DE KONING MET DEN VORKBAARD r.:: Vorkbaard regeerde over De- Ztln raam dinkte hij aan zijn langen, blonden baard, die in vier lange punten — net de tanden van een vork — over zijn borst golfde. Naar alle kanten had hij zijn rijk uitgebreid en alle eilanden in het rond aan zyn gezag onderworpen. Ko- Vorkbaard was trotsch op z«n . trotsch op het groote aantal onrten, dat hem moest gehoorzamen. het echter meer gaat in het le.. Vorkbaard was niet tevreden met zijn macht. Hy verlangde naar meer land, naar meer macht, naar nog meer onderdanen, die naar zyn pypen moesten dansen. En hü rustte een groote vloot uit, bemande deze met een groot aantal matrozen en zeilde nu over de Noordzee naar het groote en machtige Engeland. Niemand durfde Vorkbaard tegen te houden en rustig kon hy dan ook met zijn schepen de Theems opvaren en te Londen landen. Dieper trok hy daarop het land in en veroverde de graafschappen Essex en Norfolk. Het ging allemaal bijna van zelf en de koning meende reeds, dat er weldra een tijd zou komen, waarop hij bij zijn vele titels ook dien van „koning van Engeland" zou kunnen voegen. Op een avond kwam hij met zijn lijfgarde in de nabijheid van het machtige klooster van Sint Edmund. Het was reeds laat, daarom waren dc poorten reeds gesloten en ac lichten gedoofd. Alleen ln de kapel brandde nog de Godslamp en eenige kaarsen, die het gebouw spaarzaam verlichtten. „Hier wil ik overnachten", gaf Vorkbaard te kennen en beval, dat men den prior zou roepen. Een der officieren liet den zwaren deurklopper op de eikenhouten deur vallen, zoodat een dof gedreun in het klooster weerklonk. Weldra stond de eenvoudige prior voor den machtigen koning. Wijd opende hij de poort voor het doorluchte gezelschap en sprak: „Welkom in het klooster van Sint Edmund!" „Waar kunnen we onze paarden stallen?" vroeg vervolgens de koning. „Die dieren hebben den geheelen dag gedraafd en verlangen naar voer en een warmen stal." Stallen bezat het klooster echter niet en de prior antwoordde dan ook: „Majesteit, zoek in het dorp, een uur van hier. stallen voor uw paarden; v/ij hebben ze niet!" Terwijl koning en prior dit gesprek voerden, zongen de vrome monniken van Sint Edmund in ac kapel hun litanieën of baden voor het heil der zondaars, die niet meer aan God of zijn gebod dachten. Plechtig klonk hun vroom gezang door de stilte van den nacht en ook de koning hoorde dit. „Waar komt dat gezang vandaan?" vroeg hij nu op wreveligen toon. „Uit de kapel, sire!" antwoordde de prior. „Het is de nachtelijke aanbidding." „Onzin!" sprak daarop Vorkbaard. „'s Nachts behoort men te slapen en die kapel ha, die kan heel goed dienen als paardenstal! We hebben dan onze dieren vlak bij ons en behoeven niet heel naar het dorp. Open dus de kapel, monnik! En vlug! Help mijn mannen bij' het plaatsen der paarden en zorg voor gras en haver!" De prior wilde tegenspreken; maar de bevelende blik des konings deed hem zwijgen en vol weemoed in het hart opende hij de fraaie deuren die toegrng verleenden tot de prachtige kapel. Rustig moest hij het aanzien, hoe de ruwe soldaten hun paarden plaatsten door 't geheele gebouw heen, zelfs tot voor het graf, waarin de H. Edmund zyn laatste rustplaats had. Toen de paarden hun deel hadden, kwam het gezelschap het klooster binnen en plaatste zich op de lange banken in de hal van 't gebouw. Aan het eind van deze trotsche zaal stond in een nis tegen den wand het. levensgroot» beeld van Sint Edmund, den patroon van 't klooster en van de