DE ERFGENAME. 68) (Vervolg.) Ik meen geboord te hebben, dit ge g*3heel onbemiddeld zijt, ging hij zijn -ver hoor vcort. . — Ik heb geleerd te werken, sprak Hele ne trotsch. — Men kent dat scort van werk, waar dcor schocne, jonge vrouwen zich voort helpen, hernam de baron cynisch. Me vrouw, ik wil u een voordeelig voorstel decn. Ik verbind mij u tienduizend roe bels uit te betalen, als ge veor het gerecht afstand wilt doen van den naam van ba re.-'** '^i!f:::. Pat is tóCn !~e een .*•' hoorlijke afkoopsom voor enkel een naam en louter een titel. Heiene's bovennatuurlijke kalmte was uitgeput. Zij koesterde geen anderen wensch, dan uit de nabijheid van dezen ellendeling te vluchten, die cle eene belee diging ou de andere stapelde. — Mijnheer de baron, zeide zij, ik heb voor uw bcleedigend aanbod geen ant woord. Zij boog licht het hoofd en snelde den corridor in. Daar kon zij de opwellende tranen niet langer bedwingen en in luide snikken barstte zij los. Het klonk als het hulpge schreeuw van een arm, vervolgd vogeltje. In haar kamer gekomen, wierp Helene Zich op de knieën; in gebed en heete tra nen ontdeed zij haar overvol gemoed van don last der smart. Toen zij tot kalmte, gekomen was, besloot zij terstond het huis te verlaten. Een gedeelte harer garderobe was ver brand, doch een groote koffer vol kostbaar linnengoed en kleedingstukkcn. die nog onuitgepakt in den anderen vleugel had ge staan, was onaangetast gebleven. . Boven dien bezat zij haar kostbaren verlovings ring en een kleine geldsom van ongeveer honderd roebels. Ditmaal gin? Helene niet geheel onbe middeld de wijde wereld in. Haar toebereidselen voor het vertrek wa ren sywedig gemaakt. Zij trad in de ziekenkamer van Negen vinger, om van d*e*zen het eerst afscheid te nemen Aan ziin bed zat de oude Marsa. De oude sleet thans haar dagen met te bidden voor de beide dooden. Zii hid Hele ne vrijwillig in de verpleging van Frits ter zijde gestaan, want zij wilde nog voor iets in de wereld te gebruiken zijn. zooals zii zeide. Zoodra Helene gezegd had, dat zij van daag nog het paleis Dan ski verlaten ging, weerklonk een dubbele uitroep van smart en verontwaardiging. — Genadige gehiedster, sprak de oude vrouw verwijtend, ge wilt het huis verla ten. waar sre meesteres züt? — Goede Marsa, ant wo-rdrle Helene zacht.ge verkeert in 'n dwaling. Ik ben tuv gebied-ster niet, evenmin ais ik Dans Waak op dit huis heb. Baron Pah.ofsy. 's;. a* rechtmatige eigenaar er van en hij wil, dat ik zyn huis ontruim - - " — Maar mevrouw de barones, riep Friïs zelfs als uw echtgenoot zonder .testament gestorven is, behoort u tcch van rechtsave ge een derde deel van zijn vermogen. Diensvolgens hebt ge ook aanspraak op dit huis. — Niet volgens de Poolsche wét! *ycr klaarde Hfelem*. Bijna zoo arm als ik "in dit huis gekomen nen, zal ik het ook weder verlaten. -' ' — Mevrouw de barones heeft gelijk, mompelde Marsa somber. In ons gezegend Polen heeft de kinderlooze weduwe geen aanspraak op het vermogen van haar echi genoot, als deze zonder testament gesier ven is. O, dat de oude meesteres zoo spoa dig sterven moest, was dat niet het geval geweest, dan zou het anders zün gegaan! Nog op den dag voor haar dood zeide mijn meesteres tot mij: — Marsa. eer wij naar Sobialkowo gaan zal ik mijn testament maken. Helene moet alles hebben, wat ik bezit en de ver plichtingop zich nemen voor je te zorgen. Zij is voor mij en Wladislaw een lichtende engel geweest. Het staat net ln mijn macht. baar den dank te betuigen, die haar toekomt. Mo ge God haar zegenen en behoeden! In de fluweelen oogen van Helene wel den tranen op. Zij