— AMEKICAN HOTEL. — LEIDSCHEPLEIN —o— AMSTERDAM Hdtel en Caié-Restaurant va i den Eersten Rang Zilen voor Feestmaalt'jdcn, Vergaderingen, enz --- Bij gelegenheid van een eeuwfeest... Francois Veuillot schrijft ons uit Patijs: De eeuwfeesten zijn tegenwoordig in de mode. Schier iederen dag wordt een nieuw gevierd. Men zal niet kunnen volhouden, dat al deze gedenkdagen van groot belang zijn; verscheidene immers roepen voor een oogenblik slechts de herinnering terug aan een lang vergeten persoon, die na de feestelijkheden weer verdwijnt in den donkeren nacht der vergetelheid. Andere eeuwfeesten zijn daarentegen mijlpalen op den weg der beroemdheid. Toen het voor enkele weken, honderd jaar geleden was dat Maurice Meignen geboren werd, is die dag slechts opgemerkt en gevierd door een paar honderd 'volgelingen en vrienden. Tijdens zijn leven heeft hij niet veel rumoer gemaakt en zijn beroemdheid is van heel bescheiden omvang. Mijn lezers kennen dezen man wellicht in het geheel niet. Ze kunnen gerust zijn. er zijn duizenden Franschen, die ook nooit van hem gehoord hebben. Maurice Meignen is het model van een a oeidzaam es edelmoedig katholiek. Deze nederige en zoo weinig op den voorgrond tredende persoonlijkheid speelde een belangrijke rol in de ontwikkeling der katholieke sociale actie. Hij gaf zijn fceste krachten bij den aanvang en tijdens de voortzetting van een werk, waarvan wij thans de vruchten plukken. Hij was in zijn leekenkleed een religieus. Hij behoorde tot een Congregatie, gesteld onder de bescherming van den H Vincentius a Paulo, welke in 1833 door Ozanam en tijn vrienden was opgericht. Oza; a n vereenigde zijn eerste medehelpers tot een kleine groep, welke slechts een der vele vormen was van de Maria Congregatie Dit feit als uitgangspunt nemende kunnen wij langs een onafge broken reeks van plannen, die allen In elkander sluiten, afdalen van de moedige en godvruchtige katholieken, die de verschrikkingen van de Terreur hebben meegemaakt tot de arbeidzame katholieken van de vorige generatie. Deze laatsten, van wier werken zij thans nog den invloed ondervinden en die zij in de toekomst ook trachten na te volgen, hebben hun kracht en macht ontleend aan hen, die het oude Christelijke Frankrijk overleefd hebben Na de revolutie ontstaken weinige moedige en geloovige katholieken, als sectie van een Maria-_ Congregatie, eenige brandpunten van godsdienstig leven. Een van deze secties legde zich bijzonder toe op de studies die geschikt waren om belangstelling te wekken bij de jongere katholieken. Onder deze jongelieden bevond zich Ozanam, die hier de geestelijke schatten uitdeelde, waarvan zijn ziel vervuld was Hij organiseerde liefdadighelds. bezoeken, waarvan het verheven doel een a"ost^ laat genoemd kan worden. Hieruit ontsto d hel HeMewerk tot bescherming van de volkskiimeien Tu^chen deze weldoeners der armen en bc schermers der jeugd bevond zich een man, gloeiend van ijver en vol zelfverloochening, die zich in zijn priesterschap geheel wilde toewijden aan deze lieidewerken. Deze man Le Prévost geheeten, stichtte een congregatie voor priesters, bijgestaan door broeders, de laalsten als leeken gekleed, welke zich ten doel stelde hulp te verschaffen aan deze twee nieuwe ondernemingen. Een der leden nu van deze congregatie, die weldra bloeide en zich uilbreidde, was een eenvoudige broeder, maar een man met ondernemingsgeest en een groot hart, Maurice Meigner geheeten. Zoo zijn wij genaderd tot den man, wiens honderdsten geboortedag weinige dagen geleden gevierd is. Maurice Meigner vereenigde in zich de deugden van de vorige generatie met de wenschen en de zorgen van het volgend geslacht. Hij volvoerde een schijnbaar eenvoudig plan: hij stichtte als aanvulling van het kinderpatronaat een vereeniging voor volwassen mannen. Eenige jaren voor het uitbreken van den oorlog van 1870. stichtte hij midden in de arbeiderswijk Montparnasse zijn .ordedes travailleurs". Hij had er zelf de leiding;het werd een model inlichting, waarvan hij de ziel werd en waarop het stempel van zijn persoonlijkheid altijd zou gedrukt blijven. Toen barstte de vreeselijke oorlog van 1870 los, de nederlaag volgde. Katholieke ollfcieren, die in Duitsche gevangenschap waren geraakt en daar veel nagedacht en gebeden hadden vatten het plan op, het verdoolde volk met de Kerk fe verzoenen. Zij zochten een middel, dat, zoowel de intellectueelen ais de arbeidersmassa zou beviedigen. Door middel van godsdienst en naastenliefde wilden hij in alle rangen van het volk een keurbende van stoere werkers stichten. Maurice Meignen. intusschen, zocht jongelieden om hem behulpzaam te zijn bij zijn weik, om het in heel het land bekend te maken. Toen zorgde de