batavia de luitenant ter zee 2de klasse W. Romer. Van Z. M. ramtorenschip Koning der Nederlanden op Z. M. stoomschip Batavia de luitenant ter zee 2de klasse B. F. Meijboom, Van Z. M. stoomschip Batavia opZ. M. ramtoren schip Koning der Nederlanden de luitenant ter zee 2de klasse G. J. van der Hout. --- NEDERLANDSCH-INDIE. BATAVIA 5 SEPTEMBER. Naar men ons bericht, zullen de beide ramtorensohepen, de Koning en de Hendrik hoogstwaarschijnlijk niet naar Atjeh gaan. Uit Onrust vernemen, wij, dat Z. M. ramtorensohip Prins Hendrik van het gezondheidsreisje in en buiten Straat Sunda aldaar is teruggekeerd. De tocht moet goede resultaten hebben opgeleverd, althans de bemanning is door de frissche zeelucht werkelijk opgeknapt. De Koning der Nederlanden ligt nog in het dok, en ondergaat reparaties aan de machine. De Bandjermassin en de Batavia worden voor Atjeh gereedgemaakt. Uit Onrust meldt men ons, dat daar groote vreugde is verwekt, door de komst van de stafmuziek op Dinsdag 11. welke onder directie van den heer Stiegler en op kosten der Sociëteit een prachtig concert heeft gegeven. Algemeen is men hoogst erkentelijk jegens den directeur, den heer Marinkelle, die voor deze gelegenheid alle mindere ambtenaren en onderofficieren in de Sociëteit heeft geintroduceerd, terwijl de Kommandant der Bandjermassin, luit. t. zee Cadet, den onderofficieren vrije verteering aanbood. Inderdaad een roialiteit en een hartelijke zorg voor het genoegen der inferieuren, die allen lof verdienen en zeer zeker een uitstekende uitwerking hebben op den geest der manschappen. Moge dit voorbeeld elders navolging vinden. Concert Spitzy. Over het concert van gisteren avond kunnen wij kort zijn. Het programma was niet bijzonder uitlokkend: twee sextetten, een piano-solo, een paar kleinere pianostukjes en een viertal vocaalsolo's, ziedaar alles. Het laatste nummer de bekende groote aria uit Robert le Diable" dat het glanspunt van den avond moest wezen, was dit volstrekt niet. Mme Berthe Spitzy, die wij om hare uitspraak van het Italiaansch voor eene Duitsche houden, was al even eenvoudig in haar voorkomen en optreden, als weinig presteerend in hetgeen zij te hooren gaf: Mme Spitzy deed ons meer aan eene beginnende dilettante denken dan aan eene concertzangeres In het „non amero mai piü" was zij het best bij stem. De beide sextetten werden uitgevoerd door de beste muziekale krachten, die Batavia op dit oogenblik bezit. De uitvoering was dan ook zeer goed en 't is alleen aan den aard der stukken te wijten dat zij niet meer in den smaak van het publiek vielen. De piano-solo „ Traviata" vond in den heer Sauvlet een uitmuntend executant, doch is wellicht bij velen in den huiselijken kring te goed bekend om onvermengd genot aan den toehoorder te schenken. De opkomst van het publiek was gisteren avond slecht, hetgeen ons zoowfel voor de concertgeefster ala voor hare welwillende medewerkers leed doet. Als vervolg op het in dit nummer voorkomende verslag van de concertuitvoering op gisteren, doet het ons genoegen dat wij de liefhebbers van zang en muzrok kunnen mededeelen, dat de heer Saüvlet, als medewerker van Mme Spitzy, in vereeniging met den gunstig bekenden violist den heer Wiemans en vele H. 11. dilettanten, Zondag a. s. wederom een concert geven zal. Het programma voor dit concert, dat morgen zal worden bekend gemaakt, moet prachtige nummers voor zang en piano bevatten, terwijl de heer Sauvlet voor deze gelegenheid een nieuwe vleugelpiano van Lipp bespelen zal. Voor onze lezers buitenaf, maken wij met een enkel woord melding van de concerten die deze kunstenaar in de volgende week te Buitenzorg en ook te Bandong van plan is te geven. Wij gelooven niet dat het noodig is, om nog