Een eeuwfeest Zaterdag was het 100 jaar geleden, dat de firma Gebroeders Lamps, de bekende Damesen Kinderkleedingzaak in de Spuistraat te Den Haag, opgericht werd. Het spreekt wel vanzelf, dat een dergelijk zeldzaam voorkomend jubileum niet onopgemerkt is voorbijgegaan. Van vele züden heeft de jubileerende firma dan ook in den loop van den dag blijken van belangstelling mogen ondervinden. Vele schriftelijke gelukwenschen alsmede een schat van fraaie bloemstukken werden ontvangen. In den ochtend heeft het geheele personeel zich verzameld en aan de directie een geschenk aangeboden. De chef-boekhouder voerde bü deze gelegenheid het woord en bracht de gelukwenschen van het geheele personeel over, daarbij de beste wenschen voegende voor de toekomst der firma in de komende jaren. Als huldeblijk van het personeel bood spreker een tegelplaat aan, in koper gedreven, voorstellende een van de oprichters der firma, vergezeld gaande van een herdenkingstekst. Dit huldeblijk zal in de zaak geplaatst worden. Zaterdagmiddag recipieerde de directie. --- Verzetsactie op Atjeh Alle overige kwaadwilligen gedood BANDOENG, 30 Dec. (Aneta.) Het Legerbestuur ontving van den Gewestelük Militair Commandant van Atjeh het volgende telegram: „Door een patrouille onder leiding van majoor Agerbeek, waarbü zich voorts bevonden de kapitein Scheffer en luitenant Kooistra. zyn Vrijdagmiddag de resteerende zeven kwaadwilligen uit Lhong gedood. De vüand had zich verschanst in een grot en weigerde zich na herhaalde sommatie over te geven. Bij het daarop ontstane gevecht werden allen gedood. Onzerzijds zijn er gsen verliezen. De buit bestaat uit blanke wapens en twee boekjes „nikajat Perang Sabil." --- Medische Kroniek Erfelijkheid van geestesziekten Om uit te maken, of de suikerziekte erfelijk is, moet men eerst goed weten, wat suikerziekte is. Het gebeurt b.v. dat, wanneer het pancreas (de alvleeschklier) ziek wordt, er suiker in de urine voorkomt, maar dat is niet de echte suikerziekte, die in het gestel ligt. Wanneer men deze ziekte nu wel tot de suikerziekte, rekenen zou, zou er een groot aantal van die patiënten aan de wetten van de erfelijkheid schijnen te ontsnappen. Dit ter verduidelijking van de stelling, dat men eerst goed weten moet, wat men onder een bepaalde ziekte verstaat. De Duitsche wet nu geeft aan als cardidaten voor sterilisatie de lijders aan aangeboren zwakzinnigheid, schizophrenie, manisch-depressieve krankzinnigheid, erfelüke epilepsie, chorea van Huntington, blindheid, doofheid, ernstige misvormingen, chronisch alcoholisme. (De wet zegt echter ook, dat er greote waarschijnlijkheid moet zün, dat deze lüders een nageslacht zullen krijgen, dat „aan ernstige lichamehjke of geestehjke gebreken ujdt.") Is nu de diagnose bij al die ziekten zeker? Het moet gezegd worden, dat de psychiatrie snel vooruitgaat, maar de verandering van de inzichten gaat ook zeer snel. Vóór een jaar of veertig heerschte nog de leer van de degeneratie: door Max Nordau was deze theorie, die inhield, dat er heele volksstammen waren, die eenvoudig in elk opzicht ontaard, gedegenereerd waren, populair gemaakt; maar langzaam aan kwam men tot de ontdekking, dat de zaak zoo eenvoudig niet was, en velen gingen zelfs zoo ver te zeggen, dat de geheele degeneratie niet bestond. Korten tüd daarna kwam de schizophrenie, toen ong dementia praecox in de mode. Maar ook hiermee ging het weer zooals gewoonhjk; men bemerkte n.l. dat er onder den naam dementia praecox eigenlük verschillende, minstens drie, aparte ziekten figureerden; zoodat ook op dit gebied het inzicht wel beter werd, maar ook bleek, dat de tijd, om voor goed te zeggen „zoo en zoo is het" nog niet gekomen was. Daarna kwam-de manisch-depressieve krankzinnigheid; deze stond in het mid-lenpunt der belangstelling. Toen kwamen de theorieën van Kretschmer, die vond, dat