geheele streek. Koning Vorkbaard zag het en liep eenige schreden naar voren om het goed te kunnen zien. Het stond daar hoog op een voetstuk, een gebroken sabel in de hand en een kroon op 't hoofd. De H. Edmund was bij zijn leven n.l. ook koning en krygsman geweest, doch was later in een klooster gegaan, waarin hy als eenvoudig monnik heilig was gestorven. Vóór het beeld brandde een waskaars, die op het punt stond uit te gaan. „Heilige Edmund," zoo begon Vorkbaard nu zyn toespraak totden Heilige in de nis, „je hebt hier een klooster en een kerk gesticht; maar je land heb je verloren. Nu sta je hier in je monnikspy en houd tot spot van ons, echte krijgslieden, een zwaard in te handen. Ik daag je uit om tegen me op te komen, üj met je kapotte zwaard. Ik zeg je hier, dat jij nooit een echte, flinke koning bent geweest. Je was altyd een lafaard!" De koning zweeg en zag brutaal op naar het beeld van den Heilige. Zijn ridders en graven, die met hem in de zaal waren, hadden die lasterlijke toespraak tot den Heilige ook gehoord en hoewel ze nu niet precies brave jongens waren en nog al eens vloekten en te veel dronken, vonden ze de woorden van hun koning tegen den Heilige toch wel een beetje te bar. En bang werden ze, dat Maar neen, dat zou niet gebeuren, dat kon eenvoudig niet! Opeens, daar flikkerde het kaarslicht helder on, de geheele zaal werd er door verlicht en de heilige Edmund, die daar al meer dan 100 jaar op zijn voetstuk had gestaan en zich nooit had bewogen, hief nu opeens zyn arm op. Hoog hief hij het gebroken zwaard in de lucht en toen stapte hij van zijn hoogen troon af en richtte zijn schreden naar Vorkbaard, die daar verstomd van schrik in de hal stond. Daar daalde de arm van Sint Edmund en dood vie_ de Deensche koning ter aarde. De slag had hem den schedel verbrijzeld. De schrik sloeg zijn volgelingen cm 't hart. Ze vluchtten zoo hard ze konden, zochten hun schepen op en verdwenen naar hun land. Zoo wreekte zich Sint Edmund op de ontheiligers van zijn klooster! De heilige Ec'mund wordt in Midden Engeland nog altijd vereerd en bemind sis beschermer des lands, als helpe; in den nood. Z'jn naam dankte hü aan zün langen blonden baard Wijd opende hy de poort voor het doorluchtig gezelschap. „Heilige Edmund," zoo begon Vorkbaard nu zyn toespraak. --- POES MINET Minet was een aardig poesje, geheel zwart met witte pootjes en een -vit puntje aan den staart. Zij behoorde aan twee zusjes, Annie en Albertientje, die op een bovenhuis in Amsterdam woonden. De zusjes hielden veel van poes. Als ze uit school kwamen, kwam Minet hen al op de trap tegemoet en liep langs hun beentjes kopjes te geven, totdat beiden haar aangehaald hadden. Op een dag beloofde vader aan de zusjes dat men Zondag met de Gooische tram naar Muiderberg zou gaan en den geheelen dag daar zou blijven. Het was Zondag, en prachtig weer. De kinderen werden gekleed en vader en moeder maakten zich eveneens klaar, toen Annie opeens aan poesje dacht en vroeg of Minet ook mee mocht. — Dat gaat niet, kind, we zullen haar een groote kom met brood en melk geven en dan moet ze maar in de speelkamer blijven, zei moeder. — Wat zal ze het eenzaam hebben den geheelen dag zoo alleen thuis, zei Albertine. — Och, ik denk dat ze zich best zr.l amuseeren, meende vader. De kom met eten werd in de keuken gezet en de deur tusschen de keuken en de speelkamer opengelaten. De meisjes namen lief afscheid van Minet en daarop vertrokken allen. Daar zat Minet alleen in de speelkamer voor