Kapitein Johan Evertsen De leden van de zeeraad hebben op den eersten van Herfstmaand 1600" aan Evert Heindrixssen laten weten dat zijn verzoek om ontslag uit de dienst gedaan op „den eenendertigsten van Hooimade 1600" wordt ingewilligd. Een trouwe Vaderlander heeft zijn taak voor het land beëindigd. Maar nog steeds is er de strijd tegen de Spaanse overheersing. Het moet Evert Heindrixssen dan ook verblijd hebben dat zijn tweede zoon Johan of Jan Evertsen reeds in Wijnmaand Van het jaar 1600 optreedt als scheepsbevelhebber. Reeds jaren heeft Johan de zee bevaren, nu krijgt hij de leiding van een ichip. Al spoedig kan hij tonen wat hij waard is. Admiraal Justinus van Nassau wil een actie ondernemen tegen de Spaanse vloot die voor Antwerpen ligt. Onder zijn bevel neemt Johan Evertsen deel aan de aandDe nacht tussen den negenentwintigsten en dertigsten van slagtmaand varen ze de Schelde op. De vijand verwacht niets er is geen vrees of enig vermoeden voor'naderend gevaar. Alles is in diepe rust Zonder hindernis vaart de vloot van Nassau de forten voorbij. De ■ ters menen dat het Vlaamse schepen zijn en kijken ze achterna. Hoe groot wordt echter de verbazing, hoe verbijstert hen de schrik als plotseling trompetten van Van Nassau's schepen het Wilhelmus doen klinken over het kabbelend water van de Schelde. De vloot kondigt haar komst aan door het gedonder van het scheepsgeschut. Meteen breekt men in op de vijandelijke scheepsmueht. De zwarte Galeide vaart op het admiraalschip van de Spanjaarden aan en klaint het Hard wordt er gevochten want het schip wordt zwaar verdedigd. Toch wordt het veroverd, terwijl de andere schepen bezig zijn hun prooi te verschalken. Johan Evertsen voert met vaste hand zijn schip de Zware Galeide. Hij is het die het Spaanse admiraalsschip veroverd, maar ook de buit van de anderen is groot. Later is er door geschiedschrijvers over getwist of Johan Evertsen wel het bevel voert op de Zwarte Galeide zoals Bor vermeldt. Van Meteren meent dat het een ander is geweest. Hoe het zij de buit is groot, acht schepen worden als een zegenteken van deze roemrijke nacht meegevoerd. Ook het aandeel van Johan Evertsen is groot geweest in deze strijd. Volgens de notulen der Admiraliteit van Zeeland van 5 mei 1601 „keurden Zeelands Overheden hem zelfs, om zijne manhaftige bedrijven in deze togt, eene beloning waardig, en vereerden hem om zijne kloekmoedigheid met een geschenk in geld." Na deze tocht treedt hij in het voetspoor van rijn vader Evert Heindrixssen. Hem wordt het bewaken van de Zeeuwse kusten opgedragen. In 1603 ondervindt hij in deze werkzaamheden moeite. Een troep Spanjaarden land op Zuid-Beveland waar ze vreselijk plunderen en moorden. Sommigen beschuldigen Johan Evertsen van grote onachtzaamheid. Hij zou deze plundertocht niet belet hebben. Maar Johan Evertsen neemt die beschuldigingen maar niet zo. Integendeel, hij weet zich van alle blaam te zuiveren. Hij wordt dan ook vrij gesproken en na een korte tijd bevordert de Admiraliteit hem op een groter oorlogsschip dan dat hij tot nu toe onder zijn bevelen gehad heeft. Er dringen geruchten door in de lage landen. Een grote scheepsmacht met soldaten zou van uit Spanje op weg rijn naar ons land. De admiraliteit rust in 1605 dan ook een vloot uit om deze verwachte Spaanse vloot te bestrijden. Johan Evertsen is één van de bevelhebbers die zich bij de vloot moet voegen. Hier door komt hij onder bevel van admiraal Houtham. Op twee juni treffen de Geuzen de Spaanse vloot. Deze gedraagt zich alsof het koopvaarders zijn, maar