KERK IN HET SLOP DE ALGEMENE Kerkvergadering, die de Nederlandse Hervormde Kerk rondom de Pinksterdagen heeft gehouden, krijgt op meer dan één wijze een vervolg. Niet alleen wordt begin volgend jaar een nieuwe bijeenkomst belegd om de agenda af te maken, maar bovendien gaat het moderamen van de Hervormde synode het komende najaar een bezoek brengen aan alle 54 classicale veranderingen om daar van gedachten te wisselen over hetzelfde thema dat de Algemene Kerkvergadering beheerste: de kernvragen van bet christen-zijn en het kerk-zijn bij de aanvang van de jaren '70. Men zal zich herinneren, dat één van de meest geciteerde uitspraken van de Algemene Kerkvergadering is geweest de uitroep van een vrouwelijke ambtsdrager uit Slikkerveer: „Wie is God? Wat betekent het geloof in deze tijd precies? Wat kan ik daarover aan mijn kinderen vertellen?" Dezelfde vragen keren terug in de brief, die het moderamen van de Hervormde synode ter inleiding op haar besprekingen met de classes heeft rondgezonden. In de A.K.V., aldus de brief, kwam het verlangen tot uiting naar een nieuwe, tot de kern van de zaak doordringende bezinning „op al die vragen die in onze tijd in en buiten de christelijke gemeente worden gesteld en die de aanvechtingen en de twijfels vertolken, die in vele harten leven. „Wie is God? Waar is God? Wat kunnen en mogen wij van Hem weten? Zwijgt Hij of spreekt Hij ook tot onze generatie? En aan de grens van alle vragen: Heeft het (nog) wel zin over God te spreken en in Hem te geloven? Te geloven in een God die lééft? Of „bestaat" Hij niet? Of als Hij al „bestaan" heeft, is Hij dan wellicht gestorven?" Niet ten onrechte merkt het moderamen op, dat deze vragen velen als godslasteringen in de oren zullen klinken. Maar. en nu citeren we weer: .Anderen, ook (nog) leden van de christelijke gemeente, zullen er hun eigen vragen in herkennen en ook hun eigen tot nu toe vergeefs zoeken naar de antwoorden, die zij zo gaarne voor zichzelf en voor hun kinderen ter beschikking zouden willen hebben". WAT HET moderamen hier " schrijft, geeft een verschrikkelijk beeld van de geestelijke situatie in de Nederlandse Hervormde Kerk. Met een kerk welker geloofsbeleving met het boven aangehaalde juist is beschreven, is het bijzonder ernstig gesteld. We kunnen dan ook verstaan, dat het moderamen der synode, in het Hervormde Kerkrecht de hoogst verantwoordelijke instantie ook voor het geestelijk leven, zich tot bijzondere stappen geroepen voelt. Des te meer interesseert het ons, op welke wijze het moderamen in zijn brief op deze vertwijfeling reageert, Eigenlijk is maar één antwoord mogelijk: tegenover al ae_-e twijfel profeteren: zo zegt de HERE, en de kerk weer wijzen op de betrouwbaarheid van het woord, waarin God tot ons spreekt. Het moderamen kiest echter een aur6re weg' WiJ citeren opnieuw: .Wil de christelijke gemeente niet verworden tot een gesloten gemeenschap van op den duur wellicht nog weinigen, dan kan het met anders of wij zullen al die vragen ernstig moeten nemen. Wij dan de moed op moeten orenpen om tezamen de moeilijke weg van het belijden, ook in het neaen, te gaan". »/eI voegt het moderamen hieraan m >,dat het vragen zinloos blijft, d|s het zich niet door het evangelie w» laten leren. „De enige wijze, waarop de kerk uit het slop kan «omen, waarin zij geraakt is, is aat zij opnieuw de fundamentele en reddende werkelijkheid van het leven in de vrede met God gerechtvaardigd uit het geloof in Jezus leert verstaan", "et was deze passage die ons de gaf, boven dit artikel te schrijven „Kerk in het slop". en kerk waar de grondzekerheaen van het christelijk geloof dusdanig in twijfel worden getrokken, j? inderdaad in het slop geraakt. :f* heeft het synodemoderamen .mist getypeerd. Maar al beroept Jiet zich op het» evangelie, haar weg Ul<' net slop is toch niet die van de 'Prugkeer naar Gods Woord en 'aar de gereformeerde belijdenisgeschriften, waarin dat wordt nabesproken. In plaats daarvan h *fu de weg gekozen van een „in t heden" belijden, een „opnieuw : de andere kerkgemeenschap- Pen tezamen tot een duidelijk en jeioenc opnieuw belijden van de gaarheid omtrent God te komen*' Met dit actualiseren van het belijden op het voetspoor van de theologie van deze tijd zal de synode r zeker niet in slagen de onzekerheid in de Hervormde kerk te overwinnen. Wat meer is, draagt zij zelf schuld aan het bestaan en voortbestaan van die geloofsonze£