een enkel woord te zeggen in het belang van den heer Satjvlet, daar zoowel deze uitstekende pianist zelf als diens omstandigheden, te dezer plaatse zeer goed bekend zijn. Moge de schouwburgzaal gisteren niet zoo bezet zijn geweest als menigeen verondersteld had, voor Zondagavond hopen wij dat ze te klein moge zijn om het aantal bezoekers te bevatten. Dat do kalie langs Noordwijk voor badplaats dient aan chineezen en inlanders, is bij de politie bekend, maar dat zij als zoodanig min of meer misbruikt wordt, schijnt niet bekend te zijn, want dan zou biertegen wel iets gedaan worden. Misbruik in deze toch, noemen wij het, dat de baders zich op het trottoir staan te ontkleeden; dat er in het water een soort van krijgertje gespeeld wordt, hetgeen vergezeld gaat van het slaken van allerlei kreten, die nu juist voor degenen die Maleisoh verstaan niet altijd zeer welluidend zijn, en dat de kalie ook voor nog andere zaken gebruikt wordt dan voor baden alleen. Wij zijn er van overtuigd, dat de politie niet overal tegelijker tijd kan wezen, en gelooven ook zelfs dat de badlustigen, op oogenblikken dat er politie in de onmiddelijke nabijheid is, zich strenger zullen houden aan de bestaande verordeningen, maar in het belang van hen die langs die kali wonen of dezen weg des avonds uitkiezen voor hunne wandeling, zou het zeker een maatregel wezen die algemeen zou worden toegejuicht, als de politie eens wat strenger toezicht hield. De controleur der lste kl. J. H. Hisgen, onlangs van verlof uit Nederland teruggekeerd, is tijdelijk belast met de waarneming der betrekking van controleur der 2e kl. te Boleleng (Balie). De gewezen mil. opzichter der genie lste kl. E. v. Hegedus, is geplaatst als opzichter bij de Staats Spoorwegen, lijn Djocja-Tjilatjap. Volgens den Straits Times neemt de emigratie van Chineezen naar Mauritius zeer toe; op één dag kwamen er volgens dat blad niet minder dan 377 aan. Daar Chineezen elkander steeds onderling helpen, zullen deze spoedig eenigen werkkring hebben en volgens Chineesche manier geld maken. Genoemd blad zegt, dat de Kreool van Mauritius dit met den minderen Oost Indiër gemeen heeft, dat hij niet tot handenarheid te brengen is, daar dit volgens hem het werk van den Indiaan is. Ook houdt hij er niet van om als bedienden te fungeeren omdat zij dan des avonds en des Zondags bij hun meesters moeten zijn. Het feit echter is dat er nauwelijks eenige arbeid is die in hun smaak valt, en daar er onder hen maar weinig goede ambachtslieden zijn, is hun toekomst met het oog op de emigratie der Chineezen, niet schitterend. Inderdaad, zegt de Str. Times, in Mauritius zal evenals in Indië een klasse menschen ontstaan, die ongeschikt zullen zijn om te arbeiden overeenkomstig hun stand, en niet in staat zullen wezen iets anders te doen. En in deze dagen van groote concurentie, waarin de zwakste gedwongen wordt zijn handen uit de mouw te steken, en een man geoordeeld wordt naar zjjn arbeid, heeft de categorie, waarvan boven sprake was, Weinig kans om op eerlijke wijze zijn brood te verdienen. Uit Salatiga 1 September 1884. Part Corresp. Heden ochtend werd alhier grafwaarts gedragen het overschot van den Hoogedel Gestrengen lieer G. G. W. Boers, gepensioneerd kolonel der infanterie van het Nederlandsche leger, oud-gouverneur der kust van Guinea, Sinds ruim 12 jaren hier woonachtig, genoten hij en de zijnen de algemeene liefde en hoogachting. Sedert jaren was de achtenswaardige grijsaard (hij had den ouderdom van 73 jaren bereikt) geheel blind en gedurende maanden bedlegerig tot hij aan verval van krachten Zaterdag avond bezweek, gelukkig zacht en kalm, zonder smart, het laatste oogenblik helder bij zijn bewustzijn. De begrafenis wat buitengewoon