het toverkasteeltje «S_*^rp-_*e_.e ligt 0D het einde 2?_a«it«_1--,Als 3e met dat pad >_he on.__)e7r Plotseling voor. Je ?_*« W. _• het er' Het vult een «th,7n wee...? „ tussen het geboomte *i n *.el> d?^f. groeit het warrige < C7e'overLJTelderse roos schenkt te,kh«bben ?e rode kleuren, de bo■ |«at _ - _dp ♦ ,n, loof -esPreid over »■_»_• V 7_ takken. Het is daar. in *i.LPo°n l„aïig' (De bel van de èu n komt kaPot. maar na enig Cor va de bewoner aan de iis hji . Geleuken woont op Uiting v-n' .7 }s 50 Jaar oud en hij ICfrto -rh,■ kasteel-boerderijtje een lieT 6ren. ii7s gemaakt voor zijn vüf _k„.n kooitLWjtte' dikke kon«n zit ICei>ha__VJe dat aan een van de ■ Oe" st_LVan de binnenhof. ,-,Prikm Sl- Onrie ?» net kooitje van het sta_t ee_ , dak van de binnen'Vbn ' kinderkanon opgesteld. _ -_rl h' l'*a het '7 oPPassen, want worden l«eil.. i^n on__Ste/ltje Seen roestige I .-7e«t ril rde grond ontdekt? En ■O -n df °,Udste zoon van Cor van 1.7 ;ii-èns , , Jaar oud is en Prick l'-_,VIk was indertijd de ' Uis i n kaPel van het oude „_ "I Heerlen aan het beschil„, '_?en Aad de Haas er ook -b de Haas woonde pas it gen maar ik had nog niks., i_iir»aii» de ON-mijnen dat ze, _St Bt-ln worm en Ten Esschen, 'Mkt ni . D?e hadden liggen, maar hij 0 -v7les waar- Het was win -ijde ™e links het pad opreden. IVan de we£- (nu autoweg I CiS _e,._. _ . >i, n .7n) ligt, vlak achter U' ,jlast een boerderij, kwamen ' ni_7neeuw °P eer* gegeven ipt 'et verder. We zün toen "et _.n over een weiland gelode j_n- de zon als een grote •sa al onder. En daar zagen obèj j."ie liggen. We vonden 1" liks eet een sprookje.' We en .naar pakten papier en "n „g;ngen tekenen". Cor van rig ,_"" komt van Weert, heeft •lor 7 eerr zolder in de Amster'Vm" gewoond) zegt: „Het |VA er riltJe nad drie jaar leeg 1.8 7 "-e.»-'3. veel kapot gemaakt t\ 1 * _st Ik ben voortdurend be- I \ 7's te,,met restauratie". Een van i.° torp7kzaamheden is de bouw "stom 3e geweest dat net een .ho „ls en waarin hij een wc In en 7; 'We l°Pen achter het n •*- ta_7aan '"ssen de bomen op V 'Uin Van Sassen en kruiden. Sht G°-s 7rwilderd. er groeit alles . Kfj^gen zich maar aan wil 'Jos ,7kras door elkaar. Kleine '. w .' afdakjes zijn overwoert,l K 8 vas,_ .derig hangkruid dat zich et '%s 3DI aan dorre palen en »aar' Wankelende poortjes leischuin-liggende weitjes waarachter een kaboutertuin begint daar waar andere jaren wèl groente wil gedijen, maar waar Cor van Geleuken dit jaar niets aan heeft kunnen doen. „Ik zat in die tijd in Holland. Ik kom veel op scholen, die vragen me bijvoorbeeld om een 'relief in een muur te maken. Dat probeer ik hen dan altijd uit het hoofd te praten, want aan; zon relief hebben de kinderen niks. Ik probeer dan altijd iets anders, en zo heb ik op een school in Noord-Holland, in Heemskerk, een binnenspeelplaats aangelegd, met steentjes en verhoginkjes, met een podiumpje en een kleine toneelspeelruimte. Ik heb die ruimte beklinkerd met allerlei soorten bakstenen. Daar in Heemskerk vinden ze het geweldig, de kinderen kunnen op zon speelruimte aan vrije expressie doen". Hij plaatst beelden bij scholen, maar geen gewone beelden: ze kunnen bewegen, de wind blaast erin en ze draaien rond; of de kinderen kunnen er doorheen kruipen. „Het js alleen altijd moeilijk metselaars en timmerlieden te zeggen wat je nu precies wil. Metselaars zijn gewend om bakstenen netjes op elkaar te stapelen of in een rechte lijn. Maar ik wil op zon binnenplaats van een school die rechtlijnigheid doorbreken. ik wil dat zon rij sterren plotselin afbreekt