Het huwelijk als bron van vermaak LEEUWARDEN- De vrienden drijven er al de spot mee: elke keer, als Charley Pearl langs de weg stopt, gaat hij trouwen. Vooral als hij zich in de staat Nevada bevindt treden er krachten in het spel, waartegen de playboy Charley niet bestand blijkt. Neil Simon schreef het Film: Too hot to handle (The marrying man) Regie: Jerry Rees. Acteurs: Alec Baldwin, Kim Basinger, Robert Loggia. Plaats: Tivoli-Leeuwarden. verhaal voor een film die als 'The Marrying Man' in première is gegaan, maar die nu wordt aangekondigd als 'Too Hot To Handle'. Dat riekt naar de jaren veertig, naar Marilyn Monroe en naar auto's van puur-Amerikaanse snit. De auto's zijn er ook in deze versie. En Kim Basinger is nu een van de vrouwelijke favorieten van de Hollyuwood-machine, want het filmsterrendom is in de loop van de jaren gedegradeerd. De populariteit moet gedeeld met veel anderen. Alec Baldwin is de man die de aandacht trekt met een handjevol huwelijken, die in essentie afwijken van de gewoonlijke gang van zaken. Hij huwt namelijk steeds dezelfde vrouw. Ergens in een ivoren toren woont weliswaar Adele (Elisabeth Shue), enige dochter van een filmtycoon, aan wie hij huwelijksbeloften heeft gedaan, maar zijn passie voor Vicky Anderson -dat is Kim Basinger- schuift zijn, en Adeles, leven krachtig door elkaar. De Californische losbol heeft dertig miljoen dollar te verteren, voldoende om er na zijn vijftiende volop van te leven. Een zijsprongetje, dat geheim behoorde te blijven maar waarvan de criminaliteit in Las Vegas de lucht krijgt, verandert Charleys toekomst drastisch. Adele kan hij gedag zeggen. Ziin aanstaande schoonvader, gespeeld door de bassende Robert Loggia, bedreigt hem met hel en verdoemenis, maar na een afkoelingsperiode krijgen de verloofden een nieuwe kans. Charley is behalve rijk en onverantwoordelijk, ook hardleers, vooral als de verleidelijke Basinger in de buurt is. Dat vraagt om herhaling van de moeilijkheden. Regisseur Jerry Rees heeft op gezag van Neil Simon het huwelijksvraagstuk van Charley Pearl, de tandpastamagnaat, niet altijd even elegant opgelost. Er wordt menig robbertje gevochten tussen horeca- en crimipersoneel en Charley plus zijn vrindjes, een noodzakelijk tussenspel overigens teneinde onverteerbare saaiheid te voorkomen. Rees houdt er de gang in, hij doet zijn naam eer aan. De comediesfeer blijft gehandhaafd, hoewel wij onder een 'comédie' toch een ietwat andere soort film ian dan de Yanks. liet grote woord moet er nu maar uit: de inhoud van de film is nogal oppervlakkig, dus daar kon de regie niet zo gek veel mee beginnen. Jerry Rees moest de hoofdrolspelers oppeppen tot grote daden. Basinger blijft, voor mannen, aantrekkelijk om naar te kijken, maar als ze zingt is het duidelijk dat er een ander kweelt Ze heeft echter nog andere kwaliteiten, zoals een expressief gezichtje. AÏec Baldwin bezit de uitstraling van een soort, die wellicht door een ander deel van het publiek wordt gewaardeerd. Alles bijeengenomen komen we uit op een nette voldoende voor Rees en de zijnen, vooral dankzij een goede rolverdeling, ook in het tweede echelon. SYMEN KINGMA De radio- en tv-gegevens staan vandaag op de pagina's 14 en 15. Alec Baldwin en kim Basinger in Too hot to handle' --- Flauwe grollen Bruce Willis Film: Hudson Hawk. Regie: Michael Lehmann. Met* Bruce Willis, Danny Ailello, Andie MacDowell. Zaal: Amicitia Sneek, Schouwburg Heerenveen, Cinema Drachten, City Theater Steenwijk. SNEEK - Twee boeven - maar aardige boeven - beleven spannende avonturen, ze weten zich met slimme acties steeds uit hachelijke situaties te redden en ze houden van een grapje. Op zich een aantrekkelijke formule voor een film, maar het combineren van avontuur en humor