Chinezen blijven wel materieel bijspringen Koppige Albanezen willen problemen zoveel mogelijk zelf oplossen TIRANA/DURRES — Op het zandstrand van Durres, de grootste handelshaven van Albanië, stopt temidden van inheemse badgasten en picknickende diplomaten uit Tirana een donkere Mercedes 250 Diesel. Er rollen acht Chinezen uit. In zwarte zwembroekjes. Stoeiend en lachend rennen zij de zee tegemoet. Voor een verfrissend duik je. .. . Een uur later zijn zij weer verdwenen. Onopvallend, haast stiekum hebben Mao's zonen zich verwijderd. „Onze vrienden uit Elbasan", verduidelijkt later op de dag een agent van het staatsreisbureau Albturist, „hebben er elke zondag 180 kilometer voor over om hier aan de Adriatische Zee een beetje op verhaal te komen!" De Chinezen, blijkt dan, zijn hooggekwalificeerde technici, die de leiding hebben bij de constructie van een gigantische metallurgische industrie in Centraal-Albanië. Over dit project is heel wat te doen. Het staat geboekstaafd als het pronkstuk van de thans lopende, vijfde vijfjarenplan (1371-75). Radio-Tirana schuift het in zijn propaganda-uitzendingen regelmatig en niet zonder trots op de voorgrond. „Dankzij de onbaatzuchtige broederhulp uit de Chinese Volksrepubliek zullen er straks in Elbasan zo maar eventjes 10.000 mensen meer aan de slag kunnen". Skender, een elektrotech- door Frits Schils nisch ingenieur uit Tirana zag het zo: „Dieses metallurgische Kombinat ist ein ganz wichtiger Faktor in unserem Besitreben, Albanien von einem Agrar-Industrieland in ein Industrie-Agrarland umzuwandeln. Daarbij is het van het grootste belang dat wij een zo gevarieerd mogelijk machinepark construeren, opdat wij de produkten die nu nog moeten worden ingevoerd, zelf kunnen vervaardigen", tot zover Skender. --- Zigeuners Als alles volgens plan verloopt zal het metallurgisch bedrijf van Elbasan medio 1977 in bedrijf worden gesteld. De tienduizend benodigde werknemers zullen in het hele land gerecruteerd worden. Er bestaan in dit verband ook plannen om de over heel Albanië verspreid levende zigeunerbevolking in de periferie van Elbasan te huisvesten en haar om te vormen tot bruikbare arbeidskrachten. Met de in aanbouw zijnde metallurgische industrie zijn twee andere projecten ten nauwste verbonden. In de eerste plaats is dat het eveneens met Chinese hulp tot stand komende waterkrachtstation van Fierza op de rivier de Drin in het noorden van Albanië (capaciteit 400.000 kilowatt), dat straks de stroomtoevoer naar Elbasan gaat regelen, en ten tweede betreft het een spoorwegtraject van enkele tientallen kilometers, dat thans 3.000 jongens en meisjes (in hoofdzaak studenten van de staatsuniversiteit Tirana en scholieren van middelbare en technische onderwijsinstellingen) in uiterst onherbergzaam bergland van Midden-Albanië aanleggen. Langs dit spoortraject zullen te zijner tijd de bodemschatten (chroom, ijzer, nikkel, koper enzovoorts) naar het metallurgisch „kombinaat" worden getransporteerd. Het is al jaren bekend dat de Chinese Goliath de Albanese David niet slechts in ideologische zin ondersteunt, maar ook materieel over de brug koont. Zowel in militair opzicht (o.a. door de levering van enkele SAM-11-raketten) als industrieel en agrarisch. Maar hebben de Chinezen werkelijk alles goed kunnen maken, wat de Albanezen door de breuk met de Sovjetunie verspeelden? Afgezien nog van het feit dat Rusland veel rijker is dan China, ligt er tussen Albanië en China een zeeweg die vijfmaal langer is dan het traject vam Tirana naar Odessa.... --- Kloof Tot die breuk kwam het medio 1961. Het Kremlin zond' toen een nota naar Tirana, waarin stond dat Albanië niet langer op ondersteuning uit Moskou kon rekenen, aangezien hiervoor alleen „echte broeders en vrienden in aanmerking kwamen". Deze Russische nota vormde in feite de reactie op felle beschuldigingen van Albanië