MENGELWERK. NEDERLAND EN KONING WILLEM. De nood klom hoog: 'c werd biddenstijdf Wel schaarden we ons vereend een strijd, En wapentuig en vanen zwieren; Maar, tarten we ook gevaar en dood, De Koning wil een Bondgenoot, Die borg kan staan voor 'c zegevieren. Wij smeeken, voor Gods troon gebukt, Geen lauwren , mee het zwaard geplukt, Geen bloedige eerkroon om de slapen: Voor wee en rege — voor uw gebod — Voor orde en tugc, regtvaardig God ! Omgorden we, in Uw naam, het wapen. Wij plondren vriend en nabuur niet, Maar vordren wat ons 't erfregt liec En 'e eerlijk zweec der Voorgeslachten. Den grond, door hen uit zee gehaald, De vrijheid , met hun bloed betaald — Geen vrijheid, die ons vreemden bragten. Ten strijde nu I ter worstllng voort I De Godheid heeft ons aangehoord : Ten kampstrijd nu naar veld en wallen ! Wat kreunen we ons aan tal en kracht? Gods magt - alleen is overmagt: Zijn adem gaat — en legers vallen. TOLLENS, de Bededag. Deze heerlijke Gedachten in voortreffelijke poezij uitgestort kwamen ons telken* voor den geest bij het lezen van een gedeelte des briefs, uit het aan Godsdienst, Staat- en Letterkunde gewijd Parijsch blad, le Semtur geheten, behelzende: *de Hollandsche Natie en Koning Wil__.i ," — waarin hec volgende voorkomt: „ Europa heeft thans het oog op Holland gevestigd. D« land, hetwelk zulk eene kleine ruimte op de wereldkaart beslaat, levert eene belangrijke stof op tot opmerk .gen beantwoording van gewillige vraagstukken. De staatsman zoekt door den digten sluijer der toekomst henen te dringen, en vraagt zich af, of de kansen van den oorlog eindelijk paal en perk zullen zetten aan die lange reeks vnn protokollen , welke niets dan afmatting aan den eenen en aanleiding tot luid geschreeuw aan den anderen kant n"o™ gegeven. De krijgsman slaat de strijdende legers gade, en berekent hoe veel iyo> twee der grootste Mogendheden van Europa zullen behoeven, om de wet « «en« aan een klein volk van handelaren en v sschers, dat, in spilt der talrijke b ata jon s, zich vermeet, eenen onafhankel. ken wil te hebhen. Da wilsgeer vindt m non . burgers, en hl) bewondert het,'hoe die handvol vrije menschen, welke een aan o Oceaan ontwoekerden grond bewonen, sedert meer dan twee jaren, oen sigem jrede of oorlog onbeslist hebben kunnen houden. Dit is een nieuw hoon.stua, de wijsgeer zich voorstele te voeden bij zrn werk over de kleine oor/a_en . w : groote gevolgen daarstellen. De republikein ziet met welgevallen het beeiri v» worstelstrijd , omdat h|J hoopt, dat de eerste kanonschoten . in Bel^e ge,"a";_ ~... het einde van den Finlandschen zeeboezem zullen weerkaatsen , en dat iv ';.._ meen oorlogsvunr zullen ontsteken , te midden van hetwelk hij het rrarsen^ë best zal verkondigen. Wat eindelijk ons betreft, een ander vraagstuk co»"" ju, v_rhe.ener in _e«zeifs beginselen en niet minder gewigty in zijne toepassing Jan dat 'van den staatsman, van den krijgsman, van den wijsgeer en van den republikein. ■\yij trachten de oorzaken op te sporen van dat groote zedelijke wonder, hetwelk de Hollandsche natie in den laatsten tijd heeft opgeleverd. De schrijvers van alle staatkundige gevoelens zijn gedwongen geweest hulde te bewijzen aan de geestkracht, aan de vastberadenheid en aan de edelmoedige opoffrrinjren van het Nederlandsche Volk en deszelfs Koning. De Hollanders hebben zich met eenstemmige geestdrift rondom den troon geschaard, en de moeijelljksteonthoudingen zijn hun niet te zwaar gevallen om de nationale eer te handhaven. Gewigtige handelsbetrekkingen zijn afgebroken moeten worden. De Amsterdamsche kooplieden hebben er zich gewillig aan onderworpen. Er werd geld verelscht; zonder aarzelen werd het opeebragt, en nog onlangs is eene leening van honderd millioen binnen weinige dagen vol geweest. Er werden soldaten