De vergadering van hedenochtend. Hedenochtend om 11 uur kwam de algemeene met-Russische commissie bijeen. Dit was de eerste zitting van deze commissie, welke aanvankelijk nog door Min. van Karnebeek werd gepresidieerd, en waarover het officieele communiqué o.a. het volgende mededeelt: Op voorstel van den Britschen gedelegeerde werd de verkiezing van Jonkheer van Karnebeek tot Eere-President bevestigd en werd Zijne Ex. cellentie R. j. H. Patijn gekozen tot president der niet-Russische commissie. De Britsche o-e--delegeerde verklaarde, dat dit voorstel hem eenerzijds werd ingegeven door de gedachte dat men dit verschuldigd was aan Nederland, als een bewijs van dank voor de aan de conferentie verleende gastvrijheid, anderzijds door het vertrouwen, dat hij stelt in de groote verdiensten van mr. Patijn. Jonkheer van Karnebeek droeg hierop het voorzitterschap over aan den heer Patijn, en dankte de gedelegeerden voor de vriendelijke wijze, waarop zij zijn taak hebben vergemakkelijkt. Hierop trok hij zich uit de Vergaderzaal terug Nadat de heer Patijn dank had gezegd voor de zijn land en hemzelven bewezen eer werd op voorstel van den Franschen gedelegeerde den heer Cattier, gedelegeerde van België tot vice-president benoemd. ' De Japansche gedelegeerde stelde vervolgens voor om sir Philip Lloyd Greame (Britsche Kijk) tot president der eerste subcommissie (privaat eigendom) te benoemen, den heer Alphaud (Frankrijk) tot president der twee ac subcommissie (schulden) en Zijne Excellentie Avezzana (Italië) tot president der derde sub-commissie (credieten). Dit voorstel werd aangenomen. Aangezien net tengevolge der verdeeling van het werk over drie sub-commissies noodzakelijk wordt een zekere coördinatie in den arbeid te brengen, werd besloten dat de president en de vice.president der commissie, te zamen met de drie presidenten der sub-commissies een bureau zuilen vormen, welke taak geheel administratief zal P*«K r? es!°,fen fat de President, mr. comKpCM*act..zal lre^n met de Russische ™» Te *™ De'"de heeft hij volmacht iïcïï? Tl™" de Russische Commissie voor te stellen, dat zij zich op dezelfde wijze zal or ganiseeren als de niet-Russische commissie n 1 door drie sub-commissies te vormen. Den Staten is verzocht geworden, vóór morgen de experts te benoemen die hen in de subcommissies zullen vertegenwoordigen. Deze deskundigen zullen onderling verwisselbaar zijn. Indien een delegatie tegelijkertijd plaatsvervangende deskundigen wenscht te benoemen, staat het haar geheel vrij dit te doen. De eerste sub-commissie zal morgenochtend om half elf bijeenkomen; de tweede sub-commissie morgennamiddag om half drie, de derde om vier uur. De heer van de Sande Bakhuyzen (Neder- ! land) zal optreden als secretaris-generaal der j niet-Russische commissie. --- Mededeelingen der Engelschen. Van Engelsche zijde werden ons nog de volgende bijzonderheden medegedeeld, nj. dat ieder der benoemde presidenten zijn benoeming aanvaardde met een korte rede, terwijl hedenmid. dag de namen van alle vertegenwoordigers in de verschillende sjib-commissies vanwege het secretariaat zouden worden gepubliceerd. Vervolgens had Prof. Struyckéh (Nederland) nog gevraagd, of eenig telegram was ingekomen van de Russische autoriteiten, waarin de samenstelling der Russische delegatie werd medegedeeld. De president zeide, dat er wel een niet-officieel telegram uit Moscou ontvangen was, waarin de namen van 5 heeren werden genoemd en pasfaciliteiten voor dezen werden verzocht. Aangenomen werd dus, dat eerlang wel een officieel telegram zou inkomen. De namen, voorkomende op het niet-officieele telegram zijn door den president in de vergadering niet medegedeeld. Van het secretariaat werd echter vernomen, dat daarin genoemd werden Litwinof, Rakowsky, Krassin, Krestinsky en Sokolnikof. --- De Fransche persconferentie. De Fransche gedelegeerde in de niet-Russische commissie, de heer Alphand, heeft hedenmiddag de volgende verklaring afgelegd voor de Nederlandsche