is lang niet zo gemakkelijk als sommigen, bijvoorbeeld acteur Bruce Willis, denken. Behalve van een juiste dosering hangt het succes van het resultaat uiteraard ook af van de kwaliteit van de humor. En die is in Hudson Hawk, een film waarvoor Willis het script schreef en waarin hij de hoofdrol speelt, meestal ver beneden de maat Bruce Willis, vooral bekend van de televisieserie Moonlighting, twee Die Hard-films en Look whos talking (waaraan hij zijn stem leende), liep al acht jaar rond met het idee voor deze film. Die is gebaseerd op een liedje dat hij samen met een vriend schreef toen hij nog barkeeper was. Het verhaal is simpel en verbindt in feite een hele serie sketches, die elkaar soms abrupt opvolgen. Nu en dan wordt een aardige kwinkslag gemaakt, maar de flauwe grollen hebben de overhand. De net uit de Sing Sing gevangenis ontslagen Eddie Hawkins (Hudson Hawk) wordt tegen wil en dank voor het karretje gespannen van een excentriek echtpaar, dat met behulp van Leonardo da Vinei's ontwerpen de wereldmacht naar zich toe wil trekken. Hawks talent als geveltoerist is nodig voor de diefstal van de zwaar bewaakte voorwerpen: een beeldje, een schetsboek en een helikopter-ontwerp. Hudson Hawk en zijn vriend Tommy (Danny Ailello), die liedjes zingend hun kraken plegen, ontdekken al gauw dat ook de CIA zich in deze zaak heeft gemengd. De jeugdige CIA-agenten nieuwe stijl, met aan chocoladerepen ontleende schuilnamen, staan onder leiding van George Kaplan (James Coburn) en zijn niet echt leuk, evenmin trouwens als het echtpaar dat het 'brein' achter de operatie is. De rooftocht voert hen allen naar Rome, waar Hawk ook nog verliefd wordt op Anna Baragli. die in het Vaticaan over Da Vinei's schetsboek waakt. ALETTA SCHWEIGMANN-SNOEKC Bruce Willis (rechts) en Danny Ailello in Hudson Hawk --- Rushdie ontzet over moord op zijn vertaler TOKYO/LONDEN (Reuter, AFP) - De Brits-Indiase schrijver Salman Rushdie heeft geschokt gereageerd op de moord op Hitoshi Igarishi, de Japanse vertaler van zijn omstreden boek 'De duivelsverzen. Gistermorgen werd de vertaler in de omgeving van Tokyo met messteken om het leven gebracht. Rushdie zei gisteren uitermate geschokt te zijn door de moord. Hij bood de familie van Igarishi zijn diepe medeleven aan. De aanslag op Igarishi lijkt niet op zich te staan. Vorige week werd in zijn flat in Milaan de Italiaanse vertaler van 'De duivelsverzen' neergestoken. De 61-jarige Ettore Capriolo overleefde de aanslag. De dader, een Iraniër, vroeg Capriolo in eerste instantie om het huisadres van Rushdie. Toen de Italiaan zei daar niet over te beschikken, stak de Iraniër op Capriolo in. Hoewel het nog niet duidelijk is of de moord iets te maken heeft met de vertaling van 'The Satanic Verses', zei Rushdie dat gezien de korte tijd die tussen de twee aanslagen zat het moeilijk is geen verband te zien tussen beide gebeurtenissen. Rushdie was ook van mening dat, hoewel de kwestie tot voor kort niet meer in het nieuws was en de Britse regering suggereerde dat het enige wat er op zat was de affaire een zachte dood te laten sterven, de jongsteaanslagen erop wijzen dat dat niet werkt. Hij dcccl een beroep op de Britse. Italiaanse en Japanse regering en andere wereldleiders er Dij Iran op aan te dringen een einde te maken aan de aanslagen. --- Reisbrief uit HUIZUM door Piter Terpstra vrijdag 12 juli Een vakantie is zonder een bezoek aan een museum niet compleet. Gelukkig heeft Huizum er een, al wordt er weinig bekendheid aan gegeven. Tot verontwaardiging van de beheerster staat het niet eens op de stadsplattegrond. „Huizum telt blijkbaar niet mee. We zijn geannexeerd, maar nu worden we vergeten." De woorden zijn van mevrouw Bulthuis, stichtster en behoedster van een boeiende