aan het adres van de toenmalige Sovjetrussische partijleider Nikita Chroesjtsjov, die zich door zijn politiek van de „vreedzame coëxistentie" jegens de wereldmacht Amerika de woede van Tirana op de hals had gehaald. Albanië fulmineerde in superlatieve vorm *egen Chroesjtsjovs „moderne revisionisme". Enver Hodzja zelf zed het tijdens het Beraad van Moskou in november 1960 letterlijk zo: ~De Albanese Arbeiderspartij is van mening dat het imperialisme — en dan vooral het Amerikaanse imperialisme — huid haar noch natuur heeft veranderd. Het is agressief en zal steeds agressief blijven, zolang het ook nog maar één enkele tand in de bek heeft. Aangezien het dus agressief is, kan het de wereld in een oorlog storten. Derhalve zullen wij de volkeren steeds voor ogen moeten houden, dat alleen een overwinning van het socialisme de absolute garantie biedt, dat, er geen volgende wereldoorlog meer zal zijn. Wie dat niet ziet, is met blindheid geslagen, maar wie dit gevaar wel waarneemt, doch verheimelijkt, is een verrader in de dienst van het imperialisme". Daar kon Chroesjtsjov het wel mee doen. De breuk met de Russen had voor de Albanezen desastreuze gevolgen. Feitelijk resulteerde de kloof erin dat 1. Moskou zijn oorlogsschepen uit de enige Albanese oorlogshaven Valona terugtrok; 2. Albanië acht onderzeeboten en enkele andere oorlogsschepen die op dat moment in Sovjetrussische Zwarte-Zeehavens werden gerepareerd, nooit meer terugzag; 3. de Russen overgingen tot eenzijdige verbreking van het .studie-akkoord met Tirana, waardoor alle studiebeurzen voor Albanezen in de Sovjetunie werden ingetrokken en de studenten werden uitgewezen; 4. het Kremlin al zijn honderden technici en (militaire) adviseurs terugriep, waardoor veel projecten van het derde vijfjarenplan op losse schroeven kwamen te staan; 5. de handel volledig werd opgeschort. Hierbij zij ter verduidelijking opgemerkt dat Albanië v/at de sector der zware industrie betreft, tot dan toe volledig op de Sovjetunie was aangewezen en dat het handelsverkeer met de Russen toen al gedurende twaalf jaar ruim 50 pet. van de totale Albanese buitenlandse handel beliep; 6. alle Oosteuropese landen min of meer het Russische voorbeeld volgden. Weliswaar verbraken zij niet de diplomatieke betrekkingen met Tirana, maar vertraagden zij bijvoorbeeld de afsluiting van handelsovereenkomsten en weigerden zij Albanese exportgoederen in te ruilen tegen hun eigen produkten, die voor Tirana weer van belang waren. In de houding van de Oosteuropese landen is echter wel verandering gekomen. Tirana heeft thans met 40 landen officieel een handelsovereenkomst lopen. Tsjechoslowakije, de DDR (ook wel Polen en Hongarije) namen in die handelsscala een toonaangevende plaats in. --- signalement De gewone man en zijn auto Met bijna 700 miljoen moet de regering-Den Uyl de belastingen verhogen om de kosten van een ambitieus werkgelegenheidsplan te dekken. Met nadruk — om niet te zeggen met progressieve trots — stelt het kabinet, dat het deze lastenverzwaring zodanig over de bevolking heeft weten te verdelen, dat ook de inkomensnivellering er door gediend wordt. De gewone man — de grote groep, die onder een inkomen van 25.000 gulden zit — zal er het minst de dupe van worden. Op deze laatste bewering wordt de regering het felst aangevallen, niet alleen door oppositiepartijen. Ais bewijs dat de gewone man wel het meest de dupe wordt dient dan de voorgenomen verdubbeling van de huurwaarde, die eigen woningbezitters bij hun belastbaar inkomen moeten telien. Wij zijn allerminst enthousiast over deze voorgenomen maatregel, die op zijn zachtst gezegd geen aanmoediging lijkt voor bezitsvorming; een door aile progressieve partijen toegejuicht goed, waartoe veel kleine luiden zich in de vorm van een eigen huis hadden opgewerkt door jarenlang zich normale persoonlijke genoegens te