In de bus Met 'beesten' wordt in wielertaal flink afzien bedoeld. Schurer hoopt voorzichtig op wat publiciteit door een paar keer bij de goede ontsnapping te zitten. Echter niet te vroeg aangaan, liever op een moment dat de tv-camera's zoemen. Een coureur weet dat, is daar gevoelig voor. Dan is het moment gekomen om van voren te rijden. Eddy Schurer realiseert zich echter ook dat het in andere opzichten afzien voor hem zal worden. Hij is geen klimmer. Te zwaar gebouwd met zijn 85 kilogram om in soepele tred omhoog te kunnen. Hij weet zijn plaats in bergetappes: „Dan ga ik ook in de bus zitten." De bus: een ooit door Gerrie Knetemann uitgevonden benaming voor de grote groep achterblijvers, die in eigen tempo tegen de bergen in de Alpen en Pyreneeën omhoog klautert. „Je moet het in je eigen tempo doen. dan is het op te brengen. Wil je voorin mee, dan blaas je je zelf op. Dan wordt het halverwege de berg een echte lijdensweg," weet Eddy Schurer. Op tijd binnen komen luidt dan het parool. En zo Parijs zien te halen. „Als ik de Tour uitrijdt is ie voor mij geslaagd. Als John Talen en Jelle Nijdam de Tour uit kunnen fietsen, moet het mij ook lukken," is hij hoopvol gestemd. Eddy Schurer lijkt ongeschikt voor het harde profwielermetièr. Waarin puur voor de centen wordt gefietst en veel dingen gebeuren die verboden zijn. Daarvoor lijkt hij te aardig. Niet brutaal genoeg, wekt de indruk zich snel af te laten bluffen. Schijn bedriegt echter, aldus Eddy Schurer. „In het peloton word ik een ander mens, ik verander totaal. Ik ben dan wel brutaal, word keihard voor mezelf en de anderen. Dan komt bij mij het heilige vuur boven." De Tour moet voor hem het hoogtepunt van het seizoen worden. Het is tot nu toe allemaal wat anders gelopen dan Schurer zich had voorgesteld. Hij richtte zich op de grote voorjaarsklassiekers. Stak in een uitstekende conditie, maar in de grote wedstrijden sloeg het noodlot in de vorm van materiaalpech meermalen toe. Eddy Schurer moest ervaren dat er niet naar hem omgekeken werd, als hij hulpeloos langs de kant van de weg stond. Het is het lot van de kleine renner. De ervaren jongens halen het niet in hun hoofd om hem een wiel af te staan. Moet ie maar niet lek rijden. Schurer: „Ik heb me kapot gebaald in Parijs - Roubaix. Peter Pieters en die andere jongens stapten gewoon af, deden helemaal niks. Toen ik voor de derde keer lek gereden had, stond ik maar te wachten. Geen materiaalwagen te zien. Kwam alleen de bezemwagen nog langs, moest ik daar in stappen. Dat is dan de wedstrijd waar je je zo veel van voorstelt. In de ronde van Vlaanderen reed ik ook lek. Moest ik twee minuten wachten voor ik een nieuw wiel kreeg." In de Amstel Goldrace werd Schurer uitgeschakeld door een valpartij. Hij kon een slecht gemarkeerde vluchtheuvel niet meer ontwijken, knalde er bovenop en wist dat de koers over was. Aanvankelijk werd voor een breuk in de knieschijf gevreesd, het bleek uiteindelijk 'slechts' om een zware kneuzing te gaan. Schurer was drie weken uit de roulatie. En stilstaan betekent voor een coureur die geen kilometers kan maken achteruitgang. Later kwam er nog eens een ontsteking aan de bewuste knie bij, waardoor hij nog eens noodgedwongen moest toekijken. En dat is iets waar renners een grondige hekel aan hebben. Tevreden over het voorseizoen is hij dan ook niet. Schurer: „Ik had graag een van die semi-klassiekers willen winnen en in een paar grote klassiekers een korte uitslag rijden. Ik heb wat gemengde gevoelens over het voorseizoen, maar superontevreden mag ik ook weer niet zijn." Het is moeilijk een wedstrijd te winnen, zeker als tweedejaarsprof. In de E-3 prijs liet Schurer zich van voren zien, had de juiste ontsnapping gekozen. Met grote ■ namen als Van der Poel en Planckaert in de kopgroep van vijf. Schurer deed te veel werk, haalde renners terug die gedemarreerd waren. Was voor de eindsprint opgebrand. Van der Poel en