Okke Okkinga Trije regels --- Ingezonden Positieve diskriminatie Het toverwoord in de ambtenarij is op dit moment „positieve diskriminatie'. Vrouwen krijgen op allerlei functies voorrang boven mannen, aldus de beleidsmakers. Daarbovenop zijn of komen er allerlei voorzieningen voor herintredende vrouwen, die weer willen gaan werken. Da's mooi, da's zelfs heel mooi. Het volgende vraag ik mij af. Bijvoorbeeld: als ik solliciteer naar een functie bij de gemeente en tegelijkertijd solliciteert een vrouw met precies dezelfde opleiding, dan wordt dus de vrouw aangenomen. Tot zover niet erg, maar wat dan als de vrouw getrouwd is met een man of samenwoont met een man of vrouw die ook een functie heeft? Dan krijg je dus een gezin met een dubbel inkomen en een gezin dat in een uitkeringssituatie blijft zitten. Waar of niet? Is dit dan positieve diskriminatie? Wordt mijn vrouw dan niet negatief gediskrimineerd, omdat zij liever voor haar kinderen zorgt dan ze in een kinderopvang te stoppen. En hoe zit dat dan met een gezin met kinderen en een dubbel inkomen en de kinderopvang? Moet de samenleving dan geheel opdraaien voor de kosten? Zolang het gaat om alleenstaande vrouwen of vrouwen met een werkloze man of partner is positieve diskriminatie misschien niet zo erg. Alhoewel, wanneer is diskriminatie positief? Diskriminatie is en blijft diskriminatie, kan ik het helpen dat ik een man ben? Ik mag dan als man geboren zijn, maar ik wil ook wel mooie kleding kopen voor m'n vrouw en later voor eventuele dochters. Als ik Botha was, ging ik even praten met de uitvinders van de positieve diskriminatie. Het effect van de positieve diskriminatie heb ik al ondervonden. Voor een cursus tekstverwerking heb ik een typediploma nodig; deze moet ik als uitkeringsgerechtigde op eigen kosten halen, volgens het arbeidsburo, waar ze totaal ten onrechte een balie informatiebalie hebben gedoopt. Wie schetst mijn verbazing als ik van iemand hoor dat zijn dochter van dertig jaar wel dezelfde typecursus vergoed krijgt? Verder leren is dus bijna alleen toegankelijk voor bepaalde mensen, die met een goed gevulde portemonnee en vrouwen. Tot slot succes met uw pure diskriminatie. Leeuwarden. Gediskrimineerde. tOvar ingezonden stukken kan mal worden gecorrespondeerd. Ze kunnen ook met worden teruggezonden. Anonieme Inzendingen of stukken zonder duideli/k adres van de inzender worden met in behandeling genomen. Da redactie behoudt zich altijd het recht voor de stukken in te korten. De maximale lengte is als regel 400 woorden. Red. LC. --- Fryske emansipaasje As belangstellende bütensteander op de harksitting oer it al of net ynfieren fan Fryske plaknammen yn Tytjerksteradiel bin ik suver wat skrokken fan de füleindigens en somtiden sels fijannigens yn de diskusjes. It liket der op dat dit ünderwerp twaspjalt brocht hat yn de befolking tan dizze Fryske mienskip. Vn 'e rin fan 'e jün moast ik tinke oan it begjin fan de jierren sechstich, de tiid fan de „Dolle Mina's". Sommigen sille dit in wat frjemde assosaasje fine mar neffens my binne der nochaf wat oerierkomsten. Doet de „Dolle Mina's" yndertiid as füleindige, kréative en hoekhaldende striders foar likense rjochten foar de froulju yn 'e slach giene mei besteande machten en machtsstruktueren, hiene se it wier net maklik. De tsjinstan wie tige grut. De tsjinstanners fan dizze beweging wiene rüchwei op te dielen yn twa groepen; yn it foarste plak de manlju, dy't benaud wiene dat se har privileezjes ferlieze soene en twads de froulju, dyt't net samar oannimme woene dat harren libbensstyl yn it skaad fan de manlju, net de iennichste opsje wie. Vn dizze tiid fan de emansipaasje fan it Frysk binne soartgelikense réaksjes waar te nimmen: De Hollansktaligen, dy't in bytsje ynskikke moatte, ferhoalje harren beswieren yn