MENGELINGEN. Gevangenissen. (Vervolg. Zie No. 204.) Het gebruik der ijzers schijnt verbannen te wezen. Hetgeen de schrijver te^dezen opzigte zegt, van het gevangenhuis te Lancaster sprekende, is zeer opmerkelijk. ~ De goede administratie van dit gevangenhuis levert een bewijs op, van den invloed der zachtzinnigheid, om nuttige hervormingen te bewerken. Temidden van een volkrijk en nabij de zee gelegen graafschap gebouwd, is hetzelve schier altoos belast met menschen, die zeer zware misdaden begaan hebben , te huisvesten. Van de 90 beschuldigden, die het bevatte, toen ik het in 1802 bezocht, was er niereen in de ijzers, alhoewel er een onder dat getal was . die van een' dubbelden moord beschuldigd werd, waarvan hij echter naderhand vrijgesproken is geworden. Bij mijn tweede bezoek, in oftober 180.5, was er van de 58 gevangenen niet een in de ijzers. Allen waren nuttigt ijk en vrediglijk aan den arbeid. Met een woord, bij g?en bezoek', dat ik aldaar het> afgelegd, heb ik icmaad in de ijzers gezien, Men heeft er, h.t is waar, ijzers voor de kwaadwilligen, maar de vrees, om gebruik er van te zien maken, is genoegzaam, om het volk in gehoorzaamheid te houden, en ik heb «immer gebruik er van zien maken. Zoodanig zün de gevolgen van eene zachte en vaderlijke regering, zoodani!; is de invloed van het voorbeeld en van eene werkdadige, bedaarde en wel onderhouden aandacht oo alles, wat den naam van pligt kan dragen. Na aan de gevangenhuizen , die zich door goede orde en menschlieveedheid onderscheiden, den welverdienden lof te hebben gegeven, zoo verlaat de heer Neild, die vertro stende tafercelen, om er geheel verschillende te schetsen. Zie hier hetgeen h:j aangaande de gevangenis van Worcester zegt: „ De van misdaad betichten, mannen en .rouwen, worden afzonderlijk opgesloten; maar niet eren zoo is het gelegen met die, welke om schuld zitten en met die van het verbeterhuis , zulks is een groot misbruik, dat verholpen moet worden. Volgens een te regt geacht regerings-persoon , sir George Paul, zoo zijn de volstrekt noodzakelijke afscheidingen de volgende : i". moet men de verschillende kunnen van elkander scheiden, welk ook de oorzaak van gevangenis zij; 2°. de gevangenen voor schuld moeten van alle anderen worden afgescheiden; 3°- de beichul-j digden moeten van degeen, die overtuigd en veroor-j deeld zijn, afgescheiden worden; 40. de booswichten, de menschen waaraan niets meer te doen is, moeten van dezoodanigen worden afgezonderd, die, alhoewel misdadig , niet tot denzelfden trap van bederf verjaagd zijn. , Ten opzigte van Salisbury maakt de heer Neild de volgende aanmerking : ik heb aldaar geene evenredigheid tusschen de straf en de misdaad kunnen bespeuren, en bijgevolg ook geen onderscheid tusschen de verschillende misdaden. Een weggeloopen leerjongen van dertien ja- Ten zat aldaar met eengroot aantal gevangenen vanden alierslechtsten inborst." in het gevangenhuis of kasteel van Norwich, ~ zijn de gangen aaauwelijks breed genoeg voor een mensch. Men heeft *er geen middel bij de hand, om de klassen en kunnen uit een te houden." , Het gebrek aan werk, dat men in het verbeterhuis van Kington ontmoet, treft den schrijver, als doende zich aldaar overal bemerken. Van de 22 gevangenen, die zich aldaar bevonden, zegt hij: toen ik dat gesticht in 1802 bezocht, waren er 11 opgesloten, om zwaar werk te doen. Te dien einde heeft dit huis, op iedere binnenplaats, eene gemakkelijke loots , en middelerwijl was geen eenige gevangene aldaar bezig; men gaf er volstrekt geen acht op de middelen, om hunne nijverheid te werk te stellen. -Zoc schijnt de wet, zegt sir G. Paul, eerder het onregt te wreken, dan den schuldigenteverbeteren. Eris weinig hoop van beterschap daar, waar geen middel tot arbeid is. Te schuldige, welke, zelfs voor wanbetaling van eene geldboete, opgesloten is, kan de middelen niet bekomen, om dezelve te kunnen inwinnen. Onder dit getal bchooren de aanleggers van kleine misdaden be-' trekkelijk de accynsen en de jagt ; ik heb er zelf ge-] zien, welke in dat geval waren, om dat zij met den hengel gevischt hadden; en middelerwijl gelast het 12de statut van George 11, dat er, ten kosten van het graafichap, in het onderhoud der gevangenen zal voorzien worden, en magtigt de justtcieren (justicesj, voorraad van materialen op te doen, ten einde de armen aan het werk te helpen. | Zij, die meenen, dat de talrijke statuten, om den' staat der gevangenï'ser. te verbt teren, in denloop dezer laatste jaren gemaakt , hun doel bereikt en het onderzoek van particulieren vcrï'deld hebben , moeten slechts het verslag lezen, dat de heer Neild doet, van een bezoek, hetwelk hij, in 1803, inde gevengenis van Brecon heeft afgelegd. Wij vernemen met genoegen, dat de aanmerkingen, die hij destijds gemaakc heeft, eenige goede uitwerkselen gehad hebben. „ Op dat tijdstip, zegt hij, beklaagden de gevangenen zich aan mij, dat zij wreed behandeld werden, en bijna dood van honger waren. Zij waren , letterlijk gesproken, bijna halfnaakt. Twee vrouwen, zonder kousen noch schoenen , waren met dubbelde zeer zware iïzers beladen. Op mijn ernstig verzoek beloofde de cipier, dat hij haar dezelve zou afdoen; maar hij voegde er bij, dat hij zulks voor niemand anders doen zou, zelfs niet voor iemand der regeringspersonen van de stad. Aan het tooneel van ellende gewoon, scheen die man het hart metdrie dubbeld staal omgeven tehebben. Hij zeide mij, dat een misdadiger (a jelon) en een deserteur , korten tijd vóór mijn bezoek , uit de gevangenis ontsnapt waren. Ik antwoordde hem, dat de gestrengheid der behandeling, waarvan ik ooggetuigen kwam te wezen, mij niet toeliet, dat ik mij over eenigen wanhopigen jstap verwonderde. Die cipier, van ambacht een wever en verwer in wolle stoffen, verhaalde mij , dat hij met het onderhoud der gevangenen in het verbeterhuis belast was , en dat hij den vollen opbrengst van hunnen arbeid tot betaling daar voor ontving. Het uitwendige van alle gevangenen teekende verwaarloozing en verdrukking. De verlichte regter, wien ik mijne aanmerkingen deswegens mededeelde, oordeelde het raadizaam, bij de eerstvolgende assises, den groot-jury kenns er van te geven. Hij voegde er bij, dat die cipier een dronkaard was, die zich niet meer beteren kon. De regering deed de regten der me.nschelijkhcid gelden. Maar de slechtste gevangenissen in Engeland schijnen paleizen, in vergelijking van het meeiendeel van die in Wallis en in Schotland ; en he: administratief stelsel is aldasr vrij minder tot volkomenheid gebragt. Er zijn, in een en ander dier landen, eetvoile uitzonderingen; en, vooral in Schotland, hebben de steden Edimburg en Glasgow een voorbeeld gegeven, dat, zoo wij ho« pen, welhaast zal nagevolgd worden. (Het vervolg hierna.) ---