Oplossing vorig raadsel De blijde Kerstgedachte is alzop: Christus is geboren Emmanuel, God met ons! We werden onthaald op verschillende variaties, die in alle opzichten aan de eischen voldeden, b.v.: voor wambuis: baljUrk; badmuts; voor krop Sla: veldsla; voor papier: cahier; voor lawAai: kabAal en ger Aas; voor rustdaG: kerkdaG. Ook nog een paar minder „aardige", als: voor ironie: hoonen; voor overijld: gesneld enz. Prijswinnaars zijn: W. H. van Alphen, Nassaukade 30 11, Amsterdam (W.) Mej. M. Andriessen, Griftstraat 93, Utrecht. A. J. Bosch, Ryksstraatweg 22, Wageningen. Mej. C. Fontün, Amstelveelschenweg 156 Amsterdam. G. H. Freriks, Pauwstraat 13, Arnhem. P. J. B. Garthoff, Vrolikstraat 272 I, Amsterdam (O.) J. Hendriks, Jacob Catskade 27 11, Amsterdam (W.) F. H. v. d. Heüden, Alb. Thümstraat 26, Utrecht. K. van Laer, Kapellerlaan 117 c, Roermond. Mej. C. de Leede, Burgwal 13, Delft. J. H. Macco, Jan Overdükstraat 23, Utrecht. C. H. Majoor, Amsterd. Straatweg 241 A bis, Utrecht. A. H. J. Pas, Raapopscheweg 46, Arnhem. Mej. Toos Plasman, Parkstraat 84, Arnhem. P. J. M. Poly, Bilderdijkpark 7 I, Amsterdam (W.) Mej. S. J. Rauschl, Juliana van Stolberglaan 113, Den Haag. Mej. Francine Rünja, Reguliersgracht 130, Amsterdam (O) A.C van Schaik, Bhjenburgstraat 9, Utrecht. C- Tiebackx, Wilh. Singel 22, Nümegen. P. Verheüen, Dullertstraat 15, Arnhem. Oplossingen tot Donderdag 12 uur aan den heer G. M. A. Jansen, Ruüsdaelstraat 60, Utrecht. En het slot van haar betoog is deze wonderlijke conclusie: „Om terug te komen op mijn uitgangspunt, meen ik, dat sex-appeal hetzelfae kan zijn als groote levensdurf en levenskracht; het houdt in: geestdrift, maar vooral oprechtheid." Dit laatste is inderdaad waar, maar in verband met een groote reeks films en in verband met de film van Dietrich zelf is deze waarheid niet bepaald de meest verheffende uiting van de film. En ziedaar dan het verkwikkelük beeld van een filmster, die in haar bescheidenheid niet zonder verdiensten is, maar die als moraaltheologe of critisch auteur den trap der middelmatigheid beklimmend, tot een droevige apotheose van haar leegen geest moet komen. Zij kan waarlijk beter zwijgen en afwachten wat Von Sternberg nog eens van haar maken zal. --- BRABANTSCHE BRIEVEN Deuze trein van 365 dagen vliegt weer weg.... ’t Achterlichtje verdwijnt kleiner ’t Leste briefke van deus jaar Ülvenhout, 27 December *33. Menier, Daar gaat ie weer, m'n laste briefke van deus jaar. Weer is-t-er 'n vol jaar van wel en van wee laangs onzen kop geglipt en ge sta-g-et jorke na te kyken as 'nen trein, die dn avond insuist. We zien 't rooie achterlicht kleiner en kleiner verdwynen, dn duster van de oneindigheid in. En da rooie achterüchtje, — 't is hjk *n sperrend oog, da zn eigen zoow laank meugelyk aan ons vasthoudt, bü 't spoeiend afscheid. Daar vliegt ie weer weg, dn awarten düster in, deuze trein van driehonderdvieren«estig dagen, mee onze kennissen, de herinderingskes, goeie en kwaaie, maar die we toch allegaar' vasthouwèn. En as den lesten glimp van t sperrend rooie oog verzopen is in dieën düster, dan staan we toch.efkens beteuterd en kleintjes te staren, t Gaat ok zoow rap: ■ ge kunt 't nie allegaar bühouwen. Ze vliegen laangs oew henen, de dagen, sneller en sneller, hoe ouwer ge wordt, en ge voelt op deus oogenblik - ken toch efkens, hoe ok eenmaal dn trein zal veurrüen, die ons mee zal nemen naar die onbegrüpelüke onendigheid. waar anderen dan ons rooie lichtje in verdwünen zienl Waar wy dan in meereizen als 'n herindering 'n goeie of 'n kwaaie! En God beware ons veur da leste! Wak daar mee bedoel? Och, — ik weet eigenlijk nie goed, of ik vertellen zal, wa me nouw deur m'n hoofd gaat. Maar jah, — 'k zal 't perbeeren. 