het raam. De zon scheen vlak op haar neusje en zij sloot de oogjes voor het schelle licht. Bijna was zij ingedommeld, toen een vlieg op haar neusje kwam zitten. Zij opende de oogjes en sloeg met den poot 't lastige diertje weg. Toen kwam een ander en nog een ander en zij maakten dat poes niet slapen kon. Eindelijk sprong poes op den grond en vandaar on de tafel waar ze niet _n de zon zat en dus minder vliegen waren. Daar zag ze een griffel liggen die Annie pas gekocht had. Poes öegon er met haar pootje tegen te stooten en nu rolde de griffel op de tafel heen en weer. Zij speelde er mede en sprong er over heen, rolde hem heen en weer, tot ze eindelijk op het randje van de tafel lag. Nog een stootje en pats, daar lag de griffel in verscheidene stukjes op den grond. Poes haar achterna, maar de kleine stukjes waren niet zoo prettig om mee te spelen en nu wandelde zij de kamer uit om wat te eten. Nadat zy flink gegeten had, sprong zij op de keukentafel die voor het raam stond en zy bemerkte dat dit een eindje open stond. — Ik zal zien of ik daar niet door kan kruipen, dacht Minet, en jawel, het kopje ging er juist door. zy maakte zich heel plat en spoedig was ze buiten op de vensterbank. Toen stak ze het kopje in de lucht, maar moest de oogjes dichtknijpen voor den schitterenden blauwen hemel. Pats, daar vloog een propje papier tegen het kopje van kleine Minet. Pats, nog een tegen haar rechteroortje. Zou ze ook hier niet rustig kunnen zitten? Daar was zoo waar een jongen aan den onderkant met een proppenschieter bezig. — Hoe vervelend, ik zit hier net zoo goed, dacht poes by zichzelf. Paf, weer een prop. Minet draaide zich om, zoodat haar kopje schotvrij werd. Prof. klonk het op haar rugje. Pang, pang, het werd haar te erg, ze zou maar weer naar binnen gaan. Maar toen zy zich voorover bukte om door het kiertje van het raam te kruipen, gleden haar achterpootjes van het smalle kozijn en Minet viel op de straat. De stoute jongen die geschoten had, zag haar vallen. Het speet hem dat het zoo afgeloopen was, Hij stormde de trap af en raapte Minet op, die klagelijk miauwde. Moeder bekeek het poesje en het bleek dat een voorpootje gebroken was. Zij verbond het pootje en legde poes op een zacht kussen. 's Avonds toen de kinderen thuiskwamen was Minet weg. — Ze zal door het raam gekropen zün en straks wel terugkomen, zei moeder. Maar Minet kwam niet terug. Albertine en Annie hadden er veel verdriet van. Na tien dagen was het pootje van poes weer beter en nu moest Wim, die mot proppen geschoten had, het poesje terugbrengen. Hy schelde aan en riep onder aan de trap of hij het poesje boven mocht brengen, waar de meisjes hem met gejuich begroetten. Hij vertelde dat Minet van het kozyn was gevallen, maar zeide niets van het schieten. De kinderen bedankten hem harteiyk en streelden Minet, die niets deed dan kopjes geven en snorren. K. V. --- ONTSPANNING REKENKUNSTJE Uit de rij getallen van 1 tot en met 20 — met uitzondering van het getal 11 — kun je je publiek een willekeurig getal laten kiezen. Dat getal behoeft ie je niet te noemen, maar hij moet het voor zichzelf met 9 vermenigvuldigen. Is dit gebeurd, dan moet hij de verschillende cyfers van deze uitkomst by elkaar optellen. En nu kun je zelf de uitkomst van deze optellery zeggen, zonder dat je ook maar iets weet van het „gedachte" getal. Het is heel eenvoudig, want deze uitkomst is steeds 9. Probeer het maar eens even: 16X9 144 I+4+4=9 Aardig hè? Nog een voorbeeld: 20X9 180 I+B+o= 9 --- DE MONGOOLSCHE BLAUWE VLEK Zooals misschien enkelen van jullie bekend is, hebben de kinderen van 't gele ras bij de geboorte en gedurende de rr-rste jaren 'n blauwachtige vlek, onder op den rug bij de lendenen: deze vlek verdwijnt in de kindsheid. 