plechtig. Het geheele garnizoen was onder de wapens en algemeen was de deelneming. Behalve met militaire, werd de overledene ook met maconieke eerbewijzen naar zijn laatste rustplaats geleid. De lijkwagen met zes paarden bespannen, was met maconieke zianebeelden versierd, achter de wagen ging een van de leden der Loge „Vooruitgang" met de hoog opgehevene met rouwvloers bedekte banier, terwijl aan de groeve het woord gevoerd werd door Ds. J. De Jong, die in eenvoudige wèl gekozen bewoordingen den overledene schetste als burger van den staat, als huisvader en als vrijmetselaar. De overledene, alhoewel zelf wegens zijn lichaamstoestand de laatste jaren geen lid der Loge, had echter altoos groot belang gesteld in al wat met de vrijmetselarij in verband stond, waarvan hij vroeger een getrouw en ijverig lid was. De woorden des sprekers maakten diepen indruk. Namens de Loge werden twee kransen op de lijkkist neder gelegd en allen verlieten het kerkhof in de overtuiging dat aaa de maatschappij een goed en edel burger, aan zijn huisgezin een liefhebbend man en vader, aan de vrijmetselarij een harer ijverigste voorstanders ontvallen was. Sumatranen. Het Ind. Vad. schrijft. Sprekende van de zending van den heer Mounier naar Sumatra, met het oog op de koffie, haalt 't Bat. Hand. den „fleren" maleier weer eens op, wiens „natuurtrek' er niet op verbeterd heet door het „zoogenaamd liberalisme." Het blad weet dus nog niet, dat die fiere maleier niets meer is dan een kruipende laffe slaaf, die zich in werkelijkheid veel meer laat "welgevallen dan een „geduldig dragend" javaantje zou doen, en het blad weet evenmin, dat in de binnenlanden de inanderal heel weinig last heeft van „liberalisme," daar de rotan or nog met mildheid wordt gehanteerd. Uit Kotta-Radja schrijft men aan de Loc, het volgende, onder datum van 19 Augustus: De telegraaf heeft u wel reeds mededeeld dat de gouverneur Laging Tobias zelf naar Tenom vertrokken is, om gezamenlijk met den heer Maxwell, den radjah een ultimatum te stellen. Hij werd vergezeld door den heer Boutmy, tweeden commies op zijn bureau. In specie had hij bij zich de som "van f 100,000 om deze dadelijk als losgeld te kunnen betalen, mocht de radjah bewilligen in het loslaten der gevangenen. Kolonel Demmeni kwam den lGten te Oleh-leh aan. Men leest in de Soer Ct, Aan een particulier schrijven uit Batavia, ontleenen wij het bericht, dat Jhr. Hora Siccama, resident van Batavia, voornemens is binnen kort een tweejarig verlof wegens ziekte naar Europa aan te vragen. Onder de kandidaten voor het residentschap over dat gewest wordt o. a. genoemd de heer Stael van Holstein van Vloten, assistent-resident van Salatiga, ex-assistentresident voor de politie te Batavia! De wonderen zijn de wereld nog niet uit, maar aan dit wonder weigeren wij toch vooreerst geloof te slaan, en dat op goede gronden. _____ Soerabaia, 1 Sept. Ten koste van eene bejaarde, doch nog trouwlustige weduwe, werd eergisteren avond door eenige commensalen de volgende studentengrap uitgehaald. Eene vriendin fleslse kaar nl. mede, dat een resident van de buitenbezittingen, een weduwnaar, ten harent gelogeerd was en gaarne met eene dame van eenigszins rijpen leeftijd kennis wilde maken; zij twijfelde er niet aan of die kennismaking zou tot een huwelijk leiden mocht de weduwe derhalve den resident willen ontvangen, dan zou ZHEdG haar met een paar heeren en dames, behoorende tot zijn gevolg, eene visite komen maken, liefst, wanneer het haar conveniëorde, Zaterdag, in den na-avond. Zooals licht te begrijpen, werd geantwoord, dat men zich zeer vereerd zou gevoelen met een bezoek van den resident, en, op het bepaalde tijdstip, was ten huize van bedoelde weduwe dan ook