collectie werkstukken van haar vader, de in 1977 overleden scheepsbouwer en beeldhouwer Nanning Hendrik Bulthuis. Deze woonde een halve eeuw in het pand Dorp 11, bouwde zo lang het licht was op de kleine werf er achter ronde en platbodem jachten en zat 's avonds in de huiskamer beelden uit hout te snijden, zodat de spaanders in het rond vlogen, „Gezellig," zegt zijn dochter. Maar van het ouderlijk woonhuis rest haar nog slechts één woon- en keukenvertrekje dooraai ze in het overige deel een museum heeft ingericht van de kreatieve nalatenschap van haar vader. „Door de nood gedwongen," zegt ze, want het Fries Museum, waarin na de dood van Bulthuis een expositie zou worden ingericht, liet het hout vermolmen. Gelukkig staat het huis er nog, dank zij het ijveren van de Huizumers voor het behoud van hun kern, die blijkens een ansicht in het museum zeventig jaar geleden nog „een dorp bij Leeuwarden" werd genoemd. Volgens mevrouw Bulthuis zou Huizum met de grond gelijk zijn gemaakt om plaats te maken voor een industrieterrein als de voormalige wethouder Jan Tiekstra zijn zin gekregen had. Voor een hapje tussen de middag heb ik vandaag de hal van Medisch Centrum Leeuwarden Zuid op het oog. Maar eerst verschuil ik me achter de in het winkeltje aangeschafte Telegraaf om uit de tot mij komende geluiden wat sfeer op te vangen. Want zo is het toch, een ziekenhuis werkt op de fantasie. Er wordt heel wat geleden, om het maar eens gevoelig te zeggen. En veel mensen zijn in ziekten geïnteresseerd. Naast me zit een vrouw, die een artikel in een voor mij onherkenbaar tijdschrift voor zich heeft. De kop luidt: „De geheimzinnige ziekte van mijn man." En in een kadertje staat: „Dokters waren machteloos." Er komt blijkbaar een melding binnen want uit de richting van de receptie hoor ik: „Is hij laag naar beneden gevallen?" Dat valt dus misschien nog wat mee. Even later ontmoet ik plotseling twee 'goede kunden. Watse Hiddema. vroeger geneesheer-directeur van het psychiatrisch ziekenhuis te Franeker, nu secretaris van het Skriuwcrsboun en Minne Vis. tot voor korte tijd werkzaam bij de Centrale Bibliothcckdienst Hiddema: „Se freegje my allegearre wat my mankearret, mar ik binne dizze moanne fcrfangcr by de psschiatry." Hij kijkt vorsend om zich heen alsof hij patiënten zoekt. Minne Vis schrikt daarvan en Hiddema zegt: „Ja, pas mar op, se goaic je hjir sa mar yn in groep." Vis, die nog veertien bestuursfuncties heeft, waaronder het voorzitterschap van de Knstlik Fryske Folksbiblcteck (gelukkig is ook hij hier niet opgenomen) is zeer te spreken over het vnj algemene , Fnesc taalgebruik in het MCL. Maar dat geldt, zo blijkt even later, niet voor de dame in het restaurant. Zelfs met een goed Fries woord als platescrvicc heeft ze enige moeite. „Maar u kunt wel een maaltijd krijgen." Terug in het meer vertrouwde Huizum vind ik de deur van Tivoli geopend. „We draaien op het ogenblik naar behoefte, zegt Arie van der Wal, die dit zalencentrum nu zestien jaar exploiteert. Vroeger was het een dorpscafé, maar door het ontstaan van sportkantines en het voor autoverkeer afsluiten van de Huizumcrlaan zat er geen brood meer in. Toch heeft Tivoli nog een belangrijke functie. De biljartclub. de kaartclub en de damclub houden er hun bijeenkomsten, het befaamde Huzumer Toaniel geeft er iedere winter tien voorstellingen en er wordt accommodatie verschaft aan bruiloften en partijen. Ook op deze middag staan de drankjes en taartjes gereed. Na een huwelijksbevestiging in de Dorpskerk is Tivoli vaak het adres voor de meer wereldse viering. Hier ligt ook de bakermat van het Huzumer skütsje, dat in het begin van de zeventiger jaren een paar keer kampioen werd, maar vorig jaar wat in de achterhoede bleef. Niet Eldert