DE ERFGENAME. J» (Vervolg.) Daarop werden Koernatofski talrijke vragen gesteld. Wist hij, dat zijn stiefzoon zich in den omtrek van liebenau ophield? Droeg hij er keönls van, dat F<3ix een vijand had? Verdacht hij iemand van den aanslag? De intendant ontkende deze vragen met een stalen voorhoofd. Hij legde tijdens het verhoor een zelfbe heersching aan dem dag, welke hem bij zijn innerlijke onrust, moeite kostte te be Warep. Hij wist wel, dat een enkel onvoorzich tig woord hem in het verderf kon storten en hij wapende zich naar het uiterlijk met onverstoorbare'kalmte, terwijl het in zijn binnenste woedde en stormde. Hoe ontdaan en beangst scheen daaren .tegen zijn vrouw. Hoe onsamenhangend, hoe verward wa ren de antwoorden van Stephanie vergele ken bij de heldere bedaarde verklaringen door haar echtgenoot afgelegd. Schuw hield zij den blik neergesla gen; vlammend rood en doodelijke bleek heid wisselden elkander op haar ingeval len aelaat af. Haar geheele wezen spiegelde de vree selijke ontroering af, die in haar binnen ste heerschte. — Ach, haar hart *as door een onzali gen tweestrijd verscheurd. Zij vermoedde den misdadiger en noch tans belette een geheime, onweerstaantoa re macht, dat een verraderlijk woord over haar lippen kwam. Het verhoor liep ten einde, zonder dat er in deze duistere zaak licht was ontsto ken. Koernatofski herademde. Zijn grootste vrees had zich niet bewaarheid. Hij had tijd gewonnen, dat was voor hem alles gewonnen. Binnen twee dagen hoopte dokter Voll gold dat de gekwetste genoegzaam zou zijn hersteld, om in staat te zijn, een ver klaring af te legsen. Drie dagen lang was Koernatofski vei lig, in dien tijd kon veel gebeuren. De commissie verwijderde zich en Voll gold keerde in het ziekenvertrek terug. Voor de eerste maal gaf Felix een tee ken van terugkeerend bewustzijn. Hij sloeg de oogen op en zag met een angstigen, schuwen blik om zich heen. — Is de duivel daar? mompelde hij ver feclirikt Vollgold begreep hem niet. Hij sprak ïiem geruststellende woorden toe om den zieke te kalmeeren en Felix sloot de, oogen en verzonk opnieuw in een diepen slaap. . De arme moeder zat aan zijn bed en waakte bij den verloren zoon, die niette genstaande alles haar nog zoo onbeschrij lelijk dierbaar was. Inmiddels was de postbode aangekomen. Koernatofski ontving een brief, welks slordig en bijna onleesbaar geschreven adres hem een uitroep van toorn ontlokte — Wat zou die nu weer willen? mom pelde hij woedend. Hij brak den brief open en verslond den inhoud. Onder het lezen maakte de blos van den toorn voor een plotselinge bleekheid plaats. Juffrouw Dornbach deelde hem in dien brief uitvoerig haar ontmoeting met dok ter Vollgold mede. — Dus geen toeval bracht dien man hier, maar het voornemen, om te spion neeren! dacht hij grimmig. Ik heb instinct matig een vijand in hem vermoed; daar om haatte ik hem reeds bij den eersten aanblik. Doch ik ben gewaarschuwd en gewapend! Die erbarmelijke tongenkijker zal weldra zijn meester in mij vinden! Hij wierp den brief van de dikke in bet vlammend haardvuur en sloeg er zorgvul dig acht op, dat het geschrijf van juf frouw Dornbach geheel verteerd werd. Daarop verzonk hij in een somber naden ken. Zijn duivelsch fonkelend oog, de uit drukking van wilden haat in zijn trek ken_ voorspelden niets goeds voor den man, die zijn misdadige voornemens in den weg stond. Een zacht kloppen aan de deur deed hem uit zijn gepeins opschrikken. Een der grafelijke bedienden trad het vertrek binnen. — Ik vraag u verschooning, heer Von Koernatofski. maar mevrouw de gravin laat den vreemden dokter verzoeken, of hij de-moeite wil nemen, bij haar te ko men. —Ik zal de boodschap zelf overbrwn gen! antwoordde Koernatofski. — Ik zal met hem meegaan! dacht hij. 