dacht aan de ijzige koelheid en neer buigendheid, waarmede haar schcamnoe der haar aanvankelijk was. tegemoet ge treden, en nu waren de bijna laatste woor den der zwaarbeproefde vrouw een bewijs harer liefde voor haar geweest. In haar roerende onbaatzuchtigheid was Helene vol dank voor de goede bedoeling Een ander zou in haar nlaats getoornd hebben op de doode, die niet eer maatrege len genomen had, om haar toekomst te verzekeren, doch Helene dacht nooit aan zichzelve. Ook thans was zij niet over haar eigen onderkomen bezorgd, doch haar eerste ge dachte gold den zieke. — Beste Preusz, sprak zij bedroefd, ik vrees, dat ook gij niet langer in dit huis. zult kunnen blijven. Ik zal u naar een zie kenhuis laten overbrengen en zal u alle da gen, totdat ge hersteld zijt, bezoeken. —O, mevrouw de barones, riep Frits maak u over mij niet bezorgd. Denk er lic ver over na, waar ge zelf zult heengaan. — Ik weet het nog niet! antwoordde He lene droefgeestig. Ik ken hier bijna nie mand. Op dat oogenblik stond de oude Marsa op en kuste naar Poolsch gebruik den zoom van Heiene's kleed. — Meesteres, zeide zij, als ge dit huis ver laat, ga ik met u. Gelooft ge, dat ik de we aurwe van baron Wladislaw verlaten zar. De dochter van mijn zuster leeft als wedu we in Warschau. Zij heeft een kleine pronk kamer, waarin zij het geheele jaar alleen komt, om den grond te boenen en de meu bels te wrijven. Malgorzata zal het zich tot een eer rekenen, mevrouw de barones in huis te nemen en ik zal mijn jonge meeste res bedienen, zooals ik mijn meesteres zali ger yerzorgd en gekoesterd heb! Helene zag verbaasd in het bruine, rim pelige gelaat, welks donkere oogen voch tig glansden. _ot üusver scheen de oude Marsa op haar eigen norsche, onvriendelijke wijze Hplene steeds ontweken te hebben. Het zachte, vriendelijke optreden der jonge barones scheen niet den minsten in druk op haar gemaakt te b«.bben. Nu op eens toonde de stuursche oud« vrouw zulk een warm en schoon gevoel* Geroej-d stak Helene de oude de kleine band toe. — Welaan, goede Marsa! zeide zij bewo gen, wij blijven tezamen zoolang het moge lijk is. Helene zorgde er voor, dat Frits jn een hospitaal werd overgebracht. Zi; offerde een groot deel van haar kapitaaltje. om den patiënt in de afdeeling eerste klasse geplaatst te krijgen. Eerst toen zij Frit« goed verzorgd wist, begaf zij zich naar he huis, dat de oude Marsa haar had aane> duid. Het was op een grooten afstand van het paleis Danski gelegen in een nauwe straat, wa.ar de duffe atmosfeer nog onaangena roer gemaakt werd door een menigte vleesch- en vischwinkels. Helene moest drie, niet zeer zindelijke trappen opklimmen. In eenige verlegenheid, aan welke deur zij moest aankloppen, bemerkte zij, dat een der deuren met groene takken versierd was. In dit oogenblik vloog dezelfde deur open en Marsa, tegelijk met een jongere vrouw met een prettig uiterlijk, snelden haar tegemoet. Beiden kusten de jo.nge barones den zoom van het kleed cri de ellebogen. — Welkom meesteres, onder dit eenvou dig dak! zeide Marsa met haar diepe stem. Het is een slecht verblijf voor mevrouw ac barones Danski. Doch wij zullen alles vooi de genadige gebiedster kunnen doen, wat wij haar uit dc oogen.kunnen lezen! Zij bracht Helene door de kleine keuken naai* de pronkkamer van Malgorzata. Dit was een kamertje, volgepropt "met bonte meubelen en waarin de duffe atmos teer heerschte aan onbewoonde en on geventileerde vertrekken eigen. Doch op het spiegelkastje prijkte een groote bouquet geurige rozen en op de so f'atafel gonsde het theewater en een klein*. lunch stond gereed. — Wij hphben gedaan, mevrouw de baro nes! zeide de oude wat wij konden. Neem het voor lief met onzen goeden wil. Geroerd s.oeg rleic...