gevorderd; de jonge lieden van alle standen heb ben hunne kantoren , hunne leerscholen, hunne woningen en hunne stulpen verlaten , en zijn toegesneld om zich onder de vanen des Vaderlands te scharen. En dit alles , men mag hec waarlijk in onze eeuw een wonder noemen. Is geschied zonder ophef, en zonder grootspraak ! Geene brommende redevoeringen, geene snotkerijen van 93 ; eeene naar de hoogdravende uitboezemingen der Duitschers van 1813 , ingerigte woordenpraal i' gehoord. Holland is kalm, vol waardigheid, ernstig, zelfs stilzwijgend geweest, te midden der grootmoedigste daden. En dat edel gedrag is niet het uitwerk«el geweest van eene voorbijgaande geestdrift, het heeft niet twee of 'drie dagen geduurd noch is een electrieke schok geweest, die eene bevolking ln eene hevige bew»ging brengt, maar die haar even spoedig tot hare gevoelloosheid doec terugkeeren. Neen, twee jaren lang heeft Holland dat edel gedrag volgehouden, twee jaren lang heeft het zich de zwaarste lasten getroost; twee jaren heeft het zich opgeofferd voor eene zaak welke het aanmerkt als ten naanwste met deszelfs eer en welzijn verbonden. Hoe moet die tevens zedelijk en staatkundig wonder verklaard worden, een wonder" dat niet meer tot onze eeuw, noch tot onze hedendaagsche gewoonten schijnt te behooren ? Het antwoord is niet moegelijk; Holland heeft eene godsdienstige , christelijke bevolking!" __________ _______ Na eene uitweiding over het groot verschil , dat er tusschen Franknjks bevolking en de Hollanders in het staatkundige, maar vooral in godsdienstige gevoelens heerscht, komt de schrijver op zijn gezegile terug, dat de Nederlanders vooral aan hunnen godsdienstigen zin en reinere zeden die edele en rustige houding te danken hebben, welke zU in het oogenblik des gevaars betoond hebben, en nog betoonen. Hij laac zich hier over aldus uit: ... _ , , De Hollandsche Natie is aan hare godsdienstige beginselen en aan de zeden, welke"daaruit zijn voortgesproten, verschuldigd die edele en ru«tige houding, welke zij betoond heefc gedurende de jongste hagchelijke omstandigheden. Haar Koning zelf is godsdienstig; hij schroomt niet, van de Voorzienigheid aan zün volk te spreken; hij rekent het zich integendeel tot eene eer, om het lot des Vaderlands onder de bescherming van den Allerhoogsten te stellen. Eiken Zondag ziet men hem, nevens den minsten zijner onderdanen, den Schepper en Bestuurder van alle dingen, den Heiland der wereld aanbidden. De Hollanders , wel verre van zulks, gelijk dit in Frankrijks hoofdstad geschiedt, tot een onderwerp van spotternij te maken, danken den Koning daar voor, en zy eerbiedigen hem te meer, naar mate zij in hem eenen meer waarachtigen en meer vurigen godsdienstzin opmerken. Hij , die zich verstouten zou de heilige leer van den Christeiijken Godsdienst ce bespotten, zou met de algemeene verachting gestraft worden." ___'_-______ -, De schrijver doet vervolgens opmerken, welke voordeden het Christendom aan IVe derland door alle eeuwen heeft opjHeverd , en hoe hetzelve steeds den grondslag van deszelfs vrijheid en volksgeluk heeft uitgemaakt, waarna hij zijn betoog alcus besluit: m En thans, nu Holland door twee magtige Mogendheden wordt aangevallen, heefc he" meer dan ooit gevoeld, van hoe veel belang hec voor heczelve is , om zich ten sterkste aan hec Christendom vast te houden. De Natie is in de laatste tijden godsdienstiger geworden; zij is teruggekeerd toe de grondbeginselen van het Evangelium ; zij, die de tempels niet bezochten, wonen de openbare vergadering thans bü , zoodat deszelfs rampen ten minste dit nut zullen hebben opgeleverd, dat zij hec Christelijk geloof hebben verhoogd , en aan de overige volken van Europa een heerlijk voorbeeld hebben gegeven van den gezegenden invloed van den Godsdienst." ---