skynarguminten. (Dat Fries kost zoveel; wij isoloeren ons; wij zijn toch allemaal Nederlanders, en meam mar op.) Guon minsken fine de negative réaksjes fan de twadde groep, de Frysktaligen, wat frjemd. Ik net. As jo generaasjes lang yndruid is dat al wat offisjeel is yn Hollansk moat, is it sa frjemd net dat der Friezen binne dy't sizze: „Moat dit no sa mal"? „Giet dit net te fier?" „Komt dit wol goed?" ensfh. It is sa frjemd net dat hja dit cefoel foar de bütenwrald „ünderbouwe mei de skynarguminten fan de Hollansktalige tsjinstanners. Friezen, wêz wach en wurdt wekker. De Happards binne ünder üs. Jirnsum --- Watertoren Joure niet weg Voor de zoveelste keer dreigt een Friese watertoren het onderspit te moeten delven door de zakelijkheid van de NV Waterleiding Friesland. Na de afgebroken torens aan het Leeuwarder Zuiderplein en het architectonisch bijzondere exemplaar van Heerenveen, loopt nu de markante, kleine watertoren aan de Scheen in Joure gevaar. De Waterleiding heeft het gebouw niet meer nodig en overweegt sloop. Het bedrijf geeft daarmee weer eens aan, geen oog te nebben voor beeldbepalende 'monumenten' op het al zo vlakke Friese platteland. In het Jouster silhouet met drie (kerk-)torens van verschillende leeftijden maakt de watertoren op fraaie wijze het kwartet vol. De waterleiding maakt zich er gemakkelijk van af door de toren naar de gemeente te schuiven voor de symbolische prijs van een gulden. Misschien is de toren bij de gemeente ook wel in betere handen. De fameuze geelgieterij van Keverling dreigde ooit ook in slopershanden te vallen, maar kordaat ingrijpen van de gemeente Haskerland stelde dit monument voor het nageslacht veilig. Dat die beslissing toen juist was, blijkt nu bijvoorbeeld wel uit het feit, dat een van de Zomerzegels gesierd is met de afbeelding van die geelgieterij. Burgemeester Mariinen toonde zien trots over de aandaent voor het monument. De nieuwe gemeente Skarsterlan mag nu niet weglopen voor de verantwoordelijkheid voor de watertoren. De enige watertoren, die de vlecke Joure en omliggende dorpen rijk zijn, mag niet verdwijnen. Als het te laat is, krijgt men spijt. Dat is in Heerenveen wel duidelijk geworden na het afbraakbeleid van enkelejaren her. Gelukkig lijkt het in Joure wel goed te zitten; de raadscommissie voor ruimtelijke ordening toonde deze week wijsheid door uit te spreken, dat de toren moet blijven. De vindingrijkheid, die zoveel Jouster evenementen kenmerkt , zal ook nu voor een positieve oplossing van het door de waterleiding femaakte probleem zorgen. In het silouet van Joure, dat zich kenmerkt door laagbouw, mag de watertoren niet verdwijnen. Gemeenteraad, hou Joure e.o. mooi. Geen kaalslag in het hart van Skarsterlan. Echte Jousters --- Tv-reportage Herald: meer voor dan tegen IK WEET NIET HOE HET bii u thuis of op het werk gegaan is, maar ik neb sinds op dinsdagochtend de kanteloperatie van de Herald of Free Enterprise begon al menige discussie moeten aanhoren over de vraag of zoiets nu wel of niet via de televisie moest worden uitgezonden. Sensatiebejag. Ongezonde nieuwsgierigheid. Gebrek aan piëteit jegens de verdronkenen. Buitengewoon pijnlijk voor de nabestaanden. Het is allemaal waar. Zoals ook het argument niet onjuist is, dat er in feite zo weinig te zien was (mede door de maatregelen van de autoriteiten, die ervoor gezorgd hadden dat de televisie en de fotograferende pers zodanig op afstand werden gehouden dat al te gruwelijke details niet gefilmd of gefotografeerd konden worden), dat het ook uit een oogpunt van tvreportage in feite niet 'loonde' om er een reportage van te maken, - laat staan zon vele uren lange rechtstreekse reportage waarmee de Nederlandse televisie uitpakte (zelfs het meest betrokken land, Groot- Brittannië, beperkte zich tot beelden en berichten tussen