- ue a men o_n den hals der oude vrouw en drukte haar rozi ge lippen op Marsa's verschrompelde wan ficn* Zij hrd haar tehuis in een paleis verlo ren. doch in de schamele woning had men haar gastvrij onge.riomen. De edelman van wien zii den steun van een bloedverwant had mogen verwachten, wees haar smadelijk de deur; de dienstb'. de en haar familie namen haar vol liefde bü zich aan huis. Toen Helene zich aan de gastvrije tafel nederzette en de beide vrouwen haar vol teedere oplettendheid bedienden, vouwde zij heimenlk de banden — God, ik dank u, fluisterde zij aange daan. In al mijn verlatenheid, doei Ge mij steeds een trouw hart vinden. --- De geheime lade. We verplaatsen den lezer eenigen tijd terug. De zw.-rto Fanny had in de courant cle verocrdeeling van Paul Bottmann gelezen er. zij zegevierde. Zij had hem tot het schelmstuk jegens de sohuidelooze Helene verleid, ter wille . van srioode verdienste had zij den misdadi gen toeleg ontworpen, nu moest Paul er voor boeten en zij, de hoofdschuldige, ont ging haar straf. Doch Fanny'e triomf was niet van lan gen duur. ■ Het zondeloon, dat zij van Ko3rnatofski ontvangen had, was spoedig genoeg ver teérd" en haar inkomsten werden dagelijks . kariger, wamt haar schoonheid was danig aan'het verflensen en de vluchtende jeugd liet zich, ondanks. alle; 'toilet-middelen niet . vasthouden. In haar behoeftige positie schreef Fanny ' herhaaldelijk aan Koernatofski en verzocht haar medeplichtige dringend om geld, dod':. cle intendant liet al haar bedel- en dro i gbrieve n onbeantwoord. Fanny vloekte en raasde, stiet de vreese lijkste verwenschingen uit, doch dat alles verschafte haar geen geld. Zij bracht ten slotte het eene sieraad na het andore, benevens bijna haar geheele garderobe naar de bank van leening. Op zekeren avond ging zij in haar laat sten, tamelijk bijecngelaptcn opschik, dien zij nog uit den lommerd had gered.naar het café, waar wij haar reeds vroeger aantrof fen, in de hoop. er eindelijk een vrijgevigen cavalier te vinden, nadat zij in do laatste dagen nauwelijks een kop koffie of een glas likeur was machtig geworden. Ditmaal had Fanny werkelijk geluk. Een nieuweling uit de provincie was in het café verzeild geraakt en staarde met greote verbaasde oogen naar het grootsteerl sche leven, waarvan hij hier een brokstuk te aanschouwen kreeg. Fanny had het groentje al spoedig ont dekt. Zij drong zich aan hem op en veroverde hem terstond door haar brutaliteit en haar overrijpe schoonheid. De domme knaap uit de provincie wa» verrukt over zijn vermeende vcrovoring. Hij geleidde Fanny gehoorzaam in alle lokalen, die zij hem opsomde en betaald*' zonder morren do ongehoorde verteringen Daarbij liet hij onvoorzien tig genoeg een goed gespekte portefeuille zien. In het laatste lokaal, waar Fanny haar galant bracht, bestelde de overmoedige .schoone champagne met porter. Dit mengsel verdroeg wel Fanny's ge schoolde keel, doch niet de onervaren pn» vinciaal. Nadat hij Fanny eeuwige liefde en trouw gezworen en haar met stroomen van tra nen verschillende h-uwelijksvoorsteller had gedaan, verzonk hij in een vasten, lood zwaren slaap. Toen hij tegen den aanbrekenden mo» gen oneacht door den kellner gewekt werd. deed hij de ontdekking, dat zijn schoon* i riendin verdwenen was en met haar d» portefeuille. Een lichte portemonnaie met wat zalvei geld en zijn ouderwe-tsch, volkomen waai delaas horloge had Fanny hem grootmoe dig laten behouden. Toen herinnerde zich de bestolen