'Als Vollgold met de gravin alleen is, mocht hij zijn tijd eens al te goed gebrui ken! Hij bracht den dokter het verzoek der gravin over en de beide heeren begaven zich naar den anderen vleugel van het kasteel. — Ik ben u zeer dankbaar! zeide Koer natofski zeer hoffelijk. Welk een geluk kig toeval was het, dat ü juist in Liebe nau vertoefde, toen onzen armen zoon dat ongeluk overkwam. Mag ik vragen, wat u eigenlijk naar deze afgelegen streek voerde? — Een particuliere aangelegenheid! ant woordde Vollgold ontwijkend. Hij koester de geenerlei verdenking tegen den inten dant, doch een onwillekeurige, hevige af keer vervulde hem jegens dien man met zijn gladde manieren, zachte woorden en den valschen blik zijner donkere oogen. Bovendien hoedde hij zich wel het ge heim van zijn hart, dat hij zoo zorgvuldig bewaarde, door een onvoorzichtige uitla ting te verraden! Een knecht opende voor de beide hee ren de deur van het woonvertrek der gra vin. Maar niet de oude dame, doch Edith bevond zich hier. Bij den aanblik der jeugdige vrouwelijke gestalte in rouwge waad klopte het hart yan Vollgold luider. Hij had een oogenblik gehoopt, tegenover Helene te staan, doch toen de erfdochter hem haar schoon, maar koud gelaat toe wendde, zag hij zich in zijn verwachting bedrogen. — Vergun mij, comtesse, u dokter Voll gold voor te stellens zeide Koernatofski eerbiedig, Vollgold maakte een buiging. De comtesse kwam hem bijzonder bekend voor en toch kon hij zich, niet herinneren, haar vroeger ontmoet te hebben. . Hij onderstelde, dat een toevallige g .lij kenis hem misleidde cc hechtte aan zijn gewaarwording geen beteekenis — Neem plaats, dokter! zeide Edith neerbuigend vriendelijk. Grootmama zal terstond hier komen! Ze wees op een stoel ln haar nabijheid en de jonge dokter nam plaats. Onwille keurig viel zijn oog op de schilderij, wel ke tegenover hem aan den wand hing. — Gerechte hemel, riep hij, dat is im mers het portret van mevrouw Belfort! Dat zijn haar trekken, haar oogen, zoo moet zij er in den bloei harer jaren heb ben uitgezien. Vollgold was met zijn openhartige, waarheidlievende natuur niet in staat zich anders voor te doen dan hij was. De onverwachte aanblik der schilderij bad hem den uitroep ontlokt Toen hij echter zag, hoe Edith doodelijk verbleek te en haar zelfbeheersching geheel ver loor, had hij berouw over zijn onvoorzich tigheid. — Zwijg over het portret, beet Köêrna tofsfci hem in het oor. Het is een teer punt in de geschiedenis der familie! Spreek er vooral niet over met mevrouw de gravin. Ik zal u later nader inlichten! Nog eer Vollgold van zijn verbazing bekomen was, trad de gravin het vertrek binnen. Hij haastte zich de bejaarde slot voogdes te begroeten. — Voor alles dokter, hoe gaat het met uiw patiënt? vroeg de oude dame deelne mènd. Hij geeft teekèn van ontwakend bewust zijn! Ik hoop dat hij met Gods hulp gene zen zal. mevrouw! — Dat is een tijding, die mevrouw Vop Koernatofski «eer gelukkig makeni zal! zeide de gravin bewogen. Zij had zelve de wreedste smart door staan, welk een moederhart verduren kan; daarom gevoelde zij ook uit het diepst harer ziel met de ongelukkige moe der mede, die met een beklemd hart waak te aan het ziekbed van haar eenig kind. De hoop bezielde haar, dat het lichame lijk