ontzeggen. Psychologisch achten wij deze maatregel een grote misvatting. Dat zij echter materieel de gewone man speciaal zou duperen, is niet waar. De progressieve belastingschaal — het schijventahef — zorgt er immers voor, dat de verdubbeling van de huurwaarde in de aanslag van de hogere inkomens heel wat zwaarder aantikt dan bij de lagere inkomens. Wij begrijpen daarom de opwinding over de verdubbeling van de huurwaarde niet zo goed, vooral niet omdat er in het totale pakket van belastingverhogingen een andere maatregel zit, waarvan de gewone man wél duidelijk de dupe wordt. Wij bedoelen de maatregel die het autobezit en -gebruik extra gaat beiasten en die, als de regering haan zin krijgt, zal resulteren in een verhoging per 1 januari a.s. van de benzine-accijns en invoering van statiegeld op auto's. De benzineprijs komt daardoor op ongeveer 85,5 cent; een prijs die geen enkel ander Europees land zich durft te veroorloven. Met het statiegeld (tweehonderd gulden) komt dan de kilo-meterprijs van de gemiddelde auto in Nederland op 23,5 cent. En déze lastenverzwaring kent (jeen verdeling over de inkomensgroepen volgens een progressieve schaal; ze drukt gelijkelijk op alle inkomensgroepen. Dat wil zeggen, dat ze door de hogere inkomensgroepen nauwelijks wordt bemerkt, ook al niet omdat deze groepen hun autokosten dikwijls op een bedrijf kunnen verhalen. Voor de gewone man met zijn lagere inkomen — en juist hij is meestal privérijder — zal deze lastenverzwaring terdege bemerkbaar zijn. Hij zal op andere noodzakelijke levensbehoeften moeten bezuinigen, wil hij zijn auto kunnen bezitten. Het enige verweer van de gewone man tegen deze maatregel zou slechts kunnen zijn: minder rijden of niet gaan pijden. Had er nog een Drees in de regering gezeten, dan had men mogen veronderstellen, dat het juist de bedoeling van de regering was deze reactie uit te •lokken om zo uit een oogpunt van milieuhygiëne de auto terug te dringen. Kennelijk is dat de bedoeling van deze regering niet, want zij rekent juist op een bepaalde opbrengst van statiegeld en accijnsverhoging voor haar dekkingsplan en verwacht dus kennelijk niet dat het autobezit en -gebruik zullen afnemen. Daarin kunnen wij dan de regering bijvallen. De auto — hij mag dan (nog) een milieuverpester zijn — is ook een stuk welzijn van de moderne mens geworden. Het leven anno 1973 is niet meer denkbaar zonder auto, al bedoelen we daar niet per se het protserige ding mee, dat nu ook nog dikwijls bedoeld is om status te symboliseren. De auto heeft een stuk persoonlijke vrijheid mogelijk gemaakt, die we niet genoeg kunnen waarderen en die openbaar vervoer nooit had kunnen realiseren. De auto is voor de moderne mens een bijna natuurlijke behoefte geworden en zal dat blijven. Welnu, van de leden van de Europese Gemeenschap heeft Nederland op Italië en lerland na het laagste autobezit per 1000 inwoners. Nederland heeft per 1000 inwoners nog niet de, helft van het autobezit van de Verenigde Staten. Het is dus bijna een natuurwet, dat het autobezit in Nederland nog aanmerkelijk zal groeien, wat niet anders betekent dan dat ook de gewone man aan zijn auto toekomt. Daarmee zal dan een gelijke spreiding van welvaart, in zover die van de auto afhangt, een feit zijn en het bereiken van dat stadium lijkt ons een goede zaak. De voorgenomen maatregel van de regening bevordert echter deze spreiding niet; integendeel, zij werpt voor de gewone man nieuwe barrières op in het verkrijgen van zijn aandeel in dit welzijn. De gewone man wordt gedupeerd door een maatregel, die men allerminst van een progressieve regering zou verwachten en düe het waard is door de Kamer duchtig op de korrel te worden genomen. --- Trots, koppig De Albanezen staan bekend als een trots, koppig en leergierig volkje. Het zijn zeker ook deze eigenschappen die ertoe hebben bijgedragen dat zij zich na