jonge ling, dat het geld, door hem zoo lichtzinnig verkwist, het eigendom van zijn patroon go weest was. Hij begon _.6o hevig te jammeren en te weeklagen, dat de bedienden van het lo kaal zich om hem heen verzamelden. De eigenaar van het café kon hém echter slechts den gooden raad geven, van den diefstal bij de politie aangifte te doen. De provinciaal snelde terstond naar een politiebureau en deed zijn aangifte, doch hij kon den naam der dieve-jsre niet opge ven, daar de schoone Fanny dien met pri] zenswaardige voorzichtigheid verzwegen had. 0 Toen hij een beschrijving van zijn schoo ne vriendin geven zou, bleek hü de meest verwarde voorstelling van haar te üiebben; gelukkig was het personeel van het restati rant in staat zijn gebrekkige schildering aan te vullen. Zoodra de zwarte Fanny met haar buit het lokaal had verlaten, begaf zij zich om deugdelijke redenen niet naar haar kleine 'woning in de Wilmackerstraat, doch gaf er de voorkeur aan, een vrien din op te zoeken bij wie zij zich betrek keiijk beschermd waande tegen den langen arm var de .r^litie. Eerst ging zij echter nog de diergaarde in. Daar nam zij op een eenzame plaats de banknoten uit de gestolen portefeuille ei" ontdekte met misnoegen, dat de gehee le buit slechts tweehonderd gulden be droerr. — Dat loont de moeite niet, mompelde zij woedend. Ik bon toch een ongeluksvo pel! Voor die naar duiten zal ik mi" schien een jaar of langer moetwi pitten. Als de rechters zien. hoe dikwijls ik al sesfraft ben geworden, dan worden de kerels altijd vervloekte heethoofden. Wat doe ik nu om de grijpers te ontloonen? Zij bez-.vaa.rde de gestolen portefeuille met een steen en slingerde haar in eea vijver, vervolgens bevestigde zij de bank noten aan de binnenzijde van haar corset en ging met zu'k een bedarrd voorkomsn haars weegs, alsof zij het reinste geweten van de wereld had. Hef. huis. wfiftrin haar vriendin woonde, werd juist opengedaan, toen Fanny aan kwam. Zü klom een paar vuile irappen op en ontdekte met voldoening, dat een der deu ren op het portaal nog een smerig visite kaartje droeg met den naam harer sedert lang verwaarloosde boezemvriendin. Op haar kloppen krijschte een schelle vrouwenstem: — Bij alle duivels, welke idioot stoort eerlijke menschen in hun nachtelijke rust? — Het is Loeloe, mompelde Fanny. Go heel haar beminnelijke manier van doen. Ik ben het, hartje, do zwarte Fanny, vervolg de zij dan luider op suikerzocten toon. Ik wilde je maar eens komen bezoeken! Een woeste vloak weerklonk, daarop kwa men sloffende schreden nader, de grendel werd teruggeseshoven en voor Fanny stond een vrouwelijk wezen in een smerig hemd en een roodflanellen rok, bij welks aanblik zij verbaasd uitriep: — Heer in den hemel. Loeloe, wat zie Je er uit? — Ja, antwoordde de aangesprokene met een grimmigen lach, ik heb cle pok ken gehad en heb op den dood gelegen. Ik wenschte, dat ik er maar mee was heengegaan. Thans is het voor mij uit met het gemakkelijke leven. Ik zou wel eens willen zien, wie zich nu nog aan mij vergaapt. Zij stiet een wocsten schaterlach uit en wees met verbitterden blik on haar misvormde tronie en haar vervallen ge stalte, die na de doorstane ziekte een heksachtige schraalheid vertoonde. Arme Loeloe. riep Fanny, maar noch de toon harer stem. noch haar blik ver rieden oprechte deelneming. Ja, ja, je hebt afp-ednan; hoe l~ng zal het nog du ren en het is mot mij even ver. Wat ga je nu beginnen, arm schaap. — Werken, antwoordde Loeloe grim mig. Fanny slaakte een schrillen kreet van schrik. —De afschuwelijkste uitvinding, die men ooit heeft kunnen doen. is de arbeid, zeide