De Daken-toerist. Mrs. Hackit merkte met schrik op, dat J-et al elf uur was en daar zij vreesde on •bebefd te zijn, door haar bezoek bij do Bradley's zoolang te hebben gerekt, zei de zij: — Wat is het al laat geworden. Ik ga eens opstappen. „— Och, welnee, ze Jiim Bradley vriende "}*., u kunt gerust nog wat blijven. W« gaan toch nog niet naar bed. De Bradley's hielden een pension in Liverpool en mrs. Hackit was een vrien din van mrs. Bradley. — Blijf gerust nog wat, voegde deze er "Ü- Je hindert ons volstrekt niet. De bezoekster meende evenwel, dat dit ftiaar plichtplegingen waren en weerde af* — Neen, neen, ik had allang weg moe ten zijn, waar we zaten ook zoo gezellig *e praten. Ik kan me best begrijpen, dat Jelui rust noodig hebt, met al die kost gangers en logeergasten. En zij ging naar de deur. — Rust, och jé, die hebben we tegen» Woordig heelemaal niet meer, vooral des nachts niet., zuchtte mrs. Bradley. Die woorden en die zucht waren too £eelbeteekenend, dat mrs. Hackit terug kwam en nieuwsgierig vroeg: , — 's Nachts niet? Gebeurt er hier dan •** nachts wat? Mrs. Bradley schudde het hoofd en -nicht 'e verder: — Vertel jij 't maar, Jim, ik krijg het al 'P mijn zenuwen, als ik er maar aan «enk. Tim greep mrs. Hackit bij den arm en ••uisterde haar in 't oor: *— Je moet dan weten we hebben Wer to huis een slaapwandelaar. Mrs. Hackit gaf een gilletje: -— Goeie genadigheid, menschen, dat. ls ■J-'elom 't op je zenuwen te krijgen. Ver *el 'ns gauw, wie is 't en wat doet-ie? t En zonder meer op klok of uur te let ,*?1-» zette zij zich breeduit weer in haar stoel, om met volle teugen het verwachte, •sensatie-verhaal te genieten. •lim nam tegenover haar plaats en, met *-Jn gezicht dicht bij het hare, begon hij ■geheimzinnig fluisterend: .~~ Hij heet mr. Beresford, och, zoo op het. "_% een heel fatsoenlijk man en. netjes in *jin spreken. Het zal nu zoowat 14 dagen z*jn geleden, dat hij hier kwam en een ka *ner vroeg. Wat ie-doet, weet 'k niet, maar daar vragen we onze commensalen ook nooit naar, want ze betalen vooruit, dat is *en regel waar we nooit van afwijken. Hij *a*t goed in zn kleeren en, had een groo *en koffer bij zich, dus ik dacht, dat is Wel safe. Ik iaat hem 'n paar kamers uien, die vrij waren, maar hij vroeg, of ik niet Jets goedkoopers had. Ik had nog 'n zolder Aantfeitje, eigenlijk niets voor een man, *"e er uitzag als hij, maar ik liet 't hem •och zien en hij nam het. Nu ja, als die n*an zuinig wil wezen.... zuinige men jjcnen zijn altijd goed voor hun geld en fl6' zolderkamertje moet toch ook ver «lurd worden. .Mrs. Hackit keek Jim de woorden haast 'nt den mond, ofschoon er tot dusverre niets bijzonders was in hetgeen hij J^t.lde. maar juist die lange inleiding •^"ikkelrie haai* nieuwsgierigheid nog n-eer en, toen Jim even zweeg, zei zij: —** Nu, en toen? . ~~ Toen.... hemam Jim. Wel, hij zal zoo ]Va' n dag of vier zijn geweest... op een jj5c*\t— wij waren juist naar bed gegaan... jp sliep al half, maar Mary was nog wak Pr-. toen hoorde ze eensklaps.... in dei *,ai">g.... schuifelen . "*- Schuifelen? herhaalde mrs. Haokit . *— Schuifelen, bevestigde mrs. Bradley, .erwiji zij overtuigend met het hoofd Knikte. n zei Jim nogmaals. Zij zul nii' wakker, ïk zeg: Mensch, je uit gedroomd hebben, en draai me om, «ünri*" zij stoot mij weer aan. Ik ga ovor hP z*'tten en luister en ja, daar hoor ik J^°ok, heel duidelijk nu... schuifelen, i... ,s* Hackit was van spanning een on m«tht nabij. „," r"inst-rio£!-is-toe, snakte zij naar ,cipm- en... en_.? Moet je verder hooren! Ik spring m'n *...... v,-^ z°g liever, dat ik je er uit moest du JJ' wierp mrs. Bradley er tusschenin. stond. _nvr~ -Precies, nam Jim zijn revanche, Tcló f 6 Zcu voor ,?ecn -F6'^ van~ ewe •Jan a, e.