'k Sprak van 't jaar 'nen mensch, veur 't eerst van m'n leven ontmoette-n-ik 'm en 't was 'nen soortement tiep, waarvan ik dalijk docht: wü zullen wel kameraads worren! 'Nen goeien, eenvoudigen kearel, open as *n boek en 'n paar oogen in z'nen kop, mee dn dofpeinzenden glaans van 'n werkpèèrd. Joost hiette-n-ie. En zoow eenvoudig en nietig as ie daar stond, *hen tiep om duuzend keeren onopgemerkt veurbü te gaan, was 't toch 'nen mensch, die eenmaal 'nen weareldnaam hee g'ad! 'Nen kearel van weareldrecords, die na twintig jaren nog onaantastbaar zijn! 'n Stukske mensch alzoow, da-d-onder zn winterjaske 'n karakter, 'n zielement verborgen houdt van gehard staal! Dn Blaauwe, — ok zonen üzeren salamaander, zoow as ge 'm wel hebt leeren kennen, — stelde 'm aan me veur. „Da's nouw dn Joost, Dré, ge wit wel, weareldkamp " Verder kwam ie nie. Dn Joost prikte-n-effe z'nen vinger in dn Blaauwe z'nen maagkuil en zee toen teugen mijn: „ge zü-d-uit, Dré, asteblieft." En meteen hiew dn Joost 'n braandend luciferke bü m'n PÜP. En 't was toen ok, dat ie zn oogen naar me opsloeg en da 'k docht aan m'nen Bles. Weggeborgen kracht, achter dn matten, gesluierden glaans van 'n paar eerlüke oogen, waardeur ge binnenkeek in 'n mooi en diep, maar teleurgesteld zielement. t Is om da leste, da zulke soort van stalen kearels perbeeren 'n sluiërke te hangen veur dr oogen, wa toch mislukt teugenover dn mensch, die mee aandere weerden rekent, dan reksdaalders! Ik püpte-n-overnuuw aan en zee toen: „hè*k da goed geheurd, Joost, zyde gij veur 'n paar weken weduwnèèr geworren?" „Ja," zee ie: „da-d-is zoow, maar as ik oew raaien mag, Dré, ge staat daar al 'n minuut of vüf in 'n plaske en gaat daar uit, jonk!" Ik gong opzü staan en 't plaske verders latend veur wa-d-et-was, zee ik: „zoowzoow, Joost, nog wel gecondoleerd! Da's 'nen heelen slag, jonk!" „Ga nooit in 't nat staan, Dré," antwoordde dn Joost seerjeus: „ge kunt er van alles mée op oew lijf halen, al is 't maar rimmeltiek en past daar veur op, kearel!" Ik keek 's naar dn Blaauwe en.... die gaf dn Joost groot geluk! „En hoe stelde 't nouw, Joost?" „Hoe bedoelde da, Dré?" „Nouw — eh — eh — zoow alleenig, cc?" „Oow? Goed, goed, heel goed; och ja. t Mensch is uit dr lüen!" „Hee ze veul gele jen?" Toen brak dn Joost zn oogen wa-d-open, stak zn vastgeknepen lippen veuruit en knikte: „Ja, heel veul! Ze hee — afün, t is veurbü." Ik docht: hier klopt iets nie! Laat ik verders zwügen; zon prachtigen kearel, en dan praten over zn pas gestorven vrouw of 't 'n wildvrimde is neeë, da klopt nie. In zonen staalhaarden tiep zit gewoonlijk 'n klem, teer hartje, en.... neeë, daar klopt iets nie! En as ik later dn Blaauwe daar naar vroeg, dan zee dn Tiest: „ik zal 't oew maar zeggen, Dré, dn Joost hee vüfentwintig jaren in 'n hel geleefd, deur die vrouw! Ze hee-t-'m belogen, bedrogen en erm gemokt. Hij hee volgehouwen, da's z'nen aard, maar toen Onzelieveneer er 'n end aan mokte, toen hee dn Joost, zonder één traan in zn oogen, de kist, mee zn vüfentwintig jaren verbeten verdriet, zn huiske uit zien dragen, as 'n — as 'n — nuuwja — as 'n prachtige opruiming zak maar zeggen. Veur zn eer, veur zn kinders en veur God hee-t-ie al die jaren zn kruis geslept en zn huwelyksgeluk begon... aan het graf van zn vrouw. „Tiest?" * „Ja, Dré." „As ie da geren wilt, motten wü 'm opnemen in ons propclub!" „Da wilt ia vast, Dré!" „Dan zullen we 'r Zondag over spreken mee dn bakker." En zoow, amico, is dn Joost in ons club opgenomen, veur 'n paar maanden gelejen. En daarom hè'k oew dn lesten tüd nie veul van de propclub verteld, waant 'k wist nog nie, hoe 'k 't geval aan dn vurk zouw steken en nouw koom 't zoow vanzelvers te praat! Waar