de oorlog - in vrijwel geïsoleerde positie toch nog zo 'Opmerkelijk de hoogte in hebben gewenkt. Men moet zich immers realiseren dat dit Balkanlandje dertig jaar geleden op de onderste trede van de onderontwikkeling stond. Albanië zat toen opgescheept met de erfenis van een epicuristische koning Zog, wiens onvoorstelbaar wanbeleid er uiteindelijk ook heeft toe geleid, dat het uitgemergelde landje vrij snel metamorfoseerde in een voedingsbodem voor het communisme. De problemen die destijds op de partizanenleider, later partijleider Hodzja afkwamen, waren immens. Eerstens waren er eenvoudig te weinig mensen om iets fatsoenlijks op te bouwen, ten tweede ging het er in de landbouw nog ronduit aartsvaderlijk aan toe en in de derde plaats kwam het woord „industrie" in de Albanese vocabulaire nauwelijks of niet voor. Het bevolkingsvraagstuk, de kwestie van het onderwijs en de gezonsheidszorg kregen absolute prioriteit. Resultaat van deze politiek: de bevolking steeg van 1.220.044 in september 1945 tot 2.300.000 in 1973. Uit de gegevens van het Statistisch Jaarboek der Volksrepubliek Albanië blijkt dat 60 pet. van de huidige Albanese bevolking na de oorlog geboren is en dat 42 pet. nog niet de leeftijd.' van 16 jaar heeft bereikt. Tirana „pocht" ook graag met de cijfers over het ohderwijs: ruim 740.000 Albanezen bezoeken omderwijsinstellingen. De staatsuniversiteit van Tirana met zijn 7 faculteiten, waarvan er enkele buiten ds hoofdstad' zijn ondergebracht, wordt bezocht door circa 20.000 studenten. Ook elders is opmerkelijke vooruitgang geboekt. Malaria en t.b.c. zijn uitgeroeid. De medische verzorging werd1 op . het vereiste peil gebracht en thans is Al'foanë het enige land waar de patiënt gratis dokters- en ziekenhuishulp krijgt. Zonder demonstratief over dit onderwerp uit te weiden zou het Albanese regime nu met succes aansturen op een indamming van de bevolkingsgroei. In de meeste jonge gezinnen komen tegenwoordig al niet meer dan twee kinderen voor. Elektrotechnisch ingenieur Skender uit Tirana: „Enkele traditionele voorbehoedmiddelen zijn geoorloofd, maar de pil, zoals die bij jullie in het westen wordt geconsumeerd, is hier verboden. Je zou ze ook nergens krijgen. Onze partij stelt zich mijns inziens terecht op het standpunt, dat dit soort zwangerschapsvoorkoming geestelijke en lichamelijke deformatie in de hand wenkt". Hoewel de Albanezen hun Chinese vrienden 'dankbaar zijn voor de hulp die regelmatig uit Peking blijft toestromen, wensen zij zelf daar niet demonstratief de nadruk op te leggen. Wat zij daarentegen wel beklemtonen is hun wil en vastberadenheid alle problemen en projecten zoveel mogelijk zelf, dus volkomen onafhankelijk ter hand te nemen. Albanië, dat blijkt steeds weer, houdt er zijn eigen strenge, ondubbelzinnige interpretatie van de mar- xistisch-leninistische filosofie op na, wenst in dat opzicht geen concessies te doen en is duidelijk bevreesd voor aantasting van deze ideologie door invloeden uit het buitenland. --- Bij foto's Foto midden: Albanese stenenraapsters Meisjes van een middelbare school in Shkodra helpen mee bij de aanleg van de spoorlijn, waarover straks de bodemschatten naar het metallurgisch bedrijf in Elbasan worden getransporteerd. De 3000 jongeren die bij de werkzaamheden zijn ingeschakeld (iedereen móét een maand meedoen) zijn verdeeld in 7 sectoren. Elke sector neemt een traject van 10 kilometer voor zijn rekening. In november moet de trein kunnen rijden. Zal het karwei tydig afgerond zijn? Arta, een 17-jarig scholiertje met een zware pikhouweel in haar gemanicuurde (!) hand: „Alles wat een Albanees zich voorneemt, . realiseert hy. Ook deze spoorlijn komt er!" --- Foto rechtsboven De spoorlijn-in-constructie loopt van de stad Librazhd in Centraal-Albanië tot aan Prenjas dicht bü het meer van Ohrid. In het traject liggen 15 tunnels, waarvan