*? *'n da kamer zijn gebleven. Nu witt' k-Ü** in de gang en daar zie ik een ip e gedaante, die zich spookachtig voort. Hi_srt egt" Ik kan je' ve''zekeren, dat ik het ba- Van Mary kon hooren kloppen, zóó '« Weg ze. pi^-^n?! snibde mrs. Bradley terug, die tler. iv*n bang! Als ik 'm niet tegen gohou Mr i was ie onder bed gekropen. -Uzien .ackit deed, of ze dit onderlinge __ ,je niet opmerkte, en vroeg ademloos: -- 'n t-u-Ute gedaante zeg je? kwa " wHte gedaante, bevestigde .Tkn. Zij *en i.n,fder en nader, of eigenlijk was het -„'o," : mr. Beresford, in zijn hemd. "^ HifSkingl lisPte mrs* Hackit zediS* Bc*-een , .?e*d zijn oogen wijd open en toch J*e*.n»s , } niets te zien, want hij Mep ra letten aj ss ons heen, zonder op ons te °P naa.r ) or sc,huifa'*end ging hij de trap , -— Veri v*iering... en daar verdween hü uive>*end en hi*'' nerhaalde mrs. Hackit T'n's ziïnVei!dween '-I*- dat wil zeggen: hij yin, d,je kamertje binnen, verduidelijkte anj. k;. dat „verdwijnen" maar voor do to"- Oi J had. .»nt ,» 2ci mi-s. Hackit teleurgesteld. fPoo^^J verbeeldde zich reeds, «tot die \u od*>m ge beresford zich in de lucht ■Na cvP ost* m** He*biS!Wacht te hebben, vroeg zij: * *lem den volSenden morgen — Och neen, antwoordde mrs. Bradley, we durfden 't niet goed doen.omd&t 't zoon nette man is, en we dachten ook, mis schien is 't maar 'n voorbijgaan 4 iets en waarom zou je zoon armen man dan van streek maken. — Maar intusschen wandelt hij iederen nacht in zn hemd over het dak, vulde Jim aan. — Hu, huiverde mrs. Hackit ik vind het toch eng, zoo iemand in huis te hebben. Je moest een natten doek voor zijn bed leggen. Ze zeggen weleens dat een slaap wandelaar dan wakker wordt. — Maar we kunnen toch niet op zn ka mea- komen, als hij ta bed ligt? Mrs. Hackit, wier nieuwsgierigheid nu voldaan was en die zich niet langer op haar gemak voelde, nam haastig afscheid, maar toen zij den knop van de deur al in haar hand had, riep Jim eensklaps: — Stil! Zij Weef als veirsteend staan. Het was even doodstil in de kamer en nu hoorde men op de gang weer dat schuifé lend geluid. — Daar komt hij ,weer! fluisterde Jim en mrs. Hackit prevelde: — O gommenikkie! — Wil je 'm 'na zien? vroeg Jim, en hij stak zijn hand al naar den deurknop uit, maar mrs. Hackit duwde zijn hand vin nig terug: . — Voor geen honderd pond klompies! De schuifelende voetstappen gingen weer voorbij en de trap op naarde vliering. Het geluid was allang uitgestorven, toen mrs. Hackit nog geen voet durfde verzetten. Nu hoorden zij rumoer voor 't huis, op de straat, die anders 'savonds en 's nachts heel stil was. Er stond een oploopje van menschen*. aan alle vensters vertoonden zich bewoners en allen keken naar boven. Dc Bradley's en mrs. Hackit gingen nu 'ook de straat op. Het was volle maan en in het zilveren licht zagen zij duidelijk de witte gedaante, die.over het dak van hun huis liep. Allerlei gissingen werden ge maakt over de zonderlinge verschijning. maar Jim Bradley 'lichtte zijn omgeving m: — 't Is een slaapwandelaar. Een politieagent, die erbij stonds beval: — Houdt jullie je heel stih menschen. Zoolang hij slaapt, kan hij geen gevaar, maar als hij wakker schrikt, doet hij een doodval. Ademloos keek men toe naar de evolu tien van den man daarboven, die m een dakvenster verdween, geruimen tijd weg bleef, toen uit een ander venster weer te voorschijn kwam en met zijn rustigen, ge lijkmatigen stap door de goot naar het zol den-aam van het huis der Bradley's terug wandelde. — Gelukkig, hij is weer thuis, zei mrs. Bradley met een zucht van verlichting. Eenige dagen later zegde mr. Beresford de huur van zijn zolderkamertje op en ver trok. Tegelijkertijd hield eensklaps het aan tal....a_u_giften van diefstallen op. dat de po litie jn den laatsten tijd van bewoners uu de omgeving van het pension ontving. Drie maanden later was mr. Beresford te Londen, waar hij ook in een pension een dakkamertje huurde ep ging slaapwande len, totdat op zekeren nacht een slimme po litieman zich, tijdens zoon slaapwandeling in zijn kamer begaf en den slaapwande laar in zijn nek pakte, toen deze weer naar binnenklom. Het bleek, dat mr. Beresford onder zijn hemd geheel was gekleed en zijn zakken volgestopt had met voorwerpen van