Voorzienigheid voor een ontmoeting msschen den nederigen broeder en de beide officieren, Albert de Mun et la Tour du Vin. Moet ik nu nog verhalen wie de eigenlijke stichters waren van de „cercles catholiques d'ouviers" waaraan de naam van Albert de Mun onafscheidelijk verbonden is ? Wij zijn de huidige periode genaderd. Het werk der „Cercles is *de oorsprong van de huidige katholieke sociale ideeën, welke thans in de „Semainesine catholiques" het voorwerp van bespieking uitmaken en zoozeer de geestdrift opwekken: het werk der Cercles dat een uitstekenden aibeiderstand smeedt, heeft het christelijk syndicalisme doen ontluiken, hetwelk thans zoon groote vlucht genomen heeft. Moge men nimmer vergeten, dat de grondgedachte omslaan is in het hart van een nederige religieus, leider van een arbeiderskring, leerling van den grooten liefdadige katholiek, die leefde aan den vooravond der laatste revolutie. Heeft men niet goed gedaan met den hondersten verjaardag der geboorte van Maurice Meignen te vieren, zij het dan ook in gesloten kring, en was het niet goed, dat ik u er over schreef ? --- De eerste president der Duitsche Republiek. Onze Berlijnsche correspondent schrijft, d.d. 6 November: Den 9en November is het vier jaar geleden, dat Keizer Wilhelm II zijn geslagen legioenen, die in opstand waren gekomen, verliet en afstand moest doen van den troon. En vier jaar is het geleden, dat Scheidemann op de trappen van het Rijksgebouw de republiek uitriep. Dit vierde jaar republiek heeft in het teeken gestaan van de zoogenaamde politiek der vervulling, van politieleen moord, van politieke processen en van den afgronddiepen val van de mark. Het wereldgebeuren van 1914 af, met zijn catastrophale gevolgen voor Duitschland, maakt dat thans de republiek, gedeeltelijk geheel schuldeloos, een zwaren stand heeft. Of haar politiek of financieel bankroet nog te vermijden is? Zij staat eigenlijk alleen sterk daardoor, dat geen mensch zich kan voorstellen, wat na haar zou moeten komen, tenzij een toestand van grenzenloozen chaos. Wat dit jaar in Duitschland gebeurde, is hier ter plaatse uitvoerig geschetst. Op dezen vierden verjaardag der Duitsche republiek meende ik dan ook afstand te kunnen doen van een jaarrelaas vol onverheugenswaardige dingen en een korte schets te geven van den eersten president der republiek, die veertien dagen geleden door den Rijksdag uit zijn provisorium werd verlost en die definitief tot Juli 1925 tot president werd benoemd. Friedrich Ebert werd 1871 geboren, in de dagen, toen heel Duitschland jubelde over de zegepraal op Frankrijk, toen in Versailles juist was uitgeroepen het nieuwe, imperialistische Duitsche Keizerrijk. Geboren werd hij in een der oude, nauwe straatjes, in het oeroude gedeelte van Hcidelberg. Niet direct een proletariër-zoon. Maar zijn jeugd en omgeving waren tcch schamel en vrijwel behocltjg. In ieder geval stond hij als „onterfde" buiten het groote kunst- en v/ctenschapsleven in Heidelberg, buiten het daarmede annex vlotte studenten-leven met al zijn praal en veel verkwisting, zooals het zich vooral in Heidelberg altijd manifesteerde. Als veertienjarige verlaat hij de Volksschool. Hij komt in de leer bij een zadelmaker. In het huisgezin Ebert heerschte reeds socialistische geest. In Fritz was het reeds erfenis. De Ebert's waren katholiek; het socialisme dreef hen uit de Kerk. De jonge Fritz was reeds dra dissident. Hij las alles, wat los en vast was, veel onrijps en groens en zoog geest en ziel vol met sociaal-democratische ideeën en idealen. En alles in het geheim, want Bismarck regeerde toentertijd fel met de uitzonderingswetten tegen de socialisten in zijn geweldige vuist. Wilhelm II opent met groote gestie een „sociale aera". Bismarck moet gaan. De sociaal-democratie is vrij. En de jonge Ebert stort zich hals over kop in het partijleven. Als „Wanderbursche" gaat het nu door heel Duitschland. Deze tijden eindigen in Bremen. Daar wordt hij. redacteur van de „Bremer Bürgcrzeitung". Jaren vergaan incidentloos. Hij koopt een herberg. En daar aan de witgeschuurde tafels is hij partijman. Zijn genooten kennen en waardeeren hem. Hij wordt lid van den gemeenteraad en arbeiders-secretaris. Vijf jaar later zit hij al in het hoofdbestuur der partij. Het burger-manneke met het zwarte sikje blijkt een kracht. Zijn specialiteit is organiseeren. Eerst in 1912 komt hij in den Rijksdag. Zijn eerste rede was een onbelangrijk praatje bij de postbegrooting. Als hem toen iemr.nd had voorspeld, dat hij na zes jaren reeds de opvolger zou zijn van Wilhelm 11, dan zou hij wel gekeken hebben als anno 1794 de artillerie-luitenant Bonaparte, wien een profeet de Keizerskroon voorspelde. Met den vermoorden Haase