Firma F. A. BOOMSMA COSTUMIÈRE GRONINGEN TELEFOON 936 Verhuur-Inrichting van RELIGIEUSE COSTUMES. --- RooktABONNÉ en IS beettevree =^ --- Heeren Lak-Ba (schoenen f 4.90. Schoenmagazijn „DE KIKKER" Damsfraat 28 --- r~~ ■--======—=—= yfc«SMEDERIJ, Amsterdam. -PST Uitsluitend Kaïv-M-srraat si -*..™ n«« u„„«. c-..:0+.„«+ aq. iw«.~...i iu«„«jui„-»i,*cc -/--„«..„..-...v -«•'wo c+i.i«.n --- Goed bedoeld; maar....? In „Het Onderwijs", orgaan van de-Vereeniging van Hoofden van Scholen in Nederland, van Zaterdag 21 October j.1., is een ingezonden artikel opgenomen, getiteld: ..Godsdienstonderwijs op de openbare «Boor. De schrijver is de heer P. H. Cremer te Groningen. In zijn artikel houdt hij een goed bedoeld pleidooi voor de invoering niet alleen van godsdienst-, maar ook en vooral van godsdienstig onoerwijs op de openbare school. Hij wijst op net groote nut, zoowel in verstandelijk als ïp geestelijk opzicht, dat het onderwijs in den Bijbel en voornamelijk in dat der vier evangeliën hebben kan voor de openbare schooljeugd. Met tal van aanhalingen van bevoegde personen, paedagogen van naam en van allerlei richting,' tot die der vrijdenkers toe, toont hij aan, dat de opvoeding «er openbare school noodwendig moet mistakken, indien het godsdienstig element in nat onderwijs en in de onderwijzers ont■Oreekt. Zijn artikel is 'n eerlijk gemeende, «naar, vreezen wij, onuitvoerbare poging, «u 't zinkend schip der openbare school oorven water te houden. Voorzeker, indien «Ün pogen kon slagen, zouden welhaast ook de klachten verstommen, die schier week aan week uit de kolommen van „Het Onderwijs" opstijgen over den achteruitgang - '."tr-6" ÜOg alti]d naar de openoare school blijven sturen nfsnlmn*. tèlgenmv?n°otS in de SSSdd zi nhïï onomwonden erkem w ""' ** alduS leemte er bestaat in iat *SP ontzaglijke bare school en tt oploedin£ der ópenschool ook recht,£eleeft' dat diezelfde berokkent aan hit tS uM*?r veel »adeel lininers fn fiP nnZie^nheil der kinderen. "kening hout, M 1 nf*,met ,Qod geen in GoToSr^ijS^^ * het ge" kinSaw0! niet aan de eischen der tische hS ' iSj'-i?VOed,s!g tot het aesthede taak lot dft fi P^dingsinstituut u„ iadK'«oor de gehee e nrichtiiur van haar onderwijs, middellijk den steels bru teler om zich heengrijpenden geest van" materialisme en egoïsme, dat geld kmak en genot tot levensdoel heeft tl besSden Sa isme e?0/.1 de ZUigÜlg ™SSïïSt naiisme en egoïsme worden onttrokken en TétêieTJ^ tot e«n zedeüjke^ereld,° d'e"lc door socialisatie of commu- Efaj Ï^Ft^11 Weg der DezemWPe" ,dHer ll6fdl moet worden bereikt. onder Zt f 10? leeren *ich te stellen he? EvanXV °cd Van,den üefdegeest van terechTlaa/ "''f".4 de.he-lr Cremer zeer wifeers' hlTJn' • • •• helaas! "Zoveel onder- Reerr ïa^heVafieZVf!igie aan* maa' rialisme." *aI of niet historisch mate. ?