er 13 gereed zyn, en circa 12 bruggen. De grootste overspanning is de zogenaamde Bushtrintobrug: 300 meter lang en 55 meter hoog. Het gevaarte (zie foto) rust op acht pijlers. De partij heeft uitgemaakt dat de jongens en meisjes die aan de spoorweg werken, in hun tempo 30' Ie beneden de norm mogen blijven die voor normale vakarbeiders van kracht is. Aan de spoorweg werken ook Chinezen, Vietnamezen en Ghanezen mpe, die in Tirana studeren. En irelfs de politieke groepen uit het huitenland, die er toevallig per hun lansis riiden, wensen hun b'idrasre ie leveren. „Aber nur *""i_boüsch für eine halbe Stunrte. zoals een lid van de Geselloriiaf* der Freunde Albaniens 7e'f toelichtte. --- Heroriëntatie Toch heeft er in de boezem van de partij een belangrijke heroriëntatie plaatsgevonden. Die begon nadat de Russische legers in 1968 over Tsjechuslowakije heenwalsten. Ook Albanië stond die dagen in rep en roer. De Skipetaren realiseerden zich dat het in feite Albanië's wat „moeilijke geografische ligging" was, die verhinderde dat het land ook slachtoffer van de Br-ezjnjev-doctrine was geworden. Opvallend was - hoe dan ook - dat Tirana na de Praagse Lente onmiddellijk op discrete en geslaagde wijze het initiatief nam, met de nabuurlanden Joegoslavië (tot dan toe Tirana's revisionistische aartsvijand) en Griekenland (waarmee Albanië sinds 1945 in staat van oorlog leefde) tot normale, diplomatieke betrekkingen te komen, relaties gericht op erkenning van eikaars soevereiniteit, en wederzijdse territoriale intregiteit. Hoewel het zelf nog geen enkele stap in die richting heeft gedaan, lijkt Tirana in principe niet afwijzend te staan tegenover het denkbeeld van een Balkan-entente, waarin het dan zelf natuurlijk ook vertegenwoordigd zou moeten zijn. Ook de poort naar het westen ging op een kier. Nu, drie jaar later, zijn Engeland, lerland, West-Duitsland, Spanje en Portugal de enige landen waarmee Albanië geen diplomatieke betrekkingen onderhoudt. Aan de op het westen gerichte neoriëntatie schijnen nochtans in het bijzonder economische motieven ten grondslag t e liggen, vooral op het vlak van de export. Niet oninteressant en nog meer in de actualiteit ligt de kwestie van de Ohinees-Albanese betrekkingen. Peking 'en Tirana plegen elkaar ook nu op gezette tijden lof tot te zwaaien, hetgeen echter niet wegneemt dat de kwantiteit leuzen langs de Albanese steden en dorpen aangaande de duurzame vriendschap met het 700-miljoenenvolk van China" meer dan gedecimeerd is. Wat mag dan wel de drijfveer voor deze ogenschijnlijke bekoeling der verliefdheid zijn? De tijd om conclusies te trekken lijkt nog niét rijp. Wie er zich nochtans rekenschap van geeft dat radio-Tirana vrijwel dagelijks in 18 talen over midden- en korte golf de toenadering tussen Washington en Moskou hekelt (Tirana spreekt over een duivels vertoond van imperialisten en contra-revolutionairen), zou zich in alle gemoede kunnen afvragen hoe de Albanezen dan in godshemelsnaam de normalisering van de betrekkingen tussen Amerika en China ervaren. Radio-Tirana bewaart in dat opzidht een hardnekkig stilzwijgen. Staat de onverbrekelijke vriendschap tussen de dwerg en de reus dan toch voor een omwenteling? --- In gesprek HTP 1 w De rector van de Hogeschool • theologie en pastoraat in ttee j, dr. J. Bosch, heeft zich bij de °£, ning van het academisch i' klaagd, dat de „kritiek van '• op de HTP onder meer no vastzit aan het idee van het re seminarie; een andere ree licht is, dat de HTP geen kans t j gezien om de verandneringen V buitenwacht acceptabel te ma» j Ik behoor met vele anderen W j critici „van buitenaf'. V- Bosch' eerste klacht betreft, ka^. hem als buitenstaander alleen *• adviseren zijn concept van stijl der HTP zó uit te werken. . de richtlijnen van het 2e Vat. c ■ lie voor de priesteropleiding er delijk in herkenbaar zijn. Ket'; zwaaien aan de HTP van moderne theologen behoeft hij .j niet ter verdediging in het vel voeren. ~-: Maar, naar ik meen. raakt het.r, bleem HTP een veel primairkwestie, de vraag nl. of de & f ceerde theologie op de HTy toetssteen van r.k. te zijn, kan a^ staan. Wat docenten van de .