werd hij leider der partij na Bebel's dood. Hij stond op den rechtervleugel der partij. In 1914 gaat hij aceoord met de oorlogspolitiek der Duitsche regeering. De partij volgde hem. Na een paar jaar scheuren de radicalen zich los. Ebert probeert met Scheidemann practisch te werken in verbinding met Centrum en democraten. Met Erzberger werkt hij hoortsachtig voor de vredesresolutie. Kort vóór het einde van den oorlog wordt hij voorzitter van de almachtige hoofdcommissie van den Rijksdag. Toen de van ouderdom versufte Hertling het roer van staat aan Prins Max overgaf, vroeg deze Ebert om raad. Prins en socialist begrepen elkaar in een tijd, dat de catastrophe reeds onafwendbaar was. Ebert wordt genoemd als eerste staatssecretaris van het parlementaire regime. Hij blijft echter op den achtergrond, wil de teugels der partij bij den te verwachten stormen zelf in de hand houden. November 1918 breek aan. De politieke hemel is zwart van ontij. Ebert tracht herhaaldelijk de regeering van den ernst der situatie te overtuigen. In Kiel breekt de revolutie uit. Onheime- Mjk snel breidt zij zich uit. Ebert is bij Prins Max. Hij dreigt, dat de socialisten uit de regeering zullen treden, als de keizer niet direct af-lankt. De prins is het er mee eens. Hij wil naar het hoofdkwartier, om den keizer tot troonitstand te brengen. Ebert belooft nu, zijn partij erug te houden. Hij beloofde te veel. De bewe•;ing ging reeds boven zijn hoofd. Den 9en November viel Berlijn. Ebert naar prins Max en eischt een sociaal-democratische Rijksregeering. Max treedt af en benoemt, terwijl alle ministers toestemmen, Ebert tot Rijkskanseüer. Hij blijft het één dag. In een ministerraad had hij een dépêche voorgelezen uit het hoofdkwartier: de wapenstilstand moest direct worden onderteekend. De ministers wilden geen stelling nempn. Toen handelde Ebcrt alleen en beval, dat de wepensti'stand moest worden gesloten. Het Kabinet verdween van zelf. De raad der volkscommissarissen werd gesticht. Ebert was voorzitter. Doornige weken begonnen. Uiterlijk leek de sociaal-democratie één. Innerlijk was zij 't niet Liebknecht eischt de dictatuur van het proletariaat. Ebert werkt democratisch in de richting der nationale vergadering. Dan oproer in Berlijn, Kerstmis 1918. Januari 1919. De onafhankelijken treden uit den raad der volkscommissarissen. Zij vormen een tegenregeering. De regeering Ebert-Scheidemann vecht om haar bestaan, Ebert, de „bloedhond" bovendien nog om zijn hoofd. Zeven dagen duurt den kamp. Dan wint Ebert. Noske bezet Berlijn. De verkiezingen voor de constituante verloopen rustig! Ebert legt zn ambt in de handen van de souvereine volksvertegenwoordiging. Hij wordt provisorisch president der republiek en Augustus "1919 legt hij in handen van Fehrenbach den eed op de grondwet af. Het presidentieele leven blijft zorgelijk. De aanhangers van het oude regime maken Ebert en vooral diens vrouw op alle mogelijke wijzen belachelijk. Laster sluipt. Maar dit alles stuit af op den spreekwoordelijk geworden tact van Ebcrt, die gereserveerd leeft als een monnik. Thans is hij, zonder uitzondering, bij iedere partij (behalve bij de communisten) in de hoogste achting en is populair bij de massa. In zijn persoon heeft hij respect afgedwongen voor de republiek. En dit is wel het grootste resultaat van zijn voorbeeldige ambtsvoering, dat de republiek, hoe ziek zij ook moge zijn en hoe zwak nog, toch niet meer het object is van hoon en spot, noch in het buiten- noch in het binnenland. --- Het credietvraagstuk van Oostenrijk en de positie van mgr. Seipel. Onze Weensche corresp. schrijft: Oostenrijk staat voor de beslissing: zijn of nietzijn. Men denkt aan een koorddanser, die een bravourstuk waagt om zn huishouden te redden. Eenmaal op 't koord in de duizelingwekkende hoogte kan bij niet meer terug, 't Is hard. Zal Oostenrijk den harden weg opgaan ? De partij der Groot Duitschers, de boerenpartij en d epartij der Christelijke Socialen staan tegenover de Sociaal-Democraten, beier gezegd tegenover de leiders der Sociaal Democraten. Verwonderen doet 't ons eigenlijk niet, dat dezen scherpe oppositie voeren tegen de overeenkomst Van Geneve. Oostenrijk maakt beslist geen uitzondering op de feitelijke treurige verschijnselen van ons parlementair stelsel, dat de oppositie een voorslag,- al is hij ook van het grootste gewicht en al gaat 't ook over het politieke zijn of niet-zijn, reeds daarom bestrijdt, omdat hij vau den anderen kant komt. En nu is aan dien anderen kant feitelijk de persoon eens katholieken priesters, Dr. Seipel, de hoofdfiguur der burgeilijke partijen. Daarbij komt, dat 't natuurlijk niet aangaat, bij 't groote herstellingswerk de zware offers hoofdzakelijk