en andere journalisten in het Persgebouw: Men heeft beweerd, dat er meeningsverschillen zouden bestaan tusschen de gedelegeerden, dat er één groep zou zijn, die tot eiken prijs zich met Rusland wilde verstaan, terwijl een andere groep dit tot eiken prijs zou wiüen verhinderen. Welnu, gij hebt gezien v/at daarvan waar is: wij zijn bij elkaar gekomen en wij bleken het allen met elkander eens te zijn! Wij willen ons met Rusland verstaan, omdat het niet toelaatbaar is, dat half Europa van honger omkomt, omdat het niet mogelijk is, dat een deel van de wereld weggevaagd wordt uit de beschaving. Maar tot eiken prijs kunnen wij ons met Rusland niet verstaan De moraliteit van het volkenrecht moet worden geëerbiedigd, evenals de belangen van onze landgenooten, die geloofd hebben in de handteckening van een groote Mogendheid en die dor hun bedrijf tot den bloei van het land hebben bijgedragen. Men heeft nu te Genua een proef genomen met de politiek. Deze is mislukt. Thans nemen wij een technische proef. Deze kan gelukken; zij kan ook mislukken. Maar indien zij ergens kans heeft om te slagen, dan is het zeker in de rustige vreedzame atmospheer van den Haag! --- De soiree in „De Twee Steden”. Aan de soiree welke Zaterdagavond in het hotel de „Twee Steden" door de perscommissie zal worden aangeboden aan de buitenlandsche journalisten die ter gelegenheid van de Haagsche Conferentie te 's-Gravenhage vertoeven, zullen o.a. medewerking verleenen Paul Collm die Fransche en Tholen en van Lier, die hngelsche liedjes zullen voordragen. Tot de soiree zijn o.a. uitgenoodigd de minister van Buitenlandsche Zaken en de leden van de Hollandsche delegatie. --- C. B. ËiJOÈNMAMv Vischhandel, TELEwFOON ÏS?DRD '£ Nieuwe Hollandsche Maatjes Haring --- ILiSSONfeIOoM fllctCSCtlE- STUT S"«»*Ï>A>«os | ööemropii f 22 en 28 Juni 13, 4, 5, 10 en 12 Juli Weeoen en Semmering 27 Juni LGoriias en Limpias 4 Juli flpper-fiostenrik 6 Juli EnganiD 6 Juli Beieren en Beroer Oberland B Juli Harz li Jüij | --- De R.K. Sportbeweging. Met eenige verbazing, ja met eenige ont- Sleltenis, heb ik het verslag gelezen van de Propagandavergadering, gehouden door "en R. k. Voetbalbond op Dinsdag j.l. Als ik uit het applaus, dat telkens de redevoeringen onderbrak, moet afleiden, dat "ten geestdriftig was voor Roomsch voetbalspel, dan ben ik uitermate verheugd j^er deze uiting van opbloeiend Roomsch !even. Het persverslag doet eventueel uitkomen, dat deze geestdrift oplaaide vanwege het gesprokene over het Roomsche v°etbarspel en dan is dit voor mij of *en bewijs van het groote redenaars-talent 'fes sprekers, in wie ik het dan jammer vind, dat zij zoo fel op voetbal zijn, of wel Jl^ is mij een bewijs, dat een groote menige toehoorders zich in de klauwen van het J'oetbalmonster bevinden, hetgeen ik zeer betreur voor onze maatschappij. Dit laatje wordt bij mij diepe droefheid, als ik beöenk-tfat deze toehoorders Roomsche mannen zijn. . Verleden Maandag had ik het voorrecht !" de Jaarvergadering van den Patronatenbond te Amsterdam te spreken over „Jeugd- vorming", waarbij ik als mijn ondervinding "lededeelde, dat de voetbalsport, en dus °°k de Roomsche voetbalsport, zooals die «lans als sport beoefend wordt, even erg 18 als de gevaarlijkste epidemie. ïk heb de H.H. Directeuren en commissieleden der Patronaten dringend verzocht, hun Jongens van het voetbal af te houden. Jaren lang heb ik veel aan sport mogen "?en; ben trots op de Olympische medaille, u'e mij werd uitgereikt. Jaren lang heb ik Selegenheid gehad sport te laten beoefenen |n heb deze, waar mogelijk, gepropageerd. Sport is heerlijk voor elk individu, als het 2e 1 f aan sport doet en dan is het ook een zegen voor de natie. Een volk, dat aan sPort doet, wordt behoed voor decadentie. D Een nog grooter zegen is het, als ons £°?msche volk die sport beoefent in eigen Roomsche vereenigingen. Wat evenwel als de pest is voor den Mensch en voor de maatschappij, dat is de sPort, die gespeeld wordt om den wedstrijd £n niet om de sport; de sport, die door engten vertoond wordt aan duizenden toeschouwers; de sport, die publieke vermakelijkheid wordt; de sport, die de Hollandsche gokzucht prikkelt. Dit is practisch alleen "et geval met het voetbalspel en daarom ,s het voetbalspel (sport is een te mooie "aam er voor) een ziekte, een volksziekte, "fe met man en macht bestreden moet worden. , Het is een ernstige ziekte, die niet mag "lijven voortwoekeren onder het motief ■■omdat onze jongens dan tenminste onder Boede leiding bezig gehouden worden!" Zij worden beziggehouden met iets, wat in 2ekeren zin even erg is als datgene, waardoor men de jeugd behoeden wil. Breng de jeugd in een frissche jeugd-or- Sanisatie, in een organisatie, waarover ik leerleden Maandag mocht spreken. Dan hebben ze geen behoefte aan het verkeerde '" het voetbalspel. . Het voetbalspel leidt thans tot den voetbalwedstrijd en tot een voetbalcompetitie, waarbij 22 jongens spelen en waarbij de rest langs het lijntje staat te kijken, zich staat op te winden, staat te flirten, staat c'garetjes te rooken (ook een pest), zich staat te verbeelden, dat ze ook aan sport doet. Het tegenwoordige voetbalspel, waardoor machtige velden en stadions met loges ltc-, (volgens dr. C. P. Gunning Hooge Scholen voor volksverwildering!), zijn ingericht, leidt tot beroepsvoetbal, waarmee we te zien krijgen, wat de oude Romeinen °ns te zien gaven bij de vechtpartijen der 2Waardvechters. Enkelen slechts, die het volk vermaakten met hun zwaardgevecht, nadat ze jarenlang hadden getraind en geoefend, waarvoor ze extra werden gevoed, 'erwijl het volk zelf in geestelijke, zedelijke er> lichamelijke verwording toekeek. . De voetbalcompetitie houdt de jongens 'n hun toch reeds zoo voor prikkels vatoren leeftijd week aan week gespannen er> ontneemt hun dikwijls de rust, noodig yoor hun harmonische ontwikkeling. De voetbalcompetitie met zijn oefenwedstrijden eischt te veel van den jongen speer, zoodat hartkwalen maar al te veel voorkomen. De voetbalwedstrijd brengt den ÏOngen speler op aller lippen; geeft hem een eigendunk naar aanleiding van iets, wat B'echts een medelijdend schouderophalen verdient. . De voetbalwedstrijd verruvvt, in zeden en "i manieren. Als wij Hollanders iets noodig hebben, dan is het fijnheid in omgang fn beschaving. Als er iets is, dat het aanleren dier beschaving, dat inleven in fijner pmgangsvormen in den weg staat, dan is "et de voetbalpompetitie. Dikwijls hoort "len ten voordeele van het voetbalspel aangeven, dat het de jongens van de straat «oudt. Ook is voor mij altijd nog de vraag °» men hier werkelijk tusschen twee kwaden wel het minste heeft gekozen. Natuurlijk zal men de jeugd iets moeten geven; men *an de jongens niet opsluiten, zij verlangen actie en bezigheid en deze mag men hun "iet onthouden. Men zoeke .evenwel de oplossing in verbetering van het jeugdwerk; men vervange de massa-opvoeding door individueele vorming, men voere in clubvorming met goedoverdachte dag-, week- en jaarprogramma's; men verzorge de lichamelijke opvoeding gelijk met de zedelijke en intellectueele vorming door Zweedsche gymnastiek en athletiek. Wil men daarbij voor een enkelen keer als afwisseling eens voetballen in de club, dan kan dit zijn nut hebben. De ouders en vereenigingsleiders zou ik willen smeeken ter wille van ons Roomsche volk de jongens weg te houden uit de verderfelijke voetbalwedstrijdsïeer en dus ook uit die Roomsche beweging. De leiders der machtige Roomsche sportbeweging zou ik willen vragen zich met dezelfde geestdrift, waarmee zij zich thans te goeder trouw aan de propaganda van het voetbal wijden, te geven aan de hervorming van ons in zeer veel opzichten achterlijke jeugdwerk. Ons Roomsche volk zal hun dankbaar zijn. H. L. F. J. DEELEN, Luitenant der Inf. --- De kleine Diplomate. 