Vrijuit 2 CONNIE, een meisje als ieder ander Connie Salden is een Roermonds meisje van 19 jaar. Net zoals al haar leeftijdsgenoten gaat ze uit, heeft haar hobby's en doet aan sport. Ze laat zich niet hinderen door het gebrek dat haar het lopen onmogelijk maakt. Vier jaar geleden raakte een bloedvat in Connie's ruggemerg verstopt en schakelde het functioneren van haar beide benen uit. Een halfjaar nadat Connie Salden gehandicapt raakte sloot zij zich aan bij zwemvereniging De Mijnstreek in Hoensbroek. Een week later al verbeterde zij een Nederlands zwemrecord met dertig seconden. Momenteel bereidt zij zich voor op de Nederlandse op 24 maart en de Olympische Spelen voor invaliden die in 1980 gehouden worden. „Ik ben precies als ieder ander meisje van mijn leeftijd. Alleen kan ik niet lopen", zegt Connie. Als al haar vrienden en vriendinnen 's morgens vroeg nog in bed liggen, stapt Connie in de aan haar gebrek aangepaste auto en vertrekt naar het zwembad. Met de leden van de Roermondse reddingsbrigade trekt zij tweemaal in de week om half zeven tientallen baantjes door het water. Op het wekelijkse trainingsschema van Connie staan verder nog een training in Hoensbroek en een training in Doorn. Door toeval is de Roermondse bij het wedstrijdzwemmen voor invaliden terechtgekomen. „Een half jaar nadat ik gehandicapt was geraakt, wilde ik weer gaan zwemmen. Een sport die ik voorheen ook intensief bedreven had. Toevalligerwijze hoorde ik in het Hoensbroekse revalidatiecentrum Lu- caskliniek dat daar een zwemvereniging voor invaliden is. Er *s nog altijd een groot tekort aan sportverenigingen voor gehandicapten", vindt Connie Salden. •Haar grootste wens is dan ook ?m een zwemvereniging voor Uivaliden in haar woonplaats op te richten. • Connie aan derandvan het zwembad --- Betutteling •>Niet alleen op sportgebied, "jhaar ook in de maatschappij ""eft de invalide veel tekortko- JfiJngen voor hem aan", meent connie. Te hoge drempels, trappen die de rolstoelganger een toegangsverbod opleggen tot Veel gelegenheden en gebouwen. Minder bekend is de sullige en ook vaak brute bejegening van gehandicapten door mensen "*?er lichamelijke gesteldheid Juet door invaliditeit is aangepSt. „Je maakt vaak mee dat je J*1 een winkel als een kind behandeld wordt. Bij veel mensen Instaat het waanidee dat iemand pc in een rolstoel rijdt ook geestelijk niet honderd procent is. Je Wordt dan echt als een kind be- J^tteld. In het begin heb je het JT^et dit soort dingen erg moeipJk. Op een gegeven moment eer je de handicap accepteren en voorkomen dat men je als *p}d ziet> door *e iaten merken *£" de roelstoel of krukken er aleen zyn voor de lichamelijke hKKicap' en niets te maken fip >, n met geestelijk vermo*§,en > aldus de Roermondse -"■ute en discriminerende beje- W-nong, waardoor veel invaliden zelfvertrouwen geheel kwytjJKen, bly kt alom te bestaan. et open mond starende menia» vielen Connie na een half jaar met meer op en woorden als, „manke" worden door haar niet meer gehoord. „In het begin heb je het erg moeilijk en dan maakt bijvoorbeeld het domme gestaar van mensen het nog veel moeilijker. Op een gegeven moment zie je die dingen niet meer. Je staat boven die mensen. Als ik zoiets meemaak denk ik; „Die mensen weten niet beter". Toch zullen er altijd bepaalde dingen blijven bestaan die je ontzettend kwaad maken. Zo was ik kort ge-( leden ergens in een restaurant gaan eten. Toen ik terug naar mijn auto liep op krukken, riep een jongen tegen me: „Hee, loop eens normaal." Over de hatelijke en laagharitge manier waarop dat gezegd werd heb ik me ontzettend kwaad gemaakt. Als ik op dat moment inderdaad normaal had kunnen lopen, was ik naar die jongen toegegaan en had hem met mijn krukken om zijn oren geslagen." In één week tijd heeft de verstopping in het bloedvat