op de toch al zoo verzwakte schouders der middenstanders te laden; ook de arbeider zal offers moeten brengen, niet alleen voor zijn leideis, zijn stakings- en organitatie-kas, maar ook voor het algemeen welzijn. En wat nog wel meer gevreesd wordt het kruidjeroerme-niet de „democratische vrijheid" —ik heb nietgezegd bandeloos held! —zal wel paar slagveeren moeten laten. Dr. Seipel is zeker een man van gezonde democratische princiepen, heel zijn politiek-sociaal leven leert dit, een man die met buitengewone wilskracht en kloekheid onvervaard het groote doel, de levensvatbaarmaking van zijn bloedarm vaderland nastreeft ten koste van zijn gezondheid, misschien van zijn leven — hij lijdt ernstig aan suikerziekte — dat verhindert echter niet, dat hij bij zijn thuiskomst van Genève als landsverrader werd begroet door de sociaal-democratische oppositie onder leiding van denzelfden bondsminister Seitz, die voor twee jaar verklaarde: „Wat ? Hoogverraad? Wanneer de redding van den staat op't spel staat, ken ik geen hoogverraad 1" Zonder krediet is Oostenrijk niet te redden en krediet zonder kontróle is nu eenmaal niet denkbaar. Het zou echter onbillijk zijn, dr. Seipel voor te werpen, dat hij meer kontróle heeft aanvaard dan absoluut noodzakelijk is. Hoofdpunten van het reformatie-program zijn : vereenvoudiging van het Oostenrijksch bestuursapparaat, inkrimping van het beamtenwezen, overdracht van passieve staatsondernemingen, verhooging van alle belastingen, Men rekent voor 't jaar 1923 met uitgaven: 9,123 billioen papier kronen = 627,9 millioen goudkronen ; inkomsten : 4,587 billioen papierkronen = 305,8 millioen goudkronen. Een deticit dus van 4,536 billioen papierkronen of 322,1 millioen goudkronen. Ondanks deze voor Oostenrijk enorme sommen beweren de Sociaaldemocraten, dat 't ook wel gaat zonder buitenlandsch krediet en dus zonder buitenlandsche controle. Men legge'beslag op de Oostenrijksche kerkelijke goederen en op de helft van het kapitaal der bankiers en kapitalisten, de arbeider van zijn kant zal in plaats van acht uur negen uur werken en de rekening klopt. „Ik sta of val met mijn program", heeft de bondskanselier Seipel gezegd. Zelfs is hij van plan, zooals ik uit goede bron verneem, nieuwe verkiezingen uit te schrijven, indien zijn werk moedwillig wordt gesaboteerd. Een bewijs, dat hij verreweg het grootste gedeelte van het Oostenrijksche volk achter zich voelt. Of niet groote internationale gebeurtenissen Oostenrijks herlevingsproces zullen storen, is een andere vraag. Het ontwerp-statuut van de nieuwe circulatiebank is Dinsdag 7 Nov. bij het parlement ingediend. Het aandeelenkapitaal ten bedrage van 30 millioen zal in' goudkronen en niet in Zwitsersche franken moeten worden betaald. De bank wordt gevestigd, zoodra 15 millioen gestort is, terwijl de rest binnen een half jaar na de vestiging moet worden gestort. Het algemeen bestuur van de bank bestaat uit een president en 13 gekozen leden, van wie minstens 9 Oostenrijksche onderdanen moeten zijn. --- De Rumeensche kroningsfeesten. Onze correspondent te Budapest schrijft: Eerst laat was men in staat nader over de Rumeensche kroningsfeesten in de vroegere Hongaarsch - Siebenburgsche residentie - stad Karlsburg (Gyulafehérvar Alba luiia) te schrijven, wijl de post en telegrafie tijdens de fees-. ten door de censuur van de buitenwereld waren afgesloten. Tienduizend vreemden, hoofdzakelijk Hongaren, werden over de grens gezet, wat hier natuurlijk veel verbittering wekt. De kroning vond plaats in de historische, Siebenburgsche residentie, dus nieuw-Rumeensch gebied, als symbool voor de eenheid tusschcn Oud- en Nieuw-Rumenië. De politieke oppositie-partijen van Siebenburgen en Bessarabië schitterden echter door afwezigheid, „wij! ze", zooals 't in een oproep luid.t, „de door bedriegerijen en terror ontstane liberale regeeringsmeerderheid niet als werkelijke vertegenwoordigster des volks erkennen." Eveneens opvallend is het, dat de pauselijke nuntius en de hooge katholieke klerus niet aanwezig waren. De houding van het Siebenburgsche volk dwong de Bukarestsche autoriteit tot opvallend sterke militaire veiligheidsmaatregelen. Twee divisies waren in oorlogsuitrusting en de stad was met een drievoudig» veiligheidscordon afgesloten. ledere vreemde moest zich een< . in de week bij de politie aanmelden, 10.000 [ vreemden zette men over de grens. De correspondent van de „Daily Express" Lucien Arthur vertelt, dat hij bij zijn aankomst in Rumenië onmiddellijk naar de politie werd gebracht en zich alleen onder geleide van twee soldaten en een defectief op straat mocht begeven. Maatregelen, die aan het oude Rusland herinneren. Alles gevolgen van het „vrije