19 foms bleef de adem secondenlang weg en men vreesde, dat alles voorbij was. Tevergeefs beproefde men enkele huppels eener witte vloeistof tusschen de lipjes te bren- Sen. , De dokter had gezegd, dat hü het nog met koude doe*en en wasschingen wilde probeeren. doch aan den toon daarop hij dit zei. merkte ik wel. dat dit zijn laatste hoop en het laatste redmiddel was. Valentire nam het kind uit dc wieg en hield het omhoog. ..Laat mij u helpen. Valentine." verzocht ik. Valentine begreep mij! Zij wees mii niet terug, zooals de Aderen allen deden, doch liet mii de kleine helpen. . Wanneer ik er nog aan denk. dat ik het wichtje echt 'eelljk vond, cmdat het zoo dik was! Nu zou ik haar s°g wel drie maal zoo zwaar gewenscht hebben, opdat zij Ces te krachtiger tegen de ziekte bestand zou zijn. „De goede God zal mij haar wel laten." zei Valentine *eer. En neef Raoul en tante Anna, die eerst zeer ternedereeslagen waren en weinig hoop meer hadden, zeiden nu eVeneens: ..Zeker, houd maar moed, Valentine. Onze Lieve Heer zal u haar niet ontnemen, en dan de kleine is zoo flink en sterk. Wij herhaalden de wasschingen van uur tot uur en de flag verliep, zonder dat wij het merkten. Eerst toen het licht werd binnen gebracht, dacht ik eraan "aar de grootouders terug te keeren — ik liet mijn voornemen echter spoedig vaten toen de kleine met herrüeuwüPn aanval op hetjicyigst. tejearrmen^ad;, Ik kon het onmogelijk langer aanzien, het deed mii te veel pijn toe te zien hoe het kleine lichaam beefde en schokte van inspanning en snakte naar lucht. Had ik maar kunnen helpen, doch daartoe was ik niet in staat. Ik begon hevig te schreien en sleepte mij naar het venster. Leo nam mijn plaats naast het wiegje in. Even later kwam hij tot mij en sprak mij moed in. „Maar, Margaretha wees nu toch in Godsnaam verstandig. Het is toch nu den tijd niet om het hoofd te verliezen." Ik was zoo opgewonden, dat ik zelf niet meer wist wat Ik zeide: „Ach, Leo,— ons petekindje! wanneer zij eens stierf—l Ik mag er niet aan denken 't is alsof het ons beider kindje is !" Toen werd hij rood, ik geloof van kwaadheid, want dadelijk daarop antwoordde hij heel boos: „Waarom denkt gij slechts aan u-zelf?.... Denk aan de kleine, en aan de moeder— Kijk eensnaar Valentine dat is nog eens een vrouw 1" En werkelijk Valentine schreide niet. Hare oogen waren droog, Zij was er slechts op bedacht, datgene te doen wat noodig was en wat de kleine eenige verlichting brengen kon. En zij deed alles zoo rustig en zoo handig en de lippen der arme moeder bewogen zich gestaag, alsoi zij God om hulp en bijstand bad. Toen kwamen de grootouders. Eerst waren zij ten zeerste gebolgen, omdat ik hier naar toe gekomen was. doch toen zij zagen hoe het met de armen kleine gesteld was. vergaten zij ras hun toorn, en ik heb kalm met de anderen mogen waken. De kleine was ingesluimerd, de dokter vond haar beter. Tegen middernacht werd zij heel rustig, en ook ik viel in mün leunstoel ia een diepen slaap. .Toen ik ontwaakte behoefde ik Valentine slechts aan te topn om te weten, hoe het stond. De moeder zelf had zich geen rust gegund, haar gelaat W£>s bleek en afgemat, maar het straalde van geluk. «Het gevaar is voorbij," verzekerde zij ons met beslistheld. „Gij kunt mij gerust gelooven, ik weet het!" En werkelijk, toen de dokter tegen den morgen kwam, bevestigde hij het. wij zaten allen tezamen aan het eerste ontbijt en wii waren zoo tevreden en verlicht, dat wii allen het druk hadden met praten. Nu hield'grootmama zich niet meer met een strenge uitdrukking op 't gelaat de coren dicht, ja zelfs de vijftienhonderd franken van Leo waren vergeten! Qrootpapahad hem in zijne verstrooidheid zelfs gekust evenals de anderen en hij was niet meer norsch en streng voor hem. Des te beter 1 Want Leo heeft een goed hart. daarvoor sta ik borg. Geheel gerustgesteld en vroolijk zeiden wij elkander goeden dag en tot wederzien!" Het kleine roosje herstelde immers zichtbaar. ..Een sterke natuur!" zei grootmoeder en zij herhaalde wat neef Raoul gezegd had: „Ja, de Jupins zijn van een krachtig geslacht!" Eerst op den terugweg kwamen de alledaagsche zorgen weer voor den