Planckaert lachten in hun vuistje over zoveel taktische onkunde. „Ik ben in de finale vaak nog te nerveus, dat moet verbeteren. Dan moetje soms wel eens blijven zitten, maar dat duifje niet. Aan de andere kant bijten de grote jongens elkaar niet zo. Maar ze zien mij natuurlijk liever niet winnen, want dan worden ze in hun hemd gezet." „Het is belangrijk je veel te laten zien. Toch probeer ik zo weinig mogelijk druk op mezelf te leggen," zegt Eddy Schurer. Hij heeft van ploegleider Cees Priem de rol van 'flierefluiter' opgedrongen gekregen. Hoeft niet te winnen, maar moet zo nu en dan eens van voren zitten. Schurer reageert een beetje verbolgen: „Niet leuk als Priem dat zegt, want ik vind niet dat ik een flierefluiter ben. Daar leen ik me niet voor. Ik ben serieus met het vak bezig. Leef er goed voor, eet gezond, ga vroeg naar bed. Bij de amateurs ging ik nog wel eens naar de disco, daar denk ik nu niet meer aan. Al komt dat misschien ook omdat ik tegenwoordig samenwoon. Weetje wie een flierefluiter in onze ploeg is? Jesper Skibby, die heeft van taktiek helemaal geen weet. Trekt zich nergens iets van aan. Als Priem me in een positie van flierefluiter plaatst, ben ik daar niet blij mee. Ik heb meer ambities dan alleen wat spelen." Eddy Schurer heeft zich met vriendin voorlopig gevestigd in het Brabantse Oud Gastel, volgens de Bakkeveenster een wat slaperig dorp. Wonen in hun rijtjeshuis aan de voet van de imposante Lauritiuskerk. Verhuizing naar het Brabantse land was noodzaak met het oog op de vele kermiskoersen die in België gehouden worden. „Ik heb een hekel aan kermiskoersen," zegt Schurer. „Het is zo onprofessioneel. Alleen goed voor training en verdiensten. Als je hogerop wilt, heb je in kermiskoersen niks te zoeken. Omkleden in een oude schuur, emmertje water naast je, want douches zijn er vaak niet." --- A-collegiaal Kermiskoersen zijn vaak een show. Dat geldt niet voor de echte wedstrijden. Dan is het ieder voor zich en is er geen pardon. De een zn dood is de ander zn brood. Collegialiteit is vaak ver te zoeken, is de ervaring die Eddy Schurer heeft opgedaan. „Het is allemaal anders dan de verhalen die ik er over gehoord had. De tendens in het peloton is wat a-collegiaal aan het worden, vind ik. Voorbeelden? Demarreren tijdens bevoorradingen, in afdalingen, bij gevaarlijke stoepranden er vol in knallen. Vroeger scheen dat uit de boze te zijn." „Er is momenteel sprake van een zekere nivellering in het peloton. Leiders zoals vroeger, die een koers naar hun hand wisten te zetten, zijn er niet meer. Wie had Van Hooydonck en Wampers verwacht in die voorjaarsklassiekers? Niemand toch. Mannen als Kelly en Van der Poel zijn op hun retour. We zitten in een overgangsfase, de jonge garde is in aantocht. Lijkt me een goeie zaak voor het wielrennen." „Ik ben prof om de centen. Daar fiets ik voor, al komt dat bij mij niet op de eerste plaats. De echte liefde voor de sport moet voorop staan. Dan moet je de centen er zien uit te halen. Ik verdien m'n centjes, maar heb natuurlijk nog geen topsalaris. Ik wacht nog steeds op de eerste zege, heb dit seizoen nog geen stuiver aan prijzengeld verdiend Binnen een ploeg werkt het vaak zo dat een paar het grote geld verdienen en de rest er maar wat bij hangt. Dat zijn van die dingen waar je wel eens over nadenkt. Phil Anderson profiteert van de situatie dat TVM punten nodig heeft voor het FICP-klassement. De sfeer bij TVM zou soms beter kunnen, maar ik heb het verder redelijk naar m'n zin. Ze zijn trouwens wel menselijk bij TVM. Als je goed presteert, krijg je extra salaris. „De manier van koersen bij de profs ligt me veel beter dan bij de amateurs. Daar ging het meteen hard, moest je zorgen er ogenblikkelijk bij te zitten. Dit fietsen is onvergelijkbaar met de amateurs, dit is pas echt serieus. Ik leef er nu veel meer voor. Vroeger bleef ik na een criterium nog wel eens een tijdje lekker hangen. Dat is voorbij. Bij