bestemmingsrecht" der volkeren! Of de schitterende kroningsfeesten de volkeren van Oud- en Nieuw Rumenië dichter bij elkaar hebben gebracht? --- Verdere onthullingen over de communistische samenzwering in Hongarije. Onze correspondent te Boedapest schrijft: Sinds mijn bericht van den 28 Sept. over de geheime organisatie der communisten, heeft de politie nog meer materiaal verzameld. Het blijkt, dat de geheime organisatie zich ook over de provincie, vooral in de industriestreken, vertakt en wel onder de bescherming der sociaal-democraten. Uitgangspunten zijn vooral de steden Debreczen, Miskolcz en Oedenburg. Onmiddellijk na de gevangenneming van het centrale bestuur in Boedapest, zond de Wcensche „sovjet-leiding" een geheimen koerier naar genoemde steden met de opdracht: „zich niet bang te laten maken, het hoofd niet te laten hangen, door te werken in de door Weenen tot dusverre aangegeven richting". Deze koerier, een Poolsche jood, met name Urbanovics, werd door de Hongaarsche politie opgepikt. Hij was in het bezit van 3000 dollar en 10.000 sokol, een aardig propagandasommetje althans voor Middel-Europeesche begrippen. Interessant, dat 80 pCt. der gevangenen individu's zijn uit den tijd der Hongaarsche commune, later door Horthy's amnestiebevel op vrijen voet gesteld. Men vond bij hen ook juweelen en kunstvoorwerpen uit dien beroemden socialisatie-tijd. Allen werden goed betaald. Van idealen alleen kunnen ook communisten niet leven. Het onderzoek wordt voortgezet. --- BINNENLAND. BINNENLANDSCH MISSIEWERK IN DE DRENTSCHE VENEN. Van uit de Drentsche venen steeg verleden jaar een noodkreet op om hulp voor de arme bevolking. Katholiek Nederland heeft duizenden guldens geschonken in voeding, kleeding en geld! Opnieuw weerklinkt een noodkreet uit de venen. Doch thans niet om hulp voor het lichaam, neen, voor iets van meer waarde, om hulp voor de ziel. De parochie Barger-Compascuum, een afgelegen armelijk veengehucht, wordt gedwongen een nieuwe kerk te bouwen, daar de kerk en pastorie voor bijna een halve eeuw zoo primitief mogelijk in hout neergezet op den drassigen veenfeodém, totaal zijn vergaan. Het houtwerk is geheel en al rot, geen verf zit er meer op en kan om die reden er ook niet meer op aangebracht worden; de goten hangen er bij en zijn niet meer te herstellen; geen vloer ligt meer recht en geen deur sluit meer, daar het veen steeds zakt, waardoor de koppen der palen, waarop kerk en pastorie rusten, bloot komen te liggen, gaan rotten en dan kerk en pastorie naar beneden doen zinken. Men kan iedere week de vaklieden er bijhalen voor het in orde brengen dan van dit, dan van dat, om de gebouwen staande en eenigszins bruikbaar te houden. Weggesmeten geld! Met Kerstmis 1921 waren in de Nachtmis de menschen bijna door de kerk heengezakt. En wat het allerergst is en ons in geweten noodzaakt zoo spoedig mogelijk tot bouwen over te gaan de kerk is meer dan de helft te klein. Zij telt 240 zitplaatsen, dicht op elkander aangebracht, terwijl minstens 500 zitplaatsen noodig zijn, om de parochianen in staat te stellen hun godsdienstplichten te kunnen vervullen. De parochianen zelf kunnen zulks niet bekostigen, zij zijn blij als ze hun dagelijksch voedsel hebben. Het afgeveend terrein ligt klaar, om flinke, doch eenvoudige steenen gebouwen op te trekken, doch geen geld. Al het geld voor het bouwen moet van buiten Compas komen. Daarom, Katholiek Nederland, onze broeders en zusters in Christus, richt ik tot u met voorkennis van Z. D. H. den Aartsbisschop van Utrecht de dringende bede om hulp. Qjj hebt den laatsten tijd zooveel gedaan voor de uitbreiding van Uods njk_ op aarde, voor het buitenlandsclie missiewerk; gedenkt nu eens de binnenlandsche missie, want dat is het hier Rnfj! 5 Uw eigen ]and* in de venen> in' tfarger-Lompascuum, om die parochie voor Christus te behouden, hetwelk kan, inaieri Barger-Compascuum over een kerk oeschikt, welke alle parochianen kan bevatten, een missiewerk, hetwelk toch zeker op de allereerste plaats uwe liefde toekomt. Gij hebt verleden jaar zoo milddadig gegeven, toen 't den lichameiijken nood in het veen betrof, opent dan nu eens flink uw beurs, nu het hier geldt niet 't lichaam, maar de onsterfelijke ziel, toont door uw milde gift haar hooger te schatten dan het lichaam, indachtig dat voor haar een God-Mensch zelfs overhad geheel Zijn leven lang te lijden, ja zelfs Zijn kostbaar bloed te storten aan het vloek- en schandhout des kruises. De parochie is toegewijd aan den H. Jozef. Mij zal uw gift honderdvoudige rente doen afwerpen. Eens ging deze Heilige rond, om een goed onderdak te vragen voor den komenden Verlosser; hij werd afgewezen en kon i V*losser niets dan een stal aanbienl J veraischuwen