de gewone programma's door). Als ik mij goed herinner, was een van de voorwaarden die de familie van 'King Kong' bij de opgraving van zijn lijkkist maakte (zodat onderzocht kon worden of deze 'verrader van Arnhem' vergiftigd was of niet), dat daar geen pers bij aanwezig zou zijn. En dan gold het in dit geval maar één persoon die al zon veertig jaar dood was. Hoeveel te meer zou dit dus niet moeten gelden voor zon gigantische doodkist met een kleine tweehonderd doden aan boord, die nog maar veertien dagen geleden waren omgekomen! Alle reden dus, zou je denken, voor de grootst mogelijke terughoudendheid. Ik moet nu weer even terugdenken aan de begrafenis van de zo onverwacht overleden cabaretier Frans Halsema. Hij had veel vrienden in de theaterwereld, die allemaal afscheid kwamen nemen. Het was daarom onvermijdelijk dat de kranten en weekbladen (van allerlei snit) hun fotografen hadden gestuurd. Terecht natuurlijk, want de begrafenis van een algemeen bekend man is niei alleen een familiegebeurtenis, maar ook een nationale gebeurtenis. De vraag is dan wel: hoe leg je zoiets vast? Een grindpad leidde naar de aula. De meeste fotografen nadden zich, onopvallend, terzijde opgesteld en maakten van daaruit foto's. Maar een fotografe stelde zich pontificaal midden op het grindpad op en fotografeerde iedereen recht voor de raap die naar de aula liep. De vrienden en familieleden in rouw voelden zich daardoor geschoffeerd. ledereen onderging dit als buitengewoon taktloos en smakeloos. Ik zelf vind overigens dat de televisie (de Nederlandse, de Belgische, welke televisie dan ook) de kanteloperatie van de Herald of Free Enterprise terecht op het scherm heeft gebracht. Eigenlijk vind ik al zolang ik over televisie schrijf (en dat is inmiddels 26 jaar) dat in principe ALLES op het scherm zichtbaar moet kunnen worden gemaakt. De vraag daarna, in tweede instantie, is: hoe, op welk tijdstip, en in welke context? Ik zou het idioot hebben gevonden als de kanteloperatie in Zeebrugge NIET was uitgezonden. Ten eerste was het zinken een calamiteit die iedereen in hoge mate heeft beziggehouden, vooral ook omdat men het gevoel had dat zoiets iedereen had kunnen overkomen. En ook omdat men zich de apocalyptische taferelen aan boord van het schip kon voorstellen. Het is te gemakzuchtig om de belangstelling van de mensen voor deze gebeurtenis alleen aan sensatiezucht toe te schrijven. Er was vooral ook veel mededogen en medelijden in deze belangstelling. En in tweede instantie was de technische krachttoer van Smit Tak (zal het wel lukken, zal het niet lukken?) een TV-reportage meer dan waard. Ook al liep je af en toe het risico dat de 'doeners' geneigd waren vooral de prestatie te belichten (ik hoorde een Belgische verslaggever over 'een zegebulletin' reppen; in het Belgische TV-programma 'Argus' werd over een vermiste film uit de jaren '20 ook grappenderwijs gezegd dat die wel bii Zeebrugge boven water zou komeni, en niet de reden en de consequenties van de kanteloperatie. Het vervelende was in dit geval natuurlijk wel, dat het positieve aspect van mogelijke overlevenden ontbralc. Ik weet niet hoe lang het alweer geleden is, misschien wel vijftien of twintig jaar, maar na enig nadenken schoot mij toch weer de naam Lengede te binnen, waar mijnwerkers in een mijn zaten opgesloten. Ook toen maakte de televisie een rechtstreekse reportage van het optakelen van overlevenden, een dramatische uitzending, omdat er ook vele slachtoffers waren. Maar er waren tenminste overlevenden, en dat geeft het voyeuristische gevoel dat je aan het kijken naar zulke operaties (Zeebrugge, Lengede) overhoudt, een toch wat positievere lading. --- Openluchtbadkamer in Beiroet T-~ U« * , BEIROET - Een Palestijnse moeder in het vluchtelingenkamp Chatilla in Beiroet helpt haar zoon