ik altij en by' voorkeur op wacht. Dan komt 't ok nooit op ongelegen tijd. Maar — nouw zulde denken dak van m'n chapiterke gedoold hen, en toch is da nie zoow, deuzen keer. Waant ik wouw gezeed hebben: mee dn pas vertrokken trein 1933, waarvan me op dn oogenblik 't rooie achterlichtje naturen, is ok vertrokken "n herindering van dn Joost. En — 'n kwaaie herindering. Veur deze vrouw was dn len Januari dn lesten trein veurgekomen en diep, diep meelijen kan 'k hebben mee zon , mensch, da veurgoed vertrokken is, zonder dat, er één traantje om dr wier vergoten. En da-d-is 't wak bedoelde, toen 'k hierboven zee:- „waar wij dan in meereizen as 'n herindering , 'n goeie of 'n kwaaie! En God beware ons veur da leste!" 't Zün maar dorre, trieste graven, amico, waar nooit 's 'n traantje op gedrupt hee! Waant de „vrienden" en „vriendinnen" van zulke beklagenswèèrdige menschen, — ollee, 'k heb m'n oogen goed open, ik ken er ok wel van da soort, — maar de vrinden van da soort, neeë, die zullen werendig gin traan en gin gebedje storten veur dr vertrokken vriendin. „Er zün nog genogt aanderen, die — léven!" Da's de „vriendengedachte", die huilie vergezelt op d'ren lesten rit. Da's huilie .leste eer." En nóg eens: God beware ons, stuk veur stuk, daar veur. Ge zult misschient denken, amico, dat dn Dré wa zwaar op de hand is, vandaag! Ollee, — sta me da-d-éénen keer toe. 't Leven gaat zoow snel, is zoow rap veurbij, 't is toch telkens zoow verduveld gaauw ouwejaar, dak de menschen zoow geren zouw willen inprenten: zoekt oew geluk toch op de sjuuste plots! Da's in oew huiske, da's by oewen arbeid, oewen plicht. En zoow as op deuze dagen, Kerst- en Ouwejaarsdagen, — ollee, wa-d-'n triestigheid dikkels veur huilie, die 't verkeerd zochten. De vertesseltjes van de „trugkeerende zeuns en dochters" zijn maar vertesseltjes! Daar zün plekken, waar nie van trug te keeren is! En 'k zouw m'n Brievenjaar nie naar m'nen zin afgesloten hebben, as ik truggeschrokken was veur de grimmige waarheid van vandaag. En die is: dat er veul kustelük geluk, onbetaalbaar bezit, moedwillig vergruzeld wordt deur... de vrouw! En al de wefkes,. die nouw opstuiven, die heb Ik sjuust nie bedoeld. Waant er zijn nog wel van die ouwerwetsch-brave moederkens! Alleen — ze worren maar te zeldzaam. Geleufde 't nie? , Vraag 't aan de menschen, die t weten kunnen! Aan menier Pastoor, aan den Ree e As die 't aanders zeggen, dan ik, schril dè,n pas, dat 'k gelogen of overdreven -jj, Adres: Dré — Ulvenhout! 'k Gaai nie w ziede wel. $e, As ik éénen tooverwensch mogt doen, hoe grot ok, vervuld zouw worren, dan vro*® Geluk, veur alle Mensch En daarom, daarom gaai ik nie opzü- yAöfi Waant 't groote ongeluk van 't mens~Lei_f zoek ik veurnamelük in 't tekort aan de j*„af brave moeders. Dit tekort is 'n pest in de *. geschappij, nog erger, dan virtig, veftig J&** $& lejen dn alcohol was! Waant elke man, zn hebben en houwen verdronk, mokte huishouwen ongelukkig. afler' Maar elke slechte vrouw mokt op zn *^ allerminst twéé huishouwens ongelukkig! jgjge 'k Gaai hier gin oorzaken opsporen. tvrouw, die dr eigen, op welke manier ok, _,}, trekt aan dr noste plichten, wit donders da zy bedoeld is. Sooas dn man zn van dn vruugen Maandagmorgen tot dn * en Zaterdagavond ingesteld motten staan °P r, dT arbeid veur 't gezin, zoow motten de vroU!j)tJe** gedachten zijn bij t geluk van 't huishouw* Eén uur aanderen arbeid, eischt 'nen vol**'ïhoU'' aanderen aandacht en dè, kan gin bU»1 went je missen....! jje* Maar genogt. Vandaag zy"n we allegaar zield mee de beste wenschen veur mekaar, 't nuuwe jaar. jj)e De tijen, hoe belabberd ok, kunnen d* veraanderen. Alleen, — ons gezicht kan iCo, strakker en seerjeuzer