herstel van den verloren zoon ook de redding zijner ziel tengevolge mocht heb ben; om die reden wilde zü ook al het mo gelijke doen, om den ongelukkige ta red den. —Ik heb een verzoek aan u, dokter, zeide de grijze dame. — Kunt ge het met uw tijd schikken, eenige dagen in ons midden te vertoeven. Ik zou gaarne wenschen. u hier vast te houden, tot de zieke aan het ergste ge vaar ontrukt is. Vollgold kreeg een kleur van voldoe ning. Hij had het doel zijner wenschen bereikt. Hij mocht zijn intrek nemen in het «rot liebenau, «waar hij heimelijk nog altijd verwachtte, Helene te zullen aan treffen. Met een diepe buiging nam hij de uit noodiging aan. Edith en Koernatofski wisselden een bliksemsnellen blik van verstandhouding. In de zwijgende en toch zoo weispreken de wisseling van gedachten gingen zij een bondgenootschap tegen den gemeen 6c .appelijken vijand aan, die voortoopig met hen onder hetzelfde dak zou wonen. Van dit oogenblik was de oorlog ver klaard. Maar dokter Vollgold was in het nadeel tegenover het misdadige paar, want hij streed 6lechts met de wapenen van een eerlijk, braaf man, en de schuldi ge bondgenooten ontzagen zich niet leu gen en verraad aan hun doeleinden dienstbaar ta maken. Op het bevel der gravin werd den dok ter een met ouderwetse he pracht ingerich te logeerkamer als de zijne aangewezen. Hij wierp zich in een antieken leunstoel en, in het vlammende haardvuur staren de, verzonk hij in diep gepeins. Een voorgevoel zeide hem, dat het slo* Liebenau een geheim verborg en zijn zoekend brein poogde vruchteloos het raadsel te doorgronden. Hoe kwam het portret van Hilda Bel fort in het boudoir der gravin? Waarom verbleekte de comtesse doodelijk, toen hij de beeltenis herkende? Wel had Koerna tofski hem een opheldering beloofd, maar de intendant was tot dusverre zijn belof te niet nagekomen, en een uitgestrekt veld van vermoedens breidde zich voor de levendige fantasie van den arts -uit. Het binnenkomen van een bediende wekte hem uit zijn mijmering op. De man had zijn kleine bagage uit het loge ment gehaald en vroeg of de dokter nog iets te gelasten had. — Ik dank u! zeide Vollgold vriende lijk. Plotseling rees een denkbeeld bij hem od. — Halt.riep hij. Je kunt me een vraag beantwoorden. Bevinden zich behalve do comtesse nog andere jonge dames op het kasteel? De man lachte veelbeteekenend. — Juffrouw Lisette, de kamenier der comtesse is jong. De anderen zijn meest allen oudgedienden, die in haar betrek king bij de gravin grijs zijn geworden. Vollgold trok wrevelig de wenkbrauwen samen. Wat ging hem het dienstpersoneel aan. Zün vraag betrof immers eenig en alleen Helene. Klaarblijkelijk verwijlde zij niet hier. anders zou de knecht wel van haar aan wezigheid kennis dragen. -— Ik dank je! zeide hij kortaf. De man ging heen en Vollgold tuurde weder mijmerend in het vuur. Waar kon zij vertoeven? Waar kon hij haar zoeken? Ach, zijn verlangen wees hem den weg niet tot haar. Na eenigen tijd werd hij wederom in zijn overpeinzingen gestoord. Koernatofski vereerde hem n_et een be zoek. — Dokter, begon de intendant, ik ben u een verklaring schuldig voor de waar schuwing, die ik u zoo straks toefluister de. Ik ben gekomen, om u die te geven. Mevrouw Belfort is een der naaste bloed verwanten van de gravin, die door een huwelijk ver beneden haar stand smaad en schande over de familie heeft ge bracht. U zal goed doen den naam Belfort nooit in het bijzijn der oude gravin of der comtesse uit te spreken. Er zijn voor haar aan dien naam te