bij het wassen van zijn haar. De badkamer van hun huis is tijdens de voortdurende beschietingen van de laatste maanden in een puinhoop veranderd, maar zo gaal het ook. (Foto AP). --- Friese organisaties onderzoeken gevolgen stelselherziening 'Velen hebben lagere uitkering dan waar ze recht op hebben' LEEUWARDEN - De belangenorganisaties van uitkeringsgerechtigden in Friesland zijn een maandelijks overleg begonnen, waarin de knelpunten rond de uitvoering van de herziening van net sociale stelsel geïnventariseerd worden. De problemen zijn legio, zo bliikt uit de gegevens, die verzameld worden door net Fries WAO-beraad, dat als coördinerend orgaan optreedt. De bevindingen van de belangenorganisaties zullen voor de zomervakantie ter beschikking worden gesteld aan de Sociale Verzekeringsraad, die de overheid faat adviseren over Bijstelling van de stelselherziening. Volgens Nanne de ong, medewerker van het WAO-beraad, wordt steeds duidelijKer dat de herziening geen vereenvoudiging met zich mee heeft gebracht, maar daarentegen veel ingewikkelder is geworden. Uitkerende instanties zijn zelf verstrikt geraakt in de nieuwe regelingen, aldus De Jong. Van overheidszijde wordt inmiddels erkend, dat de gevolgen van de stelselherziening niet juist zijn ingeschat. Sociale diensten en bedrijfsverenigingen blijken grote moeite te nebben om de veranderde regels ten aanzien van de uitkeringsgerechtigden juist uit te voeren, aldus De Jong. Het is begonnen met de voorlichting over de gevolgen, die 'ontstellend slecht is geweest. Inforfnatiefolders van de overheid hebben meer verwarring dan duidelijkheid gesticht en ook de uitvoerende instanties zijn er niet in geslaagd hun cliënten juist te informeren, meent De Jong: „Het gevolg is geweest dat uitkeringsgerechtigden in een doolhof terecht zijn gekomen". Grote groepen hebben te maken gekregen met onverklaarbare verlaging van de uitkering. Enkele bedrijfsverenigingen zouden er in januari toe over zijn gegaan om een voorschot te verstrekken op de uitkering zonder hun cliënten daarover te informeren. De mensen kregen tien procent minder, later zou dat verrekend worden, zo bleek achteraf. Als reden werd opgegeven, dat de bedrijfsverenigingen niet in staat waren om de juiste hoogte van de uitkering vast te stellen. Een onverwacht neveneffect van het nieuwe stelsel is geweest, dat bijvoorbeeld alleenstaanden meer belasting zijn gaan betalen, waardoor het nettoinkomen achteruit is gegaan, terwijl dat niet was voorzien. Navraag bij de belastingdienst leverde niks op: dat moest de sociale dienst maar oplossen. Uitkeringsgerechtigden die van twee of meer instanties hun inkomen krijgen, lopen grote kans op een naheffing, omdat de ene instantie niet weet wat de ander doet. De ervaring leert dat uitkerende instanties elkaar de bal toespelen, maar niemand weet precies hoe het zit, dklus De Jong. Mensen met vragen moeten gemiddeld drie maanden wachten, voordat er duidelijkheid is over de hoogte van de uitkering. Volgens het Fries WAO-beraad zijn de kinderziektes na vier maanden nog steeds niet overwonnen. De uitkeringsgerechtigde moet zelf zijn recht halen en De Jong denkt dat lang niet iedereen aan de bel heeft getrokken: „Wij vrezen dat er veel mensen rondlopen met een lagere uitkering dan waar ze recht op hebben". De Jong: „Uitkerende instanties zijn verstrikt geraakt in de stelselherziening en de politiek is nu al druk bezig met reparatiewetgeving. Het is duidelijk dat de herziening onder zware politieke druk veel te snel tot stand is gekomen. De wetten zitten vol onvolkomenheden". De ervaringen op het spreekuur van de belangenorganisaties zouden dit beeld bevestigen. Overigens is geen sprake van een stormloop op de spreekuren. Volgens De Jong komt dat enerzijds doordat mensen geen antwoord zoeken op de vraag