Moraliserend stuk voor oudere jeugd Plaats: Theater aan het Water, Leeuwarden. Voorstelling: Pink Sunset, van Ton Vorstenbosch Gezelschap: Centrum. Regie: Mette Bouhuijs Voornaamste spelers: Hiske van der Linden, René Retel, Arie Kant. Belangstelling: 20 personen. LEEUWARDEN - De vlugge wereld van gepolijste cafés, waar ze geraffineerde cocktails op de kaart hebben en waar je je voor het overige buitengewoon Kunt vervelen, is voor Ton Vorstenbosch, één van de huisschrijvers van Centrum, inspiratiebron geweest voor zijn Pink Sunset. Men kent ze wel. die plotseling in de mode gekomen etablissementen, waar men komt om te loeren en begluurd te worden en waarin een eigentijds soort schoonheidsideaal tot uitdrukking komt. De Amsterdamse Reguliersdwarsstraat was wat ons land betreft de eerste plaats waar ze verrezen en de tent Oblomov (chiaue, trendy en snobby) werd in korte tijd de beroemdste. In Pink Sunset heet de lokatie Raskolnikov: wat in werkelijkheid naar een negentiende-eeuwse Rus die de hele dag op de bank lag vernoemd werd, heet hier naar diens tijdgenoot die zijn hospita een oplawaai verkocht, maar voor de rest zijn de verwijzingen niet voor tweeerlei uitleg vatbaar. De teneur van de voorstelling kan zelfs de meest hardleerse toeschouwer niet zijn ontgaan: volgens Vorstenbosch is het heus niet zo leuk als je denkt hoor, maar een beetje de hele tiid in het café hangen. Bovendien gebruiken ze er ook nog verdovende drugs, waar ie behoorlijk ziek van worden kan. Als je het trouwens wat beter leert kennen, dat wereldje, zie je dat het er ook lang niet allemaal koek, ei of pluis is. Volgens mij hebben die jongeren voor wie deze voorstelling in eerste instantie is bedoeld hier helemaal geen boodschap aan. Wellicht zijn zij nog bereid anderhalf uur alleen maar naar de gang van zaken in de horeca te kijken, wat er goed of fout aan is zoeken zij zelf wel uit, want ze kennen die beter dan de belastingdienst. Het probleem van Pink Sunset is dat het er allemaal veel te dik bovenop ligt. Het wordt op zichzelf wel vriendelijk gespeeld en er is zo nu en dan waarlijk sprake van een aardig grapje, maar de onderwijzende toon waarop al die enkelvoudige inzichten worden verkondigd is weinig verheffend. Zo trekt er werkelijk iemand vreemde gezichten om ons er van op de hoogte te brengen dat je van drugs gaat hoesten en ook wel pijn in je buik kunt krijgen. De humanistische raadsman uit de Bijlmerbajes blijkt te dealen, zodat je maar weer ziet dat je geen mens vertrouwen kan. De mooie vrindjes uit de Raskolnikov laten je vallen als je geen centjes meer hebt of een pietsie minder mooi bent omdat iemand je oog eruit gewipt heeft. Enzovoort, enzovoort, allemaal erg geschikt voor een zomerkamp voor evangelische jongeren die het allemaal al erg goed weten en hier onder leiding van een theologische werkstudent fijn over kunnen discussiëren. Met dat materiaal is voor de deelnemende komedianten een wat ondankbare rol weggelegd, want als je de teksten al door ie gebit kunt krijgen, erg zelfverzekerd klink het toch niet. Dat is betreurenswaardig want de gebruikelijke toon van Centrum is vinnig genoeg om ons zonder opgeheven vingertjes op de hoogte te brengen van het wel en wee van modieuze tijdgenoten. MICHAEL ZEEMAN --- Halbertsma fan Stiens wint toanielkriich DRACHTEN - De Rederikerskeamer Halbertsma fan Stiens is earste wurden yn 'e toanielkriich fan it Boun Fryske Toanielselskippen. De Stienzers einigen yn de heechste ófdieling, de eareklasse, op it earste plak mei 239 punten, dy't nar takend waarden foar de ütfiering fan it blilspul „Toe ju, doch ris wat". Tesselschade fan Hurdegaryp („Wa is no gek?'