• (o.a. in voordracht, gesprekken Stem of onlangs nog in een di*^ sic met mij voor de ROZ) ovey ..norma proxima fidei", het on. baar leerambt der Kerk of de >o jectieve mens", ten beste i a stemt op zijn minst tot zeer ■> ; twijfel aan hun r.k. visie o leerambt, sacramenten enz. wijs ik, en velen met mij, deze : voor toekomstige priesters komstige pastorale werkers, b ",( af. "Waarheen met onze r.k- \p als haar toekomstige ka teen '■ predikanten zelf niet meer » v.'orden opgeleid?! Blijven wij bij de „essentialia $ het conflict en draaien wij eJ de hete brij heen!! De opening',, van dr. Bosch, evenals zijn t"^ Staan interview voor Kruispim'' J een afleidingsmanoeuvre. Het *. in eerste instantie niet over sefI,,. rietype, niet over celibaat, nie\.J de inzet vam leken als Pa -f werkers (wie zou daar tegen ■> Ik heb al meer dan 25 Jaa ? binnen- en buitenland daarmee.,, mengewerkt), maar primair o^p behoud van ons Rooms kat-1 geloof. kit. VENLO pater Hugo Bfr;; OFi^ --- Modernisten... wie ? Eens reisde een mens van de f\ Geboorte naar de stad Doo*(; weg was moeilijk en zeer on' (, zichtelijk. Hij viel in de handendrovers. Deze schudden hem uit' f. wonden hem vreselijk en lieten halfdood achter. J Toevallig kwam een in het Pv geklede ambtsdrager voorbij' zag de ongelukkige, zegende en ging voorbij. Jf: Ook een ander, met dikke iy\j: boeken onder de arm, kwam \4 bij. Hij bleef staan, bad het WjA gebed uit het dikste boek, en voorbij. J Een priester hoorde van verre » f het gejammer en hulpgeroep v\tf ongelukkige. Hij keek om zich .^ of niemand hem kon zien, ©n schielijk een andere weg in. j$ Ook kwam er een student vo°^ Ook hij had dikke theologische j ken onder zijn arm die hij *V had voor zijn studie aan een 'IJ school. Vol ontzetting en mede' f zag hij de stumperd daar \i&&..f wilde zo graag helpen, maar h'i^ zijn handen vol aan de zware j ken. Zonder zich lang te bede,j|.' liet hij de boeken en voorschip in de modder vallen, en vol ®e hief hij er de ongelukkige uit- J Hij droeg hem op de goede j bleef bij hem, verzorgde zijn en heelde zijn leed. . jJ. Wie is volgens u de ware chris Gaat dan heen, en doet ook z°- KERKRADE ' Jo --- Kasteel Chaloen AC *i Het zou jammer zijn voor °jfi meenschap als het prachtige & ,^ Chaloen van Valkenburg, dat al jarenlang ontoegankelijk^ * voor de gewone geïnteresseerd 'J weer binnen één jaar geslote^.j«-moeten worden op cornlll gronden. De huidige beheerder, de f Crijns, heeft uit puur ideaiisl^ liefde voor „de parel van het jf dal", met een aantal Pro Deo-1"1^ werkers ruim honderd ruite11 a. vangen, wekenlang leidingen en gaten gedicht om het * $ met pinksteren open te kunn*11 len voor het publiek. Hij deed dit met een indruk^(pi. de beeldententoonstelling ~^t!' L'Apple), expressief hou-tsiw,^ uit Hongarije en waardevol a 5 f Voor ouders met kinderen f, de kinderboerderij en volière' jf hebbers konden hun hart °™ '^ aan een serie oldtimers in "e , denschuur. JF. Bovendien verzorgde de &*"&$;, zelf elke zondagavond een ö,i-'' mingsvol pianoconcert, dat v°^_fi'. paste in de kasteeüsfeer en uJ\.__if, de tot wederbezoek. Tiende f, gasten maakten gebruik val?ji/. kans en velen kwamen re_?e e* terug. Voor dezen was ChaK>e _$. zelfdzame en verkwikkende ,' waar men heerlijk kon rela* die zelfs de jeugd aantrok. ,$ irt, Een bewijs, dat er vandaag " _. een enorme behoefte leeft aa « lijk culturele evenementen. $ i Het onbaatzuchtig streven vefft heer Crijns en zijn mede^^", verdient aandacht en steun v $ gehele gemeenschap. Ghaloejlj^'' blijven openstaan voor lED™ j MEERSSEN Fam. Van »" ---