veel smartelijke herin neringen verbonden. Koernatofski had na rijp beraad deze opheldering gekozen, die geen rechtstreek sche leugen bevatte en nochtans de waar heid niet onthulde. — Het doet mij leed, sprak Vollgold ernstig, dat ik door mijn onvoorzichtige opmerking bij de comtesse een droevige herinnering heb opgewekt. Ik heb me vrouw Belfort in haar laatste ziekte be bandeld en werd elders ontboden, nog eer de dood haar oogen had toegedrukt. Kan v, mg wellicht zeggen, waar de schoo Ne dochter van mevrouw Belfort zich be vindt? Koernatofski verschoot van kleur. De dokter was in zijn ongeloofelijke naï viteit veel gevaarlijker, dan iemand die met list en berekening te werk ging. Hoe licht kon hij in zijn argeloosheid het duister geheim verraden. Hij moest dus zoo spoedig mogelijk ver wijderd worden, maar hoe? Koernatofski's voorkomend uiterlijk ver ried niets van deze onheilspellende ge dachten. — Het spijt mij, u daaromtrent geen uitsluitsel te kunnen geven, dokter! zeide hij op hoffelijken toon. Mevrouw de gra vjn bewijst mij zelden de eer, mij over haar familie-aangelegenheden te spreken. Ik heb u alles gezegd, wat ik weet, en raad u nogmaals, over uw kennismaiing met mevrouw Belfort tégenover de gravin geen woord te reppen. — Ik zal mij geen tweemaal aan dezen misslag schuldig maken, beloofde Voll gold. Ik dank u vóór uw mededeelingen, heer Von Koernatofski. De intendant verwijderde zich. Hij had gedaan, wat hij kon, om Voll gold te doen zwiigen; niettemin kwelde hem een heimelijke angst. Hij wist, dat de jonge geneesheer bij do gravin zou dineeren; daar kon hij hem niet vergezellen, hem niet bewaken. Hoe licht was het mogelijk, dat Vollgold zijn belofte niet hield. Wellicht was hij zelfs niet voornemens haar na te komen. Koernatofski, wien de leugen tot een tweede natuur was geworden, geloofde niet aan menschelijke eerlijkheid of waar heidsliefde. Maar ditmaal zou de vrees van Fedor niet worden verwezenlijkt. Het diner liep af zonder dat er veel ge sproken werd. Gravin Douglas was veel te hoogmoedig om de geringste notitie te nemen van den burgelijken geneesheer; Edith was zeer terughoudend, de gravin vriendelijk, maar weinig spraakzaam. Toen het diner was afgeloopen, liet de arts de dames alleen. Hij stak een sigaar aan en slenterde peinzend langs de besneeuwde paden van het park. Het geheim van het slot liebe nau hield hem voortdurend bezig. Koernatofski had mevrouw Belfort een van de naaste bloedverwanten der gravin genoemd en toch had de wees, die Hii da Belfort had achtergelaten, op het slot Lic benau geen tehuis gevonden? En hoe kwam het, dat het portret van mevrouw Belfort in d. huiskamer der gravin hing, terwijl men toch in haar bij zijn den naam der doode niet mocht noe men? Dat waren tegenstrijdigheden, welke Vollgold niet met elkander in verband wist te brengen. Verstrooid, opgewonden en onrustig keerde hij op het kasteel te rug. Hij had het vage vermoeden, dat Koer natofski hem bedroog, en kon nochtans niet begrijpen, welke reden de intendant daarvoor hebben kon. Hij gevoelde, dat Liebenau een geheim verborgen hield, zonder ook maar een schaduw van zeker heid te hebben. Vollgold ging niet terstond naar zijn kamer.; hij bezocht eerst als een zorgzaam arts, nog eenmaal zijn patiënt Mevrouw Von Koernatofski paste met êen doodsbleek, door smart verwrongen ge laat aan het ziekbed van haar zoon op. Haar blik vestigde zich met een angstig vragende uitdrukking op dén binnnentre denden greneesheer. Vollgold vernieuwde behoedzaam