er in hoofdzaak twee soorten menschen waren, n.l. cyclothymen, die vroolijk, vlot, genoeglijk, wat slordig, behaaglijk waren, en schizothymen, die wat stil, precies, geknepen, gesloten, diepzinnig, onberekenbaar waren. Toen probeerde men de geheele geschiedenis en de geheele kunst en beschaving te verklaren door de woorden Cyclothyim en Schizothym. Hoe is het nu thans gesteld met de diagnosen van de ziekten, waarvoor men gesteriliseerd kan worden. Er bestaan een groot aantal soorten zwakzinnigheid, het leerboek der zenuwziekten van Bouman en Brouwer geeft er al minstens 12, en nog steeds onderscheidt men nieuwe vormen; de naam zwakzinnigheid is een vergaarbak. Om uit te maken, welke soort zwakzinnigheid men voor zich heeft, is dikwijls heel moeilijk, maar daarvan hangt juist af, of de ziekte erfelijk is of niet. De diagnose van schizophrenie is ook lang niet altijd even gemakkelijk: er zijn vele gevallen, •ft'aarover twee artsen verschillend kunnen blijven denken. Daar komt nog bij, dat men de oorzaak van deze geestesziekte niet kent; en dat maakt de diagnose ook moeilük. In meerdere mate moeilijk is het om vast te stellen, of iemand aan manisch-depressieve ziek-' te lijdt, waarbij perioden van groote neergeslagenheid (melancholie) en wilde uitgelatenheid (manie) elkaar afwisselen. Bij de vallende ziekte is het ook niet altijd mogelijk, uit te maken, of het gaat om een „echte" epilepsie, of eene ziekte, die veroorzaakt wordt door een toevallige oorzaak. Zoo is het dus met de diagnose: deze is dikwijls lang niet zeker. Hoe is het nu met de erfelijkheid van deze ziekten? Men moet zich vooral niet voorstellen, dat zulk een geestesziekte als b.v. schizophrenie zich eenvoudig van ouder op kind overplant. Maar als de erfelijkheid duidelük uitgesproken is, gaat het b.v. zoo. Een grootmoeder van vaderszijde is tweemaal verpleegd geweest; de grootvader van vaderszijde is gezond. Evenzoo de grootouders van moederszüde. Vader en moeder zijn gezond, de vader is misschien wat eigenaardig, een weinig gesloten. Zijn zusters en broers zün ook niet al te opvallend, maar één van hen is achterlijk. De kinderen van vader en moeder zijn gezond, op één na; deze heeft schizophrenie. Dit is nu een duidelijk geval van sterke werkzaamheid der erfelijkheid. Men moet nu onderscheiden tusschen erfelijkheid in de opstügende lijn (de voorvaderen), en de afdalende lijn (het nakroost). Wanneer men b.v. in de opstügende lijn altijd den erfelijken factor vindt, d.w.z. wanneer men vindt, dat een ouder of grootouder, oom of tante ook geleden hebben aan een of andere geestesziekte of abnormaliteit, dan is het nog lang niet zeker, dat ook de nakomelingen aan een dergelüke ziekte zullen lüden. Want indien dat wel zoo was, dan zouden thans ongeveer alle menschen van den geheelen aardbodem abnormaal zijn. Want dan zou de geestesziekte van iemand uit het jaar 1000 thans overgegaan zijn op zün tienduizenden nakomelingen. De werkelükheid is dan ook geheel anders. Verstandige beoefenaars der wetenschap zeggen, dat een slechte kiem, b.v. de aanleg tot een geestesziekte, na drie geslachten verdwünt, dan is de familie weer normaal geworden. Dat daarin veel waarheid is, moet een ieder begrüpen. Maar dat wijst tevens op iets anders, n.l. dat de geestesziekten niet alléén ontstaan door de erfelükheid. Ja, de oorzaak van de geestesziekten! De aanleg en de uiterlüke omstandigheden moeten het natuuriijk doen; maar hoeveel in den aanleg zit, en hoeveel in de omstandigheden, is heel moeilük uit te maken. Bleuler, de grootste kenner van de schizoprenie, zeide nog, dat hü iemand, die beweerde, dat de ziekte veroorzaakt werd door uiterlijke omstandigheden, niet het tegendeel zou kunnen bewijzen, loch staat het vast, dat de erfenjkheid een groote rol speelt Maar op het oogenblik is het heel moeilük, om daarvoor goede gegevens