staan. Ziedaar, *-j&r-ja&r-'t „gezicht" van m'n leste briefke van deus J .jj Maar meteen ok: mee dn oprechtsten *t^ji)d« aan jou en al oew lezers: 'n Gelukkig ul' $ * '33 en veural allegaar: „Zalig N U jaar!" Ok namens m'n Trui. ■M»*'3 Veul groeten van Trui en as altü gin minder van oewen . _ V"0 --- ZALIG NIEUWJAAR! Paardesprong-Puzzle In een vijfregelig versje geeft de Prijsvraagredacteur hier zijn eenvoudigen, doch weigemeenden Nieuwjaarswensch. Men wordt uitgenoodigd, dat versje door middel van den paardesprong (2 recht en 1 schuin, of 1 schuin en 2 recht) op te sporen. De 5 regels vangen resp. aan met de woorden of lettergrepen, genummerd 1 11 21 32 en 41. De overige nummers geven het slot van eiken regel. --- KERSTAVONDVIERING Bij de R.K. Volksuniversiteit te Rotterdam In het gebouw vóór K. en W. te Rotterdam hield de R. K. V. U. Vrijdagavond j.l. een welgeslaagde Kerstavondsviering. Na een inleidend woord van den „verteller", die de algemeene deelname aan dezen avond verzorgde, werden door de leden van den zang- en danscursus onder leiding van mevr. Xanda Stradowska versellillende tafercelen uitgebeeld, op de Kerstgebeurtenis betrekking hebbende. Het jongenskoor van het Juvenaat te Bergen-op-Zoom bracht daarbij Verschillende kerstliederen ten gehooren, onder leiding van Pater C. v. d. Peet S.C.J., dis tevens voor het accompagnement zorgde. Na de pauze werd door A. J. D. van Oosten een beschrijving van verschillende Driekoningen-gebruiken gegeven. Eenige Driekoningenliederen met rhythmische uitbeelding besloten dezen Kerstavond, waarbij een zeer groot aantal, aanwezigen zich hartelük belangstellend betoonde. --- Hoofdklasse-competitie De damvereeniging „Constant" spee^e tegen „Rotterdam I" en won «iet 12—0. Hiermede heeft „Constant A" het afdeelingskampioenschap behaald en zal uitkomen in den strüd om het kampioenschap van Nederland, tegen Gezellig Samenzijn I en de Haarlemsche Damclub I. --- Schaaktoernooi te Hastings Dr. Aljechin in goeden vorm Fraaie overwinning van den wereldkampioen op Miss Menchik Jeugdige grootmeesters Het is thans reeds de veertiende maal, dat groot aantal Europcesche schakers g3le"eJij]ite heeft, in het ruime sous-terrain van het W^ Rock 'Favillon te Hastings hun kracht*1? msten. Er is veel veranderd sinds het W« waarop het eerste tournooi plaats vond. gsnwoordig is er een liKhtverbinding Airs*'errTau —Londen van de K. L. M., met behulp w-***a:l?s Amsterdammers reeds in vier uren Ha!*\o,ji0,ji kunnen bereiken. Flohr was zelfs in staat, in één dag van Leningrad naar Hastings komen. Een ander verschil met vroeger het schaakspel thans in uitgebreiden P wordt beoefend, maar het opvallendste > schijnsel der laatste jaren is wel het gLe*u aantal jeugdige grootmeesters. Van de 10 ttnemers in het Premier-tournooi, hebben sis - 4 meer dan den 24-jarigen leeftijd bereikt l * Aljechin, Mitchell, Thomas, Tylor). De an£Wl (Eliskaded, Miss Menchik, Lilienthal, fje{ Alexander) zijn tusschen 20 en 24 jaar oud. is wel interessant, dat ook de wereldkamP- tf tot de genoodigden behoort. Naar het schiJa^.a hij' uitstekend in vorm. Men most dan ooK remise tegen Tylor, in de eerste ronde zoozeer opvatten als cnmaoht, dan wel alsffiers van de kracht der Engelschen. W™ Aljechins overwinning op Miss Menchik, D tweede ronde, klonk als een klok. Aaö "eJI anderen kant moeten de twee overwin^..