*) en Us Nocht fan Drachten („Op bleate fuotten") einigen op it diefde twadde plak mei 238 punten. Vn 'e earste klasse wie it earste plak weilein foar de Doarpskrite fan Makkum, dy't 227 punten krige foar de ütfiering fan „It hillich fjoer . Nij begjin fan Nijegea waard twadde. mei 227 punten foar „In heidepyk". Beide selskippen promovearje nei de klasse By Utstek. Fierder promovearje nei dizze klasse Surprise fan Wytmarsum.lt is sa't fait fan Ysbrechtum, Op Nij Foriene fan Easterwierrum en de Fryske Krite fan Beetstersweach. Vn de tredde klasse einige Mei fleur en faasje üt Droegeham boppe oan mei 201 punten foar „Operaasje Japinga". Twadde waard Nij Begjin fan Bakkefean, dat 193 punten krige foar de ütfiering fan „Wikels op 'e douwetille". Beide selskippen promovearje nei de twadde klasse. De utslaggen waarden freed en sneon bekend makke op de tredde en fjirde slütjün fan it Boun fan Fryske Toanielselskippen yn De Lawei te Drachten. De utslaggen fan de klasse By Utstek en de twadde klasse wiene op de earste en twadde slütjün al iepenbier makke en hawwe ferline wike moandei yn dizze krante stien. Oan 'e ütslach fan de By Utstek-klasse waard sneon noch ien tafoege: Op Nij Bigoun fan Aldegea (Sm.) krige 209 punten en in twadde priis foar „De Thüsfleanders". --- Uitstekend festival van jeugdbrassbands Plaats: Parkkerk, Leeuwarden. Gebeurtenis: 18e Jeugdbrassbandfestival met negen deelnemers. Jury: Klaas van der Woude, Dokkum. Presentatie: mevrouw Fennema-Nieuwland. LEEUWARDEN - De Sjofaan Frieschepalen (dirigent F. Fennema) beet vrijdagavond het spits af van het 18de Jeugdbrassbandfestival met onder andere „Klokkenfeest" van H. van Lijnschoten. Het werd een verzorgde muzikale weergave met een goede zuiverheid. Gloria Dei Gerkesklooster (dirigent J. Kuipers). In „Three Nations suite" van S. Johnson was het goede karakter aanwezig, de totaalklank was mooi, maar in de discant was alles nog niet duidelijk. Een werkje van Mc Cartney werd muzikaal gespeeld. Hosannah Leeuwarden (dirigent F. Fennema). Twee populaire „Beatle-songs" werden met verve gespeeld en in „Four dances" van S. Johnson liet men ons genieten van muzikaal spel met een goede klank en verzorgde balans. De Bazuin, Rottevalle bestaat uit elf muzikanten en dirigent A. van der Sluis zit zelf aan de cornet. Een „Jagerskoor" van C. M. von Weber en een „Russische dans" van S. Johnson werden door deze „muzikanten in de dop" uitstekend gespeeld. De Hofklank Ureterp (dirigent G. Bruinsma) is ook een kleine band en in „Ouverture Miniature" van H. Lussenburg produceerde men een fraaie toon. Het allegro was technisch duidelijk met een verzorgde dynamiek en het geheel werd met muzikale smaak uitgevoerd. Jong Juliana Kollumerzwaag (dirigent G. J. Loot). „Rule Brittannia" van S. Johnson werd knap vertolkt, maar de sterkteverschillen kunnen beter uitkomen en ook de balans was niet altijd juist. Hetzelfde kan gezegd worden van „Vier thema's uit bekende ouvertures". Martini brassband Groningen (dirigent A. van der Sluis). „Three marehes trom the Classics van D. Masters werden met een prima klankbeeld, technisch verzorgd en zuiver gespeeld, terwijl een „Mini Polka" van dezelfde componist uitstekend werd uitgevoerd. Hosannah B Leeuwarden (dirigent F. Fennema) gaf een muzikale interpretatie van „Comfort Ye My People" van G. F. Handel. Het eerste deeltje van „Divertimento" van E. Bali werd onrustig gespeeld, het langzame deeltje kreeg een prima weergave en de oude heertjes dansten er in het slotdeeltje lustig op los. Pro Rege- B Heerenveen (dirigent G. de Haan). Ik heb geboeid geluisterd naar „The Young in Haert" van E. Bali. De muzikaliteit prevaleerde en techniek, balans en zuiverheid waren prima verzorgd. Alberdien Fonk produceerde een fraaie toon op haar bugel in een werkje van A. L. Webber Met de band werd dit een mooi geheel. TEADE WOUDA. --- Utslaggen toanielkriich Eareklasse: Meiinoar len, Drachten (As de iel rmt), 233 p., le pr.; Kritetoaniel, Snits (Wurk by heech en by leech), 234 p., le pr.; Kritetoaniel 1, de Jouwer (Ingeborg), 222 p., 2e pr.; Kritetoaniel, Bütenpost (Hoe riker hoe briker), 224 p., 2e pr.; Halbertsma, Stiens (Toe ju. doch ris wat). 239 p., le pr; Kritetoaniel, Snits (De thüsfleanders), 201 p„ 3e pr. (BK); Kritetoaniel, Dokkum (Wa wurdt beppe), 225 p., 2e pr.; Kritetoaniel, Aldeboarn (La Plaza hotel), 233 p., le pr.; Tesselschade, Hurdegaryp, (Wa is no gek?) 238 p., le pr.; Kritetoaniel, Grou (It lyk is poater), 227 p., 2e pr.; Frisia 1874, Mantgum (It siet yn 'e loft), 221 p., 2e pr.; Akkrumer toaniel, Akkrum (It jild leit op 'e bank), 223 p., 2e pr.; Kritetoaniel, Snits (Om it libben fan Lyfke), 232 p., le pr. (BK); Us Nocht, Drachten (Op bleate fuotten), 238 p., le pr.; Huzumer toaniel, Ljouwert (Geskaei om 'e kaei), 226 p., 2e pr. BK = buten kriichferban. Earste klasse: Roto, Roardhuzum (Lekker koese), 190 p., 3e pr.; Alles hat syn ütfallen, Menaam (Dübel ferhierd), 200 p., 2e pr.; T. S. Burgurn, Burgurn (Ynbrekster betrape), 180 p., 3e pr.; T. S. Wommels, Wommels (It spoekslot), 211 p., le pr.; T. S. Tytsjerk, Tytsjerk (Mine Tótalos), 202 p., 2e pr.; Kritetoaniel, Boalsert (Swart hout en goudene bizen), 194 p., 3e pr.; Us Nocht, Hijum (De Trijekaart op 'e kofje), 202 p., 2e pr.; Oefening en Vermaak, Weidurn (Stelle op stand), 212 p., le pr.; Nije Moed, Raard (Toanielen om juwielen), 204 p., 2e pr.; Fryske Krite, Beetstersweach (Leafde yn it Turkeleech), 216 p., le pr., (BK); 't Freonental, Langsweagen (Spul om e baas), 197 p., 3e pr., (BK); Freonskip, Vegelinsoord (Sa mar even), 191 p., 3e pr.; Harmonie, De Himrik (Hoe riker hoe briker), 226 p., le pr.; Doarpskrite, Makkum (Swart hout en goudene bizen), 210 p., le pr., (BK); St. Martinus, Bakhuzen (Moard oan 'e mar), 213 p., le pr.; Surprise, Wytmarsum (It siet yn 'e loft), 205 p., 2e pr.; Speelghenooten, It Hearrenfean (Oer üs skynt deselde sinne), 203 p., 2e pr.; Nij begjin, Niiegea (In heidepyk), 227 p., le pr.; Wêz Handich, De Rottefalle (Mine Tótalos), 206 p., 2e pr.; T. S. Starurn, Starurn (Breugeman to hier), 2Ï4 p., le pr.; It is sa 't fait, Ysbrechtum (It feintsje fan myn frou), 209 p., 2e pr.; Roto, Roardhuzum (Despoektrein), 188 p., 3e pr., (BK); Kliuwend Omheech, Nij Beets (Reboelje op Rispingestate), 222 p., le pr.; Onno Zwier, Tsjommearum (De spesialiteit fan 't hüs), 194 p., 3e p.; Violeria, De Pein (Wolven en skiep), 170 p.; Nut en Genoegen, Langsweagen (De optocht), 201 p., 2e pr.; Nim it sa 't is, Rien (Swarte Sijke), 190 p., 3e pr.; De Foarütgong, Froubuorren (Oer üs skynt deselde sinne), 183 p, 3e pr.; Kritetoaniel 11, De Jouwer (Swarte Sijke), 202 p., 2e pr.; Doarpskrite, Makkum (It hillich fjoer), 227 p., le pr.; It Freonetal, Langsweagen (As in séman oan de swalk giet), 205 p., 2e pr.; Op Nij Foriene, Easterwierrum (Toanielen om juwielen), 219 p., le pr.; Fryske Krite, Beetstersweach (De reafin), 222 p., le pr. BK « buten kriichferban. Tredde klasse: Mei fleur en faesje, Droegeham (Operaasje Japinga), 201 p., le pr.; Maarteblom, Nijehoarne (Frou en frijster), 176 p., 3e pr.; Op nij Foriene, Bantegea (It sit yn 'e famylje. 