waarom de uitkering lager is geworden, anderzijds nemen ze vaak genoegen met een antwoord dat helemaal niet juist hoeft te zijn. Ook merkt het WAO-beraad, dat uitkeringsgerechtigden murw zijn geworden door allerlei maatregelen, die vanaf 1980 stelselmatig gezorgd hebben voor verlaging van de uitkering. „Ze willen niet meer in die mallemolen van instanties en regels terecht komen en nemen liever genoegen met minder", meent De Jong. De belangenorganisaties hebben zich tot taak gesteld om met cijfers en voorbeelden aan te tonen, dat de stelselherziening 'een puinhoop is geworden', ingegeven door politieke motieven, namelijk een bezuinigingsopdracht. Zij hopen de politiek ervan te kunnen overtuigen, dat het sociale stelsel nu al dringend Dijstelling behoeft. --- Vernieuwingen en vernielingen binnen kaatssport? Te gast jaap van der veen DE ALGEMENE ledenvergaderingen van de beide kaatsbonden CFK en KNKB worden vandaag gehouden. Een jaar geleden dachten velen dat in deze vergaderingen verstrekkende besluiten zouden worden genomen, betreffende de samenwerking en samenvoeging van beide bonden. De optimisten onder de kaatsers komen echter bedrogen uit, hoewel niet alleen zij want ook voor alle anderen is het resultaat teleurstellend. Bij menigeen rijst thans de vraag of de destijds geponeerde viwel haalbaar zulUn zijn, temeer daar om verschillende redenen het vertrouwen in de onderhandelaars er niet groter op geworden is. Daarbij in acht genomen een aantal wezenlijke verschillen, welke lijken te zullen worden verwezenlijkt in een aantal grondbeginselen en de kloof is onoverbrugbaar. Zonder uitputtend te willen zijn zullen hierna een aantal ontwikkelingen en aspekten worden belicht. sint annaparocrm Op de eerste plaats de besprekingen tussen de besturen van de beide bonden en hetgeen daaruit is voortgevloeid. Tijdens de prille gedachtenwisselingen betreffende samenwerking, waren verschillen in opvattingen en tegenstellingen reeds goed merkbaar. Met dat gegeven diende goed rekening te worden gehouden, vooral omdat ook duidelijk waarneembaar was dat het niet alleen ging om zakelijke motieven. Laatstgenoemde zijn vaak door het aanvoeren van argumenten en gegevens te weerleggen en gekombineerd met plaatshebbende ontwikkelingen, als toekomstprognoses te presenteren. In de vorm van voorgenomen beleid kan dat aan de man worden gebracht, waarbij een gefaseerde aanpak uiteraard de voorkeur verdient. Geheel anders ligt dat met principiële verschillen en kategorisch weigerende tegenstanders. Er is maar één kans dat deze blokkades uit de weg worden geruimd c.g. geëlimineerd en wel door betrokkenen bij alle ontwikkelingen in te schakelen en daardoor deelgenoot en medeverantwoordelijk te maken van de uit te voeren plannen. Dat dient met een zo hoog mogelijke frequentie en een geëigend middel te geschieden, opdat betrokkenen zich rechtstreeks aangesproken voelen. Bijvoorbeeld het Bondsorgaan van de KNKB dat eens per veertien dagen verschijnt en door verreweg de n k.i.users van die bond en belangstellenden wordt gelezen, leent zich bij uitstek daarvoor, m een vaste rubriek zou verslag gedaan kunnen worden van alle aktiviteiten en ontwikkelingen dienaangaande en zelfs als deze niet hebben plaatsgevonden, is het beter dat te bei u hun dan er het zwijgen toe te doen. Hu laatste roept namelijk vragen op en kan vooral in kombinatie met gerui fiten die de ronde doen de plannen dwarsbomen en onnodig vertragen. DE „NAP" stel ik als volgende punt aan da orde, want bijna niemand had in en zeventig toen deze werd ingevoerd verwacht welke consequenties ii.it tot gevolg zou kunnen hebben en blijkbaar zijn velen daar ook nu nog niet van doordrongen. De vooruitziende blik van enkele kaatsliefhebbers, welke bleek uit publikaties in voormeld Bondsorgaan zijn óf niet