het verband en goot den zieke de medicijn in. Daarbij ontwaakte Felix en zag angstig om zich heen. — Is hij hier? fluisterde hij gejaagd. — Wat wil je mijn kind? vroeg de moe der aangedaan. — Is u het, moeder mompelde de zieke. — Blijf bij mij en la*- hij hier niet komen! Beloof mij dat! »'» Mevrouw Von Koernat oïs .i verbleekte zoo mogelijk nog meer. Haar moederhart bogtt-eep maar al te wel de beteekenis de zer raadselachtige woorden. Zij vermoedde, voor wien Felix zulk een doodelijken vrees koesterde. — Blijf kalm mijn kind! fluisterde zij geruststellend. Ik blijf bij je en houd de wacht. Felix mompelde enkele onverstaanbare woorden op bevredigenden toon. Daarop strekte hij zich behaaglijk op de zachte legerstede uit en sloot opnieuw de oogen. — Het gaat goed vooruit met den pa tient, wendde zich nu Vollgold tot de moeder. Ik kan u goede hoop geven; doch gun u thans ook zelf wat rust, mevrouwu heeft daaraan dringend behoefte. -— Ik wijk niet van het ziekbed van n_m zoon! antwoordde Stephanie beslis* . — Het is echter volstrekt niet meer noodig, om 's nachts bij hem te waken! bracht Vollgold in het midden. Als dat noodig mocht zijn, ben ik daartoe met het grootste genoegen bereid. — Dat zou tot niets dienen! hernam Stephanie hardnekkig. Ik heb mijn zoon beloofd, bij hem te waken en zal mijn belofte houden! . / Sedert zij zich door haar echtgenoot verraden en bedrogen wist, had zij al de liefde van haar hart weder op den ver doold.on zoon uitgestort —Ga dan tenminste in het z .vertrek wat op de sofa liggen, mevrouw! sprak Vollgold hartelijk. U mag van uw zwak ke krachtesi niet te veel vergen. Als u morgen geheel uitgeput is en uw krach ten u begeven, dan is uw zoon daarmede ook niet gediend. Deze vermaning van den arts maakte op Stephanie indruk. — U heeft gelijk, dokter, zeide zij, ik z.al mij wat rust gunnen, ik kan daarom toch wel bij mijn zoon blijven! Vollgold wonschte haar en den patiënt goeden nacht en verwijderde zich. In de voorkamer ontnuoette hij Koornatofski. — Hoe gaat het mijn zoon? vroeg de intendant. — Uitstekend antwoordde Vollgold vroolijk. De jongeman heeft een verwon derlijk sterk gestel. Een zwakker persoon zou dezen slag en een nacht in de win ter.s_.de met een zekeren dood bekocht hebben, maar mijnheer Enderwitz zal alles te boven komen. Als morgen de heeren van het gerecht terugkeeren, zal hij reeds in staat zijn een duidelijke, volledige verklaring af te leggen! — God zij geloofd! zeide de stiefvader. Het viel den dokter op, hoo hol dé stem van Koernatofski klonk, hoe doods bleek de man was, welk een onrustig licht in zijn donkere oogen flikkerde. —De man is in: hooge mate nerve.üs! dacht Vollgold. Hij moest een dosis broomkaJi nemen, öm een rustigen nacht te hebben. Doch hij hield dien goeden raad ach terwege en begaf zich naar zijn kamer. In**het groote, ouderwetsche ledikant met de zware, verbleekte brokaat-gordij nen legde hij zich ter ruste. Weldra beving hem de slaap en gril lige droomen omdwarrelden zijn leger stede. Helene in haar lieftallige bekoorlijk heid, het schoone, hoogmoedige gelaat der erfgename van liebenau, de éerwaar dige trekken der grijze slotvoogdes met den half uitgeblu.chten blik der schreiensmoede oogen, het donkere som ber voorkomen van Koernatofski, allen verschenen hem in bonte afwisseling. In zijn zweet badende, met eeïi eigenaar dig gevoel van angstige beklemdheid. ontwaakte hij: Bêeds scheen de heldere inörgenzon door de hooge boogvensters. Vollgold sprong het bed uit en kleedde