vier jaar geleden de functie van Connie's benen stilgelegd. Op 23 april 1975 werd Connie Salden onwel en belandde in het Roermondse ziekenhuis. Vervolgens kwam zij nog in ziekenhuizen in Heerlen, Utrecht en Zwolle terecht en verbleef een halfjaar in de Hoensbroekse Lucaskliniek. Enkele maanden hebben de artsen nog gedacht dat de verlamming voorbij zou gaan. „Op dat moment leef je met de gedachte dat alles wel weer goed zal komen. Als op een gegeven moment blijkt dat dat niet het geval is, moet je je handicap gaan accepteren. Dat heb ik dan ook vrij vlug gekund. Hierbij heeft mij de tijd in het revalidatiecentrum goed geholpen. In ziekenhuizen was ik echt het middelpunt; in Hoensbroek zie je dingen die nog veel erger zijn dan je eigen handicap. Daar leef je in een wereld waar iedereen iets heeft, maar toch niet echt ziek is. Zo kryg je onderling ook veel betere contacten. Je vertelt elkaar alles." • Heerlijk ontspannen in het water --- Niet zielig Na een half jaar revalideren, leren met de rolstoel om te gaan en leren met een handicap normaal te leven kwam voor Connie Salden weer de tyd om terug te keren in de maatschappij. „Mijn familieleden en kennissen hebben my gelukkig goed opgevangen. Het belangrijkste is, vind ik, dat ze niet zielig hebben gedaan toen ik weer thuis kwam. Ik vind mezelf niet zielig en dan moeten anderen me dat ook niet vinden. Ik heb ook gelukkig geen van mijn vriendinnen verloren. Door de tyd in Hoensbroek heb ik eigenlijk alleen maar meer kennissen erbij gekregen", aldus de Roermondse. Het thuiszitten ging Connie na enkele weken al vervelen, ze begon weer aan het inrichten van een normale dagtaak. Bij een sportvereniging gaan was een van de eerste dingen die zy deed. Omdat ze daar- mee niet een hele dag kan vullen, begon zy ook aan een taak op het assurantiekantoor van haar vader. De vloerbedekking werd er vervangen door tegels om de roelstoel beter te laten ryden, en kasten werden aan haar mogelijkheden aangepast. „Je wordt het op een gegeven moment beu om overal naar toe te gaan. De beste therapie om terug te keren in de maatschappij is dat je veel met mensen omgaat, en dat doe ik in mijn werk." Met de omgang met mensen heeft Connie Salden geen probleem. Bijna iedere avond stapt zij in haar auto en gaat ergens op bezoek. Ook heeft en legt zij veel contacten als ze in het weekeinde uitgaat. „Mijn rolstoel en krukken weerhouden my' er niet van om te leven als iedereen van mijn leeftijd", zegt Connie resoluut „Ik heb er net zo goed behoefte aan om uit te gaan, en dat doe ik dan ook. In het begin was dat natuurlijk erg moeilijk voor me, maar als je eenmaal de eerste stap hebt gezet ben je er doorheen. Ik moet wel zeggen dat mijn vriendinnen me bij het nemen van die stap erg goed geholpen hebben. Zy zyn het geweest die me ertoe hebben aangezet me niet te storen aan die handicap. Op die momenten leer je pas echt je vrienden kennen, en hun diensten waarderen." door hans van bergen --- Carnaval Niet alleen waardeert Connie haar vrienden, ook zy wordt in haar vriendenkring erg gewaardeerd. Haar handicap wordt binnen deze kring met een vrolijk knipoog geaccepteerd. „Met carnaval wilden we een avond onherkenbaar uitgaan. Als ik binnen zou komen in ons stamcafé, zou natuurlijk iedereen meteen weten wie ik was. Twee van mijn beste vriendinnen hebben toen een rolstoel gecharterd. Zo zijn we toen uitgegaan. ledereen in het café zag een van myn vriendinnen de hele avond voor mij aan. De rest van de carnavalsdagen ben ik even goed als iedereen uit geweest, en heb ik net zo goed gehost in mijn rolstoel." Tussen de bedrijven door houdt Connie Salden nog tyd over om aan haar mede-invaliden te denken. Ze vindt het erg jammer dat de zwemvereniging De Mijnstreek geen sponsor kan vinden waardoor de aktiviteiten niet uitgebreid