en ergens anders opniein begint, en in een andere kleur bakste nen. Dat is het gruwelijke van onz steden: dat alles tot in der eeuwighei met dezelfde regelmaat doorgaat. D huizen op zich bijvoorbeeld zijn w( aardig, maar zon huis herhaalt zie! tot in het oneindige want die bouwon derneming heeft nu eenmaal een be paald type waar ze mee werkt, en da ze weer van een architect heeft di maar in zijn modellenboek hoeft t kijken, waar hij een twintigtal type woningen bij elkaar heeft staan. I kom wel eens in het westen. Ik grui ervan. Zelfs de plantsoenen en d bomen zijn op precies dezelfde manic geplaatst". Cor van Geleuken heeft rond de jare vijftig veel in Zuid-Frankrijk in kelken geschilderd, later ook in Italii „Ik bleef enkele maanden in zon dor en bracht de kerk in orde. Dat w. zeggen dat ik vaak eerst de tientalle: jaren oude spinraggen moest verwijde ren en dat ik ook muurtjes moes metselen en gaten dichtmaken. Je wa afhankelijk van de smid van het dor en die had geen haast, die ging met j het café binnen en dan was je weer ' morgen kwiit. Ik heb daar wel lere koken op m'n eentje, de Franse keu ken. Hij heeft van de schuur van het kas teeltje een grote zaal gemaakt mi grote ronde, bolle ramen, net patrijs poorten, met een snorrende kachel di lager staat dan de stenen zitmuurtje die er rondom aangebracht zijn. Er : ook een toneelruimte, en de vloer gemaakt van allerlei soorten bakste nen. Het is hetzelfde idee dat h toepast bij binnenplaatsen van scholei ..Het zaaltje zit soms helemaal vc Deze schuur is bekend bij de klasgene ten van mijn oudste zoon Prick die o de tweede klas van het gymnasium z en die hier hun klas-bijeenkomste hebben. Ze houden voordrachten e maken muziek en na afloop kunnen z in het bos aan spannende speurtochte doen". Cor van Geleuken leidt ons in zij huis rond, hij heeft in iedere hoek va het grappig kasteeltje voor verrassir gen gezorgd. De bedden zijn kleir paleisbedjes met hemeltjes die mi kleurige fieuren beschilderd zijn. Ovt de hele verdieping van het slaapki mergedeelte stroomt zijn fantasie in c vorm van her en der losgebroke speelgoed, bedjes als arresleden, cc geheimzinnige maagd Maria, met hi kindje op haar arm, omgeven door cc altaar van krullend, gouden houtwerl Door ronde raampies kijk je in hi geheimzinnige bos, terwijl benede zoon Prick in de bibliotheek zit e van daaruit fazanten statig tussen c bomen door ziet stappen. „Er kome hier wel eens wandelaars langs", zei Cor van Geleuken, „maar toch ni. veel. Ze kennen het kasteeltje omd. ze het vroeger uit de trein konde zien liggen. Tegenwoordig is dat nii meer mogelijk, vanwege de vele bc men . Het kasteel-boerderijtje is ovei al onzichtbaar, van welke kant je h. ook benadert. Ergens achter de lanj zaam glooiende weilanden liggen c kasteeltjes Puth en Rivieren, en bene den de spoordijk, Terworm. Zo vla bij Heerlen (500 meter verder ligt d boerderij aan de weg Heerlen-Geleei is hier niets te bespeuren van afbraa en verkilling. „'s Morgens zien we te gen gindse heuvel de konijnen spelen zegt Cor van Geleuken. Hij heeft enige tijd geleden zijn aul van de hand gedaan, zijn vrouw ga; met fiets en bus naar haar school. „I heb er geen behoefte aan", zegt hi „na alle omzwervingen heb ik gevor den wat ik zocht". Coc van geleuken _ prick, oudste zoon in de huiskamer --- 10 jaar stadsschouwburg in Heerlen Leeg plein schept te veel afstand Cultureel Centrum nog niet echt in stadsleven opgenomen door Paul Haimon Tien jaar geleden kreeg Heerlen aan het Loon. toen nog een betrekkelijk lege wat