^j, van Lilienthal niet worden onderschat. Ij at, thal is stellig een speler van groot ior^Z^ maar even stellig behooren zijn beide sla offers Mitchell en Tylor niet tot de sten» van het tournooi. aI), Flor is kennelijk vermoeid door zijn toa& nende Russische tournee. Tegen Thomas s hij zelfs op verlies, toen deze in goeden remise aanbood. De uitslagen luiden: . hjßj lste flande: Tylor remise met AlJe^ Mitchell verliest van Lilienthal, Plo*hr"'iiSe, mas remise, Eliskaded—Alexander rem MenchiK—Millner Barry remise. ■ rriia. Me ronde: Lilienthal wint van Tylor, mas—Mitchell remise, Alexander—Flohr » broken, Millner Barry—Eliskaded remise, ** Menchik verliest van Aljechin. In het Premier Ressrve-tournooi, .wa^^e de Amsterdammer Prins mederpeelt, zijn buitenlandsche meesters Waltrr, Moltano** Seitz en de Engelschman Jackson de *aV°aSaSten. Hier bracht de eerste ronde veel ver_r(j singen, daar de. blinde Engelschman _'-^u^ji Cross remise maakte met Ssitz en Prins Walter won. De uitslagen zijn hier: « oft, lste ronde: Jackson remise met Wheatc • fColtanowski wint van Seargeant, Walter liest van Prins, Craddcck verliest van OT" Seitz remise met Rupert Cross. _ ken, 2de ronde; Seargeant—Jackson a 1^1-"*'?™*;- Prins verliest van Koltanowsky, D^-r~~?joc%,0c%, ter . remise,.,Rupert. Cross .wint van Crada dr., Seitz wint van.Wheatcroft. . . ... " Ten. slotte spelen m. raycn Aen ;.B: r^5p- *, en landgencoten De Jong uit WintersWÜK . f Morrison wit Amsterdam. Morriscn heeft tt^ omstandigheden nog niet gespeeld, tsrwül „ Jong in de eerste ronden min of mer be gen was dcor plankenkoorts, waardoor eerste partij verloor en de tweede uit " stelling, slechts remise maakte: Hieronder een partij: .£*., 2e ronde. Wit: Prins, Zwart: Koltano" 1. e2—e4, e7—es, 2. f2—f4, LfB—cs, 3.*%5, f 3. d7—d6, 4. Lfl—c4, FgB_f6, 5. cdlr!o, PbB c 6, 6. d2—d3, LcB—g4," 7. c2—c3. *a^ 8. Lel—e 3, Lcsxe3, 9. De3ye3, d6-d5, t f4xes, Pf6Xe4, 11, Lc4xds. (Hier kon *" 'jgt 11, d 4! in het voordeel komen. Op Lf3' ~.f dan Df3:, Fgs?, Dds: en op Pc 3: cclgtng3>< dc 4:, O—o met fraai spel), DdBxds, 12- d3>< e 4, (niet d3xe4 wegens Dbs!) DbsXe4, Zd% et, Lg4xf3, 14. g2xf3, PcbXes, 15. Pbl p^3 TaB_dB, 16. Kei—e 2, (niet o—o—o wegens Jg_ ten Pf2) TdB—d7, 17. Pd2—b3, TfB—d8> !jf Tal—cl, b7_b6, 19. c3_c4, c7—cs, 20. rel,d te merken, dat het er niet op aan komt, hoe Lilian speelt, maar dat zü speelt, niet hoe zij zingt en danst, maar dat zü dit doet, en dat zij daardoor den levenslust, de zonnigheid en de zorgeloosheid, welke van deze film uitstralen (zoo heet het) op de toeschouwers doet overslaan. Wü voor ons meenen, dat dit overslaan van deze kwaliteiten toch voornamelijk zou te danken zün aan het „hoe", doch we dienen vast te stellen, dat de levenslust en al die andere eigenschappen niet aanwezig zijn, maar worden vervangen door een boosaardige en ergerlijke leegheid, die het publiek allang verveelt en die een prolongatie van het hemelsche wonderwerk dan ook onmogeüjk schynt gemaakt te hebben. De cinematografie, aldus oreert de man verder, verricht een goed werk door zoon film op de menschen los te laten, maar wy constateeren alweer, dat het precies andersom is en dat men hier eer van een vervlakking' dan van. een goed werk kan spreken. Niels is overigens eenvoudiger dan de be- STOttelijke practijken der reclamemakers aan te toonen aan de hand van het boekdeeltje, dat men over de onbeduidende persoonlykheid van Lilian heeft samengesteld en dat zelfs voor het grootste genie overdreven zou zijn geweest. Zoo lezen we allerlei wetenswaardigheden over haar toiletten, over haar ontvangst in Hollywood, waarbij zij drie kreten slaakte, een in het Duitsch, een in het Engelsch en een in het Fransch. Toen zij haar garderobe-bungalow aanschouwde, viel zy in zwüm van verrukking en haar figuurtje stak natuurlijk charmant af tegen het oesterkleurig crème wit van het vloerkleed, waarop zü zoo genadig was te vallen, vlak bij den reusachtigen vleugel, die eveneens crème gelakt was. Sindsdien noemt zü dit huiske „La malson des rêves", vermoedelijk omdat zy daarin haar