WIE EDDY MERCKX KLOPT WINT DE TOUR 1971 De man die Eddy Merckx klopt wint de Tour de France 1971. Om dit te voorspellen behoeft men waarachtig geen extra zintuig te bezitten. Vlak voor de „count down" van de achtenvijftigste Toureditie in Mulhouse kan men zich alleen nog afvragen, welke twee knapen op 28 juni de Belgi- door Will J. Poulssen Nu is een wedstrijd waarin de overwinnaar bij voorbaat vast staat niet zo bijster interessant, maar bij een Tour de France liggen de zaken toch wel iets anders. Zo blijft het onder andere nog altijd de moeite waard te ervaren hoe Eddy Merckx ditmaal met zijn „rivalen" gaat afrekenen. Zal hij in de eerste week al toeslaan? Wil hij de concurrentie in het Centraal Massief of wellicht de Alpen vermorzelen? Wacht hij tot in de Pyreneeën om met de anderen af te rekenen? Dit zijn allemaal vragen die voor de liefhebbers van de sport-op-twee-wielen vooralsnog onbeantwoord blijven. Er is trouwens nóg een interessant aspect: de heren organisatoren hebben namelijk een route uitgestippeld waar- sche „sfinx" op het ereschavot zullen flankeren. Lieden die nauwkeurig de overwinningenstatistiek van de grote vedette hebben bijgehouden weten te vertellen, dat de 26-jarige zoon van de handelaar in koloniale waren op die dag aan zijn 300ste zege in zijn wielercarrière toe is. van men niet kan zeggen, dat zij op het sterke lichaam van de Belg is geschreven. Nu de wielersport in Frankrijk — bij gebrek aan grote kampioenen — al ettelijke jaren erbarmelijk ligt te 'kreunen, hebben deze organisatoren zich bepaald niet uitgesloofd een routeschema samen te stellen dat het Eddy Merckx nóg gemakkelijker maakt. Ze zochten naar een recept dat mindere goden de kans biedt bij verrassing toe te slaan. En zij vonden dat recept natuurlijk ook. Neem bijvoorbeeld de premiesprints tijdens de ritten. Waren er in deze sprints vroeger alleen maar wat Franse francs te verdienen, waarvoor de kopstukken niet eens uit het zadel kwamen, ditmaal vallen er ook kostbare seconden te veroveren. Vijf voor de winnaar, drie voor de tweede en één voor de derde. Door deze bonificaties wordt het algemeen klassement weliswaar niet op zijn kop gezet, maar het ligt voor de hand dat vooral de oncurrenten van Eddy Merckx deze nieuwe kans op tijdwinst willen aangrijpen. Daarom hebben de organisatoren de betreffende premiesprints ook aanzienlijk uitgebreid. Na de proloog van vandaag (ploegentijdrit in Mulhouse) staan er morgen in de drie ritten rond Mulhouse al drie op het programma. In de etappe tussen Bodeaux en Poiiierê (met 2*3 km. de langste) zelf? vier en tussen Blois en Versailles (voorlaatste dag) eveneens vier. JOOP ZOETEMELK --- RINI WAGTMANS IN SCHADUW VAN SUPER-VEDETTE: „Knecht spelen valt wel mee RINI WAGTMANS, vlak voor de Tour, „zijn" wedstrijd, waarin hij zich elk jaar weer waar moet maken en zijn contract voor het nieuwe jaar moet bijeenfietsen: „Vorig jaar zag ik erg tegen de Tour op. Het was een trieste zaak, maar ik presteerde toch goed. Nu voel ik me uitstekend, maar maak ik misschien niets klaar. Bij ons zeggen ze: wie niet bang is kan ook slaag krijgen. Ik hoop er het beste van. Ik wil minstens één etappe winnen. Dat moet ik wel, want voor het algemeen klassement zal ik wel een goede kans krijgen. Dat is nu eenmaal zo." --- Zakelijker Rini Wagtmans is altijd een coureur geweest die veel tegen zich zeil aanpraatte, een man, die allerlei filosofieën opbouwde over zijn wenk en liefhebberij: het hardfietsen. Hij was in zijn Nederlandse ploeg, Willem 11, kopman en zorgenkind tegelijk, omdat