Hoera, we zijn verhuisd IN HET NIEUW Dit is de laatste pagina die gemaakt is aan de Nobelstraat. Ik kan niet zeggen dat ik nu weemoedig gestemd ben of dat een golf van nostalgie over me heen spoelt. In de b ruingeschilderde ruimte waar ik tot gisteren zat te werken struikelde ik voortdurend over de stoel- de tafel en mijn eigen benen, zo krap was het er. Begrijpelijk overigens, want vroeger was het de knusse keuken van de conciërge met een doorgang naar de badkamer, waar nu de fotozender de wereld in beeld staat te spuien. In plaats van weemoed heerst er een gevoel van opluchting in het krantegebouw aan de Nobelstraat. Eindelijk is er een einde gekomen aan het ergerlijke parkeerprobleem, aan het ruimtegebrek, aan het voortdurend verhuizen van kelder naar zolder, trap op en trap af en aan het laveren tussen machines door. Nobelstraat 21, een begrip in Heerlen en een groot gedeelte van Zuid-Limburg. De fanfare van Bocholtz, de carnavalsvereniging van Heerlerheide, de dienstenbond CNV, de christelijke vrouwenvereniging, de kaartclub van de Langeberg en de secretaris van de raad van bestuur van DSM wisten de weg naar de krant blindelings te vinden, of in ieder geval het adres feilloos op Persberichten en uitnodigingen te schrijven. In de „houterige" hal hebben heel wat mensen zitten te wachten om hun leed aan de krant te vertellen, een schandaal kwijt te raken, een scheldtirade te «ouden of gewoon kleine alledaagse nieuwtjes te vertellen. Ze zijn er vaak met open armen ontvangen, soms ook verwenst en een enkele keer krachtig naar buiten gewerkt. Eindelijk kunnen we de oude troep in de stad verlaten. Het enige minpunt is wellicht dat een snelle oversteek naar een van de bekende kroegen niet meer mogelijk is. Overmorgen zitten we in de nieuwbouw, In de Cramer 37, stinkend van nieuwigheid, onwennig op krakende draaistoelen, turend naar stoptreinen Heerlen-Maastricht aie elk half uur voorbijkrui- Pc". Vandaag is het de tweede keer binnen vijftig ¥**_ dat het Limburgs Dag- Dlad verhuist. Zevenenveer«g jaar geleden in het Paasweekend werd het hele heboen en houden van de krant met paard en wagen vanuit Qe Dautzenbergstraat getransporteerd naar de Nobelstraat. Nu zijn gespecialiseerde verhuizers met zwaar materieel bezig de inboedel over te hevelen naar het industrieterrein langs de autoweg Heerlen-Antwerpen. Op het moment dat u deze pagina leest, is de verhuizing voor het grootste gedeelte achter de rug. Als alles goed verlopen is heeft u er als lezer nauwelijks iets van gemerkt. De voorpagina heeft niet op de kop gestaan en de dagelijkse fouten zijn hetzelfde gebleven. Dat een gedeelte van het archief per ongeluk in de papiermolen is gekomen, diverse personeelsleden pennen en agenda's kwijt zijn en een enkeling zijn kluts, lijkt vrij normaal, al is het wel vervelend. • Het begin van de verhuizing aan de Nobelstraat door henkthonen --- Draaiboek „Bij de verhuizing zijn we ervan uitgegaan dat de klant niets mag merken van de operatie", zegt technisch adjunct-directeur J. Drost, coördinator van het totale verhuisprojekt. „We hebben al ruim een jaar geleden vastgesteld dat de operatie medio maart van dit jaar zou gebeuren. En ik moet zeggen dat we ons keurig aan deze afspraak hebben kunnen houden. Ik heb geen dik draaiboek volgeschreven. Een velletje papier was bij wijze van spreken voldoende om de verhuizing op papier te regelen. Elke afdeling in het bc-drijf had zijn coördinator die samen met de verhuizers het transport naar de nieuwbouw regelde. Dat systeem zorgde ervoor dat de operatie op rolletjes liep". Veertien dagen geleden, dwalende door de nieuwbouw, zag het er overigens niet naar uit dat de datum van zeventien maart gehandhaafd zou kunnen worden. Drie dagen geleden trouwens nog niet. Een grote chaos was het in het gebouw. Vanaf het begin van de rotatiehal tot aan het einde van de handelsdrukkerij liep je honderdvijftig meter tussen rollen vloerbedekking, kabels, kettingen, planken, potten met verf en smeersel en allerlei onduidelijk gereedschap door. En te midden van al die rommel draaiden in de handelsdrukkerij vorige week dinsdag de eerste kleine persen. --- Fasen „De verhuizing is in twee fasen te onderscheiden", zegt de heer Drost. „Er is de technische verhuizing van de handelsdrukkerij en machines en de verhuizing van administratieve afdelingen en redaktie. De uiteindelijke datum was afhankelijk van de PIT. Een redaktie kan niet werken wanneer er geen telefoon en telex aanwezig zijn. Het niet op tijd klaar zijn van de communicatielijnen had de hele verhuizing kunnen tegenhouden. De verbindingen zijn echter op tijd klaar gekomen, zodat de krant vanavond om 20 uur operationeel is, zoals dat heet. „Een hele opluchting", constateert adjunct-directeur J. Drost. „Ofschoon ik niet van de ene op de andere dag duimen hoef te gaan zitten draaien. We zijn gestart met een uitbreiding van de handelsdrukkerij en de grote offset-rotatiepers is pas in september bedrijfsklaar. Nog genoeg te doen dus". De grote krantepers is er nog niet. Stukje bij beetje worden de onderdelen voor de zesennegentigzijdige pers vanuit het Franse Montataire aangevoerd. Het is de vierde pers die het Limburgs Dagblad in de zestig jaar van zijn bestaan aanschaft. --- Stenen „Ik ben al helemaal vertrouwd met de nieuwbouw. Tenslotte heb ik elke steen zien optrekken", zegt de heer Drost. De goede man heeft zijn ogen kunnen uitkijken. Volgens de technische opgave zijn er 1,5 miljoen metselstenen verwerkt, die een plaatsje hebben gekregen tussen 450 ton wapeningstaai 500 ton constructiestaai, 5000 kubieke meter beton en duizend vierkante meter teakhout voor de puien. Op 1 juni 1977 werd de eerste van de negenhonderd palen geslagen voor de nieuwbouw; op 11 februari vorig jaar werd de mei geplaatst en op 19 mei van dit jaar is de officiële opening gepland. Vanuit het nieuwe gebouw zie je over de spoorlijn heen gele machines zich grommend een weg graven de zwarte steenberg van de Oranje Nassaumijn op. Volgens de wetten van de zwaartekracht zou de bulldozer als een baksteen omlaag moeten vallen. Het kan alleen maar aan de kunde van de machinist liggen dat het gevaarte op rupsbanden tergend langzaam de güj naar beneden weet af te breken. Over pakweg een jaar zal de zwarte bult verdwenen zijn en steekt het witte dak van het nieuwe LD-gebouw boven een platgewalste omgeving uit. Het zwarte gruis van de berg wordt immers tot aan de spoorlijn uitgespreid. Aan de rand van de Oranje Nassau werken we met 350 mensen aan de toekomst van Limburg, vinden en hopen we zelf, al zullen niet alle Limburgers het daarmee eens zijn. --- Twee dagen na het eerste transport was een gedeelte van de handelsdrukkerij al weer in bedrijf. • Een van de persen wordt geplaatst • De bureaus worden op hun plaats gezet • Efficiënt ingedeelde ruimten ---