de profs is er na een wedstrijd meteen weer een volgende Zo werkt het. Na de wedstrijd komt een andere wedstrijd: wie het snelste kan douchen en als eerste in de auto zit. Na een profronde heb ik nog nooit een fatsoenlijke maaltijd gehad. Snel weg en rijden.' --- Duurbetaalde prof Het verhaal gaat, dat Pedro Delgado de duurstbetaalde prof van het jaar 1989 is, maar zijn programma gaat de 70,80 wedstrijddagen niet te boven. Kelly deed in zijn grote jaren het dubbele. Delgado zou voor 1,6 miljoen gulden bij aluminium-exporteur Reynolds op de loonlijst staan. Plus wat hij daar nog bijverdient. In de Vuelta bijvoorbeeld werd organisator Unipublic verzocht voor de Reynolds-ploeg, inclusief Delgado, een co-sponsor te zoeken a raison van f. 150000.1 n Zwitserland was hij ook de duurstbetaalde van het peloton, en voor de Tour is een Spaanse bank als co-sponsor geyonden,ook weer goed voor minimaal anderhalve ton. Of hij het waard is? Winnaars hebben altijd gelijk. In 1985 was hij door Seat Orbea weggekocht voor zes ton bij Reynolds. Belachelijk veel, vond men. Maar toen hij in de Vuelta zegevierde klopten de bazen van Seat zich op de borst: „Wij betalen Delgado niet op basis van wal hij in het verleden heeft gepresteerd, wij investeren op wat hij nog gaat winnen." Het is een soortgelijke redenering. die Delgado op de been hield na zijn met twijfel beladen Tourzege van vorigjaar. „Het moeilijkste is nu. i m Parijs te komen, het zijn de weken en maanden erna." Het geel over 1988 was voor hem, „maaralleen oud-coureurs kunnen op hun erelijst rusten, mij wacht een nieuw jaar, eenjaar waarin ik zal worden nagewezen." --- Tourdebutant Eddy Schurer: waar een wil is, is ook een (lijdens)weg 'Het was de Giro of Tour, nadenken hoefde ik niet' Tour de France Vroeger, toen kleurentelevisie^ de zwartwit toestellen nog niet hadden verdrongen en uitsluitend samenvattingen van Touretappes werden uitgezonden, wist Eddy Schurer het al. De Tour de France, dat was iets fascinerends. Als jochie van onder de tien jaar raakte hij begeesterd door de vaak intrigerende reportages die de kleurrijke, inmiddels bijna legendarische radioverslaggever Theo Koomen van de Tour maakte. Toen dacht Eddy Schurer al bij zich zelf: ooit moet ik daar ook bij zijn. Niet als toeschouwer, maar als wielrenner. Het was destijds nog zo onmetelijk ver weg, het leek een jongensdroom. Die niettemin over enkele dagen waarheid wordt. Eddy Schurer (24). de bescheiden, soms wat verlegen overkomende Bakkeveenster, heeft zich tot prof gefietst bij TVM, de ploeg waarvan de Australiër Phil Anderson kopman is. Al in een vroeg stadium van het seizoen was Schurer zeker van deelname aan de Tour. „Cees Priem (ploegleider, red.) vroeg wat jk het liefst wilde: de Giro of de Tour. Ik had niet veel bedenktijd nodig" En dus is de Fries een van de velen in dat grote, letterlijk en figuurlijk, kleurrijke peloton. Debutant in de zwaarste meerdaagse wielerwedstrijd ter wereld. Drie en een halve week beulswerk, maar Eddy Schurer kijkt er naar uit. Meedoen aan de Tour, fietsen met de groten, is naast de uitdaging ook de bevestiging dat je er als prof bij hoort. De Tour is echter ook de wedstrijd van de naamlozen. De grote jongens gaan er met de publiciteit vandoor. Als je geluk hebt mageen 'kleintje' eens een etappe winnen. Eddy Schurer is een groentje, ook al zegt hij dit jaar weer veel bijgeleerd te hebben. Hij zal een van de velen zijn die vaak anoniem over de finish komen. Al is hij dat niet van plan. „Ik wil wel mijn gezicht laten zien, een paar keer lekker beesten. Je kunt beter een keer te veel aanvallen, dan je helemaal niet laten zien." Eddy Schurer: „Wielrennen in overgangsfase." Solo naar de meet. --- Bedrijfsrisico „Finales zijn keihard, zitten vol risico's. Zie ik dat ik in een massspurt niet bij de eerste tien kan komen, dan doe ik er niet aan mee. Valpartijen gebeuren vaak tussen de vijfde en tiende