te krijgen. Vooreerst is de geheele kwestie van de erfelijkheid bü den mensch nog altijd ontzettend moeilijk (en dat zal zü wel altijd blijven). Wetenschappelijk staat er nog heel weinig vast. Ten tweede worden deze vraagstukken vooral behandeld door voorstanders van sterilisatie, en hunne cüfers moet men daarom met voorzichtigheid lezen. Wat er thans *T> Duitsch'and over gezegd en geschreven wordt, staat allemaal onder de vrees voor den staat. Met de vrijheid der wetenschap is het daar gedaan. Daar regeert de leuze van het ras. TH. H. SCHLICHTINa. --- IDEEËN Het einde van een crisisjaar Er ligt een nieuw boek op onze schrüftafel, een Duitsch, maar van een soort zooals er den laatsten tijd in alle talen Het is een geïllustreerde wereldgeschiedenis van de laatste vijftig jaar kort ■^mengevat; bü alle groote feiten staat de drijver even stil. Wü laten de bladzyden tushen duim en wijsvinger langzaam terugvalen: in weinige minuten gaat in woord en es'd een halve eeuw aan onzen blik voorbij: ! °^ingin Victoria in haar roem volle regeering n haar luisterrijke begrafenis; de Boerenoor°S; de bezoeken van keizer Wilhelm aan buienlandsche hoven; czaar Nicolaas en Frans zef; Fransche en Amerikaansche presidenö En ook de kleine staten zyn niet vereen. Even houden wy stil bü de jeugdporetten van Koningin Wilhelmina als twintig*rig meisje aan den arm van den jongen ecklenburgschen prins. De plaatjes met onderschriften, de oude kleederdrachten, hofbals, aattooneelen, groote branden, houden de "^dacht vast en halen vervlogen herinnerin- Jn op. Dan is 't alsof er een scherm valt en v eetl nieuwe acte wordt opgevoerd: de moord *h Serajewo; documenten uit de Staatsareven van Berlün, Weenen, Petersburg met htteekeningen van de toen heerschende keirs bü de rapporten der gezanten en ryks- Hoe wreed lijkt de onthulling van e nuchtere diplomatentaal tegen den bloe-0v5611 achtergr°nd van den wereldoorlog! Maar ei'igens: hoe vreemd, dat de geweldige tijd trt na 1914 Zo° weinig onZe belangstelling 1 en dat wij met vernieuwde aandacht te-6 gaan naar den ouden tijd. Een foto van n vorstelük huwelijk aan het Engelsche hof et de „grootmoeder van Europa" in het mid- omringd door de gekroonde staatshoof*b van de Duitsche en Skandinavische lano boeit ons veel meer dan rookende looppen aan het westelük front. van den tüd! Al sinds enkele jaren aagt het groote publiek om herinneringen ti ero°tvaders tyd. De Engelsche kranten en begonnen af te drukken, wat hun voor precies honderd jaar bevatten. En oude feiten en teekeningen trokken meer aö het grootste sensatienieuws van den dag. e Engelsche uitgevers bleken niet alleen den aak van hun eigen publiek getroffen te heb" Heel de wereld volgde: overal werden bev ten uit de oude doos gehaald en het waren de illustraties met bekende figuren in e kleederdracht van zestig of tachtig jaar getl en' öie gaarne gezien werden. Er werden arj elen, ja heele boeken ovei de vroegere mode vergelüking met de onze geschreven; er ontnd een wedstrüd om gedenkdagen op te Wen; er was een jacht naar de geschiede- van het geslacht, dat ons een eeuw gele- vetl vo°rging. Het ongekende succes ten onzent *n boeken als De Opstandigen en De Klop t> de deur en onlangs nog van de film Caval-7de was aan denzelfden trek naar het jongste gleden toe te schrijven. Hoe kan de moderne die zooveel veroveringen op een vroede eeuw bahaalde, die zulke geweldige jaren Isschen 1914 en 1918 doormaakte, zoo opeens «etrokken worden naar de levenswijze en de leefomstandigheden, het innerlijke en uiterlijke an een in vele opzichten zoo benepen geacht van vóór 1880? Er zouden vele antwooren op deze vraat te geven zijn. Een er van is dit, dat het tegenwoordig geslacht sevoelt hoe ondanks allen vooruitgang in tech/^k, in stedenbouw, in huisvesting, in hygiëne, comfortabel leven, de massa aan waar geluk