89 pCt. der Chineesche kinderen hebben deze vlek. Men vindt haar eveneens bij de Japanner?, op Java by de Tagals. bij de Maori's van Nieuw-Zeeland, de Eskimo's ran Groenland en Maska, Caiifornië, Mexico, Middel-Amerika, Amerika. Guador. Peru, Brazilië, Patagonië, enz. altijd bij kinderen, die van 't gele ras afkomstig zijn. Merkwaardig genoeg hebben de Ainos, inboorlingen van 't Noordelijk Japansche eiland, wier afkomst onbekend, maar niet mongoo'sch is, deze vlek niet. Over t algemeen beschouwt men de blauwe vlek als 'n sneciaal kenteeken van 't gele ras. alhoewel ze in enkele gevallen ook b-J Oplossing van de doolhofrebus die jelui zeker ook wel gevonden hebben, --- DE JONGEN VAN 2000 JAAR VOOR CHRIS In het Britscb museum te Londen wordt sedert 1075 een In Egypte gevonden schriftstuk bewaard, dat tal van geleerden heel wat hoofdbrekens heeft gekost. Men v.-.'cic weten wat dc hiërogliefen beteekenden, die er ep stonden, maar hoe men ook zocht, men kon er maar niet achter komen, wat daar op die papyrusrol geschreven stond. Er waren heel veel cijfers bij, zoover was men we! prekomen, maar verder ook niet. Tot nu dc heer Glanvill rt. dat er niets anders opstaan dan gens-somn er e":i fout is! Meer dan v<; is die schooljongen van or. leden nu een e serden ever zijn sommetjes 'aten Kol --- KLOMPJESDANS Door Herman J. Haijemaije Trieneke kan maar niet stille staan: Trieneke, Trieneke, kleuter-klein, Zij heeft nieuwe tripjes aan — In den gouden zonneschijn, Zij vlammen van verf en van vernis, Met je gloednieuw klompjes-paar. Omdat ons Trieneke jarig is! Klatsen, kletsen, kletsen maar: —Trap-trep-trip-trop-trup— —Trap-trep-trip-trop-trup— Zij danst maar van hupsa-sa-hup! Van hupsaldera-sa-sa-hup! Trieneke is een kleuter-kind, leder moet de tripjes zien, Dat zich een prinsesje vindt — Van die kleine kleuter Trien, Daarom springt en zingt zij maar, Die zij kreeg, nu zij verjaart, Heel de dorpsbuurt bij elkaar: Want zij zijn de moeite waard! —Trap-trep-trip-trop-trup— —Trap-trep-trip-trop-trup— Van hupsaldera-sa-sa-hup! Dus danst zij van: hupsa-sa-hup! Trieneke is nu zes jaar oud, Niemand, die niet van haar houdt De hond, de kat, de kippen, — haan, Zij juichen dra, komt zij daar aan: —Trap-trep-trip-trop-trup— En dan danst zij van hupsa-sa-hup! Vader en Moeder, broers en zus, Mensch en dier — ja, heel de hus — Zij vieren Trientje's jaardag mee, Haar klompjes-dans wekt hu n: „hoezee!" —Trap-trep-trip-trop-trup— Elk danst dra van: hup-sa-sa-hup! --- DE GESCHHEDEMHS VAM MANGELEMOT DE FILMHELD Mangelernot hurkte in zn eentje op het dek neer en begon zyn voorbereidselen te maken voor de grap, die hij met de beide Chineesche matrozen wilde uithalen. Hy kon echter niet vermoeden, dat deze grap hem en nüjnheer Hendriks uit een benauwden toestand zouden redden. Want nauweiyks was het donker geworden of de twee matrozen kwamen aansluipen, gewapend met groote messen. Ze stapten recht op manheer Hendriks toe, maar deze bleef doodstil met zyn filmtoestel staan. Toen de matrozen vlak bij waren gekomen, stak hy de lont aan. Er klonk een oorvcrdoovend geknal en gekraak. Het vuurwerk, dat Mangelernot aan de lens bevestigd had, spatte uit elkaar en de vurige molentjes en sterren tolden in het rond. ---