KENNISGE VING, ingevolge artikel .'! der DranU et. BURGEMEESTER en "WETHOUDERS van Leeuwarden brengen ter kennis, dat bg hen een verzoekschrift is ontvangen van JAN BENDER alhier, ter bekoming van vergunning tot verkoop van Sterken Drank in het klein, in het te vorbouwen perceel plaatselijk bskend Singelstraat no. 22. Loeuwarden, den 18 Juni 1888. Burgemeester en Wethouders voorfioemd, P. LYCKLAMA k NIJEHOLT. De Secretaris, P. A. BERGSMA. SCHUTTEBIJ. De VOORZITTER der Commissie van onderzoek voor de Schutterij in deze Gemeente brengt ter openbare kennis, dat op Vrijdag den 29 Junij 1888, des namiddags to 6V> uur, ten Gemeentehuize eene zitting zal worden gehouden, bestemd tot onderzoek der redenen van vrijstelling of uitsluiting van hen, die in de Gemeente zijn komen wonen en volgens artikel 27 der Wet hunnen diensttijd nog moeten volbrengen, zoomede van hen, die bevonden zijn , zich niet vóór 1 Junij voor de Sohutterij te hebben doen inschrijven. Leeuwarden, den 18 Junij 1888. De Voorzitter voornoemd, P. LYCKLAMA _ NIJEHOLT. --- BUITENLAND. ALGEMEEN OVERZICHT. 18 Juni. De laatste oogenblikken van een edel vorst. — Keizer Frederik van Duitschland , bijge• naamd „Frederik de lijder", heeft, zelfs in zijn laatsten levensstond getoond, dat hij een waar held, een edel mensch, een groot vorst in de edelste beteekenis van het woord was. Even als zijn heldenvader deed hij tot zijn laatsten snik zijn plicht. In de worsteling met den doodsengel was zijn eenig streven, om liefde, vrede, verdraagzaamheid om zich heen te verspreiden, zijnen kinderen op het hart te drukken dat braafheid de edelste karaktertrek in den mensch is, aan zijne getrouwe dienaren, dat dankbaarheid de eerste plicht ook van een vorst is, aan zijn volk, dat eensgezindheid de beste waarborg voor zijn welvaart en roem is, aan de wereld , dat rechtvaardigheid en vrijheid de grondslagen zijn voor het volksbestaan, in zijn persoon, dat de grootste held is hij, die den oorlog weet te voorkomen. Al die kostbare wenken gaf hij met een oogwenk, met een potloodkrabbel, met een handdruk, — met geheel zijn persoonlijkheid, worstelende met den onverbiddelijken dood, gehoorzamende aan de ondoorgrondelijke wijsheid van een Hoogere Macht, die hem opriep naar de plaats, waarheen geen menschelijk genie ooit den weg kan opsporen. Hij heeft veel geleden, veel lief gehad, veel vergeven. En dat lijden, die liefde, die vergevensgezindheid zullen hem een duurzame plaats verzekeren in de geschiedboeken zijner voorvaderen, in de harten van alle weidenkenden. Geen beeld gegoten uit het brons, dat hij op den vijand heeft helpen veroveren, maar de hulde van hen, tegen wie hij uit roeping en vaderlandsliefde heeft moeten strijden, spreekt duidelijker dan alle uiterlijke teekenen, waarop onze tijd maar al te prat is, om vorsten en helden op een voetstuk te verheffen , — en ze daarna te vergeten. Ziedaar in 't kort samengevat wat er bekend is geworden omtrent de laatste oogenblikken van een der grootmoedigste vorsten van onzen tijd. En nu de feiten. In den nacht van den 14den scheen de keizer zich ru3tig te gevoelen; althans een lange sluimering verving de onrust van den vorigen avond. Zijne getrouwe gade waakte naast de ziekenkamer; alleen docter Hövell bevond zich bij de ziekensponde. Toen de zieke uit zijne sluimering ontwaakt., vroeg bij den geneesheer hoe zijn pols was en of bij daarover tevreden was. Maar tegen den morgen werd de ademhaling moeilijker. De keizerin werd geroepen en nam plaats naast den zieke. lutusschen wareu alle familieleden bijeengekomen en sloeg de kranke een liefdevollen blik op alleo. Hij zag met voldoening °P dea bloemen tooi, waarmede men zijne dochter had vereerd op haren jaardag; hij met dankbaarheid de koif van waterleliè'n, die de badmeester hem had gezonden , als herinnering aan vroegere jaren, dat zijn badkamer met deze blanke kinderen van den vloed werd getooid. Hij spande alle krachten in om nog te schrijven voor ieder een wenk, een woord van dank, van verzoening. Aan zijn lijfarts Mackenzie schreef hij : „Ik voel dat Mackenzie alles heeft gedaan wat de wetenschap en toewijding vermogen om mijn leven te verlengen, en ik dank hem van ganscher harte." Aan prins Bismarck schreef hij eveneens een laatsten groet, die moeilijk te ontcijferen is. Maar hij deed meer: hij nam de hand van den man, die zich als een der grootste tegenstanders van zijne gemalin heeft betoond en legde die met een veelbeteekenenden blik in de hare. Daarop schreef hij nogmaals met de stervende hand: „Ik heb mijn plicht gedaan tegenover God en mijn vaderland. Ik gevoel, dat mijn einde nadert; maar Gods wil geschiede!" Omringd van zijne geheele familie ontving hij het heilig avondmaal van den predikant Persiu., en toen zwaaide de doodsengel voor het laatst zijn seis en maaide daarmede den laatsten adem van den edelen vorst weg. Hij stierf op dezelfde plek, waar hij voor nog geen 57 jaren het levenslicht had gezien, in de sterfkamer van zijn grooten naamgenoot. Daar werd zijn stoffelijk overschot, even als dat van zijn vader, op een ijzeren veldbed geplaatst, het lichaam met een kleed en de voeten met' een ruitermantel bedekt, terwijl op zijn borst het ordeteeken van den Zwarten Adelaar, de kurassierssabel, die hij in den veldslag in Frankrijk heeft gedragen, tusschen de gevouwen handen en een verwelkte lauwerkrans, in een zijner veldtochten verworven , daaronder waren geplaatst. Het lijk is gebalsemd. Het gelaat, doodsbleek en mager, heeft weinig verandering ondergaan; kalme vriendelijkheid spreken nog uit die trekken. Het lijk is gekist naar de vredeskerk overgebracht, om daar door enkele uitverkorenen bezichtigd te kunnen worden. Volgens de Ncrdd. Allgem. Zeit. is, naar hetgeen daarvan in de kringen der geneeskundigen bekend is geworden, bij de sectie gebleken, dat het strottenhoofd door kanker was verwoest, zonder dat de wand van den slokdarm doorgebroken was, terwijl er verder etterachtige abcessen in en rondom de luchtpijp en de luchtpijptakken werden waargenomen. De sectie had alleen plaats over den hals, het strottenhoofd en de longen: Op de plaats van het geheel veretterde strottenhoofd, vond men een gat dat bijna zoo groot als eene vuist was. Dr. Mackenzie verklaart in het op bevel des keizers opgemaakte verslag, dat de ziekte zonder eenigen twijfel kanker in het strottenhoofd geweest is; dat de herkenning uiterst moeilijk was, dewijl van den aanvang af het kraakbeen in het strottenhoofd aangetast was, en de kwaal bij voorkeur in de diepere lagen van hetkraakbeenweelsel voortwoekerde, waardoor het ziektebeeld onduidelijk gemaakt werd. Heden morgen reeds zal de kerkelijke begrafenis plaats hebben zonder praal en alleen in tegenwoordigheid der familieleden. De keizer wordt begraven, zooals hij geleefd heeft, eenvoudig en als familievader. De Engelsche artsen blijven tot heden na afloop der plechtigheid te Potsdam. Hoe de pers over deze catastrophe zich uit, kan men bevroeden. De regeeringsbladen, die zich in den laatsten tijd zoo onheusch over den zieke en zijne gemalin hebben uitgelaten, huichelen e.en diep medelijden of zijn in hun leedbetoon zeer terughoudend. Maar de buitenlandsche pers, vooral die van Rusland en Frankrijk, spreekt met de grootste waardeering over den persoon van den overledene , die zelfs als tegenstander zich edelmoe lig heeft betoond en wiens streven was, alle strijdige elementen tusschen volken en regeeringen te verzoenen. En nu .... Vive le roi! Wilhelm II is zijn vader opgevolgd en heeft zijn eerste levensteekenen als vorst gegeven in twee dagorders aan leger en vloot, die het karakter en streven van den jonkman dadelijk teekenen. In plaats van zich , even als zijn vader, eerst tot zijn volk te richten met een schrijven, dat als een vredeshymne is ontvangen, vaardigt hij twee stukken nit, waarin onder anderen deze zinsneden voorkomen: „Met diep bewogen hart richt ik mijn eerste woord tot het leger. Deze vaste, onverbreekbare band tusschen het leger en zijn hoofd is eene erfenis van eene lange reeks vau roemvolle voorvaderen. Zoo behooren wij te zamen, ik en het leger. Zoo