einig gewonnen heeft. Het verschil tusschen fts. twintigste eeuwers, en de jeugd van onze ■ö-ootouders lukt zoo ontzaglük groot; wü zouen geneigd zün te vragen: hoe hebben de menden toen kunnen leven? En toch, bij vergeving zijn er zooveel punten van overeenomst; de verschillen zün meestal slechts aan "en buitenkant te vinden; de mensch zelf ver- zoo weinig. Na de ergste excessen van ■-üze eeuw is er zelfs weer veel van het oude *at terugkeert. Is het niet of wü, staande aan den ingang an een nieuwen tyd, ons afvragen, of wü in "«el veel moderniteiten niet te ver zijn gegaan, * Wij niet te veel op het oude hebben gesmaald 11 te trotsch zijn geweest op onze nieuwighe*h; of er in onze voortvarendheid niet veel verijldheid was en of bij ons razend tempo niet Je bedachtzaamheid en bezonkenheid ontbra«h? Set einde van het wereldcrisisjaar 1933 is al 6el in het bijzonder geëigend voor een over"einzing van deze gedachten. De moderne mensch en vooral de mensch van 1933, die een •^gekende werkloosheid in heel de wereld meemaakt, is tot heel andere oudejaarsavondover"'egingen geneigd dan een vorig geslacht. Vroe*-**--r heette het op Sint Sylvesteravond: maak e balans op van de uren, welke u waren toe- I deeld; hoeveel hebt gü er verspild en ver- Werd? Dat mogen wü thans niet meer vragen; want de een zou ten antwoord geven: ik «eb veel te weinig uren gehad; ik heb gesloofd ah 's ochtends tot 's avonds laat, halve nach- en Zondagen. En de ander: ik heb myn tyd verdoen met het zoeken naar werk, al- maar vragen en zoeken, tot waanzinnig toe; ik wil werken en er is voor my ïeen arbeid. £>aarom moeten wij op dezen oudejaarsavond 6 vraag anders stellen. Nooit is arbeid zoon gebleken als in onzen tüd. De rükste mensch is hü. die behoorlük betaald en regeljj|atig terugkeerend werk heeft; dat is van veel meer waarde dan bezit, waarvan men morgen weet hoeveel het waard is. Die kostbare nu moet weer in volle eere hersteld wor- eh. De groote ellende, welke over de wereld fekomen is en welke wij crisis of malaise noemen en waaruit opstaan zoo moeilük is, die nood is in laatste instantie te wyten :*•* een verkeerde waardeering van den arbeid m den verleden tyd. Arbeid was geworden tot eh object van speculatie, van berekening voor partüen, zoowel werkgevers als werknemers. De eene partü trachtte den arbeid zoo I *°edkoop mogelyk te koopen tot het behalen van zoo groot mogelü'ke winst. Daardoor ontstonden loonconflicten, rationalisatie, overproductie. De werknemers trachtten hun werkkracht zoo duur mogelijk te laten betalen en voerden hun eischen zoo hoog mogelijk op. Het eigenlijke doel van den arbeid: bevrediging van bestaande behoeften, was aan beide partijen vreemd. Er werden veel meer niet bestaande behoeften gewekt; de reclame prikkelde tot een onnatuurlijke vraag. Er was geen liefde voor den arbeid; er werd niet gewerkt om te werken, niet om de bevrediging, welke gezonde inspanning en het zien van vorderingen geeft, maar eenerzijds enkel om een zoo hoog mogelijk loon, anderzüds om zooveel mogelijk winst te maken. Zoo beschouwd mogen wü. moderne menschen, ons niet op ons razend tempo, op onze machines met arbeidsbesparing, op onzen technischen vooruitgang tegenover een vroeger geslacht beroemen: de heerschende economische chaos, het gebrek bü overvloed, de werkloosheid van millioenen valiede krachten in de wereld, dat alles is een felle aanklacht tegen de wijze waarop wij onze uren hebben besteed. Uiteindelijk toch zullen wü niet geoordeeld worden naar ons tempo, maar naar de wüze waarop en naar de bedoeling waarmee wü den ons toegemeten tüd hebben gebruikt. De waarde van den tüd, en het besteden van zü'n uren, geeft op den drempel van de crisisjaren 1933—1934 overvloedig stof tot overweging! Laten wü ons niet te veel in het goede of slechte van vroegere of tegenwoordige tijden verdiepen. Voor