dat gedrag van Bethlehem's inwoners en met recht! Doch zij waren onwetend. Nu echter komt de n. Jozef aankloppen bij u, ja bij u, die zoo goed den Verlosser kent in het H. Altaarsacrament, om voor Hem in dit nooit volprezen Liefdegeheim een passend verblijf te vragen te midden Zijner arme vcenkinderen. En zult ook gij Hem afwijzen ? B. BERGERVOÈr pastoor, Barger-Compascuum. Zend s.v.p. tenminste een klein bedrag voor kosten en moeite per postwissel of giro (no. 35848, kantoor Nieuw-Amsterdam), of aan de Administratie van dit blad, die zich bereid verklaart, gelden te verantwoorden. --- STAATSBEGROOTING 1923. Hoofdstuk V A. (Onderwijs). Blijkens het voorloopig verslag nopens boven;noemd wetsontwerp, had men met instemminr •1 uit de openingsrede vernomen, dat voorstellen zulen worden ingediend, om ook in de onderwijs-wetgeving vereenvoudiging aan te brengen, Men wees op de hooge kosten, die de weelderig." inspectie bij de verschillende takken van onder* wijs vordert. Opgemerkt werd, dat van een streven naar bezuiniging als bestaat bij de lager-onderwijswetgeving nog niets bemerkt wordt in deze begrooting ten aanzien van het hooger-, het middelbaaren het nijverheids- en handelsonderwijs; sommige leden betreurden, dat het lager onderwijs voorhands alleen de lasten der bezuiniging moet dragen. Sommige leden vestigden wederom de aandacht op het spellingsvraagstuk en betoogden, dat hier toch eindelijk een beslissing moet worden genomen. De meening werd geuit, dat de Onderwijsraad ten spoedigste dient te worden opgeheven, daar niet is gebleken, dat deze instelling in een behoefte voorziet. Deze meening werd door anderen bestreden. Met nadruk werd gewezen op de toenemende uitgaven voor beurzen aan studenten, ditmaal weder f 15.000 meer dan op de vorige begrooting. Vele leden waren van oordeel, dat er meer nog dan vroeger reden is de vraag te stellen, óf de regeling van ons hooger onderwijs niet grondig moet worden herzien. Herhaaldelijk is er vroeger op gewezen, dat vier volledig uitgeruste universiteiten voor ons land te veel is. Binnen niet te langen tijd is bovendien te verwachten de uitbouw van de Vrije Universiteit en de oprichting van een Katholieke, waardoor het teveel nog meer in 't oog zal springen. Men achtte het hoog tijd, dat de overheid zich met de zaak bezig hield. Eenige leden waren van meening, dat door de sterke toeneming van het aantal hoogere burgerscholen te veel leerlingen worden onttrokken aan de m.u.1.0. en de u.1.0 scholen, die over 't algemeen beter geschikt zijn om bruikbare personen op te leiden voor handel en industrie. Verzocht werd een uiteenzetting van de gronden, die den minister ertoe hebben geleid „Nathan der Weise" en „Faust" af te voeren van de boekenlijst der H.B.S. te Amersfoort. Ook verzocht men een uiteenzetting van de motieven, die den minister hebben bewogen de benoeming van dr. Tack als leeraar aan het gem. lyceum te Enschedé niet goed te keuren. Eenige leden stelden de vraag of de 15 millioen, die aan het nijverheids- en handelsonderwijs worden ten koste gelegd, wel als voldoende rentegevend mogen worden beschouwd. Andere leden achtten het nut dezer uitgaven niet twijfelachtig. Verscheidene leden achtten het bezwaarlijk, bij deze begrooting te treden in algemeene beschouwingen, betreffende het beleid der Regeering inzake het lager onderwijs. De richting, welke de minister te dien aanzien voor de naaste toekomst wenscht in te slaan, komt voornamelijk tot uitdrukking in het bij de Kamer ingediende wetsontwerp tot wijziging van de Lager Onderwijswet. Terwijl men derhalve op de punten, bij dat wetsontwerp te sprake komende, thans meende niet te moeten ingaan, wenschten verscheidene leden te verklaren, dat zij bereid waren den Minster krachtig te steunen in zijn streven naar het beperken der uitgaven voor het Lager Onderwijs, mits zulks niet gepaard zou gaan met een vermindering vaft het nuttig effect van het Onderwijs. Het Onderwijs is een der kostelijkste goederen van onze maatschappij en alles moet gedaan worden om te voorkomen, dat het tot een lager peil zou terugzinken. Gevraagd werd hoe de werking is van het z.g. stopbouwwetje. Eenige leden kwamen op tegen de wijze van toepassing dier wet. . In verband met dit onderwerp werd door sommige leden uitdrukking gegeven aan de ook in de pers verschenen klachten over de onnauwkeurige wijze, waarop het rapport-Laban bewerkt was. Men meende dat inzonderheid de R.K. Kweekscholen daarin op partijdige wijze worden beoordeeld. Vrij algemeen werd bezwaar gemaakt tegen de breed opgezette inspectie bij het lager onderwijs, waarvoor de kosten sedert de invoering der Lager Onderwijswet enorm zijn gestegen. Voorts werd aangedrongen op