zijn wij voor elkander geboren, en zoo willen wij onverbrekelijk vast ons bij elkander houden, moge het naar Gods wil in vrede of in storm zijn. Gij zult mij thans den eed van trouw en van gehoorzaamheid zweren, en ik beloof steeds hieraan gedachtig te zullen zijn, dat de oogen mijner voorvaderen uit gene wereld op mij nederzien en dat ik hun eenmaal rekenschap zal hebben te doen van den roem en de eer der armee." En in de dagorder aan de vloot heet het: „Ik weet dat ieder gaarne bereid is met zijn leven voor de eer der Duitsche vlag in te staan, waar het ooit moge vereischt worden, en zoo kan ik het in dit ernstige uur met volle gerustheid uitspreken, dat wij vast en zeker bij elkander zullen staan in goede en booze dagen, in storm zoowel als in zonneschijn, altijd gedachtig aan den roem van het Duitsche vaderland en altijd bereid ons hartebloed voor de eer der Duitsche vlag te geven. Bij zulk een streven zal Gods zegen met ons ziin." 'If.ch maakt men zich te Berlijn niet ongerust omtrent oorlogszuchtige bedoelingen van Wilhelm 11. Zoolang Bismarck leeft, zal deze zijn invloed wel weten te oefenen op dit onervaren doch van hoogmoed en roem vervulde hoofd. Natuurlijk denken de chauvinistische Fransche bladen geheel anders, althans zij laten zich in zeer ongunstigen zin over dit optreden uit, ofschoon de stemming op de Parijsche beurs geen angst doat blijken. Men zal nu moeten afwachten wat tijd en omstandigheden van dezen jeugdigen vorst zullen maken. De minister van finantiën in Frankrijk zal, na de nederlaag in den senaat geleden wegens de afstemming van zijn voorstel tot verschuiving van het dienstjaar tot 1 Juli, eieren voor zijn geld kiezen en zich bij die uitspraak neerleggen , zoodat hij zijne begrooting op den ouden voet zal indienen. Hij staat echter zeer wankel en zal vermoedelijk bij den eersten stoot vallen, indien het bij dezen zetel zal blijven. De senaat heeft later weder een bewijs van zijne zelfstandigheid gegeven door de regeering te wijzen op de schandelijke misbruiken tegen de openbare zedelijkheid, die in de straten van Parijs ongestraft worden begaan. De senator de Pressensé, voorzitter van den bond tot verheffing der openbare zedelijkheid, was de woordvoerder in deze, wijzende op de schandelijke geschriften en liederen die dagelijks in de hoofdstad der beschaving verspreid worden. Hij legde er nadruk op, dat nu er leerplicht is ingevoerd, er ook een weerplicht bestaat, dien de regeering niet verwaarloozen mag. Een ander senator wees op het feit, dat voornamelijk in de schoolbuurten bierknijpen verrijzen , waar de jeugd door deerns van beter uiterlijk dan gehalte bediend en gediend wordt op eene wijze, die alles behalve zedebevorderend is. De minister van justitie antwoordde hierop , dat de wet van 1881 straft oneerbaarheid, maar geen losbandigheid en do rechters vin» den het dikwijls moeilijk het losbandige en oneerbare uit elkander te houden. Het slot van het teedere debat was, dat het adres van den bond in handen van de ministers van justitie en van binnenlandsche zaken werd gesteld, met aanbeveling aan deze te doen, wat Parijs tot een onberispelijke stad in zake openbare zedelijkheid zal kunnen maken. Een ware Sysiphus-arbeid ! Boulanger gaat op reis, naar hij zegt om het gewoel en de vele beslommeringen aan zijn voorbereidingsweek tot de redding van Frankrijk eenigszins te ontloopen. Kwaadsprekers beweren echter, dat hij in de zuidoostelijke departementen het politieke vuurtje raat opstoken. Spanje verheugt zich in een nieuw ministerie, ongeveer van dezelfde verhouding als het vorige. Sagasta staat weder aan het hoofd en heeft eenige zijner getrouwen, echter zonder zijn vroegeren collega van oorlog, om zich geschaard. Voor buitenlandsche zaken is de bekende markies de la Vega de Armaijo opgetreden. Als minister van oorlog is generaal O'Ryan, van lersche afkomst en leermeester van wijlen Alfonso XII j gekozen. Het programma van dit gereconstrueerde kabinet wijkt niet af van dat zijns voorgangers. Het belooft hervormingen, zuinigheid en