een juiste waardeering van den arbeid zouden wü trouwens veel verder terug moeten gaan dan naar onze grootouders. „Zeg niet — aldus de H. Hieronymus — dat vroegere tijden beter zün geweest dan nu; de deugden maken de dagen goed en de ondeugden maken ze slecht." Of, om met een schrüver uit het oude heidendom te spreken: Kort is de tijd van ons bestaan — zegt Cicero — maar lang genoeg om goed en eerbaar te leven! Dat is de les, die iedere jaarwisseling ons altüd weer geeft en die wü dezen keer zóó moeten begrijpen: ons leven is uit uren en minuten aaneengeregen. Voor de meestïn beteekent dit: gestage arbeid tot onderhoud van zichzelf en een gezin. Het is echter niet voldoende alleen op zichzelf te letten. Wy zün allen 'n deel van een groote gemeenschap, waartegenover wü evenzeer onze verplichtingen hebben. Wie door den heerschenden economischen chaos uit het productieproces is uitgeschakeld, trachte er weer zoo spoedig mogelük aan deel te nemen en make zich zijn onvrijwillig ledigen tijd zooveel mogelük ten nutte om straks weer een nuttig lid der maatschappü te kunnen zyn. Wie het geluk heeft te kunnen arbeiden, beschouwe zijn werk niet op de eerste plaats als eigen gewin, maar als dienst aan de gemeenschap. Zóó zal de gewenschte orde weer het spoedigst zün hersteld. En bovenal zullen wü bedenken, dat noch tijd noch levenskracht ons onvervreemdbaar bezit is. Gelyk alles zijn ook onze uren en onze krachten talenten, welke wü slechts te leen hebben gedurende een korten tijd. Wü moeten er mee woekeren voor een rentmeester, die rekenschap zal opeischen en voor wien alleen deze vraag geldt: hoe hebt gy, direct of indirect, den u toegemeten tüd besteed in mün dienst? Wie op deze vraag bij het opmaken van zün jaarbalans een bevredigend antwoord geven kan, is de gelukkigste mensch. Het doet er dan weinig toe of hij werker of werklooze Is; of hü met een debet - of creditsaldo in zün boeken sluit, of de crisis nog lang of kort duurt: niets is lang, zegt Hieronymus, wat een einde heeft: bij de eeuwigheid vergeleken is alle tüd kort! HOMO SAPIENS --- Heffing op zetmeel Op 1 Januari in werking Met ingang van 1 Januari treedt het Zetmeelbesluit in werking. Dit Zetmeelbesluit houdt in een heffing op in Nederland geproduceerde of voorradige zetmelen, of daaruit bereide producten als glucose en dextrine. De heffing op de verschillende zetmeelen is gebaseerd op een heffing van ƒ 3.50 op aardappelmeel. De bedoeling is om gezien den zeer lagen prijs van de zetmelen, fondsen büeen te brengen, teneinde daaruit gelden beschikbaar te krügen, ten bate van het Landbouw-Crisisfonds, waaruit weer de teelt van fabrieksaardappelen, de hoofdbron der in Nederland geproduceerde zetmelen, kan worden gesteund. Deze heffingen zün tot stand gekomen na herhaald overleg met de betrokken industrieën. Teneinde te voorkomen, dat deze maatregelen van te voren door grooten voorinvoer geen doel zouden treffen, is reeds begin October de invoer van zetmelen onder het monopolie gesteld. Die industrieën, die zetmelen noodig nebben voor de bereiding van producten, die geëxporteerd worden, zullen de eventueel betaalde heffingen bij uitvoer terug krügen. Tevens zün enkele belanghebbende industrieën, aan wie het moeilijk, zoo niet onmogelük is, voldoende compensatie te verleenen, als textiel- en papierindustrie, van de betaling der heffing vrijgesteld. Omtrent de uitvoering der verschillende maatregelen is overleg met deze industrieën gaande. De uitvoering van deze maatregelen is opgedragen aan de Nederlandsche Meelcentrale. Met het oog op een goed functionneeren van deze maatregelen en het verkrügen van een behoorlijke ondsrl'nge prüsverhouding zijn enkele wijzigingen in de monopolieheffingen aangebracht. --- NIEUWE, GEZANT VAN AMERIKA Reuter seint ons uit Washington, d.d. 30 Dcc, dat President Roosevelt den heer