rommelige buurt aan de westrand, zijn nieuwe stadsschouwburg. Het was een schepping van de Heerlense architect ir. F. Peutz die voor de echte schouwburgvondsten was bijgestaan door ir. B. Bijvoet uit Haarlem. In de strakke monumentale lijnen van beton, staal en glas gaf de nieuwe schouwburg opeens duidelijk het karakter aan van het nieuwe Heerlen dat steeds meer een echte stad ging worden. De indrukwekkende bouw bleef lange tijd nog wat alleen, en dan ook afzijdig liggen van wat toen het stadscentrum was. Er is intussen opgevuld en ingevuld wat als nieuwe visie voor het stadsplan was aangegeven, maar na de aanleg van de ondergrondse garage onder het Van Grunsvenplein kan men nog niet zeggen dat de schouwburg echt in het stadsleven is opgenomen. Het plein is een grote opening gebleven, weinig bezocht, nooit bewandeld. Men loopt er haastig overstekend onwennig als een nietig mensje in een grote . lege ruimte die je niets doet overheen en is blij dat men de schouwburg binnen kan. Dat is waarschijnlijk niet de bedoeling van het nieuwe plein maar het zou wel eens dienstig kunnen zijn om toch nog een onwennige ziel de drempel van de muzentempel over te helpen. Men hoefde daar bij de komst van de nieuwe schouwburg nochtans niet meer zoveel aan te doen. Want het publiek in Heerlen was tien jaar geleden reeds tamelijk schouwburg-minded. Onder directeur A. H. Vankan had men in de oude schouwburg aan de Klompstraat reeds verschillende abonnementenreeksen en het aantal bezoekers lag zonder extra moeite bij de 100.000 bezoekers per jaar. De schouwburg was al voor een deel streektheater. Over de historie ervan valt nu een boekwerk te verwachten van de heer Vankan, die zich na zijn pensionering gezet heeft aan het schrijven van memoires. Het tienjarig bestaan is voor hem een streefdatum geweest om dit werk te voltooien. Vankan werd eerst opgevolgd door de heer Helms, die na korte tijd weer terugkeerde naar Holland. Sinds enkele jaren berust de leiding van de Heerlense stadsschouwburg bij de heer A. van Bergen die thans druk doende is om het tienjarig bestaan tot een gebeurtenis te maken. --- Niet ontevreden Zijn de verwachtingen die bij de opening van de nieuwe schouwburg werden gewekt in vervulling gegaan? „Ik geloof dat we niet ontevreden mogen zijn", zegt de tegenwoordige directeur. We hebben in het laatste seizoen een bezoekersaantal gehad van in totaal 196.000 personen. In het seizoen 1969--'7O was dit nog 165.000. Aan nevenevenementen, daarbij begrepen tentoonstellingen, mode-shows, jeugdtoneel, enz. hadden we 475 geberutenissen. Dat betekent dat de schouwburg ook een huis voor de gemeenschap is geworden. In verband met de huidige conjunctuur kunne,n we voorlopig niet veel verder gaan met het uitbreiden van het pakket aan grote voorstellingen. Maar we doen wel ons best om wat we bereikt hebben te handhaven. Kunst is immers — wat men helaas al te dikwijls zegt — geen luxe-zaak. Al te lichtvaardig gaat men, als er bezuinigd moet worden, van de veronderstelling uit dat men het beste kan bezuinigen op het aantal voorstellingen. Dan kan men als consequentie ervan nog wel verder gaan en de schouwburg sluiten. Wij willen het percentage van 70 procent voor de echte schouwburg-aangelegenheden zeker aanhouden." --- Jubileumviering De jubileumviering begint op 14 november met een concert dat tevens het 25-jarig bestaan van het Collegium Musicum Limburg opluistert. Dit jubileumconcert vindt plaats om 12 uur in de foyer van de stadsschouwburg en staat onder leiding van de directeu' van het CML