verzoening. De buitenlandsche politiek zal vreedzaam en strikt onzijdig zijn. De parlements-verkiezingen in Engeland hebben aan de Gladstonianen weder een overwinning bezorgd. Te Ayr is hun candidaat in plaats van een unionist gekozen. De Londensche pers laat zich over den overleden keizer van Duitschland zeer sympathiek uit, maar over zijn opvolger allerminst. Daily Telegraph schrijft: „Het zou onverstandig zijn uit den dood van den heldhaftigen en veelgeliefden keizer tot een nabij zijnden Europeeschen brand te besluiten. Desniettemin kunnen wij zijn aftreden van het wereldtooneel niet anders dan als een ongeluk beschouwen. Het beteekent* altijd iets , dat op den troon van Duitschland een monarch van vreedzamen gemoedsaard zit, die niet gemakkelijk toegeeft aan de oorlogspartij onder zijn eigen onderdanen en zeker het zwaard eerst in het laatste oogenblik, voor zoover het met de nationale eer vereenigbaar is, trekt. Ook in de binnenlandsche aangelegenheden heeft Duitschland oorzaak, zijn verlies t<* beklagen. De keizerlijke troon staat vast, maar naar allen schijn^zou het voor Duitschland het veiligst zijn, zijne instellingen te democratir seeren." --- BINNENLAND. LEEUWARDEN, 18 Juni. De Waterloodag leverde heden, tengevolge van het achterwege blijven van de harddraverij van wege den Koning en de Koningin, wel eene groote tegenstelling met dezen dag in vroegere jaren, toen het te Leeuwarden voor geheel Friesland steeds een en al feest was. Men werd nu aan Waterloo slechts herinnerd door de vlaggen, die van het stadhuis , de woning van den Commissaris des Konings en de woningen van nog enkele ingezetenen waren uitgestoken. — De heden ochtend om 6]A uur per extra-trein van hier naar het kamp bij Zeist vertrokken twee bataljons van het le reg. infanterie werden door de staf muziek van het regiment naar het station geleid. In weerwil van het vroege ochtend-uur was er reeds eene groote volksmenigte op de been: — De kapitein W. J. van der Hoeven. van het le reg. infanterie alhier, zal 2 Juli a.s. worden gedetacheerd aan de normaalschietschool te 's Gravenhage. — Blijkens het verslag van de Maatschappij tot Exploitatie van Staatsspoorwegen over 1887, zijn in genoemd jaar de volgende waggonladingen vee verzonden van de stations: Groningen 648 , Harlingen 608 , Leeuwarden 847, Oldenzaal 1358 (meest transito-vervoer), Zutphen 277, Deventer 103 en Zwolle 2240 waggonladingen. — Het Stoomschip Batavia, van Rotterdam naar Java, vertrok 17 dezer van Marseille ; Soerabaya , van Java naar Rotterdam , vertrok 17 dezer van Marseille; Amsterdam, der N. A. S. M., vertrok 16 dezer van New-York naar Rotterdam; Leerdam, der N. A. S. M., van New-York naar Rotterdam, passeerde 17 dezer, des morgens 8 uur Dover. Matige N.O. wind ; Schiedam der N. A. S. M., van Amsterdam naar New-York,' passeerde 17 dezer, des morgens 7 uur Dover; Zuid-Holland, kapitein Otto, vertrok 16 dezer vau Rotterdam naar Batavia ; Zeeland, kapt. v. d. Wijk , vertrok 16 dezer van Batavia naar Rotterdam. — Men schrijft ons uit Winterswijk \ d.d. 16 dezer: Op Vrijdag 15 dezer ontlastte zich boven deze plaats een somwijlen vrij hevig onweder. Ongeveer te 4 uur des namiddags word, bij een knetteronden slag, de hoogo toren getroffen, waardoor vuur ontstond , merkbaar aan eene kleine, nauwelijks zichtbare rookwolk nabij de spits, die gelukkig dadelijk werd ontdekt. Onmiddellijk werden de noodige pogingen in het werk gesteld om den brand te blusschen, doch het duurde lang eer de juiste plaats konde worden aangewezen, waar de brand was ontstaan, totdat eindelijk vuur werd ontdekt in het bovenste gedeelte van den toron, tussohen de plankenbekleeding en de loodbedekking. Toen de pogingen mislukten om het vuur te bereiken, dat vooral van buiten moest worden gebluscht, en de brand daardoor een dreigend aanzien begon te krijgen, nam de gemeente-veldwachter Bomke de Vries (vroeger agent van politie te Terkaple in Utingeradeel en later te Leeuwarden) het kloeke besluit, den toren van uit bét bovenste venstertje te beklimmen. Met de voeten