&mer' dat °P de onderwijs in den eigenlijken zin kan natuurlijk geen sprake zijn, daar de wet nadrukkelijk het geven, van dat onderwijs aan de „godsdienstleeraren" voorbehoudt. Maar godsdienstig onderwijs, onderwijs,' dat ook door zijn leerstof, maar vooral door de behandeling ervan, door het voorbeeld van den onderwijzer godsdienstige gevoelens en begeerten moét aankweeken in het kinderhart, dat het kind moet leeren met liefde en vertrouwen, zeker, maar ook met ontzag en heilige vreeze op te zien tot den Qod der Evangeliën. En zullen communistische, socialistische en materialistische onderwijzers dit kunnen doen, zelfs al zouden zij willen? Dat is immers onmogelijk! Waar de communisten en hun gelijken zelfs in den loop der wereldgebeurtenissen zoowel als in dien der gewone voorvallen een sprekend bewijs meenen te zien voor hun stelling: „Er is geen Qod!" Waar, zij met hun stofvergoding, gevolg van hun beperkt verstand en grenzenlooze ijdelheid, van geen eeuwigen Looner van het Goed en Straffer van het Kwaad willen weten, vooral niet van dien Laatste, hoe zullen zij dan bij hun leerlingen kennis van en liefde tot Qod, gepaard met heilig ontzag, kunnen aanbrengen en inboezemen? Van Qod zouden zij hoogstens kunnen maken: niet den oneindig goeden en rechtvaardigen Schepper, Heer en Bestierder van hemel en aarde, maar een verminkt beeld aanbrengen van een goed i g e n Qod, Die alles door de vingers ziet, omdat Hij zoo goedig is, Dien zij niet behoeven te vreezen, om dezelfde reden. De heer Cremer meent het goed. Ook hem gaat het treurige lot ter harte van de tienduizenden kinderen, aan communisten en materialisten overgeleverd. Maar hij wil iets, dat onbereikbaar is. De openbare school kan niet geven, wat hij er zoo gaarne zag. De goede onder de openbare onderwijzers niet te na gesproken, — er zijn te veel ongeloovige elementen onder hun collega's, dan dat een rechtgeaard katholiek ouder niet zou huiveren bij de gedachte, dat hij zijn kind in het gevaar bracht „opgevoed" te worden door een volslagen vijand van God en godsdienst. • In deze heilige dagen van het Eucharistisch Congres zijn er — wij zijn er zeker van — ook vele leerlingen der openbare school aan gaan zitten aan de Tafel des Heeren, maar dat niet door, maar ondanks de school, die zij bezoeken. Moge de Goddelijke Kindervriend dc harten hunner ouders kunnen bewegen. Dat zij zich geroerd gevoelen door Zijn liefderijk verzoek : „Laat de kinderen tot Mij komen en weerhoudt ze niet!" En wat doet de openbare school? Voert %zij de kleinen tot Christus? Immers neen! „In de opvoeding met God geen rekening houden, is hetzelfde als het geloof in Qod ondermijnen, in God en den Goddelijken Kindervriend!" Amsterdam. R. --- NAAR HET GROOTE LICHT Bekentenissen van een bekeerlinge. door Egbertha C. van der MANDELE. 20 eur^MeS6" Bvb" 2e' de westelijke. „Gehen Sic mit ihm M vverVJul!enev^rntW°?.^de ik' natuurlijk in .'t .Duitse!,, den hier." el moeill]k I>laats Msen, we zijn vreem,,Zoo welke nationaliteit?" \ «nollandschen." katlnJiraar'iewies?^6 Vriendelift' -Bent ««1 "ns in de $*£•-£?«£?■ We ]oscere»'i" Lichtenthal." WaUg't hit fr"* " "*,tl!Urlük naar het mooie kerkje daar. «r naaf tol "* °P den heuve!' met al ac tralJ'Den we^fi ïteKn*1 e? zwees er verdeT over' Waarom Se Jda?VTfri.erJ.ro0? een gevoel van schaamte bij had «Vien 5J* Ke-r° a,!ecil maaï aan den b wai er b m,on t, °" 'k n,s P™*estantE toch njel echter i-h ™ vl fS?'n- 0p datzelfde oogenblik stend het zou T^" w^aSt dat ik net bjnnen -aan niet tang meer baVvZ ;.PWa."Tïml V,ertcldc ik d"!I <'* ™ blijk. WISV W nrn-r 6 hiCld' '^t. dat ik CCü JDrOl