zonder pardon worden de stevens gewend naar de vijand. Sommige van de Spaanse schepen worden op het strand gejaagd, anderen verbranden. Ja, allen worden vernield. Johan Evertsen oogst ook op deze tocht veel roem, hij deelt ook in de gevaren. De notulen van de Admiraliteit van Zeeland van 25 juni 1605 vermelden dat „éen zijner boegstukken werd verbrijzeld. In het begin van de herfst 1606 moet Evertsen zich opnieuw onder de vlag van Houtham voegen. De moed waarmee hij in juni 1605 heeft gevochten doet de keus op hem vallen. Het plan is nu om de weerkerende Oost- en Westindische vloten van Spanje op te wachten en te veroveren. Onder de kust van Portugal ontmoeten Johan Evertsen en zijn collega's enkele Spaanse galjoenen. Ze weten er enkele te vernietigen en enkele mee te nemen. Het zit hun niet mee kort daarna worden ze overvallen door Don Louges jfardo die de veroverde schepen weet te heroveren en daarmee hun lauwerkrans ontneemt. Ze moeten tijdelijk terug wijken. Ook nu toont Johan Evertsen zijn bekwaamheid als kapitein. De notulen van de Admiraliteit van nov. 1606 zeggen daarvan: „zoo dat zijn schip zoodanig werd geteisterd, dat het zelve geoordeeld werd voor geen zwaar gevecht meer berekend te rijn." Voor hem blijft niets anders over dan het begeleiden van koopvaarders; terwijl hij in 1607 Afgezanten van de Staat overbrengt naar Groot-Brittannië. Het twaalfjarig bestand is een verademing voor ons volk, maar niet voor scheepsbevelhebbers. Johan Evertsen krijgt, evenals veel collega's een „eerlijk ontslag met behoud van de helft zijner wedde; waarbij hem spoedig een ambt te Lillo werd opgedragen." Dat lijkt mooi, maar hoe kan een man die is aan het zeeleven wennen a.oï de wal. Hij kan zich er niet in schikken. Op zijn 'dringend verzoek wordt hij in 1614 in zijn rang van scheepsbevelhebber hersteld. Spoedig vaart hij als hoofd van een smaldee! in de Middellandse zee. Daar beschermt hij als Commandeur de koop- en zeevaart tegen de kapeis van Tunis en Salie. Menige kaper wordt met schip en al door hem vernield. Na een rustperiode in het Vaderland gaal hij in liet voorjaar 1606 hetzelfde werk doen in het Kanaal. Verschillende schepen staan onder zijn bevel en te samen raken ze slaags met een Franse kaper. Evertsen dwingt hem de vlag te strijken. Rustloos werkt hij aan de veiligheid van de zee. Zo loopt Johan Evertsen 1617 weer het zeegat uit. Het wordt zijn laatste tocht. Ook nu ontmoet hij een Franse rover. Op 28 juni 1617 raakt hij in de buurt van het Rotteneiland in een zwaar gevecht. Het gevecht is roemrijk voor de Nederlandse slag door de verovering van het kaperschip maar voor Johan Evertsen is het het einde Zijn zoon schrijft later hierover: „1617 den 28 juny des avonts omtrent 10 huyren is ons vader Joan Evertsen met een motschedtkodt in sijn rechter borst schoten van een franse rover onder het rotten eylandt ende begraven tot roebelle den eersten July 1617". Zo sterft Johan Evertsen, getroffen door een musketkogel. Mayken Jans zijn vrouw blijft met acht van de elf kinderen achter. Reeds drie zijn er gestorven. Van alle steun beroofd roept ze de hulp van de Admiraliteit in. Deze helpt door drie jonge zoons op de schepen van de Staat in dienst te nemen. Het zijn Pieter, Geleyn en Cornelis. Hun » Johan (niet te verwarren met de vader) en Evert Evertsen zijn dan reeds al onder de Nederlandse zeemacht geteld. Evert sneuvelt in een gevecht met een Duinkerker oorlogsschip, oud 23 jaar. Ook Pieter komt om het leven — in 1625 — in een gevecht met een Duinkerker. Hij is dan nog