Meeter als schipper zal het zich morgen bij Grou weer in de strijd werpen. Ik wens het veel succes, maar wie me kent zal begrijpen dat ik hoop op een Lemster overwinning. --- Vier schildpadden en een wijze rat Film: Teenage Mutant Ntnia Turtles Regie: Michael Pressman. Met Paige Turco, David Warner, vier mannen als schildpad verkleed en een als rat. Zaal: Club-3, Leeuwarden. LEEUWARDEN - Ergens in New Vork, onder de grond in een vervallen metrostation, leven vier overmaatse, gemaskerde schildpadden van een jaar of vijftien. Bij hen is de oude, wijze rat Splinter. Hij heeft de namen voor de vier schildpadden uit een boek over de Renaissance gehaald: Michelangelo (oranje masker), Leonardo (blauw), Donatello (paars) en Rafael (rood). Zij zijn beter bekend als de Teenage Mutant Ninja Turtles. Jongetjes van een jaar of tien zijn er net zo dol op als ondergetekende vroeger op de Thunderbirds of Batman. De meesten kennen hen van de getekende televisieserie. Vorig jaar kwam een speelfilm uit, die vooral in Amerika de kassa deed rinkelen. De Turtles zijn kleine Amerikaantjes. Guitig en druk, dol op pizza uit het vuistje en altijd met een woordje klaar, zelfs tijdens een gevecht. Want kickboksen kunnen ze als de beste. Splinter heeft hen wijsheden geleerd als „Een ware ninja beheerst zijn omgeving" en „onzichtbaarheid is het wapen van de ninja". In de vorige film redden ze daarmee New Vork van de ondergang en ruimen hun aartsvijand, de Shredder, uit de weg. Nu is er een vervolg, „The Secret of the Ooze" - het geheim van de smurrie. Wat voor smurrie? Een neongroen sapje uit een chemische fabriek, waar vijftien jaar geleden wat van in het riool gelekt is. De rest ligt ergens begraven, maar de vaten zijn gaan lekken. De paardebloemen die er groeien zijn zo groot als parasols. En raad eens? De Shredder leeft nog en met het goedje maakt hij twee monsters, om tegen de Turtles te vechten. Dankzij een professor (David Warner) met een laboratorium dat bloebbloeb doet redden die het net. En ruimen de Shredder nogmaals uit de weg, in een discotheek waar Vanilla Ice optreedt. Hoe ouder de kijker is, hoe minder vertier de film biedt. Weliswaar zijn de poppen geweldig temaakt. Die komen dan ook uit e fabriek van Jim Henson, de wereldberoemde Muppets-maker. De film is aan Henson, die vorig jaar overleed, opgedragen. De jongste kijkers zullen van de vechtmonsters wat moeilijk in slaap kunnen komen, de tienjarigen zullen hun ouders aan de kop zeuren om op kickboksen te mogen, maar verder is 'The Secret of the Ooze' voornamelijk mal, niet eng of gewelddadig. De ouders die meegaan kunnen zich enigszins vermaken met citaten uit 'The Karate Kid' of 'Casablanca' ASING WALTHAUS --- Rasta-hoofden en brekende botten FILM: Marked for Death. Regie: Dwight H. Little Met: Steven Seagal, Basil Wallace, Keith David. Joanna Pacula. Zaal: Club 2. Leeuwarden. LEEUWARDEN - De liefhebbers kennen Steven Seagal wel. De ster uit 'Nico' en 'Hard to Kill'. Naar het schijnt de enige westerling met een vechtschool in Japan. Combineert in zijn films overvloedig vuurwapengeweld met oosters handen- en voetenwerk. Een zwaard op zijn tijd is ook niet weg. Het haar glad achterover in een staartje en bij voorkeur gekleed in zwarte pakjes. Dat geeft hem een pooierachtig aanzien, ook al doet hij in het begin van 'Marked for Death' zijn best de sympathieke oom uit te hangen. Gebrek aan acteertalent speelt hem echter danig parten. Hij probeert een vermoeide agent te spelen die meent dat misdaadbestrijding vechten tegen de bierkaai is. Hij neemt zijn ontslag en zegt dat hij zich nergens meer mee bemoeit. Dat gelooft natuurlijk niemand. Een excuus om weer aan de slag te gaan is vanzelfsprekend snel gevonden. Hij zoekt zijn familie