zich haas tig aan. Hij had geen tijd te verliezen. De rechtscommissie zou heden terugkomen; hij moest voor dien tijd zijn zieke bezoe ken. Hij begaf zich naar den vfleugel. dier. de intendant bewoonde. Op zijn kloppen kreeg hij rgeen antwoord en trad dus zacht het welbekende vertrek binnen. Op de sofa lag mevrouw Von Koema tofski in een loodzwaren slaap verzon* ken, zonder door zijn binnenkomst te ontwaken. Vollgold wierp een medelijdenden blik op haar bleek, vermagerd gelaat; daarop trad hij zonder gedruisch te maken in het ziekevertrek. Het volgende oogenblik slaakte hij een heftigen uitroep van schrik verba zing. Het bed was leeg, Feli* was verdwe nen. In den toren. Vollgold in de uiterste verwond ering,. zag naar zijn patiënt om. Hij liep een paar vertrekken door, maar ze waren al le ledig. Eindelijk verstoutte hij zich, mevrouw Von Koernatofski te wekken. Stephani* was zoo moeilijk wakker te schudden, dat het den dokter versteld deed staan. Ze moet een slaapmiddel hebben in genomen, mompelde hij. Een zwakke, nerveuse vrouw als zij, slaapt niet zoo vast Eindelijk ontwaakte Stephanieen streek verschrikt met de hand langs het voor hoofd. — Is Felix zieker? vroeg zij angstig. —Ik weet het niet! antwoordde de jonge geneesheer verlegen. Ik wilde u juist vragen, waar uw zoon zich bevindt. Stephanie gaf een gil van ontzetting. Op haar krukken gesteund, strompelde zij haastig naar de ziekekamer. Ontdaan en radeloos bleef zij voor het. ledige bed staan. — Hij kan niet ver zijn! riep zij han denwringend. Help mij hem zoeken, dok ter. Toen ik te middernacht naar hem keek, Sliep hij vast en rustig. Hij moet zich verwijderd hebben, toen ik zelf wat sliep. Zeker is hij in een aanval van koorts opgestaan en weggeloopen. Dokter Vollgold deelde deze meening niet, want het trok zijn aandacht, dat de fruvelooze kleedingstukken van den patiënt, die reeds terstond zijn verwonde ring hadden opgewekt, eveneens waren verdwenen. — Heeft u de kleeren van uw zoon laten wegnemen, mevrouw? vroeg hij. — Neen, antwoordde Stephanie ont steld, ik dacht dat zij bij het gerechtelijk verhoor van dienst konden zijn. Groote hemel, ook de kleeren zijn weg. Bevend over al haar ledon wierp rij zich in een stoel. Op dat oogenblik trad Koernatofski binnen — Wat is er gebeurd? Waar is Felix? riep hij verwonderd. — Weg, antwoordde de zwakke vrouw dof, zonder haar echtgenoot aan te zien. — Ondenkbaar! riep Koernatofski onge loovig. — In elk geval is de zieke niet te vin den en zijn kleederen zijn ook verdwe nen, bracht de dokter in het midden. Koernatofski schudde nog altijd het hoofd. Het scheen of hij niet van zijn ver bazing kon bekomen. — Vandaag moest de rechtscommissie terugkomen, zeide hij eindelijk.»Felix zal goede redenen hebben gehad om zoo weg te sluipen. Mevrouw Von Koernatofski antwoordde slechts met een pijnlijk steunen. Daarop greep zij' haar krukken en sloop ds kamer uit. Zij was niet meer in staat, haar vree selijke gemoedsbeweging, te beheerschen. — Ik begrijp u niet, mijnheer Von Koer natofski! riep Vollgold verbaasd. Waarom zou uw zoon de justitie te vreezen heb ben? Hij kan immers alleen den misdadi ger aanwijzen, die den moordaanslag op hem pleegde: zijn verklaringen kunnen hem zelf toch niet in het minst schaden. Do intendant zuchtte diep. — Dokter, zeide hij, ons familie-cjnge luk is volstrekt geen geheim. U heeft ons zoo bereidvaardig bijgestaan, dat ik niet schroom, u in het vertrouwen te nemen. Het verleden van onzen zoon is rijk aan misstappen en