geen 19 jaren oud. Geleyn Evertsen is 11 jaar als hij naar zee gaat. Negen jaren bevaart hij de zeeën. Hij is aan boord van zijn broer Johan. Over hem heeft de Luitenant- Admiraal Cornelis Evertsen de volgende aantekening gemaakt: ..bij de verovering van een Portugees.!. galjoen, op den derden van Bloeimaand des jaars 1627, gelijk zijn vader en broederen, het leven voor het Vaderland liet." Wat moet dit alles Mayken Jans verdriet gebracht hebben. Zij weduwe van Kapitein Johan Evertsen mag dan twee jongens als scheepsbevelhebber gekend hebben. In haar dertigjarige periode als weduwe zag ze roem en huilde ze vele tranen. ..Zij", schrijft Cornelis Evertsen, ..stierf in het jaar 1647, oud 74 jaren, nadat haar man, en drie harer zonen reeds in onderscheidene gevechten waren dood geschoten." Zeker voor deze vrouw gold: Aangaande de dagen onzer jaren, daar in zijn zeventig jaren of. zoo wij zeer sterk zijn, tachtig jaren; en het uitnemenste van die is moeite en verdriet; want het wordt snellijk afgesneden, en wij vliegen daarheen." Maar voor wie gelooft geldt, ook in de strijd tegen tiranny en voor vrijheid van het vaderland, wat in de 90ste psalm staat: „En die liefelijkheid des Heeren, onzes Gods, zij over ons; en bevestig Gij het werk onzer handen over ons, ja het werk onzer handen, bevestig dat." Zo ligt op ons de grootse taak voort te dragen geslacht nageslacht wat verworven is met bloed en tranen, in roem en smart: „dat ik toch vroom mag blijven, Uw dienaar te allen stond". WULF AART SABBINGE Dit is het titelblad van het boek, waaruit wij gegevens verzamelden voor het schrijven van dit artikel en voor de komende bijdragen over Johan en Cornelis Evertsen. --- NIEUW LABORATORIUM VOOR UNILEVER IN VLAARDINGEN Wanneer alles volgens plan verloopt, zal het Unilever researchlaboratorium in Vlaardingen over een jaar of drie tweemaal zo groot zijn als het huidige. Volgens de berekeningen moet dan in de onmiddellijke nabijheid van het sinds 1956 bestaande laboratoriumcomplex een nieuw gebouw zijn verrezen van acht verdiepingen dat enige tientallen miljoenen guldens zal hebben gekost. Een en ander zal tot gevolg hebben, dat omstreeks 19/0 ruim vijftienhonderd personen in het Vlaardingse Unilever researchlaboratorium zullen werken. Thans werken bij Univelever Research ongeveer duizend mensen. Deze plannen zijn door prof. dr. J. Boldingh, directeur van Unilever Research tijdens een bijeenkomst in Vlaardingen in openbaarheid gebracht. Prof. Boldingh bracht het omvangrijke Unileverplan ter tafel, ter gelegenheid van het feit, dat enige dagen geleden de Rijksgoedkeuring voor de nieuwbouw is afgekomen. In het nieuwe gebouw, dat 130 meter lang, 20 meter breed en 40 meter hoog z;4l worden, zullen de researchactiviteiten op het gebied van spijsolieën en vetten en wasmiddelen, die steeds al Vlaardingen plaats hadden, worden uitgebreid en geïntensiveerd. Een prognose v*n de toekomstige activiteiten van het Y'aardings laboratorium, afgestemd op de behoeften van Unilever, gaf aan, dat een dergelijke uitbreiding van laboratoriumruimte voor research noodzakelijk was. De grotere accomodatie heeft verder onder andere het voordeel, dat de specialist er meer de gelegenheid heeft zich Zelt te ontplooien, door verscheidenheid van problemen. Een ander voordeel van ''■''j ruim laboratorium is het feit dat — mdien nodig — snel een werkgroep van verschillen,!,, wetenschappen kan worden geformeerd om een bepaald probleem op te lossen. --- PHILIPS SLUIT VESTIGING IN WAALWIJK De N.V. Philips Gloeilampcnfabrieken