vermindering van het aantal examen-commissies bij het Lager Onderwijs en op beperking van het aantal leden dier commissie. Terwijl vele leden de in deze artikelen aangebrachte bezuinigingen toejuichten, daar wegens den nood der schatkist de hooge uitgaven voor de opleiding van onderwijzers zooveel mogelijk moeten worden beperkt, werd door andere leden de sterke besnoeiing van deze posten betreurd. Dat de minister tot inkrimping van het toelagen en beurzenstelsel zal overgaan, juichten vSle leden toe. Anderen zagen daarin een ernstigen aanslag op het gehalte der toekomstige onderwijzers en een miskenning van het groot belang, dat de weg tot studie voor alle klassen der maat. schappij opent. Verscheidene leden waren van meening, dat, nu de ideeële belangen door het streven naai bezuiniging allicht eenigermate zullen worden gedrukt, het moeilijk aangaat, zoo hooge bedragen ten behoeve van lichamelijke opvoeding en van sportvereenigingen beschikbaar te stellen. Vele leden vestigden de aandacht op in de bladen verschenen berichten, volgens welke aan de Hollandsche School te Brussel niet langer Vlaamsche kinderen zouden worden toegelaten. Mocht dit zoo zijn, dan verklaarden deze leden zulks niet te kunnen goedkeuren. Gevraagd werd, welke technische wijziging van het Bezoldigingsbesluit in de toelichting bij de artikelen Lager Onderwijs Financiën wordt bedoeld. Het voornemen der Regeering, om de rijksvergoeding in de kosten van het vervolgonderwijs te doen vervallen, ontmoette bij verschillende leden ernstige tegenkanting. Sommige leden gaven uitdrukking aan hun teleurstelling over de zeer sterke besnoeiing op verschilende artikelen van de afdeeling Kunsten en Wetenschappen. Zij konden daarin niet anders zien, dan een averechtsche toepassing van het streven naar bezuiniging op de Staatsuitgaven, waardoor aan de cultureele ontwikkeling van ons volk groote schade zal worden toegebracht. Het denkbeeld werd geopperd om ter voorziening in de kosten van onderhoud der historische monumenten een entreegeld te heffen van de bezichtigers dier monumenten. Verscheidene leden stelden de vraag of de tijd niet gekomen is om de subsidies voor de Volksuniversiteiten te schrappen. Volksuniversiteiten zijn kweekplaatsen van opervlakkigheid. Vele andere leden bestreden deze opvatting en oordeelden de volksuniversiteiten zeer nuttig» instelingen. --- R. K. ARTSENVEREENIGING. Op Zondag 29 October 1.1. hield de R. K. Artsenvereeniging haar derde Alg. Jaarvergadering in hotel Terminus te Utrecht. Nadat de voorzitter. Dr. L. van Romunde, de vergadering met den Christelijken groet geopend had, wees hij in zijn welkomstrede de leden op het zoo goed geslaagde Intern. Missiecongres, dat juist een maand geleden in onze oude Bisschopsstad heefl plaats gevonden. Spreker denkt dan terug aan onze missionarissen, die vol eenvoud, het bezit van slechts een weinig medische kennis gebruiken om daarmede ■emakkelijker het vertrouwen te winnen van vele ongeloovigen, om zoodoende niet alleen hun lichaam maar ook hun ziel gezond te maken, en wijst dan rijn collega's op de heerlijke middelen, die de Vatholieke medicus ter zijner beschikking heeft in djn godsdienst, zijn weienschap en het aanzien van zijn stand, om wel te doen in denzelfden eest als de missionarissen hun levenstaak opvatten. Er moet van den katholieken medicus niet al'een gezegd worden, dat hij bekwaam is in zijn vak, het terrein zijner werkzaamheid mag zich ïiet bepalen alleen binnen de grenzen der mediche practijk, doch verre daarbuiten is het zijn licht ook mede te werken aan de veredeling en erheffing van het zedelijk pr" onzer huidige •laatschappij Meer dan ooit te -. I iis het noodrkeliik. dat de katholieke medicus zich beweeg ïJü"! S?cla? -***** in het katholiek sociale even in het bijzonder. vr.in'ini'61 Jaiarvers'ag van den secretaris valt het volgende op te merken. Het ledental vermeerderde mi: jaar met 28 leden dank zij de propaganda van tZr'iii ine,ne,n onder de Pas afgestudeerde artsen terwijl lo leden bedankten. Het bedraagt nu 265. MiciL c°!nmIlssie1lssie f" bestudeering der Medische Hint! ie' uit de heeren Verberne en v Ho u *op voorstel van het bestuur collega «*,-?♦ verzocht mede in deze commissie zit&. i 11'die °P dit verzoek is ingegaan. 