Grenvi'le Emmet uit New-York heeft benoemd tot gezant der Vereenigde Staten van Amerika te Den Haag. --- Congres van Oostersche studenten DE H. VADER TOT DE CONGRESSISTEN „Het Christelijk Rome brengt het licht der waarheid en de warmte der broederschap” Indisch jeugdleider geintervieuwd Onze Rom. corr. meldt ons dd. 28 dezer: Heden is het congres van Oostersche studenten, dat een week lang te Rome vergaderd heeft, geëindigd. De Italiaansche pers heeft er met voldoening op gewezen, dat aan de keuze van Rome als zetel van dit congres een büzondere beteekens toekomt. Terwyl Frankrük en Engeland niet in aanmerking kwamen, wyl zij geen geschikt gastoord zijn voor een vrije discussie van zoovele Oostersche vraagstukken, maakte de rassenpropaganda, die in Duitschland hoogtü viert, ook dat land tot een ongeschikte verblijfplaats. Italië daarentegen heeft nóch Aziatische koloniën, nóch doet het aan rassenpolitiek en de Aziatische studenten, ongeveer 500 in getal, konden zich hier in elk opzicht op hun gemak gevoelen. Mussolini heeft bü de opening van het congres gesproken en de historische betrekkingen tusschen Rome en het verre Oosten in het licht gesteld. Den dag te voren was een nieuw „Instituut voor het Midden- en Verre Oosten" ingewüd, dat zoowel de cultureele als de economische betrekkingen met Azië wil bevorderen. Als herinnering aan dit congres zal te Rome ook een blüvend centrum voor Oostersche studenten gesticht worden. Gisteren heeft de Paus de ongeveer 500 deernemers aan het congres in audiëntie ontvangen. Onder de aanwezigen, die geleid werden door den voorzitter van het congres, Danese Khan, afgevaardigde van Perzië, waren ook verscheidene studenten der Propaganda Fide. Aan de toespraak van den Paus, die in het Fransch gehouden en daarna in het Engelsch vertaald werd, ontleenen wij het volgende. De Paus begroette met byzondere voorliefde de studeerende jeugd uit Azië, die in Rome de Romeinen was komen bezoeken — en wanneer men zeggen mag, dat „Christus Romein is", geldt dit ook van Christus' plaatsbekleeder — maar ook hun vele landgenooten, die hier wonen in het instituut, dat de Paus zelf heeft willen inwüden. De Paus zag in dit bezoek ook een beantwoording van de vele bezoeken, die hij, door middel van de missionarissen, de apostolische prefecten en vicarissen en de eigen bisschoppen en priesters, aan Azië gebracht heeft en nog voortdurend brengt. Overigens zette de Paus daardoor slechts het werk van zün voorgangers sedert de tyden der Romeinsche keizers voort, want van de opkomst van het Christendom af werd Rome het middelpunt, vanwaar de christenleer en het christenleven over de gansche wereld uitstraalde en sedert de dagen der Apostelen reeds kwamen er bezoeken en missies naar de g-oote landen van Az'ë voor. En verder in den loop der eeuwen, niet alleen in de 15e en 16e, maar reeds in de 13e en 12e eeuw, zien wy ware expedities van geloof, die de Pausen naar het groote en geheimzinnige Azië zonden. En het christen Rome — het is goed, dit te bedenken — handelt geheel anders dan het heidensche. Voor het heldensche Rome was het program: „te heerschen over de volken, de onderworpenen te sparen en de trotschen neer te slaan", en dat program werd op breede schaal doorgevoerd. Het christen Rome had daarentegen een geheel ander program: allen, die door haar werden uitgezonden, deden en doen niet anders dan weldadig licht en weldoende warmte brengen: het licht van de christelüke waarheid en de warmte van christelijke broederschap en naastenliefde, alles, in één woord, wat er heden nog aan schoonheid en goedheid en ware beschaving op de wereld bestaat en christelüke beschaving heet. Telkens, wanneer een missionaris uit Rome naar Azië vertrekt, aldus besloot de Paus, zou hij hem willen vergezellen om aan die verre landen en volken zijn liefde te kunnen brengen. Daarna