deelt in een communiqué mede dat zij heeft besloten om haar vestiging in de Brabantse gemeente Waalwijk per 2 september a.s. te sluiten. In dit bedrijf dat ondergebracht is in de vroegere kantine van een schoenfabrick en dat behoort tot de hoofdindustriegroep radio-, grammofoon- en televisie-apparaten, werd ruim twee jaar geleden begonnen met de montage van units voor tv-apparaten. De sterke kostenstijgingen en de snelle technologische ontwikkelingen van de laatste jaren noodzaken de N.V. Philips om tot concentratie van de produktie over te gaan, waarbij uiteraard het streven naar meer rationalisatie een grote rol speelt. Er werken op dit moment bij Philips Waalwijk ongeveer 90 mensen, voor het overgrote deel jeugdige employees die de gelegenheid krijgen om in Eindhoven of eventueel in andere vestigingen van Philips te werk te worden gesteld. De vakbonden zijn inmiddels van één en ander op de hoogte gebradht. --- Losraken lasplaten in spoorbaan door menselijke fout of secundaire oorzaken? Het onderzoek naar het losraken van vier lasplaten in de spoorbaan Tilburg- Breda, doet de Tilburgse recherche nu er en meer overhellen naar de gedachte dat men hier met een menselijke fout dan wel secundaire oorzaken heeft te maken. Hoewel sabotage of baldadigheid als oorzaak niet wordt uitgesloten, wordt de kans dat hiervan sprake is geweest wel uiterst gering geacht. L'it het onderzoek is gebleken, dat op 28 juni personeel van de Ned Spoorwegen ter plaatse de lasplaten heeft vervangen. Uit reconstructie van de werkzaamheden is tevens gebleken, dat mits beschikt zou kunnen worden over het geëigende gereedschap, een saboteur tenminste 45 minuten nodig zou hebben om de bouten los te draaien. Dat kinderen aansprakelijk kunnen worden gesteld of dat baldadigheid in het spel zou .zijn geweest, sluit men goeddeels uit omdat het karwei te veel kracht vraagt. Dc losgeraakte lassen zijn zogenaamde zwevende lassen, die niet op een biel, maar tussen twee biels in zijn aangebracht. Het is mogelijk dat door het frequent berijden van het baanvak en de verende ondergrond de schroefbouten geleidelijk zijn losgewrongen. Ook is het mogelijk dat deze bij het verrichten van de werkzaamheden niet voldoende zijn vastgedraaid. Tegen sabotage of baldadigheid pleit de omstandigheid dat een aantal schroefbouten onder het grint lag, anderen er boven op. Dit kunnen de laatsten zijn geweest die losraakten. Bovendien is er ter plaats.- een bout aangetroffen die ernstig beschadigd was en waarvan de schroefdraad vrijwel verdwenen was. Het onderzoek wordt voortgezet. --- TWEEDE OPENLUCHTMUSEUM IN DRENTHE Mr. K. H. Gaarlandt, Commissaris der Koningin in Drente, heeft een nieuw openluchtmuseum geopend in het dorp Borger Compaseuum. Het museum, dat in een voor Europa uniek eikenhos op hoogveen staat, is ingericht ter gelegenheid van het 100-jarig bestaan van de veenkolonie Barger Compaseuum. Er staan een zestal gebouwen die geheel zijn opgetrokken in dc stijl van ongeveer 100 jaar geleden en precies zo zijn gegroepeerd als vroeger het oude dorpscentrum. Het museum blijft ook na de viering van het 100-jarig bestaan die tot en met zaterdag a.s. duurt, toegankelijk en zal dan zelfs worden uitgebreid. Het is het tweede openluchtmuseum in Drente. In Schoonoord bestaat een soortgelijk museum, dat jaarlijks door ruim 100.000 toeristen wordt bezocht. --- Zeekoeien voor Artis? ln Artis is de hoop herleefd bij de opening aan het eind van dit jaar van het nieuwe nijlpaardenhuis, waar levens tapirs, dwergnijlpaarden en zeekoeien kunnen