166 p., 3e pr.; De Waldploech, Waskemar (Albidü) 186 p., 2e pr.; Nij Begjin, Bakkefean (Wikels op de douwetille), 193 p., le pr.; Contact, Harlingen (Vechten voor geluk), 196 p., le pr., (BK). BK - buten kriichferbên. --- Joan Berkhemer redt matinee FO Plaats: Harmonie, Leeuwarden. Concert: Frysk Orkest 0.1.v. Michel Samson. Solisten: Rian de Waal (piano) en Joan Berkhemer (viool). Programma: Ouverture „Semiramide", Rossini; pianoconcert KV 491, Mozart; vioolconcert, op. 35, Tsjaikowsky. Belangstelling: 290 personen. i i LEEUWARDEN - Concerten van het Frysk Orkest beginnen doorgaans klokslag acht en zon twee uur later is alles gepiept: de solist vier keer teruggeroepen, de moeizaam verworven koffie genuttigd en de thuisweg aanvaard. >e macht der gewoonte kan niet worden weggedacht uit het Friese muziekleven. Een half gevulde zaal zou beter kunnen, maar is in dat kader voor een losse matinee helemaal niet zon alarmerende score. Aan de gekozen werken kan het niet hebben gelegen en aan de solisten (het waren er gistermiddag twee evenmin). Een pianist en een violist, vertegenwoordigers van de beide meest populaire soloinstrumenten, moeten in staat worden geacht een comfortabele achterban te mobiliseren, vooral wanneer de ene Rian de Waal heet, en vorig jaar met zijn resultaat op het Concours Reine Elisabeth de wereldpers heeft gehaald. Bij die gelegenheid schitterde de pianist onder meer in Tsjaikowsky en Prokofjew. Een veelkunner is echter nog geen alleskunner en daarom heb ik me een beetje verbaasd over de concertkeuze van De Waal: het pianoconcert in C, KV 491 van Mozart. De vermaarde en op dit moment modieuze (Wolfgang) Ama- deus, is echter tot een specialisatie geworden en het valt tussen de Perahia's en de Ashkenazy's niet mee, je in dit veeleisende genre te onderscheiden. Het spel van De Waal is smaakvol, open en eerlijk, maar neigt soms iets naar het neutrale. De prachtige lyrische momenten, die in het eerste en tweede deel ruimschoots aanwezig waren, konden dat niet helemaal verhullen. Hoewel de begeleiding goed synchroon liep, was er stilistisch soms ook iets van wrijving merkbaar. Daar had de tweede solist, violist Joan Berkhemer, die te elfder ure de wegens familieomstandigheden weggeroepen Mark Blekh kwam vervangen, geen last van. Hij was voor dirigent Michel Samson - met wie hij ook actief is op het gebied van de kamermuziek - een ideale partner. Nimmer ontsierd door storende, eigenzinnige maniërismen, kreeg het overbekende vioolconcert in D van Tsjaikowsky van hem een intense, warme en intelligente vertolking, met als hoogtepunt een dichterlijk, bijna hemels Canzonetta (tweede deel). Geen concert om een compleet beeld te krijgen van een dirigent, daarvoor was de inbreng van de solisten gistermiddag te groot. De directe, duidelijke, gemakkelijK ogende slagtechniek, en de sprankelende aanpak van Rossini's ouverture Semiramide boezemen echter alle vertrouwen in. Misschien zien we Michel Samson nog eens terug in een groter solowerk en dan is het maar te nopen, dat de hoornisten wat meer hun dag hebben ... OENE W. NIJDAM. --- Dansgroep Duende op zicht LEEUWARDEN - Dansgroep