alles in de puntjes; voor fijne dranken en de noodige pasteitjes, etc. was gezorgd, terwijl de vrouw des huizes zich in een keurig rouwtoilet gestoken had. Even na het vallen van 't nachtschot verscheen het hooge gezelschap, met den pseudo resident aan 't hoofd; en na wederzijdsche voorstelling nam men plaats en ontspon zich een algemeen discours, kortom het gezelschap bracht een recht vroolijken avond door en liet zich de exquise wijnen en het niet minder fijne souper goed smaken, terwijli^de gewaande resident niet naliet der gastvrouw de"noodige attenties te bewijzen en zich tot bet laatste oogenblik zoo uitmuntend van, zijne rol kweet, dat de weduwe nu nog in de onderstelling fverkeert niet alleen met een echteresident te doen te hebban, maar dat een huwlijksaanzoek niet lang meer uitblijven kan. &i (Soer. Hdbl.) Djokdjakarta, 1 Sept. De Generaal Kilianwerd heden morgen op de gebruikelijke wijze naar het spoor uitgeleide gedaan, en vertrok tegen 7 uur 15 min naar Klaten. ZHEdG. zal heden-middag met de sneltrein de reis naar Salatiga voortzetten om aldaar inspectie te houden. Wegens een.; plotselinge ongesteldheid van den Risident van Solo zal ZEEdG. het garnizoen te Solo eerst later inspecteeren. De partijen ter eere van den Generaal gegeven ten Residentiehuize en bij den Overste waren flink bezocht en geanimeerd, vooral de laatste partij op Zaterdag avond was exceptioneel vroo- Ijjk en opwekkend was het te zien, zelfs heeren met grijze haren lustig rond te zien springen, tot beschaming van vele jongelui. Generaal Kilian zal, denken wij een prettigen indruk van Djodja hebben mede genomen, even als ZHEdG. door zijne eenvoudigheid er heeft achtergelaten. (Mat.) Het diner — zoo schrijft het Ven. Weekbl. — dat de leden der Tweede Kamer onlangs op het Badhuis gaven ter eere van den heer Wybenga, was georganiseerd door de heeren commissarissen Schaepman en De Meijier. Menu, wijn, bediening, versiering der tafel, alles was perfect. Dat was dan ook niet te verwonderen. De zaak was in goede handen geweest en zinspelende op de twee commissarissen, citeerde de voorzitter uit den „Lutrin" van Boileau dan ook: La déesse en entrent, qui voit la nappe mise Admire vn bel ordre et reconnaitléglise." --- PASSAGIERS-BERICHTEN. Vertrokken Passagiers van Batavia, 5 Sept., per Ned.-Ind. stoomschip Camorta, naar Samaramg en Soerabaia, de heeren Ruleman Voget en echtg., James en echtg., Hamel, Kruseman, Hisgen en echtg., Wilsons Circus, Z. M. troepen, bannelingen, Chineezen en Inlanders. per Ned.-Ind. Ss. Koning Sophia, naar Muntok en Palenbanö, de heeren Broekman echtg. en 2 kinderen Lapré, mevr. van Vuuren, Verburgt, Z. M. troepen, bannelingen, Chineezen en Inlanders. --- PASSAGIERS. vertrekkende op morgen per Nederlandsche mailboot Koningin Emma gezagvoerder, O Droogleever Fortuijn. Ie luitenant der administratie W. J. Zwager, Ter Linde en echtgenoote, J. A. O Pooll kapitein der artillerie, mevrouw de weduwe Feith, de weduwe Hagenzieker, G. Hagenzieker echtgenoote en drie kinderen, Z. M. troepen en schepelingen. --- PASSAGIERS, op morgen stoomschip Soerabaija, kommandant' S. Otto vertrekkende. De heer Mr. J. H. Tobias, lid in den raad vaa justitie te Soerabaia ca echtgenoote, jufvrouw D. van Rietschoten, jongeheer B. D. van Rietschoten, de heer A. W. Hein, ingenieur der 2de klasse bij den Waterstaat, kapitein G. H. J. Sandman echtgenoote en 1 kind, benevens Z, M. troepen, schepelingen en mekkagangers. --- MENGELWERK. JACHT OP FORTUIN DOOR M.E. Braddon. (Vertaald voor den Java-Bode.) IV Hij schudt den Rector hartelijk de hand, streelt Topay, en doet moeita om do sombere duistere kerk in te zien. Ja, zij is daar, gohaal alleen; zij staat in gepeins verzonken, en