waarde, die hij in de omliggende huf zen had gestolen. --- Nummer 84. In de strafgevangenis zat nr. 84 rustig ia zijn cel. De kruk, waarop hij zat, gaf aan zijn ge stalte iets gedrongens; de ellebogen op d 3 knieën en het hoofd in de handen.... Bad nr. 84?.... Begroef hij zich in zijn ge dachten? Droomde hij van zijn verla ten thuis? Neen; nr. 84 had die on schuldige houding maar aangenomen, om dat, hij met de spanning yan al zijn zonu wen lette op de geluiden, die uit de gang tot hem doordrongen Ah!, daar kwam het licht gerinkel van sleutels Ineens stond de groote dikke cipier voor de getraliede deur; opende en trad binnen. In de rechterhand de sleutels, in de linkerhand de nap eten. Nr. 84 bewoog zich niet. Hij voelde, hoe de cipier zich bewoog, hij hoefde het niet te zien. Toen de cipier het eten neerzette op de wandplank, dook nr. 84 nog dieper ineen en sprong den niets vermoedende als een panter op den rug. Een, arm, een hout suisde door de lucht, beenderen kraakten en als een zak stortte de cipier ineen. Als een razende beroofde nr. 84 zijn slachtoffer van de sleutels en de alarm fluit en rende de cel uit, de gang in, waar hij medegevangenen bevrijdde. Schoten weerklonken.... het langgevreesde oproer was uitgebroken, en in zijn kamer kreeg de directeur een alarm-telefoontje, dat de losgebroken gevangenen aan de winnen de hand waren—, Toen* daalde er een onverwachte rust ever de gevangenis. Vijf minuten rust. Met een tevreden lachje betrad nr. 84 wederom zijn cel en sprak tot den lang zaam zich oprichtenden cipier: — Heb ik je zeer gedaan?, oue jongen? 'k heb ]e zooveel mogelijk gespaard, maar je weet, hoe de ouc is: als er ge vochten moet worden, wil hij werkelijk beid en geen comedie! —'t Had erger kunnen aankomen!, grijnsde de cipier, in ieder geval hebben wij de dagelijksche hartsversterking wèl verdiend! — Jongens!, de boel is schitterend ge lukt!, kwam de regisseur van de film maatschappij binnen, we hebben nog nooit zoon realistischen knock-out ge draaid...* Jullie krijgt een borrel extra!„. Voor vandaag is het genoeg. En hij riep de gevangenisgang in: — Studio gaat dicht!.- Alles oprui men! --- Waar de thee vandaan komt Wanneer we ons kopje thee drinken, denken we er doorgaans in het geheel niet aan, dat dit genotmiddel een weg van duizenden kilometers heeft afgelegd, om tot ons te Ikomen. De theeplantages vindt men in China. Japan, Java, Britsch Indie, Formosa en Ceylon. Hierboven een thee-verzendhuis in Japan. De thee wordt gezeefd, gereinigd en, gesorteerd door Japansche arbeidsters. --- De fietsgirl. Corrie reed met haar vriend langs den in zomertooi pralenden singel. Haar nieu we fiets blonk in de zon. Wel prettig, zoon nieuwe fiets èn het reed ook lokker. Maar het siond wel een beetje „béte". Haar vriend André reed op een verrukke lijk stuk oudroest, niet maar zioo'n asch wagen, neen, je kon zien, dat het een fiets van goedevn huize was: er zaten dubbele remmen op, er hingen nog flarden van een kettingkast aan, er liep nog een versnel lingsdraad langs het frame en de achteras was -zoo dik als een groentenibïik. (Bewijs, dat de fiets heusch gemonteerd was met een drienaafs-versnelling). Zie je, zoo kon je toch zien, dat André een jongen was van goede ouders. De fiets was eens mooi ge weest en de fiets liep best ook nog, want ze was van een goed merk. André reed er op als een prins. Kon hij doen z&g, zn fiets in een paar jaar tijds zóó onmensche lijk af jakkeren. Tal van H.8.5.-sers waren jaloerse!» op André. Zooveel roest en modder, dachten de jongens, kregen ze wel nooit op hun wagentjes bij elkaar . En ze vonden het stom. dat ze thuis ge jengeld hadden om een nieuwe fiets, jaren geleden, toen ze het zoo druk kregen, dat ze „beslist" niet meer naar de H.B.S. kon den 100 pen.... Had vader bij een uitdrager maar een hoop oudroest gekocht.... Was heel wat goedkooper ook geweest MéAr Veibeeld je, dat er een voor het eerst naar school kwam met een oudroest-wa gen. — Hèhèhè! zouden de jongens la