Duende was zaterdag een van de vele theatergroepen, die zaterdag acte de présence gaven in de Leeuwarder Harmonie tijdens de manifestatie „Theater op Zicht". De manifestatie was in de eerste plaats bedoeld voor de verschillende uitkooporganisaties in Friesland, die men op een betere manier wilde voorlichten over de programmamogelijkheden in het nieuwe theaterseizoen dan via folders en soortgelijk informatiemateriaal mogelijk is. „Theater op Zicht was een initiatief van de adviescommissie van het provinciaal subsidiefonds theater en muziek, die een goede spreiding van de podiumkunst over de provincie moet bewerkstelligen. --- AA & the Doctors echte caféracers Gebeurtenis: Concert AA _ the Doctors. Plaats: Café Vera. Bezetting: Albert 'Appie' Alberts - zang en saxofoon. Rudolph Lentze - gitaar, Harry van Lier - bas en Wessel Mepkees - drums Belangstelling: ongeveer 60 personen. LEEUWARDEN - Typisch Nederlands; met veel tamtam ene _egendary Stardust Cowboy uit de States naar hier halen, terwijl er een provincie verderop een mafkees rondloopt, die de essentie van de rock & roll minstens zo goed weet te raken. Albert 'Appie' Alberts is de naam en als AA bewandelt hij samen met ziin Doctors, tegenwoordig de paden van de jumprock of rock-a-billy. Of zoals Appie het zelf zegt: „We spelen gewoon lekkere nummertjes." In café Vera nam hij gisteravond revanche, door het publiek te laten zien waar de oorsprong van de popmuziek zit: niet alleen in Amerika of Engeland, maar vooral in het hart van een echte rock _ roller. AA & the Doctors bestaan al sinds 1978 in verschillende bezettingen rond voorman AA als leadzanger en op saxofoon. In al die jaren heeft de band slechts twee maal een langspeler uitgebracht. In '82 Wash Mah Bram een studioelpee met stevige rockers, en sinds kort Café Racer. Voor de opnamen van deze laatste elpee heeft men een eenvoudige studio in het Groningse dorp Blijham gedurende drie dagen omgebouwd tot café. Ten gehore van een tacntigkoppig publiek maakten Appie en zijn makkere vervolgens 'live' lawaai. Op deze wijze werden levensecht tien nummers op de band geslingerd, waar iedere zichzelf respekterende platenproducer zich voor zou schamen. Niks geen moderne geluidstechnieken of opnametrucs, ge- woon spelen, 'rollen' volgens AA, en verder niet lullen. Op deze manier gaat het in ieder ander café of achterzaal waar AA & the Doctors spelen. De band hoort ook in een dergelijk etablissement. Met een miniem drumstel, twee zangzuiltjes en een paar versterkers komt de band tot dezelfde, en misschien wel tot betere, resultaten. Dat hangt af van van het publiek en de drankkwaliteit. In café Vera klonk het in ieder geval niets slechter. Al het materiaal van Café Racer en ander recent werk werden in vier sets gespeeld, op een manier zoals het een rock & roll band betaamt. Snel, afwisselend en enerverend, als racers door het café. Vooral de hartverscheurende jazzy ballads als The Other Woman en You've Changed waarin AA uitlegde waarom hij de 'rockers' voor 'rollers' heeft verwisseld, vormden ware hoogtepunten van het repertoire. De passages waarin de oude meester (48!) zijn sax ter hand nam, getuigden van de ware interpretatie van de rock & roll. Tussen die ballads door een aaneenschakeling van snelle twist- nummers, zelfs enkele tango's en swingende rocka-billy. Begeleiddoor een band van vakmuzikanten ging Appie te keer als een Jerry Lee Lewis. Afwisselend als zanger en als blazer trok hij zijn bandleden