vergrijpen. Ontsla een on troostbaren vader van het verhaal der be schamende bijzonderheden. Ik herhaal u, dat Felix alle reden heeft een ontmoeting met de politie te vreezen. Nu eerst werd den geneesheer de ver dwijning van Felix iets begrijpelijker. Hij mompelde enkele woorden, om zijn dank voor het bewezen vertrouwen te betuigen, en bedacht nu met leedwezen, dat hij nu' geen voorwendsel meer had, om langer op het slot Liebenau te vertoeven. Vollgold nam ijverig deel aan de naspo ringen, die Koernatofski naar zijn zoon liet doen; maar ofschoon door een schaar bedienden slot, park en omstreken wer den doorzocht, was ook niet een spoor van den verdwenen jonkman te vinden. Toen de gerechtelijke commissie aan kwam, moesten de heeren onverrichter zake weder terugkeeren. Koernatofski put te zich uit in betuigingen van leedwezen en gaf herhaaldelijk de hoop te kennen, dat de tijd nochtans licht in dit duister geheim mocht brengen. Met de verdwijning van den zieke was de taak van Vollgold op Liebenau ten einde. Er bleef hem niets over dan af scheid te nemen en heen te gaan. Zijn goed hart deed hem het eerst "de arme moeder opspeken, die het verdwijnen van haar zoon zoo diep had geschokt Hij trof mevrouw Von Koernatofski aan, zoo doods Week, zoo ontdaan, zoozeer een bel tch. ming van. grenzelooze wanhoop, dat hij door het innigst medelijden werd vervuld. — Stel u gerust, mevrouw! sprak hij vriendelijk. De verdwijning van den zieke is in eJk geval een gunstig teeken voor ■zijn teruggekeerde krachten. Mevrouw Von Koernatofski sloeg geen acht op zijn woorden. Zij wrong slechts zwijgend de handen en staarde woest voor zich uit Vollgold verliet haar, toen h# zag, dat zijn woorden zonder invloed We ven Hij begaf zich naar den anderen ▼ leu gel van het slot, om de gravin vaarwel te zeggen. De,oude dame betoonde hem in vriendelijke bewoordingen haar dank voor den verleenden geneeskundigen Mj stand en bood hem als honorarium een elegante beurs aan, door welker mazen goudstukken fonkelden, maar Vollgold wees alle betaling van de hand- — Het is mij een voldoening geweest, te kunnen helpen, zeide hij ernstig. Doch ik zou mevrouw de gravin om een gunst willen verzoeken. Zou het mij misschien geoorloofd zijn de onbewoonde gedeelten van het kasteel te bezichtigen? Ik stel veel belang in antieke bouwwerken. De dokter was zich voor de eerste maal in zijn leven bewust, dat hij onwaarheid sprak. Hij zocht alleen naar een voorwend sel, om zich, zij het ook slechts voor enke le uren, langer in Liebenau op te houden. Het verlof werd hem welwillend ve* leend. De gravin gaf een grijzen, eerwaar digen dienaar het bevel, den arts tot gids te verstrekken en Voillgold volgde don oude, niet zonder spanning. — Wat wil mijnheer het eerst zien? vroeg de oude man eerbiedig. — Breng mij het eerst naar de ridder zaal, verzocht de jonge arts op prettigen toon. Ik interesseer mij buitengewoon voor oude familieportretten. Hij had namelijk een geheime hoop, een portret van mevrouw Belfort in ac ridderzaal te vinden en van zijn gids haar geschiedenis te vernemen. — Is u reeds lang op Liebenau? vroeg hij vriendelijk. — Volle vijf-en-dertig jaar, mijnheer, antwoordde de oude man ernstig. Bij het leven van mijnheer den graaf was ik zijn kamerdienaar; sinds bekleed ik het ambt van huisbewaarder. — Ik heb dus den rechten man ge von den. De oude zal beter in de familiege schiedenis der Liebenau's ingewijd zijn ■dan Koernatofski. De oude sloot een hoogen, eikenhouten deur open en Vollgold trad