eersten Amerikaanschen zwümel beleefde. Maar dit is nog lang niet alles. Lilian houdt ook van de slanke üjn en dit interesseert ons duchtig. Zy houdt van chocolade, room, appeltaart, Amerikaansche candies, roomijs, varkenshaas, gebakken lever, en nog zooveel meer andere lekkere dingen. Al hetgeen ons in strijd hjkt te zün met haar liefde voor de slanke lijn. Maar deze tegenstelling deert het menschdom niet, nu het zoo volop mag grasduinen in de voorkeurtjes van Hare Majesteit Lilian Harvey. Ja zelfs wordt ons de intieme mededeeling niet onthouden, dat Lilian maar 94 pond weegt, dagelyks drie volledige maaltüden gebruikt (dit is bepaald onsmakelük!) en 'graag snee >t bij de thee. Nu we dus ingewüd zün in al deze belanglüke aangelegenheden, valt het ons niet moeilijk meer van haar enorme talenten overtuigd te zijn. Wie kans ziet 94 pond te blijven wegen bü drie volle maaltijden per dag, is zonder den minsten twyfel een geniale persoonlijkheid en wat meer zegt, een talentvolle filmster. Daar komt nog bij, dat zü pas achttien., lijkt en het publiek weet te „electriseelen", zooals de reclameschrijver het noemt. Als alle grooten der aarde, is Lilian vriendelijk en beleefd tegen iedereen, hetgeen zij met des te meer gemak doen kan, daar zü weet, dat alle stervelingen ver beneden haar staan en dus allen zwijmelen van geluk als hare goddelykheid een vriendelük woord spreekt. Verbaas u dan ook niet, dames en heeren, wanneer haar partner in My lips betray, de heer John Boles, een van de mooie jongens van Hollywood. zich een aardworm voelt als Lilian in de buurt is. Volgens hem is zij een teer etherisch wezentje, vol jonge naïvieteit, met vragende blauwe oogen en een ondoorgrondelijk karakter. „Zoo zie ik haar!" roept hij geestdriftig uit en wij benyden hem om zyn fantasie. Want zooals wij haar zien, lijkt het er niet op. Wij hebben in deze juffrouw niet veel anders kunnen zien dan een worstelend wurm, dat ons in haar nieuwste film veel heftiger heeft geërgerd dan zij ooit in haar Duitsche kon doen. In vergelijking met haar Amerikaansche prestaties was zy in haar Ufa-films waarlijk nog te genieten en dit zegt niet veel ten gunste van haar jongste capriolen Als men de meening der critiek na de film My lips betray vergelijkt met de meening der reclame vóór de film, dan constateert men een verschil van dag en nacht. Het is niet moeilijk vast te stellen, wie van beide het dichtst de waarheid nadert. --- Mariene critisch Sex-appeal en happy-end Mariene Dietrich heeft een artikel geschreven ever sex-appeal en dit artikel, hoewel niet verheffend, geeft ons toch een dunk van haar deskundigheid, die tegenvalt, als men enkele van haar filmrollen heeft gezien en die rollen louter op haar naam schrijft. Dit is het gevaar van de steroverschatting, die doet gelooven, dat in casu Mariene Dietrich alleen verantwoordelijk is voor wat zü in haar films schijnt te zün, en als men vergeet dat hst juist de regisseur is. dien men ter verantwoording zou moeten roepen, alvorens Mariene verwijten te maken. Maar zoo gezien, moet het verbazing wekken, dat juist Mariene zich nederzette om over sex-appeal te schrijven. Zij sloeg er dan ook deerlijk naast, toen zij, gehoor gevend aan den drang der reclame, precies naar het andere uiterste overliep dan wat zü aan zedelykheidsmaniakken meent te moeten verwyten. Zij immers spreekt over „de groote opbouwende kracht," die kan uitgaan.van het.veel gesmade begrip, dal; we hierboven reeds enkele malen noemden, en zij verzuimt te bedenken, dat dit begrip inderdaad te verwerpen is, zoolang men eronder verstaat de opzettelijke opvallende appsal en de vergroofde appeal bij die actrices, die de normale appeal reeds bezitten, zooals zij