mee de goot in. Vooral gitarist Rudolph Lentze's leek zich daar prima thuis te voelen. Gelijk een Ciske de Rat bespeelde hii zijn antieke instrument, zo geraffineera en bijtend geniepig, maar in wezen goedhartig. Drummer Mepkees en bassist Van Lier zorgden voor hetgeen er van hun verwacht werd: strakke ritmes en simpele basliinen. Meer is rock & roll immers niet. AA & the Doctors houden het zelfs zo eenvoudig, dat ze nauwelijks eigen nummers spelen. In het nieuwe repertoire zit voornamelijk jatwerk zoals de klassiekers Gorehound en Scotch, Bourbon and Beer, die in de laatste set zelfs voor de tweede keer werden gespeeld. Het publiek vond hel prachtig, mede doordat het leek alsof de nummers door het drankgebruik van de muzikanten ondertussen weer iets nieuws hadden gekregen. Aan het einde van het optreden kreeg de 10l meer en meer de overhand, en was er van normaal nummers spelen geen sprake meer. Het verhoogde het enthousiasme alleen maar. Ondanks dat balanceren op het randje van goedkoop vermaak, lieten AA & the Doctors zien waar het om gaat in de soort muziek die zij spelen. Het is amusement, niets meer en niets minder. Het publiek wil vermaak en swingende nummers, en krijgt dat op een manier waar niets op af te dingen valt. Wat het jatten van nummers betreft en qua volhouden heeft Appie Alberts wel iets gemeen met zijn mede-rocker Herman Brood. Er is echter één wezenlijk verschil: Brood speelt rock & roll en Alberts is het. ROEL SNIJDER --- Frisse wind bij concert Bad Bob LCultureel Gebeurtenis: concert Bad Bob Plaats- Rolw_.i. Sneek. Belangstelling: ongeveer 70^o*^k' SNEEK - Tweede worden in de talentenjacht kan ook best lucratief zijn. Terwijl Gaga, de winnaar van de Grote Prijs van Nederland, zich in Leeuwarden, in het voorprogramma van Mori Kanteh mocht bewijzen, stond op dezelfde avond nummer twee van de Prijs, Bad Bob, in Sneek. Deze band heeft na de Grote Prijs-finale behoorlijk in de publiciteit gestaan, waarbij ze erg naar best deed om een sex, drugs & rock'n'roll'image aan de dag te leggen. Daarvan was op het Bolwerk-podium niet zo gek veel te merken: hier stonden gewoon vier hoogst eigenwijze et- tertjes (uit Wassenaar!) hoogst eigenwijze muziek te maken. Bad Bob wenst niet op één beDaain stijl vastgepind te worden. Hun S komt er op neer dat hun muziek arbeiri is, voor de uitvoerders zowel als voorde toehoorders. Nog los van de vraaa nt v, . GF*f"t bliek dlarop, in een Sa he arbeidsethos toch al op de helling staat zit te wachten, maakt Bad Bob het on' ook weer niet al te moeilijk. Hun muziek heef een collage-achtig karakter een effect dat wordt bereikt door het achter elkaar (en soms door elkaar! plakken van allerlei uiteenlopende stii len. Zoals in de opener Icelander- wilde chaotische rock wisselt stuivertje met jazzy tussenstukjes. Prijsnummer' Rawhide-achtige klanken waren te horen in Blues In My Bed en zo voort. Ook een fraai contrast: Léon's vaak vrij jazzy drumwerk, Guido's gierende slide-gitaar en Bob's hoekige synthesizerpartijen. Bob (voluit eigenlijk Bad Bob T, maar ook niet heus) was met zijn chaotische vocalen trouwens een belangrijke schakel in het geheel. En het klinkt allemaal ook nog! Georganiseerde chaos dus, verhaaltjes van alledaagse waanzin. Al komen nummers als Leather weer behoorlijk gestructureerd en daardoor des te normaler over en dan klinkt Bad Bob ineens als een doorsneebandje. Zo ook in de instrumentaaltjesut The Crap part 2 en 1 (in die volgorde) die zelfs saai