worden gehuisvest, toch zeekoeien te kunnen tonen. Reeds maanden geleden is men in Artis begonnen met informaties in te winnen waar deze dieren ter beschik king zouden zijn. Men nam contact op met vele relaties in Suriname, Prils Guiana en Florida, maar het resultaat was aanvankelijk nihil. Men zag de mogelijkheid zeekoeien in de collectie op le nemen eigenlijk met de dag kleiner worden. In laatste instantie heeft men zich tot premier Pengel van Suriname gewend, die de /aak in handen heeft gegeven van minister H. S. Radhakishun van landbouw, veeteelt en visserij. In Artis is men bijzonder verheugd dat doze minister zijn volle medewerking heeft toegezegd. Reeds heeft zijn departement contact gelegd met vissers, die in het Nannibekken, district Nickerie, vooral in de regentijd goede kans hebben enkele dieren te vangen en reeds schijnt men een exemplaar beschikbaar te hebben. Daarna heeft men nog van een relatie uit Brits-Guiana bericht ontvangen, dat er een goede kans is eventueel ook uit dit land een of twee zeekoeien te betrekken. Het /.ct er met dat al nu toch naar uit dat Artis binnen afzienbare tijd twee of meer lamantijnen. zoals de zeekoeien ook wel heten, in de verzameling kan opnemen, waarmee de Amsterdamse dierentuin een zeer grote attractie rijker zal zijn. Van de in Suriname voorkomende soort leven er slechts drie, allemaal mannetjes, in gevangenschap. Het ligt voo. de hand dat Artis er bij/onder trots op zal zijn als enige dierentuin in Europa de Zuidamerikaanse manatee, een andere naam voor deze zeekoe, te tonen. --- BOEK BESPREKING Het Schaduwbeeld door Kees Stiksma en Arjen Miedema — een boek uit de Spiegelserie. Op de gekleurde omslag staat de geuite van Job Bolt, de hoofdfiguur van deze roman. Op de achtergrond het keuterboerderijtje dat hem mondeling wordt toegezegd door de eigenaar, meneer Havent In de eerste alinea van hoofdstuk twee staat Job peinzend op zijn mesthoop. „Nu is hij net een schaduwbeeld van de mot.- Job uit het Oude Testament. Maar met Job Bolt uit het Nieuwe Testament zal het de/e keer toch even andeis gaan, Binnenkort kan hij tweemaal de halve pachtsom naar de boerenleenbank brengen." Maar dan komt de slay: „H( hemd.' Joen ól HoavngOa is dood". Meneer Havenga is namelijk gesi zonder zwart op wit zijn vooi nemen vast te leggen. Bn rijn universele erfgenaam, Alko van de Kllersheerd, staat bekend als een ..minne kerel". die gCCO hart heelt voor zijn volk. Hiermee is dan het probleem gegeven, waaruit dit dorpsverhaal groeit. In de roman heet het dorp Vredewold. Uit de taal blijkt wel, dat het ergeni op het Groninger Hogeland moet liggen. In advertentie in het i tneerd Gezinsblad stond, dat Bedum bedoeld wordt. De beide auteurs zijn daar goed bekend. Vermoedelijk /al de .■• noemde mee de stof hebben geleverd en het dialect verzorgd. Voorin staat, dat alle personen of verzonnen èf gecreëerd zijn naar het voorbeeld van oude dorpsverhalen, waarvan een kern zich afspeelde in het be«in win deze eeuw. Of Bedum zich erg verguld gevoelt met dit verhaal, staat non te bezien. Want bepaalde figuren worden lichtelijk bespot, terwijl de rijke boeren er over 't algemeen ..gekleurd op staan". Het zou te ver ven-ren. aan elk der pern een aparte alinea te wijden. Job Bolt en zijn vrouw Sybrigje worden met liefde getekend. Vooral de vrouwenfiguur, zoals dat ook in andere romans van Arjen Miedema het geval is: „Brecht" is bij hem steeds verstandiger dan ..haar knecht". Sybrigje moet Job terughouden van overhaaste stappen (blz. 16); ze vermaant hem, als hij de geschiedenis van Job uit de Bijbel zomaar op zichzelf toepast (blz. 23); ze troost hem als ze doodziek in de bedstee ligt: ..