hij niet al te veel zelfvertrouwen had in het voor- Jaar. Hij fietste dan slecht, reed praktisch geen klassieker uit. Hij miste het strakke corset van de ploeger-discipline. Wat dat betreft heeft hij het nu voor elkaar. Bij Molteni wordt er professioneel gewerkt. Daar gaat alles volgens plan en strikte richtlijnen. Wagtmans is er wel over te spreken. Hij heeft zijn stiel altijd zeer serieus genomen, moest dat oolk wel, omdat hij thuis in Sint-Willebrord geen financiële achtergrond had, waarop hü kon terugvallen als het niet allemaal naar wens zou gaan. Rini over het Willem II van toen en het Molteni van nu: „Bij ons Hollanders gaat het er allemaal gemoedelijk aan toe. Bij Willem 11-GazeJle heerste een soort vakantiementaliteit, een vakantiesfeér. Dat wa__ ook wel begrijpelijk, omdat er in de venzorgingsstaf mensen zaten, die eigenlijk free laaces waren, semi-profs. Die hadden Vtmia, in Holland, hun vaste job en ze waren daar met hun gedachten meer bij dan bij het fietsen. Voor hen was dat wielrennen een aardige ontspanning. Bij Molteni is het heel anders. De mensen hier zijn allemaal berekend voor hun taak. Was het bij Willem II gemoedel.jk, hier gebeurt alles op zakelijke basis. De mensen zijn zich van hun verantwoorde lijkheden bewust. Er wondt tenslotte veel geld in zon ploeg gestopt, zeker in een ploeg als die van ons met allemaal goede renners en Merckx aan het hoofd." Ziet Wagtmans er thans tegenop om naar de Tour te gaan, ten eerste na zon zware Giro in de benen te hebben en ten tweede omdat hij weet niet voor de eindoverwinning te kunnen rjden, omdat hij nu eenmaal in dienst staat van Eddy Merckx? De enige Nederlandse Moltenirenner geeft toe dat hij in de Ronde van Italië wel eens gedacht heeft: ..Jezus, Mina, straks nog een Tour ook". Maar hij krikte er wel zün wedstrijdmoraal op, hoewel hij twee keer net naast een ritzege greep, één keer door duidelijke peCh — een lekke band zeven kilometer voor het einde, toen hij de uiteindelijke etappewinnaar op het punt stond in te lopen in een krankzinnige afdaling. Maar Wagtmans zegt .o-k: ..Als je niet slaagt om te winnen dan kan dat vijftig procent aan pech te wijten zijn, maar vijftig procent is het ook een factor van niet kunnen. Als je goed bent, win je so wie so. Het gekke is, dat ik dit jaar stukken beter rijd dan vorig jaar, maar ik vorig iaar meer successen boekte, zogls in de Ronde van Spanje." RINI WAGTMANS --- Invloed Hoe is het om -met een supervedette als Eddy Merckx in een ploeg te zitten? Heeft die man een geweldige invloed op de gang van zaken in het team en hoe regeert zon crack? Met harde hand of met overleg? Wagtmans: „Ik moet zeggen, dat ik nog maar weinig met Merckx samen gereden heb, oimdat we twee equipes hebben. Maar de keren, dat ik hem meegemaakt heb kwam ik wel onder de indruk van hem. Het ls een fijne ervaring. Hij is geen herrieschopper. Hij bepraat alles heel vriendschappelijk en geeft zijn opdrachten ook rustig. Kijk, het is natuurlijk niet zo moeilijk knecht te spelen voor Merckx. Je wilt wel, omdat je door hem veel centen verdient. Je begrijpt dat j« voor zo iemand veel doet. Daarom ga ik graag de Tour in." Dan komt Wagtmans terug op dat begrip knecht. „Kun je daar bij ons wel van spreken? Wie is er bij ons nou eigenlijk knecht in die zin, dat hij een tweede rangscoureur is, die zelf nooit zou kunnen winnen? Ze kunnen allemaal winnen. Neem een Buysmans, een Spruyt, een Bruyère, een Vao Sprtogel. Je krijgt allemaal het beste materiaal. Ik heb drie fietsen, waarvan één speciale tijdritfiets, gemaakt