op en ontdekt dat zelfs in een rustig provincieplaatsje de crackdealers de jeugd in hun greep hebben. Actiehefhebbers zullen dit begin ongetwijfeld maar slap vinden. En gelijk hebben ze. Gelukkig voor hen duurt het niet lang of Seagal gaat weer ouderwets tekeer. De schurken komen deze keer niet uit Colombia of Azië, maar van Jamaica. Wordt dit de nieuwe trend? In 'Predator 2' waren deze voodoo-aanhangers ook al van de partij. De film wordt bevolkt door sinistere rasta-hoofden en de lugubere rituelen geven de cameraman volop kans veel duistere en broeierige plaatjes te schieten. Sfeervol afgerond met hier en daar een blote dame. al dan niet verminkt. De soundtrack blinkt uit door het realistische geluid van brekende botten. Geheel voorspelbaar werk voor een select publiek zullen we maar zeggen LEO BANKERSEN Boef Basil W allace in MarketJ for Death. --- Vierde week filmzomer Voor thuisblijvers in Leeuwarden die niet binnen blijven zitten is er twee maanden lang filmzomer in bioscoop Tivoli 2. Elke avond een andere film. voor een tientje, tenzij het een lange film is. Een tienvoorstellingenkaart is (80. Een goede gelegenheid om lassiekers terug te zien. gemiste recente films alsnog te bekijken of de enkele film die Leeuwarden niet eerder haalde mee te nemen. Een overzicht van de vierde week. WILD AT HEART (David Lynch, 1990), vandaag. Fluitconcerten toen Lynch' film een gouden palm kreeg in Cannes. De passie van Lula (Laura Dem) en Sailor (Nicholas Cage) voert hen langs de Amerikaanse highways, achtervolgd door jaloerse moeders, geboefte, drugshandelaars, boze heksen en herinneringen aan woningbrand. Spannend, absurd, niet te missen. CLAIR DE FEMME (Costa- Gavras, 1979), zondag. Regisseur Costa-Gavras, bekend van politieke thrillers (Z, Missing, Music Box), doet rustiger aan in een verfilming van Romain Gary. Relatie tussen moeder die dochtertje verloor in verkeersongeval (Romy Schneider) en gekwelde weduwnaar (Yves Montand). Commercieel succes, mede door de steracteurs. KAOS (Vittorio en Paolo Taviani, 1984), maandag. Stijlvolle episodenfilm van filmende Italiaanse broers. Verhalen van Luigi Pirandello verbonden door een raaf met een bel om zijn nek. Soms wrang of hardvochtig, dan weer humoristisch of melancholiek. Hoofdpersoon is eigenlijk het dorre Siciliaanse landschap met zijn armoedige bewoners, rond 1900. DON GIOVANNI (Joseph Losey, 1979), dinsdag. Beroemde Mozart-opera uit 1787, over even beroemde vrouwenverslinder die uiteindelijk door een standbeeld de hel ingesleept wordt. Regisseur Joseph Losey maakt er meer een interpretatie van dan bij operaverfilming gebruikelijk. Met Ruggero Raimondi en Kiri te Kanawa, dirigent Lonn Maazel. REVERSAL OF FORTUNE (Barbet Schroeder, 1990), woensdag. Heeft Claus von BUlow zijn vrouw Sunny in 1980 met een overdosis insuline in coma gebracht*1 Barbet Schroeder maakte er een intrigerende film over. met prachtrollen van Jeremy Irons. Europese aristocraat die zich moet inlaten met volleyballende advocaten, en Glenn Close als vertelster in coma. LES FAVORIS DE LA LUNE (Otar losseliani, 1984), donderdag Humoristische omzwervingen van een servies en een portret in en om Parijs. Gekocht, geveild, gestolen en steeds liefdelozer behandeld. Uit een chaotisch begin groeit langzaam een wonder van constructie met ongeveer twaalf hoofdpersonen. Soms geestig als Jacques Tati, soms mal als slapstick. LA PETTTE VOLEUSE (Claude Miller, 1988). vrijdag. Frans meisje (Charlotte Gainsbourg) na de oorlog steelt en rookt stiekem en probeert haar maagdelijkheid te verliezen. Regisseur was assistent van Francois Truffaut, die de film eerst zou maken Gainsbourg is dochter van Jane Birkin en Serge Gainsbourg, van de evergreen Je t'aime, moi non plus.' ---