zij, rillend. Het ga~t mij precits ais dien metsetear, die een walg had van den ar'ieid en altijd dorst had. Weet ie wat, Loeloet.jc. je kunt ons een kopje koffie zetten. Daarbij kunnen we dan ver dor praten. Loc.oe voltooide haar gebrekkig toilet, door eeri smer.igen doek om te slaan, en be gon koffie te zetten. Fanny maakte zich verdienstelijk door hij een buurvrouw melk en beschuit t.e koopen en weldra zaten de beide vrouwen aan da tafel en deden zich te goed aan bei aromatische vocht. — Waarom kom je eigenlijk met het krieken van den dag aanzetten? vroeg loeloe, wier onvriendelijk humeur door het ontbijt niet verbeterd was. — Ik was juist hier in de nabijheid, ant woordde Fanny ontwijkend. Toen dacht ik, ik moest je eens gaan opzoeken. Ik had geen flauw vermoeden, dat het je zoo slecht is gegaan, arme meid. Maar je hebt me nog niet verteld, welke plannen je voor rie toekomst hebt? — Ik heb een betrekking als verpleeg ster in era krankzinnigengesticht aange nomen, verklaarde Loeloe met een kwaad aardigen blik. Het was het beste, dat ik vinden kon. Ik denk,, het zal niet hinde ren, als ik mijn woede nu en dan eens aan de onnoozele gekken bot vier en ik zal mij wel in acht nemen, dat ik mij niet overwerk. — Waar ga je dan heen? vroeg Fanny met eenrge nieuwsgierigheid. — Ik pak mijn boeltje nog. Naar Tri-ben thal Sn Opper-f^e^ie bij dokter Grond mo.n. Ik begin als leerling verpleegster: misschien breng ik het spoedig tot hoifd bewaakster. Ik houd er meer van te com miandeeren dan gecommandeerd te wor den. Fanny werd eensklaps zeer nadenkend. Het Berlijnsche plaveisel was haar sinds den laatsten nacht zeer heet geworden. In Trübenthal, in een krankzinnigengesticht, zou haar hoogstwaarschijnlijk niemand zoeken. Een paar weken als verpleegster in een Inrichting vo°r zemiwlijders waren altijd nog beter dan een jaar of langer in de gevangenis. — Loeloe, zeide zij. ik geef je honderd gulden. Geef mij ie Papieren en laat mij in je plaats naar Trübenthal gaan. -— Je hebt zeker wat uitgehaald? vroeg de vriendin met een doorborendén blik. — God beware, loog Fanny. Ik heb reeds lang Berlijn den rug willen toekeeren. In de nabijherid van Trübentbal heb ik een ouden vriend. Misschien huwt hij mij, als hij mij weer ziet. — Voor een vf_?e hoop zou je mij hon d-erd gulden betalen, hernam Loeloe scherp, maar ik wil niet vragen, je liegt m*. toch maar wa* voor. Geef mij tweehon rierd gulden en de 7.? p.k Is beklonken. Vet tweehonderd gulden kan ik een kleine kroeg huren. Dan behoef ik niet direct een hondenleven te leiden, als het geluk mij gunstig is. Na lang over en weer praten werden de beide Vriendinnen het eens. Fanny wiesrh zich hij haar vriendin het Manket'sel van het gezicht, kamde de ha ren glad achter de ooren en verwisselde haar verschoten roodzijden japonnetje te gen een afgedragen wollen rok van Loc lic. Na deze metamorphose zag zij er ver schrikkelijk oud en leelijk uit, doch zij was tenminste zeker, door den bedrogen provinciaal, zoo hem het toeval haar ont moeten deed, niet herkend te zullen wor den. Daar zij het raadziaam achtte, niet in haar woning terug te keeren, kocht zij een bescheiden uitzet, overeenkomstig haar nieuwen stand en reisde tegen den avond van denzelfden dajr met Loeloe's papieren naar Trübonthal. Den volgandian morgen aanvaardde Fan ny, die in de inrichting met Loeloe's naam „Bedlich" werd aangesproken, haar nieuwe waardigheid. De hoofdbswaakster gelastte haar een der krankzinnigen te wasschen en aan te kleeden. Met menigen heimelijken vloek zette Fanny zich aan het werk. Nauwelijks had zij de patiënte