staart op een der eenvoudige schilderijen. — Mijn nichtjes zijn de bergen overgevlogen, ver weg, zeg Mr. Petherich, maar Editha is daar binnen. Herman treedt het gebouw binnen en laat de drie geestelijken samen in het voorportaal. Hij is dicht bij haar, voor zij het bemerkt, dan keert zij zich om en ziet hem. —Zij bloost, verrast, vreemd en zuch\ zegt Herman bij zichzelf, terwijl hij haar geliefden dichter aanhaalt. Maar toch, zij bloost even van verbazing. — Ik dacht niet dat gij ook hier zijn zoudt, zegt zij en reikt hem de hand. —Ik dacht inderdaad, dat gij naar Londen vertrokken waart. Hij had vroeger in Lochwithian van zija ophaaden zijnd vertrek gesproken. — Neen, hoe meer ik uw land kenaen leer, hoe meer het mjj bevalt. Te zamen wandelen zij rondom dè kleine kerk, bezien de marmeren grafsteenen, die de deugden verkondigen der overleden Jonesen, Morgans, enz. en spreken op zachten toon, zooals bij de gewijde plaats past. Zulk een fraai, oud, klein kerkje, met hooge bouten banken, vierkant en ruim, maar zoo ongemakkelijk als de kunst des timmermans ze maar maken kon, vindt men zelden. De zittingen zijn slechts planken, de smalle boogvensters zijn op sommige plaatsen half door de muren overbouwd, en verlichten den gewitten muur slechts spaarzaam. Het meesterstuk van bouwkunst ziet men in de drie smalle ramen boven de avondmaalstafel, voor een van tdeze is een lomp gedenkteeken opgericht voor den een of an^ren gestorven Prico, die hier in de streek veel invloed gehad heeft. Verder is er niet veel bezienswaardig, maar dat weinige schijnt voor Herman zeer belangrijk te zijn. Voor elk vak blijft hij staan; met over elkander geslagen armen, leunt hij op de deurtjes der banken, terwijl hij Editha vraagt naar haar levenswijs. Hij maakt van haar een studie voor een nieuwen roman; en stelt alleen een rein asthetisch belang in haar — dit is bij hem aan geen twijfel onderhevig. — Hebt gij nooit het leven te Lochwisthian eentonig geveaden, nooit naar een grooteren werkkring verlangd? vraagt hij. — Noort; ik wil niet zeggen dat ik niet wel eens gewenscht heb te reizen. Mij dunkt dat is bij ieder een natuurlijke wensch —om alles wat vreemd en schoon is, op deze verwonderlijke aarde te zien. Herman zucht. Wat hem zelf betreft, hij schijnt de wereld binnenst buiten gekeerd te hebben, als een ouden handschoen, zij bevat niets meer dat hij begeert. — Maar als ik bedacht dat Ruth niet medegaan kon, en hoe veel ik achter zou moeten laten, in ons dierbaar oud huis, gaat zij voort, — is bij mij stoeds de wensch naar veran dering verdwenen. — Maar gij denkt toch niet al uw leven in Lochwithian te slijten. Dan kondet gij even goed non worden. — Het denkbeeld van een klooster heeft niets dat mij doet schrikken, antwoordt Editha, glimlachend; — zoo ik een gelofte kon afleggen om mij aan Ruth te verbinden, zou ik dat gaarne doen — haar geluk hangt zoo geheel van mij af, die arme! — Zou het niet verstandig zijn om nu reeds iemand op te leiden om uw plaats te vervangen, als gij misschien eens spoedig moest vertrekken ? Een gelukkige knaap of jong geestelijke, zoo als Dewrance, kon u overhalen, om uw werkkring voor een grooteren te verwisselen. Gij zoudt het ideaal zijn van een predikantsvrouwtje. —Ik dank u voor het compliment, antwoordt Editha luchthartig. — Maar ik voel mij te gelukkig, om met verlangen naar de komst van een geestelijk heer uit te zien. — Eens zal hij komen, wees daarvan overtuigd. Op dit oogenblik kijkt Mr. Dewrance de deur in, en vertoont zijn witte tanden onder den weinig geestelijken knevel. — Miss Morcombe — Westray, wij zijn hier om het schoone gezicht; verspil uw tijd niet met naar deze alledaagsche tafeltjes te kijken. — Ik vind ze zeer