in de ridder zaal. Hij zag met verbazing, dat de wan don van de hooge zaal, die met een ouder wetsche, sombere pracht was gestoffeerd, geheel met schilderijen waren bedekt. En kelè ruwe, smakelooze portretten, die in den loop der eeuwen geheel bruin waren geworden, dateerden van den tijd der kruistochten. Vollgold luisterde slechts met matige belangstelling naar de eentonige verkla ringen van den ouden huisbewaarder. Zijn blikken dwaalden ontusschen zloe kend rond. Eindelijk bemerkte hij drie portretten, die in hooge mate zijn aandacht boeiden. De portretten waren van de hanu van moderne meesters en met sierlijk bewerk te bronzen lijsten omraam'd. Het eene stelde een nog jonge man in hofkleeding 'voor, wiens schoon gelaat den stempel van onbuïgzamen hoogm >.id droeg. Daarnaast hing het bevallige por tret eener jonge vrouw en hij geloofde Jn de regelmatige trekken het gelaat der slot voogdes in den bloei harer jeugd te her kennen. Ónder deze bedde schilderijen hang een kleiner portret, de beeltenis van een on geveer twaalfjarig meisje. Als aan den grond genageld bleef V<_4l gold het kleine kunstwerk aanstaren. Dit kind had dezelfde heerlijke, schoone oogen, die hij bij de stervende Hilde Bel fort had bewonderd.. Thans wees de oude huisbewaarder op de beide portretten. — Mijnheer de graaf zaliger op zijn der tigste jaar. verklaarde hij. Mevrouw de gravin kort na haar huwelijk. De oude huisbewaarder zuchtte en zweeg. — En wie stelt het kinderportret voor? vroeg hij met warme belangstelling. — Dat is comtesse Hilda. de dochter van graaf en gravin Liebenau, antwoord de de oude treurig. Het groote portret der comtesse heeft mevrouw de gravin na den dood harèr dochter, in haar woönver trek op laten hangen. God zij haar ziel genadig. Ademloos had Vollgold toegeluisterd- Hij twijfelde er geen oogenblik aan, dat deze comtesse Hilda en mevrouw Belfort een en dezelfde persoon was. Helene Belfort moest dus de rechtmatige! .kleindochter der' oude gravin zijn. en nochtans was zij voor het aangezicht ha rer grootmoeder verstooten. De gravin Lic benau had van haar kleindochters die bij zich aan huis genomen, die met den grafe lijken kroon was gesierd; de burgerlijke spruit van haar edel geslacht verloochen de zij. Daar de dokter geen vermoeden had. van het ongehoorde bedrog, verkeerde hij volkomen in d\yaüng. Hij onderstelde, dat de gravin meer dan één kind had gehad en twee kleindoch ters van verschillende ouders, aanspraak op haar grootmoederlijk hart hadden. In nig medelijden met. de arme verstootene welde in zün hart op. Hij besloot voor het lieftallige meisje op te komen en voor haar rechten te strijden. Vollgold was juist op het punt den hof meester nog andere vra_f> n te doen, toen Koernatofski blijkbaar gehaast de ridder zaal binnentrad. De intendant had den jongen arts in diens kamer opgezocht en was hem g« volgd, uit vrees, dat Vollgold van den huisbewaarder bijzonderheden vernemen mocht, die hem het geheim zouden ont hullen. — U heeft het plan om het slot te be zichtigen, dokter? sprak hi', zich tot Atejongen geneesheer wendende. VeroorloJmij, dat ik het geleide overneem! — Ik zal u betere ophelderingen kunnen geven dan deze oude! liet hij er in het Fransch op volgen. Vollgold had veel liever zijn gesprek met den huisbewaarder voortgezet. Hij antwoordde in hoffelijke termen, dat hij onmogelijk Koornatofski's kostbaren tijd in beslag mocht nemen, maar zoo Xe makkelijk kon hij zich van den intendant ontslaan. i^^^^^^^^^^^^h (Wordt vervolgd.) ---