door Merckx' speciale fietsenbouwer, de Italiaan Comaro. Er gaat altijd een dokter mee, een Italiaanse arts, speciaal voor Molteni en Salvarani. Alles i* tot in de puntjes verzorgd". Het is duidelijk: Rini Wagtmane heeft zin in de Tour, ook al wordt dat voor hem een andere dan tot nu toe. Op zijn eigen merkwaardige manier van praten legt hij uit: „Ik heb voor mezelf de plicht om de Tour te rijden. Ik zou trouwens niet weten wat ik anders moest. Eerete worden in criteriums? Wat koop je daarvoor. Daa ben je geen echte coureur. Internationaal beteken je dan niets. Nee, <_e Tour moet cewoon. Bl zie er bepaald n.et tegea op." --- Kalmer aan Inderdaad: een interessante vondst. Maar het is wel duidelijk dat ook daarmee Ec.dy Merckx de eindzege niet door de neus wordt geboord. ledereen die de Belgisch.: superman oei maar een beetje van nabij kent weet. dat de winnaar van de twee voorgaande jaren ditmaal meer. can ooit zijn zinnen op de eindzege heeft gezet. „Het volgend jaar — zo heeft Eddy Merckx verklaard — wil ik het kalmer aandoen en ock geen Tour rijden". Mag het even? Verleden jaar legde hij al trainende 13.000 km. af. Daar kwamen nog eens 20.000 wed-itrüdkilometers bij. En om van de ene race naar de andere ie „hollen" ovfertorurde hij een afstand van 75.000 km. . Houdt de Belgische „grootmeester" woord, dan krijgen zijn directe rivalen eerst in 1972 de kans op het voouplan te komen. In de komende Tour zullen zij nog genoegen moeten nemen met een ondergeschikte rol. Zij zullen zich alleen de vraag mogen stellen: Hoe dicht kunnen wij bij Merdkx eindigen? A propos rivalen. Dan denken de Nederlandse wielersportentbousiasten natuurlijk op de eerste plaats aan Joop Zoetemelk, de man uit Rüpweterin*.. die verleden jaar de tweede plaat_ kon opeiser. Het zal edhier ditmaal voor de Nederlander moeilijker worden hetzelfde huzarenstuk te herhalen. Niet dat zijn klasse en vorm minder is geworden, integendeel, maar omdat hij ■thans in het Toursébeuren een opvallender figuur is. i- Verleden jaar Ikon hij zijn slag slaan voordat men goec. en wel wist wat hij aan kracht en souplesse te (bieden had. Joop Zoetemelk zal in de komende weken evenwel het blonde hoofd moeien bieden aan tal van concurrenten --- Zwijgzame Zweed Wie daartoe behoren? Ach. natuurlijk op de eerste plaats de zwijgzame Zweed Gosta Petterson, winnaar van de Giro d'ltalia. Men herinnert zich nog zijn derde plaats in de Tour 1970. Toen al toonde hij de taaiheid van een ouderwets-, Vickinser. Hij weet zich niet alleen gesteund door zijn Italiaanse ploegmaten, maar vooral door zijn jongere broer Thomas, die in de 98e Tour de France wel eens een belangrijke rol zou kunnen spelen. Maar er zijn meer mannen waarmee Joop Zoetemelk ernstig rekening dient te houden. Daar is de Franse Spanjaard Luis Ocana. Ploegleider Maurice de Muer heeft er al zijn hoop op gevestigd. Verleden jaar al behoorde de donkere zuiderling, die in Frank?Sk woont, al tot zijn sterke troeven. Wellicht zou de temperamentvolle Spanjaard aan de verwachtingen hebben beantwoord, wanneer een valpartij hem geen parten had gespeeld. Ja, dan zijn er verder in het 130 man sterke deelnemersveld nog altijd knapen waarmee vooraf weinig of geen rekening wordt gehouden, maar die in een Tour plotseling — voor kortere of langere tijd — de aandacht op zich vestigen. Voor de Nederlandse wielersport is het te hopen, dat zich in deze groep ook Nederlanders aandienen. Een Gerard Vianen bijvoorbeeld of een Tino Tabak. En uiteraard een of meerdere mannen uit de equipe van de Pel. ---