positie. Wat daar achter komt wordt meegesleurd. Die gevaren, daar denk je wel eens aan. Nee, ik neem geen extra risico's, dan knijp ik wel in de remmen. De Amstel Goldrace, dat was zon domme valpartij. Het vluchtheuveltje was niet gemarkeerd. Veel renners gingen er omheen, maar ik werd niet gewaarschuwd door de anderen. Knalde er bovenop. Vallen is een bedrijfsrisico, het hoort er bij. In Italië kreeg ik in een bocht een klapband. Allemaal schaafwonden, siiil alles deed zeer. Toch zit je de volgende dag weer op de fiets." „Er is natuurlijk ook sprake van een zekere beinvloeding tijdens de koers. Je bent gedemarreerd, maar wordt terug gehaald. Zitten ze te lachen, zwaaien, zingen en een grote bek op te zetten. Zo van: jij kan ook niet fietsen. Sommigen weten niet eens waarom ze zoiets doen, het is gewoon een soort bluf. Ik weet hoe dat werkt, prik er wel doorheen. Je moet eerst een paar jaar bij de profs fietsen, dan weten ze watje kunt. Kan je ook iets afdwingen. Ik kan nu nog niet tegen Ludo de Keulenaar zeggen: doe dit en doe dat eens. Die jongen is dertig jaar, heeft bij Peter Post gekoerst." „In januari en februari train ik bewust niet veel. Wordt de fiets alleen maar smerig van. Ik heb altijd wat moeite op gang te komen. Na zon zomer kan ik het fietsen goed van me afzetten. Vorig jaar na de ronde van Lombardije heb ik de fiets in het hok gezet. Smerig. Vier weken later was ie nog smerig. Van der Poel neemt een weekje vrij en gaat dan weer fietsen. Volgens mij is die niet normaal, daar moet een steekje aan los zitten. Ik snap het niet, want je hebt je rust ook nodig." --- Delgado, 'gedrogeerde' winnaar van de Tour in 1988 'Over twintig jaar spreekt men nog over de dopingaffaire' Pedro Delgado wil vergeten, maar hij weet het zelf het best: „Als er over twintig jaar over mijn Tourzege wordt gesproken, komt die doping nóg ter sprake," Hij is er de afgelopen twaalf maanden minstens zo vaak, en indringender mee geconfronteerd dan met zijn gele trui. De thans 29-jarige Spanjaard pleit nog steeds onschuldig, zoals ook het vonnis luidde: 'betrapt, maar onschuldig. Probenicide stond wél op de verboden lijst van het lOC, maar niet op die van de UCI. ,Als er één positief effect van de affaire is geweest, dan is het de bezinning, die toch alom is ingetreden. Mijn dopingzaak was symbolisch voor de chaos van de vorige Tour," zegt Delgado nu. „Er is nu tenminste één uniforme dopinglijst, en er hebben zich mensen meester gemaakt van de Tour, die het beste voor hebben met het sportevenement. Zo kijk ik op 1988 terug." Aan de vooravond van een nieuwe Tour de France komen de gedachten aan de besmeurde Tourzege opnieuw boven. Hoe je het ook wendt of keert: Delgado's Tour van '87 kleeft als heel wat heroischer op de herinnering dan die van '88. Keer op keer heeft de ex-verpleger uit Segovia zich moeten verweren, honderden malen is hem dezelfde vraag gesteld. En steeds produceerde hij het verwachte antwoord: een ongelukje. Probenicide was hem verstrekt tegen rugpijn, als vochtgeleider, maar niet als maskeermiddel van een anaboleninjectie /-kuur. Het stond niet op de UCI-lijst, de verstrekkende arts zag geen problemen. Een verkeerd lezende UCI-commissaris, dan wel laborant, dacht daar anders over. Delgado: „Het komt me nu, een jaar later, allemaal zo onwezenlijk voor. Het is net een boze droom. De media hebben er niets van begrepen, het publiek gelukkig wel. Journalisten laten zich verblinden door randverschijnselen, door de gebeurtenissen er rondomheen. Ik oen totaal zon 11,12 keer op controle geweest. Alleen die ene keei werd er probenicide gevonden, niet één keer testosteron, of zo. Is dat niet het beste bewijs voor mijn onschuld?" Pedro Delgado - arrogantie is hem vreemd, zijn blauwe ogen staan goedlachs in zijn blonde hoofd, open karakter. Maar die vriendelijkheid-in-persoon kwam wél meermalen in opspraak. Een greep uit zijn dossier: dubbelcontract