zeil. Zoo kwam zij te spreken over haar jongste film, de mislukking van Mamoulian, de film „Song of songs", die voor haar gevoel de natuurlijkheid zelf schijnt te zijn. Zij meent deze film tot en met het stupide happy-end te moeten verdedigen en kan zich maar niet begrijpen, dat men juist op het slot van de film zoo fel critiek heeft uitgeoefend. In een happy-end als dit dient men, volgens Mariene, juist een bewijs te zien van den verregaanden moed des regisseurs, wiens taak het immers is de toeschouwers in een prettige stemming naar huis te laten gaan. Waartoe dient het, aldus Mariene, de menschen nog lastig te vallen met treurigheden? Welk een teleurstelling zouden de bioscoopbezoekers hebben ondervonden, wanneer het slot"s*an de film gelijk geweest was aan het slot van het boek? Intusschen vraagt zü zich niet af, welke teleurstellingen de bezoekers ondervonden hebben voor de film aan het slot toe was. Of was de taak van den regisseur daar weer eens een andere? De film dient dus — en dit is een stelling zoo oud als de film zelf — uitsluitend om den bioscoophabitué's zooveel mogelijk kost voor te zetten, waarvan men tevoren weet dat hij bevallen zal. Mariene Dietrich, ,die men als filmmodium toch waarlijk niet mag onderschatten, vertelt hier als nieuwtje de oudste dwaling der filmwereld en ziet niet eens in, dat deze stelling volkomen in strijd is met de practük van de grooten onder de regisseurs. Men moge hierin weer eens een bewijs zien voor de minderwaardigheid der stars als onafhankelijke filmindividuen, en van de alleenheerschappü der regisseurs. Men wüze ons onder de onafhankelyke regisseurs één man aan, die de oeroude, maar voor Dietrich blijkbaar nieuwe stelling zou willen aanhangen. Maar het sterkste argument zoekt Mariene in het feit, dat bij een première in Hollywood de „fans" met duizenden opkomen om hun lievelingen te begroeten. Alsof dit verschünsel niet precies het tegengestelde bewijst. De aankomst van een of anderen biljartkampioen gaat eveneens meestal gepaard met het getier van een geestdriftige menigte, maar dit wil voor ons gevoel nog niet zeggen, dat dus die menigte gelyk heeft. Zy' heeft het dan ook niet, evenmin als Marleentje, die tenslotte toch ook niets anders is dan een, nogal dankbaar, instrument in handen van b.v. Joseph von Sternberg. Oudejaarsavond-voorzorgen. Onze mede werker Dré bakt zelf zn appelbollen en 't resultaat schijnt er, md erdaad, te mogen zijn --- Duitsche Fondsen Onder verwü'zing naar „Mededeeling" No. 107 van 5 December 1933 vestigt het Bestuur van de Vereeniging voor den Effectenhandel, in overleg met de Amsterdamsche Bankiersvereeniging, er de aandacht van emittenten, betaalkantoren of tz-ustees van Duitsche leeningen op, dat in vorengenoemde „Mededeeling" den betaalkantoren in overweging werd gegeven zich te richten naar de aanwüzingen, verstrekt in de publicatie betreffende de regeling omtrent de betaling der scrips, welke regeling gold voor de periode van 1 Juli tot en met 31 December 1533. Een dergelüke regeling is voor het eerste halfjaar 1934 nog niet in uitzicht gesteld. Betaalkantoren of trustees, die thans voor coupons of dividenden, vervallende op of na 1 Januari 1934, bericht van de debiteuren ontvangen, dat zij de desbetreffende betaling bij de Konversionskasse hebben gedaan en bericht van de Konversionskasse ontvangen, dat door de debiteuren bedragen bij haar zyn gestort, wordt in overweging gegeven om aan de debiteuren in de vorengenoemde gevallen den brief te schrijven, waarvan het model in „Mededeeling" No. 94 is opgenomen, en aan de Konversionskasse de ontvangst- van de mededeeling omtrent de storting te bevestigen en een afschrift van den aan den hetreffenden debiteur gezonden