gaf de Paus aan de aanwezigen zijn zegen. • m* Het „Giornale d'ltalia" had een onderhoud met een der belangrijkste congressisten, Subbas Chandra Bose, vroeger raadslid van Calcutta, vurig aanhanger van Gandhi en hoofd van het nationalistische „Youth Movement." „Ons doel is heden," aldus Bose tot den Italiaanschen journalist, „onze methode te herzien In het eerste stadium van onze beweging, onder de strenge richtlijnen van Gandhi, hebben wij tegenover den staat enkel een negatieve houding aangenomen. Deze taktiek heeft h:t groote resultaat gehad, het Indische nationale gevoel te doen ontwaken. Nu echter is dat niet meer voldoende, maar moeten wij tot een volstrekte oppositie overgaan, zonder eenig compromis. Onze beweging moet naar de absolute onafhankelijkheid van Indië streven, buiten alle politieke en cultureele doelstellingen van het Britsche Ryk. Tot nu toe had de Mahatma op dit punt slechts vage verklaringen afgelegd. Wy wenschen het uitdrukkelük vast te leggen." Aangaande de practische gevolgtrekkingen van deze opvatting verklaarde Bose, dat het onmetelijke gevolg, dat de Mahatma heeft gevonden, weinig waarde heeft, zoolang de stoutmoedige kracht tot handelen ontbreekt. De nieuwe richting wil zich niet meer onthouden van ambten, die nu veelal aan de Engelsengezinden ten deel vielen; bovendien wil zü drie machtige groepen, die de Mahatma ter züde liet, in de actie betrekken, n.l. de jeugdbeweging, de arbeidersbeweging en de boeren. De Mahatma is meer dan ooit onze vereerde leider, maar de groep der actie in het Pan- Indisch congres voelt meer dan ooit de noodzakelijkheid, om krachtdadige en beslissende middelen te zoeken en toe te passen." --- ONDER BEHANDELING VAN DOCTOR CHRONOS De . aarde _ Gelukkig _«,. dat ie er uit is •• • --- Werkloosheid gestegen Invloed van de vorst De directeur van den Rüksdienst der Werkloosheidsverzekering en Arbeidsbemiddeling deelt mede, dat de werkloosheid onder de 599000 leden van ingevolge het Werkloosheidsbesluit 1917 gesubsidieerde vereenigingen in de week 4 t.m. 9 December 1933 heeft bedragen 35.2 pCt. De buitengewoon groote stüging der werkloosheid in vergelijking tot de vorige verslagweek (20 t_n. 25 November) toen het percentage 26.2 was, moet in de eerste plaats worden toegeschreven aan de ingevallen vorstperiode, welke in de bouwvakken, 't transportbedrüf en de fabrieksnijverheid (steenfabrieken) het aantal werkloozen belangrijk heeft doen stügen. In de tweede plaats zyn thans ook gegevens verwerkt omtrent de landarbeiders (in de maanden Mei t.m. November kunnen de landarbeidersvereenigingen geen gegevens aangaande de werkloosheid verstrekken). De werkloosheid in deze, categorie was eveneens tengevolge van de vorst buitengewoon groot. In de overeenkomstige week van het jaar 1932 bedroeg de werkloosheid 30.7 pCt. By' 1064 organen der openbare arbeidsbemiddeling stonden op 9 December 1933 in totaal 396.092 werkzoekenden ingeschreven, waaronder 379.931 mannen. In totaal waren werkloos 371.805 personen, waaronder 360.879 mannen. Op 25 November 1933 bedroeg het totaal aantal ingeschreven werkzoekenden by een ongeveer gelijk aantal organen der openbare arbeidsbemiddeling 344.945. Hiervan waren werkloos 319.711 personen, waaronder 308.864 mannen. Het totaal aantal ingeschreven werkzoekenden is derhalve sedert 25 November 1933 gestegen met 51.147; het aantal werkloozen met 52.094. Ook uit deze cijfers blijkt de invloed van de vorst op den omvang van de werkloosheid. --- KONINKLIJKE HULP Ten behoeve van hulpbehoevende Nederlandsche gezinnen in Duitschland schonk H. M de Koningin wederom een belangrüke gift aan den Nederlandschen Bond in Duitschland, ditmaal uit het Sophiafonds, dat ter beschikking van de Koningin werd gesteld door wijlen H. K. H. Groothertogin van Saksen-Weimar-Eisenach geboren Prinses Sophie der Nederlanden. ---