Tom Poes en de Wens-werkster 1807. Het duurde even voor heer Rommel zover van zijn schrik hersteld was, dat hij tot daden durfde overgaan. Er is iets ge-gebeurd" sprak hij bleek tot'Tom Poes. „In de keuken, jonge vriend! Het dak ingestort - of misschien wel getroffen door die passerende vallende ster, als je begrijpt wat ik bedoel!" Hii trok zijn jas recht en stapte naar de deur „Volg me,Tom Poes! 1k1xjd0e1...... eh ga JÜ maar voor' Je m rug!* Torn Poes rukte de deur open en rende door de hal naar de keuken. Dit vertrek was net als de rest van Bommelstein slechts door een kaars verlicht omdat heer Ollie geen kans had gezien om de doorgeslagen stoppen door nieuwe te vervangen. En in het zwakke, walmende schijnsel zat, temidden van ongewassen en vervuild vaatwerk een vreemd figuurtje op een wrakke keukenstoel. „Een... een v-vrouw!" stamelde heer Ollie met grote angst in zijn stem. „Tjonge!" zei Torn Poes, „wie is dat?" Er heerste even stilte. De vreemde bezoekster keek met een domme glimlach naar de verbaasde figuren in de deuropening en zei niets. „Kom aan!" zei heer Ollie, al zijn moed verzamelend, „wie bent u, mevrouw? B-bent u die gevallen ster?" „Hihihi! Die is goed!" zei de vreemde Ik ben geen mevrouw hoor! Ik ben de werkster. Op die advertentie zogezegd Noem me maar gewoon Wijmpje, hoor!' „D..de w-werkster?" stamelde heer Bommel. „Op die advertentie? Maar ik heb helemaal geen werkster gevraagd! Ik vroeg een bediende!" „Hihihi, een bediende!" sprak Wijmpje geringschattend. „Mansvolk! Daar neb je niks aan, meneer. Ik ben goed voor alle werk, dat me opgedragen wordt! --- Ingezonden Het Deense wonder Zweden, Denemarken en Frankrijk - zo stelde ik in de LC van 1 juli jl. - hebben evenals ons land de fout gemaakt, meer welvaart te verdelen dan het bedrijfsleven heeft voortgebracht. In Denemarken had dit ten gevolge, dat tussen 1979 en 1982 het tekort van de overheid opliep van 1.9 tot 9.3 procent van het bruto nationaal produkt. De stijging van de geldlonen kon in 1980 en 1981 niet voorkomen, dat de koopkracht ervan als gevolg van de geldontwaarding met vier a vijf procent per jaar verminderde. Het sociaal-democratische kabinet kwam ten val en werd opgevolgd door een centrum-rechtse minderheidsregering, die voorrang gaf aan vermindering van de onbetaalbaar geworden rentelast aan het buitenland om met behulp daarvan de sterk gedaalde consumptie en de nog sterker gedaalde investeringen te herstellen. Het succes bleef niet uit. De rente daalde van 21 tot zestien procent en de inflatie van ruim tien tot amper zes procent. Er ontstond een forse opleving van de sedert 1975/76 sterk achtergebleven investeringen. De werkgelegenheid nam in 1984 toe met 50.000 banen. Aan de sedert 1976 voortdurend gedaalde koopkracht van de lonen kwam na 1982 een einde als gevolg van dalende rente, inflatie en werkloosheid. De lonen mogen in 1985 en 1986 weer stijgen met respectievelijk twee en anderhalf procent Ter bevordering van een verdere daling van de rentelast werd de stijging tot deze percentages beperkt en is in 1985 de winstbelasting voor de bedrijven verhoogd van veertig tot vijftig procent. De minderheidsregering kreeg de steun van een partij die voorheen de socialistische regering steunde. De heer Voulon geeft eerst een onjuiste en onvolledige weergave van mijn informatie over Denemarken en baseert daarop zijn kritiek. De discussie wordt dan zinloos. Een gezin dat meer uitgeeft dan het aan inkomsten ontvangt en het tekort bijpast met geleend geld, handelt a-sociaal. Wanneer dr. Duisenberg een dergelijk beleid voor onze volksnuishouding verwerpt en een nieuwe inflatiegolf tracht te voorkomen, behartigt hij een sociaal belang van de eerste orde. Stiens. P. B. de Boer. (Over mge/onden stukken kan niet worden gecorrespondeerd. Ze kunnen ook met worden teruggezonden. Anonieme inzendingen of stukken zonder duidelijk adres van de inzender worden niet in behandeling genomen. De redactie behoudt zich altijd het recht voor de stukken in te korten. De maximale lengte is als regel 600 woorden. Red.. --- Nog in stenen tijdperk „Waldman" te Roden geeft mijn betreffende uitspraak niet zo goed weer, met mij-aangaande te schrijven: „als hij beweert, dat we geestelijk nog in het stenen tijdperk leven". Ik schreef namelijk het volgende: „De meeste van mijn tijdgenoten schijnen met hun opvattingsvermogen nog zo ongeveer in net stenen tijdperk rond te dolen." Ik bedoel hiermee niet, dat ik „Waldman" dit onjuiste weergeven kwalijk zou willen nemen. Het is alleen van belang, dat duidelijk gesteld wordt, dat ik niet „we" schreef, doch: „De meeste van mijn tijdgenoten", derde persoon meervoud. En met uitzondering van diegenen, voor wie het betreffende niet geldt. Maar ik durf wel te zeggen, dat ste- nen-tijdperk-opvattingsvermogen wel geldt voor de meeste tijdgenoten. Ik kan dit heel gewoon stellen, constateren. Imkers, als die meeste tijdgenoten verder waren met hun bevattingsvermorgen, aan zouden al die vele heel erge verkeerdigheden niet kunnen bestaan, die door al die vele tijdgenoten (hoe dan ook) teweeggebracht worden. Het bevattingsvermogen van die meesten schijnt *n blijkt eenvoudigweg niet ver genoeg te reiken om hen te doen beseffen, dat zij a! die verkeerdigheden in de samenle- Vl"g daadwerkelijk uitvoeren. Als je de mensen hoort, willen ze allemaal vrede. En een half miljoen mensen toog destijds naar Den Haag, om middels allerlei gesproken en geschreeuwde en Ie lezen gegeven woorden te zeggen (tegen wie?), dat ze in ieder geval die allervreselijkste wapentroep hier niet wilden hebben. Nu is een half miljoen menjjen tenslotte nog slechts een gering percentage van de misschien wel tien miljoen volwassenen in dit land. Goed, ik pi optimistisch genoeg om te durven