kunnen worden. „Ik ben door een toeval bij een vereniging voor gehandicapten gaan zwemmen. Er zijn zeer zeker meer invaliden die iets willen gaan doen maar niet weten waar. Daarom wil ik trachten ook in Roermond zon zwemvereniging op te richten." Geïnteresseerden kunnen contact opnemen met Connie Salden. • Sporten hoort erbij --- DIER Het winterkoninkje Een echte dreumes uit onze, vogelwereld is ongetwijfeld het kwikzilverige winterkoninkje, dat gemakkelijk aan zn hups opgewipt staartje is te herkennen. Slechts 10 cm lang (waarvan 3,5 cm wordt ingenomen door de staart en 1 cm door de snavel; is onze in donkerbruin miniverenpakje gestoken ukkepuk. Klein Jantje, ook wel klein duimpje, tuin- of heggekruipertje genoemd, is er verzot op om tussen de struiken, niet te ver boven de grond, rond te springen. Dit koninkje van het kreupelhout tracht in zon nauwe gaatjes ' door te dringen waar geen andere vogel hem kan bereiken. Uitgezonderd dan het goudhaantje, want dat is de Benjamin in onze vogelwereld. De winterkoning beschikt over een zeer welluidende stem welk veel krachtiger is dan je bij zon dreumes zou verwachten. Zijn enorme bedrijvigheid wordt in zn vlug lied volledig weerspiegeld. Zingen doet dit druktemakertje het hele jaar door, waarvan het meest gure weer hem niet kan weerhouden. Uit volle borst ratelt hij zijn deuntje af waarbij je de indruk krijgt, dat-ie elk moment uit elkaar zal spatten. Het mannetje is een echte lefschopper dat met veel branie verschillende dametjes tracht te versieren. Voordat hij met zn vurige hofmakerij begint, bouwt hij eerst een nest. Verwoed bouwer als-ie is knutselt hij er een stuk of vijf in elkaar. Gedegen bouwwerken zijn het nog niet, ze worden dan ook gedeeltelijk als speelnest gebruikt. Wanneer een winterkoningschone op zijn avances ingaat, inspecteert zij deze nesten en welk het beste in haar smaak valt, wordt tot hoofdwoning uitverkoren. Zij zelf zal dan echter wel voor de verdere afwerking en aankleding moeten zorgen, want manlief vindt dat hij genoeg „gebouwvakkerd" heeft. Vliegen doet ons klein duimpje slechts over korte afstanden waarbij zn vleugels een snorrend geluid maken. Op of laag boven de grond voelt het winterkoninkje zich het beste op zijn gemak. Hij kan dan ineens zo behendig tussen de plantengroei verdwijnen, dat je zou denken met een muis te doen hebben. Van half september is de najaarstrek merkbaar maar dat zijn in hoofdzaak doortrekkers aangezien de onze echte blijvertjes zijn. De wonterkoning voedt zich voornamelijk met insekten. Een geduldig observeerder en bekwaam rekenaar kwam tot de slotsom, dat een nest winterkoninkjes (5 tot 7 jongen) al voordat ze volwassen zijn ongeveer 9000 insekten soldaat hebben gemaakt. In de tijd van Plinius en Aristoteles deed al de sage de ronde, op welke wijze de winterkoning aan zn naam was gekomen. Om uit te maken wie er over de vogelwereld zou regeren werd een wedstrijd gehouden wie het hoogst kan vliegen. De winnaar zou het predicaat „koning" ontvangen. Op het startsein (wie dat nu gaf, wordt niet verhaald) stormde de hele vogelheir de lucht in. Zangvogels, kraaien, zwaluwen, valken, meeuwen, sterns, reigers, kortom de hele vogelwereld was vertegenwoordigd. Zo voor en na moesten er velen afhaken en tenslotte bleef alleen de adelaar over. Toen ook deze aan het einde van zn krachten kwam (hij wilde de titel met groot machtsvertoon winnen) had hij iedereen mijlenver achter (onder) zich gelaten. De overwinningskreet bleef hem in zn keel steken, toen hij zag hoe uit zijn verenkleed een nietig bruin vogeltje het luchtruim instoof en onder luid geschetter hét hoogterecord vestigde en uiteraard de wedstrijd won. Mogelijk is hem die ruimtevlucht toch niet zo goed bekomen, vandaar dat-ie het nu zo dicht by de begane grond zoekt Ger Oijen ---