klinken. Nu was de respons van het publiek ook gering. Er werd voor het eerst enigszins hoorbaar geklapt bij Presley's Devil In Disguise, hetgeen Bob provocerend afstrafte met: „Als het maar niet te moeilijk is, hè." Deze jongens zijn er dus niet op uit om publiekslievelingetjes te worden. Overigens houdt de band er een melig soort numor op na, wat het geheel soms degradeerde tot een derderangs cabaret-act. Nee, Bad Bob is op zijn best als hij al zijn gekte in de muziek stopt. In ieder geval woei er bij tijd en wijle een frisse wind van het podium, en dat is vandaag de dag al heel wat. Hoe dit allemaal op de plaat klinkt valt na te checken op de single Bobby Remember Me (wat zaterdagavond niet werd gespeeld!) en op de in mei te verschijnen elpee The Liguor-written Days. JACOB HAAGSMA --- Tussen Zussen werd overtuigend gespeeld Plaats: De Harmonie, Leeuwarden. Voorstelling: Tussen Zussen Gezelschap: Toneelgroep Centrum. Regie: Maria Goos. Spelers: Peter Blok, Wivineke van Groningen en Marieke van der Pol. Belangstelling: ca. 125 personen. LEEUWARDEN - Eén man samen met twee vrouwen op één kamer mag sommige onnadenkende stervelingen een begerenswaardige toestand schijnen, wie het twijfelachtige voorrecht had een dergelijk tafereeltje ooit van nabij te mogen gadeslaan weet nadien dat je dan eerst recht gesjochten bent. Als die twee vrouwen bovendien zowel „meiden" als zussen zijn en de tijd doden met lekker creatief bezig ziin, weet men het ongezien: zo moet de nel er ongeveer hebben uitgezien. Begeerte drijft in Tussen Zussen een argeloze jongeman de trap naar het atelier van zo n zus op. Tussen de kleedjes, hebbedingetjes, kussentjes en gelijksoortige resultaten van handvaardigheid treft hij een tweede zus, de breipennen reeds in staat van paraatheid. Wie dat bij Centrum reeds in de eerste waarnemingen zich ziet voltrekken vraagt zich bezorgd af, of dat allemaal wel goed af zal gaan lopen. Tussen Zussen is het produkt van een hechte samenwerking tussen auteur/regisseur en de drie spelers. Dat is te zien ook, want het is een overtuigend stuk geworden, dat zowel amusante als beklemmende elementen in zich draagt. Amusante omdat het onmiskenbaar de lichte, sterk tijdgebonden ironiserende toon draagt, die zoveel Centrum-stukken kenmerkt, beklemmende omdat het de mysterieuze verstandhouding tussen de zussen in het kat-en-muis-spel met de jongeman adequaat tekent. Het moet niet meevallen dat gestalte te geven, te meer daar de verstandhou-' ding tussen de mevrouwen op bloedverwantschap berust. Dientengevolge bedienen zij zich bij hun gedachtenwisselingen van veel meer dan enkel teksten, zij hanteren een woordeloos begrip. Dat verschijnsel fascineert de jongeman, maar tegelijkertijd draagt het een aanzienlijk risico in zich, want tegen zo n natuurlijk samenspel is niemand opgewassen. De mengeling van irritatie en nieuwsgierigheid die tussen de jongelui ontstaat, weet Centrum trefzeker vorm te geven. Het klierige gegiechel, het onbegrijpelijke signalen geven en de melige lamlendigheid krijgen meer effect dan een enkel realistische verbeelding bewerkstelligd zou hebben. De meligheid gaat na verloop van tijd op de lachspieren werken, voor het overige krijgt men het wat benauwd van de perfecte samenwerking tussen de mevrouwen e het tartend effect daarvan op de jongeman. Centrum speelde dit zelfbewust en natuurgetrouw en gaf er een geslaagd voorbeeld van een organisch tot stand gekomen toneelvoorstelling mee. M.Z. ---