gewas schen én wendde deze den rug toe, om een doek te balen, of de waanzinnige greep bliksemsnel de kom roet vuil waschwater en goot den inhoud Fanny over het hoofd zoodat deze droop van het nat. Fanny dreigde van woede te bersten, te meer omdat al haar nieuwe collega's in een schaterend hoongelach losbarstten. Terwijl z'j droge kleeren aantrok, zwoer zij de waanzinnige wraak. Zij wreekte zich door het arrrte schepsel menigen heimclijken stomp te geven, de helft van het voor de waanzinnige bestem de rantsoen zelve te nuttigen en haar met scheldwoorden te overladen, zoodra er nie mand bij tegenwoordig was. De krankzinnige van haar kant beet en krabde haar kwelgeest en dreigde Fanny bij den keizer van Chonate te zullen aankla gen, die haar lievp papa was. Na drie dagen had Fanny van het leven in de inrichting meer dan genoeg. Zij verrichtte haar werk zoo slecht en was zoo onbetrouwbaar, dat dokter Grund mann, de hulparts en de beide hoofdbe waaksters haar, voortdurend berispten. Fanny besloot, haar verblijf in de inrich ting zoö kort mogelijk to doen zijn, want haar vrees voor de bedreigde straf was reeds weer verj-eten en zij verlangde vu rig naar Berlijn en zijn genietingen terug. Op zekeren dag moest zij de waanzinni ge, die zij met kaar bijzondere vijand schap vereerde, in den tuin bewaken. Fanny gaf er echte r de voorkeur aan, in een stukgelezen roman te zitten blade ren. Toen zij naar cle aan haar zorg toe vertrouwde verpleegde omzag, had deze ijverig braambessen en blauwbessen van de struiken geplukt en daarmede haar kleed, gezicht en handen bevlekt. Fanny -strafte de misdadigster eerst met een paar flinke stompen Toen cle zieke een vervaarlijk ge schreeuw aanhief, bracht zij haar in huis om haar een afdoende reiniging te doen ondergaan. De patiënte, een dame van goeden huize, had haar eigen kamer, welke een der be waaksters steeds met haar doelen moest. In deze kamer was op het bijzonder ver langen der zieke een schrijfbureau ge plaatst, want het was haar geliefkoosde bezigheid, brieven te schrijven. Zoodra haar niemand daarin belette, schreef zij onophoudelijk lange brieven aan den keizer van Duitschland, den paus, den president der Fransche republiek, ook aan Goethe, Schiller en andere beroemdheden, die reeds lang dood waren. Zoodra de zieke dame haar kamer be reikt had, zette zij zich voor haar schrijfbu reau neder, trok eeri schuiflade open, waar uit zij haar schrijfgereedschap nam en be gon terstond een langen, vertrouwelijken brief aan dc koningin van Engeland. Thans was het weinige geduld van Fan ny uitgeput. Zij greep de zieke bij den arm en sloeg dien woedend in de hoogte. Terstond daar op vloog de waanzinnige met gebalde vuis ten razend op haar kwelgeest los. Fanny verweerde zich en terwijl de beide vrouwen als woedende Megara's met elkander wor stelden, stietten zij tegen het schrijfbureau aan, waarvan de uitgetrokken schuiflade met een harden slag op den grond viel. De waanzinnige gilde van woede, toen zij haar met zooveel zorg opgestelde brie ven over den grond verspreid zag. Fannv wilde haar juist met eenige ra we scheldwoorden bevelen te zwijgen, toen de deur geopend w«rd en de assistent arts binnentrad* — Wat is dat hier voor een leven, Bed lich? riep hij streng. . C m \ ___ •_ ■__._•. S ___-*• — Met de barones is hot vandaag weer niet uit te houden, verontschuldigde zich Fanny. Zie eens, dokter, zij heeft de zwa re schuiflade uit het bureau getrokken om ze mij naar het hoofd te werpen. De patiënte lette niet op dezen'leugen. Zij zat op den grond neergehurkt en be gon met een onnoozelen glimlach haar