Jef Somers. Het programma vermeldt als openingsnummer het Te Deum van Mare Antoine Charpentier voor soli, gemengde koren en orkest. Daarna volgen Due Madrigali van Hendrik Andriessen voo>- kamerkoor en strijkorkest met als titels 1. „Che debbo _ar" en „Eviva Bacco". Als sluitstuk fungeert Madrigalesca, voor kamerkoor, blaasinstrumenten en slagwerk door Marius Monnikendam. De titels zijn „Sapphische Óde" ui: Carmina Cantabrigensia, dat de componist opdroeg aan het Collegium Musicum Limburg, en „Lof van de wijn", op de Latijnse tekst Laus Vini. Solisten zijn John Bröcheler, bas, Chrisla Wolfs, sopraan en Lyda Jonker, clavecymbel. De grote .gala-feestvoorstelling die op 18 november wordt gebracht is een groots gemonteerde uitvoering van „Die Zabuerflöte" van Mozart door het Opernhaus van Dortmund. De " dirigent is Wilhelm Schuchter, de regie berust bij Werner Kelch. Als solisten treden op Maria Cleva als Pamina, Jean Petit als Tamino, Eva Temper in de rol van Papagena en Dieter Behlendorf in die van Papageno, Günter Weevel in die van Sarastro. De koningin van de Nacht wordt vertolkt door May Sandoz. Als contrast hiermee staat op het feestprograama de beat-opera Tommy met de Duitse beatgroep Jay Fivc. --- ”Schakels” Als bijzonder toneelspel is in het programma opgenomen het stuk Schakels van Heijermans waarmee de Haagse Comedie een sterke beurt maakt. Deze voorstelling gaat op 16 november. Op die dag wordt om 14 uur de minimusical voor de jeugd „Ik krijg je nog wel" , een Pim Peters productie in première gebracht. Hiervan komen reprises op woensdag 17 november om 10.30 en 14 uur op maandag 22 november om 13.30 en 14 uur, op dinsdag 23 november om 10,30 en 14 uur. Op 25 november zal het Nationaal Ballet van Israël in de Heerlense stadsschouwburg optreden. Het is de groep Batscheva die onder leiding van _e beroemde Martha Graham in Israël furore maakte. De jonge groep is, door een juiste organisatie, uitgegroeid tot een balletensemble van formaat. Uit de groep vormden zich moderne choreografen die na een opleiding in Amerika in Israël terug zijn gekeerd. Nadat door het provinciaal bestuur de subsidie voor een productie van de Opera Madame Butterfly is goedgekeurd is de organisatie voor de productie meteen met vaart ter hand genomen. De heer Van Bergen ziet de opvoering op de eerste plaats als een feestnummer in het kader van het jubileum maar hij vindt het daarbij toch ook fijn dat met name het LSO de mogelijkheid krijgt aan deze productie te werken omdat men nu eens in de praktijk kan laten zien wat we als theorie zo vaak verdedigen: dat we namelijk in goede samenwerking van onze aanwezige krachten toch tot een behoorlijke eigen productie kunnen komen. Men. is bij de organisatie reeds gereed met de solisten. De hoofdrol Madame Butterfly zal worden vertolkt door Atsuko Azuma uit Milaan. In dezelfde rol is zij ook gecontracteerd bij het Metropolitan te New Vork. De repetities voor de opera-opvoering beginnen op 22 november. Er staan naast de première te Heerlen voorstellingen vast te Tilburg 12 maart, in Venlo 14 maart, te Eindhoven 16 maart en in Sittard op 18 maart. • De beroemde zangeres Atsuko Azuma gaat de titelrol vertolken in de Opera van Puccini 'Madame Butterfly', die als productie van de stadsschouwburg te Heerlen het tienjarig bestaan .on de nieuwe stadsschouwburg zal accentueren. • Eva Temper als Papagena en Dieter Behlendorf in de rol van Papageno in 'Die Zauberflöte' welke opera als feestvoorstelling op 18 november in de Heerlense stadsschouwburg wordt nehrnrht ---