met Kelme en Reynolds ('B7), geen Vuelta! Espana ('88), ruzie met een Spaans radiostation ('BB en '89), voortijdig vertrek uit de Tour omdat zijn moeder was overleden ('B6), doping in de Tour ('88), eerste Vuelta-winst dank zij een combine tegen Millar, tweede Vuelta-winst dank zij een combine tegen Parra, de envelopmet-inhoud (?) na de Vuelta '89 aan de Sovjet Ivanov, en recentelijk weer 'afgeschoten' in de Ronde van Zwitserland. De laatste rel dateert van vorige week. „Hij is de bestbetaalde Spaanse toerist, die momenteel in Zwitserland rondrijdt" schreef een krant. En organisator Sepp Vegeli zette Delgado's startpremie in het vriesvak. Het laat de Spanjaard koud noch warm. „Ik weet waarom ik er koerste. In voorbereiding op de Tour. Dat er mensen zijn die op mijn financiële eisen ingaan, is mijn fout niet." Pedro Delgado: „Wie de laatste week over het beste moreel beschikt, wordt winnaar." --- Doping De Tour en doping, het is onlosmakelijk met elkaar verbonden. Vorig jaar kwamen uit de Tour louter positieve (doping)verhalen. Er wordt geslikt, weet Schurer uit eerste hand. „Maar er heeft nog nooit iemand bekend dat hij doping gebruikt heeft. Heb jij het wel eens een renner horen zeggen? Ik weet niks van welke verboden middelen op die lijst staan, dat moet onze dokter maar uitzoeken. Daar vertrouw ik op. In dat opzicht blijf je afhankelijk van mensen en doktoren. Willen ze je bedonderen, dan valt dat niet tegen te houden." Naast doping zijn er ook de combines. Na de Tour, als het beleg op de boterham in de criteria verdiend wordt, spelen combines een rol. Criteria zijn shows, bijna iedereen van de nationale Tourvedetten mag een keertje winnen. Overigens wordt het spel goed verkocht, er valt bijna niet doorheen te prikken dat het show is. Eddy Schurer weet het ook. En over meer dingen die zich afspelen in het peloton, maar hult zich in zwijgen. Een soort erecode onder renners, die niet verbroken mag worden. „Ik wil daar niks over zeggen, dat zijn de geheimen in de wielersport," houdt hij zich diplomatiek op de vlakte. De prestaties in de Tour bepalen de hoogte van de startgelden in de daaropvolgende kermiskoersen. Daarom wil Schurer graag de Tour uitfietsen. Afstappen komt eigenlijk niet in zijn vocabulaire voor. En waar een wil is, zegt hij aan het slot. Inderdaad, waar een wil is, is ook een (lijdens)weg. Ook die zal Eddy Schurer de komende drie en een halve week vast een paar keer moeten gaan. GERRIT KLOOSTERMAN --- Rustige opbouw Daarom: serieuzer als hij, afgelopen maanden, was er geen Tourvedette. Weinig recepties, vakantie met vriendin Ludi op de Seychellen, intensieve ski-, fiets- en looptraining in de winter, rustige opbouw van zijn seizoen. Met een vierde plaats in Luik-Bastenaken- Luik en een eindzege in de Vuelta (drie ritzeges) als uitschieters. Daarna een uitgebreide voorjaarsvakantie op Ibiza, een meditatietraining in de bergen nabij Segovia, en tenslotte een goedbetaalde warming-up in Zwitserland. De probenicide van 1988 valt niet te maskeren, ook al pleitte de hoogste UCI-bons Luis Puig c.g. de Spaanse overheid hem vrij. Op zijn Tourzege an sich valt echter weinig aan te merken. Delgado slikte zijn verboden pil, Steven Rooks had Gert-Jan Theunisse. 't Is allemaal om het even. Hij is nu 29 jaar, in de bloei van zijn wielerleven. Hij wil de eerste Spanjaard zijn die de Tour twee keer wint, en wie weet nog wel achter elkaar. Hij ziet concurrentie genoeg; weet dat Laurent Fignon ditmaal niet start om uit te rijden, maar om te winnen. Hij zal in de bergen niet iedere dag Herrera kunnen counteren, „maar meer specialisten zijn er niet." Hij behoort in de ronde-tijdrit tot de allersterksten. Hil is gelouterd door wat hem vorig jaar is overkomen. „Aan het begin van een Tour is iedereen nog even sterk. Het gaat er gewoon om, wie in de laatste week nog over het beste moreel Zelfs de aftaire' kreeg hem er niet onder PETER OUWERKERK ---