brieven weder op te rapen. —Ze is echter nu zoo zacht als een lam, sprak de hulparts. Ge moet meer ge duld hebben, Bedlich, en de patiënte meer toegeven. Help thans de barones de pa pieren oprapen en wees vriendelijk tegen haar. Daar de arts nog in de kamer bleef *buk te Fanny en tilde gehoorzaam de schuif lade op . Nauwelijks had echter de dokter de deur achter zich gesloten, of in razende woede slingerde zij de schuiflade weer op den grond. Tot haar verbazing zag zij op den bo dem een spleet; een geheime lade werd zichtbaar en daarin schemerde iets wits. Fanny greep haastig toe. Zii dacht in het eerste oogenblik een banknoot van aanzienlijke waarde gevon den te hebben en zij was zeer teleurge steld toen zij slechts een beschrevenblad panier in de hand hield. Het volgende oog-anblik echter zette zij groote schitterende oogen op en slaakte een zoo schrillen kreet van verrukking, dat. de waanzinnige verbaasd naar haar omkeek. Fanny evenwel las telkens en telkens weder met fonkelend oog en luid klop pend hart de weinige regelen, welke.het papier behelsde. Het was de schuldbekentenis van Edith Dornbach aan dokter Falkner, dien zij ge vonden had. De geslepen Fanny begreep terstonC de volle waarde van dit napier. Zij verborg het haastig tusschen ■ haar kleed en dacht na. De waanzinnige kon thans ongestoord haar brief aan de Koningin van Engeland voltooien. Fanny had iets anders te doen, dan zich om haar verpleegde te bekommeren. Zij overwoog op welke wijze zij het meeste voordeel kon trekken uit de schuld i-ekenteni*. De naam Liebenau haar bekend* trok terstond haar aandacht. In Lieben»* moest zij Koernatofski vinden. Nog wist zij niet, of haar voormalig» vriend in deze aangelegenheid haar vijanfl of haar vriend zijn zou, doch zij had li« goede vertrouwen in zichzelve, dat zij het*** ' in elk geval de slimste af zou zijn. Fanny dacht er geen oogenblik over ds ze schuldbekentenis aan de weduwe van dokter Falkner ter hand te stellen aan wi« zij toch van rechtswege behoorde. —Ik zou gek " zijn, drie-hond0**4 duizend gulden weg te werpe» mompelde zij. — Waarom heeft de domime vrouw niet beter onder de nagelaten papieren van haar man gezocht. Wie het geluk treft moet er partij van trekken. Zoodra i* mün driehonderdduizend gulden in den zak heb, ga ik naar Weenen. Hoera, dat zal een leventje zijn. De waanzinnige zag veifoaasd om en schudde afkeurend het hoofd, toen zij Fan ny eenige koddige luchtsprongen zag ni* ken. dio een circus-clown haar nauwelijks zou hebben verbeterd. — Het is voor mij niet om uit te houden dat men mij een krankzinnige tot gezel schap gegeven heeft' mompelde zij. . — Dat schepsel maakt mij geheel ner veus. Ik heb mij waarlijk in mijn brie* aan Hare Koninklijke Hoogheid verschrc ven. Dat gaat niet £_an. Zulk een groye schrijffout kan ik onmogelijk door do vin gers zien. Ik zal alles nog eens overschnj ven. En zij begon vlijtig den tien pagina» langen brief te copiëeren. Over één punt peinsde Fanny tevergeefs na. Zij begreep niet de geheimzinnige on derteekening der schuldbekentenis. — Edith Dornbach, zich noemende coTO tesse Helene Liebenau. Ze zou het liefst nog denzelfden avond haar Liebenau zijn-vertrokken, om doof behendige spionnen het geheim te doof gronden Want dat er een geheim bestond, daar van was Fanny overtuigd. Ook vervulde haar de brandende begeer te, om het geld in te vorderen, dat zij zie» onrechtmatig wilde toeëigenen. Tot haar groot misnoegen was zij gebon den en als zij met de Noorderzon vertrofc dan mocht zij nog verwachten, dat doK ter Grundmann haar de politie op den hals joeg en een ontmoeting met