belangrijk, zegt Herman. Op verzoek van den predikant verlaten zij het gebouw en wandelen het kerkhof rond, dat een vreemde doodenakker is; het ligt slechts aan een kant der kerk, daar de bewoners van Wales er op gesteld zijn, met hun gelaat naar hot Oosten gekeerd te liggen, zoodat zij terstond gereed zijn, op het groote bazuingeschal. De eenvoudige graven worden goed in orde gehouden, sommige zjjn op vreemde manier met kiezelsteentjes overdekt, anderen versierd met bloemen of afgebroken takjes en hulst, dat in den vorm der kist er om heen is geplant. Deze laatste manier schijnt de meest gezochte. Zij kijken toe en slenteren voort; Editha verklaart alles wat bij dit landelijk tooneel verklaring noodig heeft. Zij spreken vrij uit met elkander, zooals zij gisteren op den begroeiden oever der rivier deden, en het is hun beiden, alsof zij reeds sedert lang vrienden en kennissen geweest zijn. Herman bemerkt, dat hij over zijn eigen gevoelens .en geschiedenis spreekt; een zeker teeken, dat zijn gezellin er sympathie voor voelt, want het is anders zijn zwak niet, lang over zijn eigen ik uit te wijden. Hij verhaalt Editha van zijn jeugd, stipt slechts even de overwonnen moeilijkheden aan, maar bekent openi hartig en onbewimpeld dat hjj voor zijn brood werkt. —En nu, na lang tegen den stroom opgeworsteld te hebben, ben ik met mijn dertig jaar, ra kalm water gekomen, zec;t hij, en heb Diets te doen, dan mij zachtjes met den stroom te laten voortdrijven, en den zonnigen kant der rivier te houden, met andere woorden, mijn leven zoo goed mogelijk te besteden. — Maar gij gaat toch voort met werken, roept Editha verbaasd uit. —Uw eerzucht is immers niet dood? Zijn eenig antwoord voor het aegenblik is een zucht. — Vooruitgang is een groot woord, zegt hij eindelijk, maar hoe weinigen zijn er, die de kracht tot vooruitgang ia zichzelf bozitten! A!s een vuurpijl op te vliegen, en als een stoen neer te vallen, schijnt de neiging der menschelijke natuur te zijn. Bulwer Lytton, sedert Shakespearo hei grootste genie is de eenige man, die mij op dit oogenblik te binnen schiet, wiens werkkracht steeds toenam. — Was dat niet omdat hij een onverzadelijke eerzucht bezat, en zijn genie juist, maar zedig op prijs schatte, en zijn kunst, om de kunst zelf, beminde, zonder op belooning of geld te achten ? Wat mij betreft, ab menschen zeggen, dat zij niet eerzuchtig zijn, verbeeld ik mij, dat zij lui zgn. — Misschien hebt gij wel gelijk, hervat Herman. Een man kan voortgaan met graven en hard werken, en een voorbeeld van ijver schijnen, zonder hier bij zijn verstand veel in to spannen. Inspanning komt eerst als hij boven zijn gewoon werk gaat. Dankzegt hij na een pauze peinzend. — Vóór den dood mijner moeder, was mijn ambitie! grooter. Elk) geluk, dat mij te beurt viel, gaf haar zoo veel genoegen. Elk woord van lof, dat men mij toezwaaide, wa 3 voor haar een kostbare parol."Misschien als ik iemand had, die evenzoo veel belang in mij stelde en in mijn toekomst, zou ik harder werken, meer verheven gevoelens koesteren, en minder tevredon zijn met het alledaagsche, wat letterkunde betreft. — Maar gij hebt zusters, zij stellen zeker warm belang in uw'pogingen. — De belangstelling van zusters is als een teu" versche melk — verkwikkkend maar niot opwekkend. — Ik Zou liever hebbeu dat Ruth mij prees of dat Ruth belaDg iv mij stelde, dan iemand anders, zeide Edith. — Ja, vrouwen houden in het algemeen van water en melk, maar zelfs de matigste man verlangt in zijn melk een teug alcohol. Zij dalen afin do vallei, naar het kleine beschaduwde plekje, dicht bij de brug, waar hot landelijk vuurtje vroolijk brandt en voel opgewektheid en gelach veroorzaakt. Da thee i 3 gereed, maar theekopjas