Aan een Canadees Soldaat Kleine soldaat, je bent gevallen, dicht bij den Rijn in Niemandsland. Maar voort marcheren de duizendtallen Naar het kloppend hart van Nederland. Wat vrijheid was, leerden de boeken in Quebec of in Ottawa; Wat in een boek stond, moest je zoeken ver van je huis in Canada. Jex hebt haar eindelijk gevonden achter de bloesemhagen van Mei; Waar eens de donkre galgen stonden wapp'ren nu vlaggen, rij aan rij. En al lig je nu stil en onbewogen, en al schreit een moeder in Winnipeg (en ook ik kan haar tranen niet drogen, of ik nu duizendmaal „Vrijheid" zeg). Toch heb je je niet voor niets gegeven; En er bloeien bloemen op je graf, die, daar 't niet mogelijk was bij leven, nut Hollandsch moederhart je gaf. Leo van Breen --- De Luchtgave WE moeten lang wachten, voor de levensmiddelen, die tot op heden per vliegtuig zijn uitgeworpen, in ons bezit zijn. Nietwaar, lezer? Zoo denkt gij en zo dachten wij aanvankelijk ook. Nu zijn we geheel van mening veranderd. Men moet werkelijk een kijkje genomen hebben binnen de muren van dit wonderlijk bedrijf om tot de ontdekking te komen, dat er aan de distributie van deze goederen enorm veel vastzit. Wanneer men weet, hoeveel verschillende artikelen zijn uitgeworpen, dan begrijpt men dadelijk, hoe moeilijk en hoe tijdrovend het is om tot een billijke verdeling te komen, En daarom gaat het. Uitgeworpen zijn, 0.a.: doperwten, groene bonen, tomatensoep, pindakaas, tuinbonen, korenproducten, margarine, boter, toast, eiermeel, zout, suiker, mosterd, peper, meel, corned beef, roastbeef, jam, gist, kauwgom, sponzen, W.C. papier, cigaretten, servetten, zeep, kaas, enz. Van de meeste artikelen slechts kleine hoeveelheden, verhoudingsgewijs dan. Het is een hele drukte in het gebouw, waar Ir.Alting, geassisteerd door zijn vleugeladjudanten de heren Zwikker en v. d. Hoop, resideert. Uitsluitend voor de luchtgave werken hier op het magazijn 40 vrijwilligers. Voor de gaven van het Zweedse Rode Kruis zijn twintig man ingeschakeld. Een en ander staat onder controle van de C.C.D., die met 15 man werkt. Verschillende auto's zijn spontaan ter beschikking gesteld. Op Ypenburg werken ongeveer 1200 man. Het vervoer staat onder leiding van den heer Penning van v. Gend & Loos. Slechts 1/1000 van het uitgegooide voedsel gaat verloren. Wat uit de lucht komt in niet te distribueren toestand, door stukvallen enz. komt ten goede van de helpers, het 1.K.8., de ziekenhuizen, het spoorwegpersoneel en van diverse gemeenten in de omtrek, die tot nu toe gespeend bleven van Rode Kruis-gaven. --- Bij onze N.B.S. mannen GISTERENAVOND zijn we onze N.8.5.-mannen in het stafkwartier aan de Oude Delft een bezoek gaan brengen. We wilden eens precies weten wat er nu eigenlijk in dit gebouw, wemelend als een bijenkorf, omgaat. En we troffen het, want juist was een N.S.B.er binnengebracht, wien een voorlopig verhoor werd afgenomen. Dat dit direct gebeurt, is zeer juist gezien, want zodoende kunnen vergissingen nog worden voorkomen of in ieder geval onmiddellijk ongedaan worden gemaakt. De arrestant stond in de hoek van het vertrek, de handen netjes omhoog, zoals wij en zoveel anderen dat voor hen en hun Duitse soortgenoten hebben moeten doen. In een grote stoel de Commandant, jong, energiek en tot alles besloten. Wel moe. Onafgebroken hebben onze mannen dag en nacht dienst gedaan en het is hun aan te zien. Maar er is nu geen tijd voor rust, dat komt later weer. Het verleden van den gevangene wordt in grote trekken uiteen gerafeld. Laf en slap is de houding van hen, die van zolders en uit kelders te voorschijn werden gehaald. Ze hebben pas bedankt voor de N.5.8., of zij zijn door omstandigheden gedwongen lid te worden. Zij hebben nooit iets kwaads bedoeld. Kort en goed, ze begrijpen eigenlijk in het geheel niet, wat ze hier doen. Nu, dat brengt de Commandant hen wel aan het verstand. En nu de prognose gemaakt is en de houding van de arrestant ergelijk bleek, veroordeelt de Commandant hem, om te voet zijn lijdensweg naar de Geer af te leggen. „We doen dat," zo zegt hij ons, „om het publiek te laten zien, hoe ernstig dit alles is. Men mag niet vergeten, wat achter ons ligt, al is iedereen in een feeststemming". Hij zwijgt en we kijken rond in de kring van ernstige vastberaden gezichten. Hoeveel jaar Duitse gevangenisstraf zit hier wel bijeen? denken we plotseling. En dan, als het gejoel van de menigte, voor het gebouw, even verstomd is. denken we: Zeker, het volk leeft zich uit in gejubel, maar dat is de oppervlakte. Daaronder leven andere dingen. De ernstige dingen van een schrikbewind gedurende vijf lange jaren. Volgend tafereel. Twee jongens. Ze zijn gearresteerd, omdat zij een huis zijn binnengedrongen, waarin zich volgens hun zeggen een „moffedel" bevond. Heel kalm is het hierbij niet toegegaan. De bewoner van het pand heeft verzet geboden, er is geknokt en een hele ravage aangericht. „Wat wilden jullie daar?" vraagt de Commandant. „Knippe," antwoordt een der knapen. „Hebben jullie dat al meer gedaan?" informeert de Cmt. De jongens glunderen. Maar dat is geen oplossing. En die moet er komen, Recht in eigen hand.... hieraan moet paal en perk gesteld. De jongelui worden dan ook aan de politie overgedragen. Volgende patiënt. Een S.S.-man, een jochie van 17 jaar. „Hoe kwam je erbij, bij de S.S. dienst te nemen?" aldus de Commandant. „Ze beloofden je allerlei goeds,'' stamelt de knaap. Is dat een levenshouding? De Commandant haalt de schouders op en mompelt iets van „kinderspul". Afvoeren en de knaap verdwijnt naar de Geer. En zoo gaat het voort. De machine werkt en haar raderen malen kapot wat in ons land aan ongerechtigheid bestaat. ---