dag. Grootmama jammerde en vreesde voor besmetting, en grootpapa trachtte haar gerust te stellen met de woorden: „Och kom, dat is een goede leer geweest voor de toekomstige jonge moeder!" — Grootmoeder echter riep op tragischen toon: „Een leer, die zij wellicht met haar leven moet bekocpen!" Zij verbeelde zich, dat ik nu dadelijk ziek moest worden. Doch ik verzekerde haar, dat ik mij heel frisch en gezond voelde, en dat wanneer ik zelfs mazelen krijgen zou. deze ziekte met doodelijk is en dat ik daarbij nog het krachtige gestel der Juplns bezat. „Maar, gij ongelukskind, verbeeld u eens: wanneer gii nu ook eens die afschuwelijke roode Vlekken zoudt kTü- SEi'Jf11* ■* * Ada'bert de Marod zal binnen acht dagen hiet --- De Haagsche Conferentie. (Van onzen correspondent.) 's-Gravenhage, 21 Juni. De conferentie gaat voetje voor voetje vooruit, heel voorzichtig als een kindje, dat loopen leert, in een beijzelde straat. Men is blij als er geen ongelukken gebeuren, omdat men weet, hoe licht het kindje vallen kan. Evenzoo stemt (leze eerste week van de conferentie ons verheugd, ai blijft in ons voorloopig nog de angst voor de toekomst, want al is de gladde straat nu-nog stil en rustig, we weten, dat straks de Bolsjewiken zullen mee gaan loopen en vanuit Genua weten we, hoe enerveerend zulk pezelschap werkt. Het voornaamste werk van dezen dag bestond in de presidentskeuze niet alleen voor de met-Russische commissie, maar ook voor de dne sub-commissies, n.l. voor die van den eigendom, van de schulden en van de credieten. Zooals wij gisteren reeds berichtten, stond het toen reeds vast, dat een Nederlander met het presidiaat der niet-Russische commissie zou worden bekleed, terwijl Engeland, Frankrijk en Italië ieder het presidentschap van een der sub-commissies op zich zou nemen, en aldus is ook geschied, en daarmede is weer een constructieve kwestie opgelost. --- TELEGRAMMEN. De verklezlnz in lerland. LONDEN, 21 Juni. De nederlaag van de republikeinen bij de verkiezing in den Vrijstaat is volkomen. Van 128 candidaten, die reeds verkozen verklaard zijn, zijn er slechts 33 volgelingen van de Valera in zijn tegenstand tegen het Engelsch-lersche tractaat. Overal waar er een verkiezingsstrijd is geweest, zijn de candidaten, die tegen het tractaat waren, onderaan de lijst gekomen. LONDEN, 21 Juni. (Reuter.) De uitslag van de verkiezingen is 55 vóór het verdrag, 33 tegen het verdrag, 15 van de arbeiderspartij, 5 boeren, 10 onafhankelijken ,10 zetels nog onbekend. Een groote meerderheid vóór het verdrag is thans verzekerd. De Valera heeft een communiqué openbaar gemaakt nopens de nederlaag van de republikeinen bij de verkiezingen, waarin hij zegt, dat lerland, onder bedreiging met oorlog heeft gestemd, zooals Engeland wenscht, maar dat de lersche meening nog onveranderd is, en dat men nog steeds van meening was, dat Engelands rrroeilijMieden lerlands gelegenheden waren. De constitutie was slechts een ontwerp, en hij geloofde niet, dat de Dail Eirearm die zou aannemen, zooals zij thans luidt, omdat zij ongeveer o!ke eerlijke republikein van een openbaar ambt uitsloot. LONDEN, 21 Juni. (Reuter.) Dundalk, de eerste stad aan den vrijstaatschen kant van de grens, is vol Roomsch-Katholie-ke vluchtelingen uit Ulster, die mee eiken trein aankomen. Aan velen moest vannacht een onderkomen worden verschaft in het stadhuis, aangezien elk ander ledig gebouw reeds was opgevorderd te hunnen behoeve. De som gelds, die bijeengebracht is door de stedelingen voor steun aan de vluchtelingen, is op. Tweehonderd zijn naar het Werkhuis gezonden, waar zij worden onderhouden door de voorloopige regeering. --- De terugkeer van den prins van Wales. LONDEN, 21 Juni. Langs den spoorweg van Plymoiith tot Londen stonden vandaag aan alle stations menschen om den prins van Wales bij zijn terugkeer te begroeten. De trein minderde dikwijls zijn vaart, om de menigte in staat te stellen hem even te zien. Aan het Paddington-station te Londen verwelkomden hem