hehhL !' " !k hem in die!l W2*n? Ik zo" hel S2h,l Jf" rea Sferen* Zeker nie' ülll een gelooi te hwchelen, dat ik niet bezat, ook niet om dien vriendèlijkcn nian een teieurstellmg te besparen, dat ik niet om den dienst, maar alleen om de muziek ging, maar er was een zeer sterk sprekende stem in mij, die mij zeide: „Zwijg over je geloof." Wij naderden de stad. Aan het eindpunt reikte de priester me dij het uitstappen zijn steun, en als vanzelf sprekend, ging hij met ons mee kerkwaarts. Hij nam mijn jongen bij. cr-n'!t„ ?" et k,nd legde zi-in knuisje vertrouwelijk in zijn hJiut ws' a,sof het hem reeds laren kende. Opeens laaldejm het groote boek, dat. hij in den zak had ffesto- M f™ikL n V°°T Uin en nam er een plaatje uit van de Fin w an-^af hu den kleinen man. Boy fe,» ff dr?.m Krossen Buche" zei "ü lachend' Hnf^n Bm«te8m«te nel"rukt- "0! mooi!" zei h«. maar gaf 't dadeti u J" " bewaren, hè moeder?" in mitahS,?*? PHestf evenee"s en legde het zorgvuldig b\ r'er dit H J P"? \Was inncrliik misschien nog «Jank- HH ÏÏ'tfiJ S.i w a'et Vr?eg* wat het »laatje voorstelde. Vreemd cl r? he' "T?2 £ïr,D wat de «. Familie was. hefkted h?t,', mt-n,'Cnt £oelde ik llct a!s "n tekort, datna Mid het met wist. Ik kon toch, al was hii klein wel wat bh vt?- wR^d>P..e Cn kleiu DvimPJe begreep, zou r J-,c'UV:v?°'vnr vkmderl!,3k ,!nPkl«de verhalen uit Jesus' wu dit SfflrtS: n aai>-?! !lad * dit nooit eens beproefd, en daf met d"-,^ ZC'IS "f,1" me opgekomen? Vond ik, '■; -"^m^;', ,' ."l!ju chnst«Wicht tegenover het kind »P* was fJgeloopen en moest het altijd de aanraking Sic !>S '-501001 0f ,roet cc» van zijn belijders ac ;•--■:::"1' t'Dra7?to ri0'5? Mijn <-'ekbe;i e" Hncl e" fv, n "n, * f haddcm ,nii er-toe "ebracht het gaf mi h het k t' 'd 5 "ntrnoeting met dezen priester gai rn« in, het kind te onderwijzen Wij hadden de kathedraal vóór ons „Het is toch jammer," zei de geestelijke, „dat u met den jongen zoo achteraan moet blijven en misschien zal moeten staan heel den dienst door; er blijft geen plaats onbezeit. De aartsbisschop draagt de pontificale Mis op." Wat dit beteekende wist ik natuurlijk niet; ik begreep alleen, dat het heel plechtig zou zijn. „Weet u wat," zei plotseling de priester ,als bedacht hij iets, „gaat u maar met mij mee. Misschien weet ik nog een pJaatsje voor u." We gingen door een kleine deur op zij van de kerk naar binnen, hepen een rondloopende gang door, kwamen aan een kamer. Daar waren vele koorknapen bezig zich te Meeden, en kaarsen te plaatsen op hooge koperen luchters. Vol eerbied groetten zij den priester. „Wacht u hier even", zei hij en ging door een andere deur de kamer weer uit, en liet ons te midden dier vreemde jongens. Kleine boy kwam oogen te kort, lachte eens even tegen de knapen, die zwijgend terugknikten, maar rustig met hun arbeid doorgingen. De geestelijke kwam/terug en wenkte mij hem te volgen, weer een gang door, en dan traden wij in een deur. die toegang gai tot het schip van de kathedraal. Wij stonden onder den absis vlak bij het altaar. Aan weerszijden prachtig gebeeldhouwde koorstcelen, dwars voor het koor een wit marmeren communiebank. Over den vloer kostbare tapijten gespreid, om en op het altaar zelf vele, vele luchters