()ns Eaimeneer (Onze Lieve Heer —- zeggen gereformeerde mensen dat echt zo?) zei vel veur die zörgn." Jobs tegenstander, Alko Havenea. is inderdaad geen beste. Niet alleen, dat hij de mondeling door zijn oom gegeven belofte aangaande het boerderijtje niet inlost, maar hij ontneemt Job ook nog de Hoge Kamp, omdat daar zulke geschikte klei ligt voor zijn steenfabriek. Als hij echter niet getrouwd was geweest met die bikkelharde, trotse Greta Bokhoven van de Kronenborg, was hij misschien menselijker opgetreden. Laat daarom de auteur hem op het laatste moment nog tot bekering komen? Ook de moordenaar. Geile Groothuis, komt in de gevangenis tot inkeer. De paardebloem die tussen de verweerde stenen op de binnenplaats groeit, speelt daarbij zelfs een rol. Maar toch ook de herinnering aan de vertelling van meestere Alkema, vroeger op school. En eveneens de verlegen opmerking van Willem Roggeveld: „Mien jong, ik wol wel, dastoe ons Laimeneer nait vergatst." Voorts kent Geile de predikant, ds. Stronk, ook wel. Zo goed zelfs, dat hij hem voor de voeten werpt: „Woln joe mie bekeern? Bekeer joe zulf maor." (her deze predikant nog een enkele opmerking. Doordat de oude kerk met de Walfridustoren aan het eind van het eerste hoofdstuk vermeld wordt en er slechts sprake is van één kerkelijke gemeenschap, zou men gaan denken aan een hervormde kerk. Maar de (ongehuwde) dominee heeft in zijn studeerkamer het senaatslint hangen van ..Fides querit intellecturn", wat wijst naar Kampen, dus naar de gereformeerde kerk (ver voor de vrijmaking). Deze domincesfie-uur zal wel geheel verzonnen zijn. Hij weet de stugge Groningers niet zo te benaderen, dat ze zijn prediking en leiding accepteren. Maar langzamerhand begint hij de schuld bij zichzelf te zoeken. En als hij dan ook nog een vrouw krijgt, vertelt Willem Roggeveld, de zonderling, op het kerkhof aan de overleden Job en Sybrigje: ~()ns domie is nou zo blied .. . hai preekt... 't mout kolossoal weezn." Deze recensie is eigenlijk al te lang. En aan en U-oordeling zijn we nog niet eem toegekomen. Omdat... dit boek vele vragen oproept, die we nog niet ten volle kunnen beantwoorden. Geeft de auteur hier een realistisch beeld van een Gronings dorp kort na 1900? Of is het een expressionistisch schilderij geworden, waarin bepaalde lijnen zwaar zijn aangezet en sommige kleuren extra fel opgelegd? Doet de auteur aan de kerkelijke gemeenschap die hij tekent, recht? Of schetst hij een karikatuur en dat van mensen die zich niet kunnen verweren. omdat de namen gefingeerd zijn? Zijn de Groningers zo of zijn er in het Groningerland misschien ook wel e. us zo? We zijn geneigd te leggen: het beeld is gechargeerd, overtrokken, eenzijdig. Verschillende sterke staaltjes, vertoond door merkwaardige figuren, zijn in één verhaal samengebracht. Daar kun je ook v.el smeuïger over schrijven dan over heel gewone alledaagse mensen. In ieder geval is het geen alledaags boek. Evenmin trouwens als andere romans van dezelfde auteur. Zo heeft de hoofdpersoon uit „In beide handpalmen" vreemde knopen aan rijn jasje, „Gekke Klaas" is een bijzonder kind, de „Gesprekken met Gabriel" rijn zeer merkwaardig. Maar ze zijn het lezen en herlezen zeker waard, evenals dit „Schaduwbeeld". Over deze titel tenslotte nog enkele opmerkingen. Op pagina 243 duikt het woord „schaduwbeeld" weer op. In de gevangenis bekijkt Geile rijn gezicht in het scheerspiegeltje, omdat rijn moeder hem