de Koning en de Koningin, de koninklijke familie, bijkans alle ministers en het diplomatieke corps, en langs den heelen weg van het station tot Buckingham Palace juichte een geweldige menigte Tiem toe. Alle gebouwen waren versierd en een heldere zonneschijn beginstigde den intocht. Toen hij op het paleis aangekomen was, bleef de menigte cm den prins roepen, zoodat hij op het balcon moest komen om te bedanken voor de ovatie. Vele bossen rosé rozen, die vandaag op straat verkocht werden ten bate van de ziekenhuizen, werden in 's prinsen rijtuig geworpen. De verkoop van deze rozen is een jaarlijksche gebeurtenis en voor achten vanochtend waren er een millioen van verkocht door 20.000 meisjes. --- Take Jonescu overleden. ROME, 21 Juni. (Havas.) Take Jonescu is tengevolge van angina overleden. De naam van dezen Roemeenschen staatsman is vooral bekend geworden in den oorlog, toen hij als minister-president een entente-gezinde politiek volgde en Roemenië ten slotte voornamelijk door zijn toedoen de zijde van de geallieerden koos. In den laatsten tijd was hij in de politiek op den achtergrond gekomen. Jonescu was in 1858 te Ploesti geboren, studeerde in de rechtsgeleerdheid en kwam bij de balie. In de politiek gekomen, werd hij van liberaal conservatief. Tusschen 1891 en 1900, bekleedde hij eenige malen ministerposten en in 1917—1918 en van 1920 tot begin 1922 was hij minister van buitenlandsche zaken en tevens eerste-minister. Jonescu behoorde tot de eersten, die bij het uitbreken van den oorlog voor de deelneming door Roemenië eraan pleitten. Twee Jiaren later stond hij er met Bratianu ep, dat Roemenië de zijde van de Entente zou kiezen, om zijn nationale eenheid te kunnen verwezenli.ke". Hij behoorde tot de stichters van de Kleine Entente en tot degenen die het land ook in den vrede met de Entente solidair wilden laten blijven. --- Het proces tegen de soclaal-revolutlonnairen te Moskou. RIGA, 21 Juni. („T.'-) Vandervelde, Liebknecht en Rosenfelt, drie der buitenlandsche verdedigers der Russische sociaal-revolutionriairen, die eenige dagen geleden te Riga zijn aangekomen, hebben tot de arbeiders van de geheele wereld een oproep gericht, waarin zij verklaren: Dat het gerechtshof te Moskou geen acht heeft geslagen op de toezeggingen door de vertegenwoordigers van de Derde Internationale te Berlijn gedaan. Dat de Sovjet-regeering heeft verklaard, dat zij de te Berlijn gesloten overeenkomst niet bindend acht. Dat Boecharin uit naam van de Derde Internationale heeft verklaard, dat de te Berlijn gedane toezeggingen zijn ingetrokken. Voorts wordt verklaard, dat gevreesd wordt, dat het leven van de gevangen sociaal-revolutionnairen in gevaar is. Genoemde drie buitenlandsche advocaten hadden reeds verleden week het voornemen opgevat, Moskou te verlaten, doch werden hierin door de Sovjet-regeering verhinderd. Alleen toen zij daarop een hongerstaking (?) begonnen, liet men hen ongehinderd vertrekken. --- De Turksche gruwelen In Klein-Azië. LONDEN. 21 Juni. Miss Edith Wood, een lid van het Amerikaansche hulpcomité in het nabije Dosten, verklaart in een interview met den correspondent te Constantinopel van de „Christian Science Monitor", dat de toestand der Christenen in Malatia (Klein-Azië) nog slechter is dan die der christenen in Kharpoet. Omtrent de pogingen om aldaar weezen te hulp te komen, zeide zij, dat „de kinderen vaak reeds gestorven waren, voordat men hun namen had kunnen te weten komen. Eiken dag stierven er veertig a vijftig oudere vrouwen. Honger, ontbering en uitputting deden er hun werk, voordat de gedeporteerden te Malatia aankwamen. Stervende kwamen zij bij me. Voedsel en medicijnen baatten niet, hoe ik ook mijn best deed. Hun monden waren vol wonden en hun tanden vielen uit. Hun bloedende voeten zagen er verschrikkelijk uit. Te Malatia lagen de dooden overal in de straten en op de velden. De Turken deden niets om ze te begraven. Natuurlijk heb ik typhus gehad. Deportatie beteekent een zekere