met nog niet ontstoken kaarsen; het was nog vroeg. De priester sprak met een man, die een steek op had. en een lange ïluweelen jas met kuitbroek droeg en een groote staf met een.punt in de hand hield gelijk een lans. Zijn houding was een en al eerbied. Hij praatte en wees naar de achterste koofstoelen op de tweede rij, knikte en ging toen. Verbeeldde ik 't mij of boog de man even met de knie door, ten eerbiedigen groet tegenover den geestelijke? Deze nam 't kind bij de hand, schoof hem.iv den koorstoel en zei vaderlijk en vriendelijk: „Nu maar netjes zitten op , die mooie plaats en stil zijn, hoor, en heel goed luisteren j en kijken, er is veel te zien." Mij wees hij een plaats in den koorstoel er naast. „Dank u hartelijk" zei ik, getroffen door zooveel vriendelijkheid tegenover een vreemde vrouw, die hij een uur geleden nog niet kende. Hij weerde ai Deze twee plaatsen zouden anders toch onbezet gebleven zijn. u kunt hier prachtig zien en hooren, en u zit hier onzichtbaar voor de menigte. Dit zijn eigenlijk de plaatsen voor os geestelijkheid en de aanstaande priesters. Vóór ik iets kon antwoorden was hij verdwenen. Ue Ker*. liep langzaam vol. De koster Vwam, geholpen door een koorknaap, de talrijke kaarsen ontsteken. Het altaar werd als een hemelsch licht vol schittering, dat teruskaatste m de oogen van mijn kind. Met een verheerlijkt gezichtje zat hij al het schoone aan te staren.. Zijn anders zoo praatgraag mondje was gesloten, zijn anders zoo guitige oogen stonden verwonderd vragend en zagen ongewoon ernstig, als ging een wonderbare wereld voor het kind open. _ Welk een bevoorrecht wezen was ik toch! Terwijl duizenden alle moeite hadden gedaan voor een bescheiden plaatsje, zat ik hier als een uitverkorene des geloofs op t beste plekje van de kerk, zonder dat ik er ook maar iets voor had behoeven te doen; hier kon ik elke beweging volgen van de plechtige liturgie, hier stortte zich de zejfeu van het Misoffer als 't ware letterlijk over me uit. 'Toen de kerk vol was en het uur van de plechtigheid zeker niet ver meer ken zijn, zei ik tegen 't kind. „Doe nu maar precies als moeder doet, want we moeten telkens knielen voor Onze Lieve Heer." Hij had een vaag begrip wie God was; lemand daar ergens boven de wolken, waar1 je»veel eerbied voor hebben moest --- VAN ONS PARLEMENT TWEEDE KAMER. 7 November. Staatsbegrooding. — Trosistra en het Episcopaat. — Antithese en regeeringspro-gram. — Mej. v. Dorp. De algemeene beschouwingen over de Staatsbegrooting zijn heden aangevangen, na inzwering van den heer Lovink, den achterblijver, die heden eindelijk present was, en hartelijke begroeting van den heer Nolens, die monter 'en opgewekt van zijn Qëueefsch'e reis was teruggekeerd. Het jaarljjksch groot politiek debat is onder geringe belangstelling der tribunes begonnen, mitsgaders de twee interpellaties, die er bij zijn ondergebracht, n.l. van den heer Rappard over de voorgenomen opheffing van het Departement van Landbouw enz. en van den heer Troelstra over den voorgenomen SA pCt. 'pensioen-korting* der ambtenaren. De lieer Van Rappafti maakte Ik ,£ort , " verwi-et der Regeering, dat Slrrf^Jfe. vo,orgfnomen opheffing geen " steekhoudend argument had aange- S