gezegd heeft, dat hij lijkt op zijn vader, die hij nooit rien zal. Zijn verlangen grijpt zelfs boven die onbekende vader uit naar het Vaderschap, dat zon en bloemen, regen, vrijheid en liefde omvat Schaduwbeeld.... een vaag beeld van God ... in het van die ruige klant overwoekerd door grote zonden . . maar toch niet geheel uitgewist. De schrijver spreekt hier op enigszins onorthodoxe wijze van de oneindige liefde Gods voor zondaren. En dan moet men ook op de laatste bladzijde denken aan het begrip „schaduwbeeld", hoewel het woord daar niet expres wordt gebruikt. . . misschien wel expres niet. Hij is daar Willem Roggeveld, die fluistert: „Job, mien jong, dien liedn is nait veur niks west... 't haile dorp is dr aans van wordn . . Aine veur 't haile dorp . . Aine veur ons apmoal." Zo gezien is dus het lijden van Job Bolt een schaduwbeeld van het lijden van Christus. Een gewaagde gedachtesprong, die dan ook opkomt in het brein van iemand die een ietwat zonderlinge indruk maakt. Maar die hier o.i. de spreekbuis van de auteur(s?) is. on. K. de B. --- NEDERLANDSE KOTTER — NA POGING TOT ONTVOERING — OPGEBRACHT De uit Termunten afkomstige Nederlandse motorkotter TM-1 burgemeester van Kampen" (39 Brt) is door de Westduitse visserij-inspectie opgebracht nadat de schipper, Jacob Vos, had getracht een beambte van de visserij-in..pei tn te ontvoeren, zo deelt de waterpolitie te Husum mee. De beambte, Radloff, was van het visserij-inspectievaartuig Wega overgestapt op de Burg. van Kampen omdat dit schip in de Westduitse territoriale v\ ren viste. Toen de Westduitse beambte schipper Vos gelastte Husum binnen te lopen, trachtte deze op volle kracht stomend naar open zee te ontkomen. Beaml ne Radloff trok zijn pistool en dwong schipper Vos het bevel op te volgen. Schipper Vos zal worden vervolgd wegens poging tot ontvoering en vissen in vreemde territoriale wateren. --- PRETTIG, RgS. EO even rustig te -i.'.en en dan een j?*^ uwe bnl uit te SCHOI lEN /c, hoe U I het graag wilt jjj> SCHOI TEN 4Ê voor een eerlijk S>ss7fc oogk!eding-advies. HEERENVEEN - HOOGEVEEN DEDEMSVAART - ASSEN _ I --- H.E. FRANKENA Italiaans avontuur Uitg. C. F. Callenbach N.V. - Nijkerk. \! isjei /uilen dit boek over Irene van Vloten, die door haar oma wordt uitged voor een vakantie in Italië, misschien wel mooi vinden. ( mia heeft met haar invitatie een bepaald.* bedoeling; haar kleindochter moet worden uitgehuwelijkt aan een „goede partij". Dat betekent voor Oma: een rijke jongeman. Maar Irene's broer Jaap weet het zo rustig te zeggen: „Het is ons met de paplepel ingegeven, dat de waarde van de alleen bepaald wordt door zijn innerlijk. Uiterlijke omstandigheden zijn helemaal niet van belang". Zo weer hij Oma te verzoenen met Irene's keuze: de Nederlandse onderwijzer Hans van der Werf, Nederi. hervormd evenals zij zelf. Maar voordat het zover is, is er al heel wat gebeurd, daar in het zonnige Italië. O.m. is Irene, tegen Oma's wereldse neigingen in, 's zondags naar de kerk n. Wel niet naar een „evangelische" kerk, omdat die daar ter plaatse niet te vin 'en is, maar naar de roomse hoogmis. Want daar kan ze „ook een uur met Christus alleen zijn" (bl. 57). Waar je kerkt, is kennelijk niet belangrijk (bl. 83). Maar in de bijbel staat, dat we van elk „ijdel" woord rekenschap zullen moeten afleggen (Matt. 12 : 36). Hoeveel te meer dan van de plaats en de wijze waarop we de Here hebben gediend (het tweede gebod). Maar . . . wie verwacht nu in een christelijk boek voor jonge meisjes zon zwaarwichtige problematiek? Gron. K. de B. ---