dood, en een veel verschrikkslijker dood dan uitmoording. Wanneer men deze dingen niet heeft gezien, Is het moeilijk te gelooven, dat zulke monsterachtige wreedheid en barbaarschheid in de wereld bestaat." --- BUITENLAND. ALGEMEEN OVERZICHT. Vier verrassende gebeurtenissen te vermelden heden. Geen wereldberoerende of zelfs ook maar individueel-zielschokkende, maar toch van beteekenis. Daar hebben we nu allereerst een erkentenis — de eerste! — over de mislukking der conferentie van Genua. Zij kwam gisteren van de lippen van den Franscr..u afgevaardigde Alphand, die .n de i-airesse-zaal te 's-Gravenhage aan de journalisten ronduit verklaarde, dat de „expérience politique" te Genua „op niets is uitgeloopet-'" (hoe geheel anders hebben we hierover tot dusverre hooren spreken 1), dat men met de „expérience technique" te Den Haag, dank zij de rustige en vreedzame atmosfeer aldaar, meer hoopte te bereiken en dat daartoe ook wel kans van slagen bestond. Zoo is dan blijkbaar — we bemerken dit ook uit de verslagen der buitenlandsche bladen — het journalistenonweertje overgedreven, zijn de donkere wolken der berichtgevers-ontstemdheid boven het hoofd van minister van Karnebeek vaneengescheurd en wordt thans nog alleen gesproken van zijn „zeer hoffelijke, zij het dan ook gestrenge, leiding." Maar o, die „Alphand terrible", van wien de wereld nu eindelijk eens de waarheid mocht vernemen omtrent het mislukken van het Genueesche experiment! Wat zal Lloyd George daarvan denken ? Want Genua — z ij n Genua, is toch de voorbereiding geweest tot Den Haag, en misschien — zeer misschien ! — biedt de Nederlandsche residentie een ietsje meer kans voor toenadering tusschen de twee groote elkaar bestrijdende elementen: Frankrijk en de Russische Sovjet-regeering. De vraag is slechts of men van beide zijden bereid is concessies te doen van beteekenis en vooral of van den kant der Russen die concessies eerlijk bedoeld worden. Men weet niet met wien men eigenlijk in hoofdzaak te doen heeft: met Tsjitsjerin, met Lenin, met Trotsky, met een ander, of met een volstrekt homogeeu-communistische regeering, die door de ontwikkeling der gebeurtenissen iets wijzer en gematigder geworden ofwel nog steeds aan hetzelfde illusionistische fanatisme leidende gebleven is. Dat zal intusschen weldra blijken. Evenals de mate van eensgezindheid, die er op dit punt bestaat tusschen Frankrijk en Engeland. Onmiddellijk na het samenzijn van Poincaré en Lloyd George te Londen kreeg de wereld de gebruikelijke verzekering te hooren omtrent de roerende eenstemmigheid, die zich op elk terrein der groote actueele vraagstukken van internationaal politiek karakter had geopenbaard tusschen de beide staatslieden, en Doumergue, voorzitter der Senaatscommissie voor Buitenl. Zaken, heeft die verzekering gisteren tegenover zijn collega's nog eens herhaald. Doch ziet, daar komt nu — en dat is de tweede verrassing — de diplomatieke redacteur van Havas mededeel en, dat het Britsche ministerie van Buitenl. Zaken het in den loop der vorige week noodig heeft geacht tot de Fransche regeering eenige nota's te richten, in ééne waarvan nogmaals wordt uiteengezet, dat Engeland tegen elke afzonderlijke actie gekant is bij de toepassing der vredesverdragen, overeenkomstig de beginselen, reeds vroeger door de Britsche regeering aangegeven naar aanleiding van de bezetting van Frankfort. Men vraagt zich af: waartoe deze demonstratieve nota, indien op dit punt tusschen beide minister-presidenten, die met elkaar immers meer dan drie uur onder vier oogen gesproken hebben, volkomen eenstemmigheid is bereikt? » Lloyd George's ambtgenoot Balfour — voor Buitenl. Zaken — heeft gisteren in het Hoogerhuis een vrij gevoelig échec geleden, doordat een motie van Islington inhoudende de verklaring, dat het mandaat over Palestina in strijd is met de beloften der regeering aan de Arabische bevolking en waarin werd aangedrongen op uitstel totdat een wijziging tot stand zou zijn gekomen, in weerwil