begrepen óf niet serieus genomen, hoewel het toch echt niet moeilijk te begrijpen is dat als je een gebruiksvoorwerp van de ene partij verbeterd je daarmee de andere partij benadeeld. Simplistisch gedacht zou kunnen worden gesteld dat het voor beide p. gelijk is, omdat ze wisselend in het vooren nadeel zijn. Niets is echter minder waar, getuige het feit dat reeds geruime tijd wordt gezocht naar kompensatiemaatregelen, welke echter beter kunnen worden aangeduid als lapmiddelen als gekeken wordt naar de oplossingen welke tot nog toe werden aanged: In eerste instantie werd vergroting van het speelveld gezien als in Columbus en het bleek nog waar te zijn ook, doch dan ongekookt zodat de dooier int de schaal liep. Tha^ oorgesteld proes van het perk, maar dat zal een uitsmijter blijken te zijn (om in dezelfde beeldspraak te blijven), omdat een van de eerste gevolgen zal zijn dat minder perken kunnen worden gelegd en dus minders kunnen worden toegelaten. De enige juiste manier om het voordeel van de uitslagpartij te kompenseren is de opslager een middel in handen te geven teneinde zijn opslag te verbeteren of te veranderen. Als dat gevonden moei worden binnen de huidige faciliteiten zijn er twee oplossingen. Ten eerste verandering van het gewicht en/of de omvang van de bal en ten tweede verandering van de opslag zelf. Daarbij roep ik in herinnering de Bondspartij voor senioren van de KNKB in '86, de opslag van de eerste klassers van de CFK en de opslag van kaatsers van weleer. Het verse hil tussen beide laatstgenoemde categorieën en de huidige eerste klassers van de KNKB, is dat de opslag van eerstgenoemden veel geplaatster is doordat de snelheid over het algemeen lager is en de bal met meer effekt wordt gespeeld. Want hoewel de CFK'ers dezelfde nap gebruiken zijn de problemen wat dat betreft veel geringen dan bij de soortgenoten van de KNKB. Een gerichte training kan derhalve de ontstane problemen ten dele oplossen en het kijkspel veel aantrekkelijker maken. Het evenwicht tussen opslag en uitslag moet namelijk worden hersteld, waarvoor uiteraard maar een afdoende oplossing mogelijk is: terug naar de handschoen van vroeger. ALS LAATSTE PUNT de recente ontwikkelingen betreffende de sponsoring. Een drietal prominente kaatsers en een ontwikkelaar van blijkbaar wisselend prominente projekten, hebben de koppen bijelkaar gestoken met als resultaat het voeren van reklame voor een wellicht geldelijke tegenprestatie. Dat is op zich niet verwonderlijk, want al jaren lang is bekend dat de prijzen waar om gekaatst wordt voor de kaatsers niet de waarde hebben waarvoor ze zijn aangeschaft. Dat is jammer en de verenigingen en ondersteunende bedrijven niet gegund. Het is evenwel logisch want wat neb je aan een horloge terwijl je thuis een tiental in de kast nebt liggen of aan een fiets terwijl de jouwe onder een laag stof in de schuur staat omdat de weekends worden opgeëist door het kaatsen en van het maken van fietstochtjes niets terecht komt? Jaren geleden reeds zijn hieromtrent binnen de KNKB gesprekken gevoerd en suggesties gedaan voor instelling van een puntensysteem met daaraan gekoppeld een geldelijke beloning. Deze zijn echter in de kiem gesmoord of op een onzichtbaar laag pitje blijven staan. Zoals destijds al werd verwacht, konden initiatieven niet uitblijven. De konsekwenties daarvan zijn niet te overzien, maar duidelijk is wel dat de gevolgen zich niet zullen beperken tot de kaatsbond(en). Ook op de huidige sponsor en de andere kaatsers alsmede de verenigingen zal eea. van invloed kunnen zijn. Het is derhalve niet alleen eigen belang van de bond(en) de wensen en gedachten van de leden te inventariseren en daarop te reageren. Overigens ligt het voor de hand dat dit onderwerp ook in het kader van de samenwerking niet onberoerd zal blijven. ---