brief daarbij aan de Konversionskasse toe te zenden. --- KATHOLIEKE KUNST De tentoonstelling te Rotterdam De tweede voordrachtavond in verband met de tentoonstelling van jonge katholieke kunst te Rotterdam bracht achter den lessenaar Albert Kuyle, die over Proze sprak en Joep Nicolas, die de beeldende kunst behandelde. Kuyle schetste de geesteswending na den oorlog en hoe de literatuur een nieuwen geest en nieuwe menschen uitbeelde. „De nieuwe broederschap" bleek zich echter vlotter in het korte gedicht dan in het prozawerk te openbaren. De spreker ging na wat de generatie van „Van Onzen Tijd" heeft gedaan. Voor het proza waren vcornamelyk Marie Koenen en Kees Meekel van beteekenis. Vanaf het oogenblik dat Pieter van der Meer de Walcheren in de „Nieuwe: Eeuw" optrad is echter de nieuwe atmosfeer geschapen, maar nijpend bleef aanvankelijk het, gebrek aan creatief werk, hetgeen Bernard Verhoeven „het levensrecht van de ongeboren vrucht" deed bepleiten. Het eerste boek met goed nieuw proza was „Zuid-Zuid-West" van Albert Helman. Het nieuwe proza onderscheidt zich allereerst door zijn inhoud. Het is, volgens spr., de waarachtige uiting van menschen, wier leven is opengebroken naar alle windstreken en naar de kern. In verband hiermede gaf spr. een ontleding van „Zuid-Zuid-West" en hij las voor uit zijn nieuwen roman „Harten en Brood". „Joep Nicolas" noemde het te betreuren, dat er zulk een sterke scheiding is tusschen kerkelijke kunst en kunst tout-court een scheiding die resulteert uit een minderwaardigheidsgevoel. De vroeg-christelijke vormen waren ondergeschikt aan hun zin. De kunst was litterair, apologetisch en zelfs didactisch, en zij ontroert ons om de belydenis die zij bevat. Zoo is het ook met de byzantijnsche kunst in haar onbewogenheid en algemeenheid. Het romaansche was litterair-episch, evenals de vroege gothiek, en eerst in de 13e eeuw vinden we een lyrische uitleving. Dan gaat het begrip nog steeds boven den vorm. In de late gothiek krijgt het psychologisch-di'amatische gestalte. De waardeering die wy thans voor die kunst hebben (en de waardeering van 90 pCt. der geloovigen voor een waardelooze pseudo-kunst) wyst op een overheersching van het litterairmeditatieve in het godsdienstige leven. Maar sinds de 16e eeuw is de ontwikkeling anders verioopen. Spr. betoogde, dat de Renaissance de kunst niet van de kerk heeft gescheiden. We zitten te veel onder de nawerking van neogothische theorieën, van een kunst die vegeteert. Vroeger aanvaardde de kerk de uitdrukkingsmiddelen van den tijd. Waarom heeft zij nu niet dat assimilatievermogen? Wie opdrachten hebben te vergeven mogen hunne aandacht uit laten gaan naar den levenden en hartstochtelüken kunstenaar, die volbloedig werk geeft. --- Vredespaleis Het Vredespaleis te 'sGrvaenhage is Nieuwjaarsdag voor publieke bezichtiging gesloten. --- DAMMEN Haagsch tiental Thans heeft ook Den Haag het vertegenwoordigend tiental samengesteld, dat zal uitkomen in den Nationalen Vierstedenwedstrüd op 14 Januari a_i. te Haarlem. De opstelling luidt als vo'gt: 1. A.K. W. Damme, 2. J. F. Kuyer, 3. W. C. J. Polman, 4. L. de Haan, 5. A. Jacobs, 6. J. C. P. Kalden, 7. C. R. Tybout Jr., 8. J. M. Bom, 9. P. Kleute Jr., 10. G. J. Bylsma. Deze samenstelling is dus zonder De Haas, die nog niet in openbare wedstryden schijnt uit te komen. Daarentegen maakt de heer Polman wel deel uit van dit ongetwijfeld zeer sterke tiental. --- Koninklijke onderscheiding hü d*3 De heer A. J. D. Broer-, hoofdcommies °» ,&. Algemeene Rekenkamer, die gedurende *Ztf& ren de bibliotheek van Z. K. H. den. ■*eljrt heeft verzorgd, is de onderscheidnig te ,^er gevallen *"an te worden benoemd tot rl 2e klasse in de Huisorde van Oranje.