2S oV o-,die dit Jaar was vastgesteld op 24, riAoin en f, Maart kon wegens onvoldoende ueeiname niet doorgaan, hetgeen voornamelijk te ™il*r-,1S -aan het feif- dat de medici zoo uiterst moeilijk mt de praktijk kunnen wegloopen. verder maakt het jaarverslag gewag van de Roeae verstandhouding die er bestaat tusschen de Maatschappijp t. b. der Geneeskunst en de R. K, «rtsenvereeniging en wordt de wensch geuit, dat ai steeds zoo moge blijven. Met het inlichtingsrmrean onder leiding van prof. Groenen ontstond een nuttige en aangename samenwerking waarm p ' Gr°enen dank werd gebracht. Met den wensch, dat het afgeloopen jaar weer veei moge bijgedragen hebben voor den bloei van «e vereeniging eindigde dit jaarverslag. ue voorzitter bracht den secretaris, dr. Touw, een woord van dank. Bij de bestuursverklezingen werden de afgetreden leden van Romunde, van Balen en Bronknorst herkozen en werd ter vervulling van de vacature Kleln-Swormink, dr. J. Gribling uit Oudenoosch gekozen. 6 ♦ «ier"a bracht collega Ausems rapport uit benettende de kraamverpleging in R.K. Ziekenhuizen, waarvan de conclusies werden aangenomen. In de commissie ter bestudeering van de ziekenverzorgingswet werden benoemd de heeren ?,'• Rademaker (Amsterdam) en dr. ten Berge (Utrecht). Dr. Kramer merkt op dat het Staatsexamen voor ziekenverpleegsters zal worden ingevoerd en oatde Katholieken daarbij niet zijn gehoord. Dr. ten Berge zegt dat het bestuur zich betrefiende deze kwestie tot den Minister moet wenden. ut. Huybers (Rotterdam) zou wenschen, dat de commissie de geheele sociale verzekering in studie nam. De vergadering meent echter, dat het beter ts het onderdeel ziekteverzorging alleen in behandeling te nemen. Nadat voorlezing was gedaan van het verslag van het Inlichtingenbureau van de Unie der R. K. Mudentenvereenigingen in Nederland, waaruit bleek oat dit bnreau in zake vestiging of praktijkovername voor de vereeniging uitstekend werk had verricht, deelde de voorzitter nog mede, dat in April 1.1. de Kon. goedkeuring op de statuten was ontvangen. Hierna werd gepauzeerd. Na de lunch werd als eerste pttnt aan de orde gesteld de medische missie-actie en kreeg pater Fopeher, missionaris van Scheut, als eerste inleider het woord over Chineesche geneeskunde en medische Missie. Nadat de voorzitter den inleider namens de aanwezigen hartelijk had bedankt voor zijn schitterende voordracht, trad als tweede inleider op met het onderwerp, Medische Missieplannen, dr. F. van Hasselt, uit Amsterdam, die de practische zijde van het vraagstuk belichtte, hoe de katholieke medici het beste de Missie konden steunen, op de eerste plaats door het bijeenbrengen van gelden, en op de tweede plaats door de missionarissen opleiding te geven op medisch gebied. Als resultaat van de daarna gehouden besprekingen werd op voorstel van Dr. Verbeine besloten, dat aan alle leden busjes zouden worden toegezonden om te plaatsen in spreek- of wachtkamer en waarvan de inhoud eik jaar voor 1 Juli aan de commissie zal worden toegezonden. Wat de medische vorming der missionarissen betreft, was de meening der vergadering, dat deze voornamelijk poliklinisch moest geschieden en zich bij| voorkeur diende bezig te houden met de uitwendige geneeskunde. Hierna werd overgegaan tot het volgende punt zfekteï aêenda> n** de bestrijding der geslachts- hu?dea^°LZiperttVerJcent het woord aan Dr.Bloemen, huidarts te Rotterdam, die een terugblik werpt oó ziek,BenCh ndevlS-HVan gesïK dezèenhetenbeJ"der bespreekt de wijze, waarop genomen wï™ dM ver?enigi"g kan ter hand v nmden fw'r bij de ProPhylaxiïgde opvoe^ng van de ZlL™*,^ WiJ moti™ het karalte8 van de jeugd stalen en den afschrik vonr het vTt ïneVendkWeekenK meer mrXwÏÏS nde* °Penbar<- bestuurslichamen meer medewerking te verkrijgen om de clandeh7JT[ü^ den k°P in * drukken. Unif v«n Ulg uvan een adres van de Ned. Mmfster v 7n0ljr,nbelangen ln Jan* '21 aan den w wrdoPHÜnderW,is gericht> waarin h«t verwek werd gedaan om in de hoogste klassen van küsslcaat tf doT~ £_%< ™» minisrtf^dS1016"* cc" tegen"adreS aa" d- H„Ue,» volgende conclusies van dr. Bloemen werden daarop ongewijzigd aanvaard; -teTiinoP<;naa' Tr den «offlscüen arts is belangêeë Bde Je?,ndMge,kf?niS Van zaken i" den strijd legen de geslachtsziekten een zware plicht o. Opname van R. K. geslachtszieken vinde sZT' m,°,gelijk Plaatsinß iCziekeninrichttagen Samenwerking met gemeentebesturen moet te dien opzichte mogelijk worden nagesüeefd. De opvatting van de bestaande R. K. doorgangshuizen zij een ruimere. i 4Het R'Jk en de gemeente moeten samenwerken tot het oprichten van kostelooze poliklinieken, me aan bepaalde eischen zullen moeten voldoen, in zeer waardeerende woorden dankte daarop de voorzitter de beide inleiders. homaannahl?rdtenJnog eeni§e besprekingen gehootdrPri-rftreffende P *ilet R* K' Artsenblad. De Son Ur'(Dr* Huddleston Slater, wekt de N?n„P i?l arctleve medewerkiug. dc aanwez[;P ?,e-ike'mSn,d,en v°°nH*er namens treffS ïflrtino °i had bedankt voor de voorde zeer ir igh Sl°uï deze om ruim vijf uur chrlsSenïoet362001116 Vergadwing met de» de^-Wr gaf ÏK Wi]Ze "nige nummSSstl vergadering?1 * d"e W^-UB«.e jaar* ---