dé politie wilde zij in alle gevallen vermijdten. Zij besloot dus zich zoo te gedragen, dat zij op staanden voet zou worden heenge zonden. Den volgenden morgen stond zij niet op het voorgeschreven uur op, maar keerde zich nog eens behaaglijk in haar bed om. — Zijt ge ziek Bedlich, vroeg de hoofdbe waakster. — Neen, antwoordde Fanny geeuwendalleen moe. — Zoo, riep de hoofdbewaakster, boe8 wordende, lui ben je. De voorname damIwil je uithangen! Moet men je misschien een kop koffie op bed brengen en je dan* na bij het toilet helpen, freule? — Als ge er pleizier in hebt, hernart Fanny bedaard. — Nu houdt alles op! krijschte de vrou* woedend. Zulk een onbeschaamdheid i* mij neg in mijn geheele leven niet over*0 men en ik ben twee-en vijf tig jaar en ach* maanden oud. Ik zal dokter Grundmam1 eens vragen wat hij van zulk een verplee? ster zegt, die den halven morgen in haaf bed verl ui crt. Zij rende weg, terwijl Fanny's spptgB lach haar achterna klonk. De beminnenswaardige Fanny stond -11- en kleedde zich uiterst langzaam aan* Nauwelijks was zij hiermede klaar, °' dokter Grundmann liet haar roepen. -— Ik heb klachten over je gekregen* Redlich, sprak de arts streng. Ik wil, da* zooiets niet weerr gebertirt, anders neem t* geen verontschuldiging meer aan! . Nu opende Fanny de sluizen harer we' sprekendheid en stortte een woordenvloed over den dokter uit, welken deze vrucht" loos trachtte te stuiten. — Ik ben ook een mensch! krijschte ?M- Als ik geweten had, welk een hondenl» ven mij te wachten stond, dan zou ikv#» tienmaal liever naar de hel zelf gegaafl zijn, dan naar Trübenthal. Als het mijll heer niet bevalt, dan kan ik immers heen gaan. Liever wil ik steenen klcppsn d**1* hier den geheelen dag bij die gekken te zitten en mij door tien verschillende mel* schen te laten bevelen. Van de ■ hoofd** waakster wacht ik in het geheel niets % Zij is hier niets meer dan ik. En als 'K nog lang onder al die gekken blijf, -da1* wordt ik ook gek, Daarom zou ik nog l'e ver vandaag dan morgen gaan. De schoone Fanny zweeg.niet uit gebre* aan stof,, maar alleen, omdat zij adem *-* kort kwam. Op dit oogenblik had dokter G**uJJ*i mann slechts gewacht. —Ge zijt op staanden voet ontslag®?' Redlich! zeide hij streng. En ik wenseft dat ge binnen een half uur de inrichtin» verlaat. Fanny maakte, een spottende buiging* — De wenschen van mijnheer den &0f ter stemmen volkomen met de mijne ove» een, zeide zij zegepralend over haar ww slaagde list Zij • slingerde haar weinige plunje £ haar koffertje en was een half uur la*^ op weg naar Liebenau. ~ Sinds jaren was Fanny niet zoo vrooW geluimd geweest, want het kleine paP-e.f dat zij in haar kleed verborgen had, *ƒ* zekerde haar een toekomst vol glans \ rijkdom: haar stoutste droomen zouöeP eindelijk verwezenlijkt worden. --- Op een dwaalspoor geleld. Het Ijjk van Lisette Schouer wa» L schouwd geworden en het rapport » deskundigen stemde overeen met het *.. ste vermoeden van dokter VoDS0' moord door een sterke dosis blauwzujjj'j Be gedachten van den iongen arts C,j den zich thans bijna voortdurend rn«.iKe vermoorde bezig. Zelfs het bekoon'-U beeld van Helene trad voor het oogep"j in zijn £°dad_iten.wereld eex> wein'-* dien achtergrond. „jt Voor zijn oogen stond voortdurend afschuwelijk verwrongen gelaat der moorde. .£* Dag en nacht klonk hem haar i&s kreet in cle ooren: ,êD» — Edith Dornbach is mijn moorcl.tj' reS! Vloek over haar in alle eeuwigh? •$ Zijn begeerte, om het duistere f?*7*l^ te doorgronden, werd met iedereii^C en ieder uur grooter. Hij hield het .^ zijn heiligen plicht de vermoorde te ken. _ ,\ ---