zijn schaarsch, en ieder kau niet tegelijkertijd bediend worden. Gelukkig is de rivier in de nabijheid, en vindt men een geheelen voorraad theedoakjes in de manden, en zoo geeft het afspoelen van kopjes eu schoteltjes een vermakelijke bezigheid aan eenige dames en een zeer jongen heer. Onder deze bedrijvige meisjes maken de nichtjes van Mr. Petherich grooten opgang; zij hebben niets dat haar onderscheidt, dan haar lange boenen en korte rokje 3, want zij zijn in den leeftijd van .nellen ca onbetamelijken groei, als wanneer de jurken dag aan dag schijnen in te krimpen. De pret makers, die nu drie mijlen gewandeld hebben, waar— deeren allen ten hoogste de koekjes uit Shrewsbury, Palishbrood, aardbeien, dikke zwarte kersen en wat er nog meer uit den mand komt. Dewrance houdt op bewonderenwaardige wijs zjjn karakter van gastheer vol bij deze buitenpartij. De dames gebruiken in vervaarlijke hoeveelheid oranje peko, evenals de jonge vrouwen door Sam Willen onsterfelijk gemaakt. De ketel is een onuitputtelijke bron van genot, en romaueske jongo dames voelen, dat dit waarlijk het Zigeunerleven ia. Na de thee gaan do jongste en dartelste vau de partij naar de Shaky Bridge, en zwaaien daar hoen en weder, oogenschijnlijk ten nadoele ]van het broze gevaarte; anderen wandelen bij twee of drie rond, of scharen zich om Dewrance. — Herinner u nu, zegt hij, als zij zich willen verwijderen, dat wij allen hier om half negen moeten tegenwoordig zijn. Voor onzen terugtocht hebben wij maanlicht. — Heerlijk! roepen de jonge dames. — Gij overlegt alles zoo aardig, Mr. Dewrance!—Alsof hij naar de ecu of andere firma in Londen om maan getelegrapheerd had. Op den voorgrond beklim men Herman en Editha den heuvel. Hij heeft haar gevraagd hem den Romeinschea aarden wal te toonen. Da door de zoa verschroeide grazige vlakte is glad als glas, behalve waar de losse grond vasten voet geeft. Buiten adem bereiken zij den top, en hebben den kleinen heuvel met zijn beekje geheel voor zich alleen. Op de glibberigste plaatsen, grijpt Herman tusschen beidon de hand van Editha; niet dat zij juist groote behoefte heeft aan zijn bijstand, want haar voet is vlug en vast als die van Atalante; zij bereiken den top geheel buiten adem, maar niet vermoeid. Van deze hoogte overzien zij de overige groepjes der picnickers, die hier en daar rondwandelen; de groep der bewonderende meisjes rondom Mr. Dewrance; de beide predikanten, Milner en Petherick, die vreedzaam langs de rivier wandelen. — Hoe prettig, roept Herman uit, —te voelen dat men geheel van het overige der wereld gescheiden is ! Hij onderzocht den aarden wal, die den knapsten oudheidvorschers slechts weinig zegt —en Herman is geen oudheidkundige. Zijn geest is te zeer met de letterkundo vervuld, te vol verbeelding, te poëtisch, om de dorre beenderen der geschiedenis te onderzoeken. Alles wat in het verleden schoon is, schijnt in zijn oog prachtig ca verhevea als eea schilderij, maar hij heeft geea smaak om het doek aan den anderea kaat te bezien, of om het heldere levende beeld te ontleden, dat zijn zinnen begoochelt. (Wordt vervolgd.) --- Nieuw Anjer gepasseerd. Sept. * Noorw. bark Loospring Montevideo Batavia. _ „ Brit. ss. Quetta London id. " _. _mer "ark Haï dußro^n Singapore Newyork. --- Aangekomen Schepen te Batavia. DATUM NATIE N. D. SCHEPEN GEZACHV. VAN AGENTEN. fa ept. 3 Ned. Soerabaia Otto Cheribon — » 4 Eng. Quetta Templeton London — » » „ Madras Ross Cardiff — » „ Ned. Tika Asia H. M. Segaf Japara — „ 5 N. I. Kon. "Willem 111 Prins Oost — „ „ Ned. Sing ïjin Hakker id. — --- Vertrokken Schepen van Batavia. DATUM NATIE N. D. SCHEPEN GEZACHV. NAAR Sept. 5 N. I. Koningin Sophia Visman Muntok. „ „ „ Camorta Oreille Samarang. ---