van Balfour's verdediging, aangenomen werd met 60 tegen 20 stemmen. Nu verluidt weliswaar dat deze nederlaag der regeering geen politieke gevolgen van binnenlandschen aard hebben zal, doch het is toch mogelijk, dat de politiek der regeering inzake het mandaat er door zal worden beïnvloed. Balfour noemde de tegenwoordige mandaatpolitiek voor de Arabieren gunstig, en brak daarbij een lans voor het Zionisme, voor de welverzorgde vestiging — onder Britsche bescherming — van de Joden in hun eigen .tehuis", Palestina. Engeland denkt er niet aart Arabieren of Joden fe tyranniseeren of hun op hinderlijke wijze een drukkende macht te doen ge voel en, doch is één en al bezorgdheid voor Joden en Arabieren. Natuurlijk — doch dat behoefde Balfour er niet bij te zeggen — in het belang van zijn eigen politieke macht in het Oosten. Maar zelfs dit motief In aanmerking nemende, achtte de meerderheid van het Huis die mandaten-politiek een blok aan het been van John Buil en liet Balfour met zijn verdedigingsrede in den steek. lets wat, ondanks de houding van het Hoogerhuis, Groot- Britannië tegenover Joden en Arabieren in het Oosten toch niet zal kunnen en mogen beproeven zonder zijn eigen positie daar te ondergraven. Een andere vraag is — doch deze zal Islington bij 't indienen van zijn motie .waarscnij! ijk r.i;t overwogen hebben — of door het onder Britsen mandaat en protectoraat ver-Joodschen van het Heilige Land, de belangen der Christenen daarginds niet ernstig benadeeld zullen worden ter wille — van de Engelsche politiek. Het wachten is op de voltooiing der vierde verrassing: op de rest der uitslagen van de lersche verkiezingen, die reeds gisteren niet minder dan 85 overwinningen voor de voorstanders van het Engelsch-lersche verdrag hadden opgeleverd (want ook de Arbeidersfroep, de Onafhankelijken en die van den oerenbond worden tot de voorstanders gerekend) tegenover slechts 33 voor de tegenstanders ervan. Ziedaar een sprekende over- Iwinning voor Collins en de zijnen en een gevoelige nederlaag voor De Valera. Deze 1 laat dan ook een vrij somber klinkend commuqué verspreiden, waarin hij — natuurlijk in lijnrechte tegenstelling met de Engelsche bladen, die spreken van een vrije beslissing — gewaagt van een stemming onder bedreiging met oorlog en van den plicht der leren om te blijven bidden, opdat Engeland in zulke moeilijkheden moge geraken, dat de republikeinen nog een kans krijgen om hun idealen te verwezenlijken. Intusschen zal de einduitslag dezer verkiezingen wel geheel beantwoorden aan het verlangen, uiigedmkt in het jongste gemeenschappelijk herderlijke schrijven van de lersche bisschoppen, dat kan ivorden saamgevat in deze formule: «vrede !in lerland door tevredenheid met het bereikte 1" --- 6e HOOFDSTUK. De groote man is tusschen onze vier muren, en onzi vier muren herbergen nog meer hooge gasten! ren eerste zijn oom en tante uit Rouaan gekomen! Die 2ijn zeer rijk en zij zouden zeker doorgaan voor Croesussen, inhien hun optreden niet zco eenvoudig ware. Ook mijn nichtje Marie-Louise uit Rouaan is er: die krijgt als huwclijksgift honderdduizend franken mee en heeft hoeden en japonnen in alle mogelijke kleuren en vormen. Haar oogen zijn een beetje te roud en haar wangen te dik, en zij is ook zeer eenvoudig. Met den heer Adalbert de Marod is dit heel anders. Mij moet altijd met het een of ander opzien baren. Hoe heeft Leo dat zoo kunnen raden zonder hem te kennen! Hij is overigens wel zeer onderhoudend. Hij ziet de zaken in, zooals ze zijn en noemt ze bij den waren naam. Volgens hem is de wereld heelemaal niet mooi! Gevoel is ballast, dat men over boord moet gooien. Juist als verdroogde bloemen, wanneer het cok al moeilijk valt. Wat moet men daarmee doen? Men moet het leven nemen zooals het is. en men moet trachten het zich zoo aangenaam mogelijk te maken. Men amuseert zich immers ook nu non — als is dit niet meer zooals vroeger— maar het is toch' altijd beter dan zich te Vervelen. 'Wordt vervolrzd) ---