op de traliën staande en zich daaraan met de handen vasthoudende, gelukte het hem , met een breekijzer gewapend , de bovenste loodbekleeding van den toren los te breken en omlaag te werpen. Wel is waar, werd daarop de brand heviger, zoodat de'rook hem zelfs begon te hinderen, doch kloekmoedig ging hij met zijn werk voort. Door gaten, die inmiddels, hooger dan het bestaande luikje, in den toren waron gehakt, werd hem melk en ook water tot blussching aangereikt, dat nu, bij kleine hoeveelheden aangewend, het vuur blusohte en aan de Vries de voldoening gaf, van zjjne pogingen met den gewensohten uitslag te zien bekroond. In ademlooze spanning werd dit sohouwspel door de talrijke omstanders aangestaard: hot was werkelijk een levensgevaarlijk stuk, doch ook allen waren overtuigd, dat het niet gelukken van de door de Vries aangewende pogingen voor het dorp onzer inwoning onafzienbare gevolgen zouden hebben. De toren toch staat temidden van huizen, aan eene groote kerk, alles van veel houtwerk voorzien, (hij dagteekent ongeveer van het jaar 1500), en bij een doorgaanden brand was het onmogelijk geweest zich in zgne nabijheid op te houden, al waren de brandspuiten van voldoende capaciteit gewoest om, op zekere hoogte, tot de blussching mede te werken. Ook de heer Tj. Hommes, (die zioh ook had beschikbaar gesteld om den toren van buiten te beklimmen), opzichter bg de Gelderech-Overijselsohe Locaal- Spoorweg-Maatsohappg, komt de eer toe dat hij, met de Vries en den koperslager I. W. Meerdink h. t. p. tot de blussching krachtig heeft medegewerkt; zij hebben zich daarbg zelfs zeer onderscheiden. Zonder hunne hulp en ook wanneer de brand 's nachts was ontstaan, was waarschijnlijk voor Winterswijk het■aelfde lot weggelegd geweest, wat andere plaatsen, zooals o. a. Enscheilé, Vreden (in Pruissen) heeft getroffen, door de volstrekte onmogelijkheid om den brand te bebeerschen. Het zal zeker het Friesche hart van velen goeddoen te lezen, dat twea Friezen, Romke de Vries en Tjaard Hommes, zich bg deze gelegenheid zoo onderscheidden, dat de Óemeentaraad besloot aan eerstgenoemde eeno gratificatie van ƒ 100 en aan Meerdink een van ƒ25 toe te kennen, terwij 1 aan den heer Hommes een schriftelijke dankbetuiging namens den Raad werd toegezonden. De voorzitter 'oracht daarbij aan de drie bovengenoemde personen in het openbaar eene warme hulde toe, die door allen met instemming werd aangehoord. Aan blijken, van sympathie van de ingezetenen zal het zeker ook. niet ontbreken aan hen , die getoond he bben zooveel voor de gemeente hunner inwoning veil te hebben. — In een der jongste nummers van het Fransche tijdschrift Le progrès médical komt een uitvoerig opstel voor omtrent het wezen van he. roodvonk. Volgens de jongste onderzoekingen van Edington en Jamilson te Edinburgh, zou ook het roodvonk, evenals vele andere besmettelijke ziekten (cholera, typhus, wondinfectieziekten, tuberculose, miltvuur , kwade droes enz.) tengevolge van de inwerking van kwaadaardige bacteriën ontstaan: Bij microscopisch onderzoek vonden zij n.l. constant in het bloed van roodvonklijders, kort na het optreden der eerste koortsverschijnselen , een uiterst klein, staaf vormig lichaampje (splijtzwam) van plantaardigen oorsprong , dat zich ook buiten het menschelijk lichaam in daartoe geschikte voedingsstoffen liet voortkweeken. Werden konijnen of zeevarkentjes met dit organisme ingeënt, dan trad er eene ziekte te voorschijn, die overeenkomt met alle verschijnselen, welke aan roodvonk eigen zijn. Een gezond kaS, die men melk te drinken had gegeven, welke vooraf vermengd was met eene vloeistof waarin deze specifieke microben gekweekt en aanwezig waren, werd reeds na 6 uren ziek en stierf na 1 dag. Bij de lijkopening vond men, naast de staafvormige lichaampjes, ingewanden, tong en keelholte hoog rood gekleurd, als gevolg van sterk vermeerderden bloedsaandrang , en het bloed daarenboven nog vermengd met talrijke kleine puntjes , wier aard en natuur niet met zekerheid was vast te stellen. Bij een ander kalf, dat op deze wijze geïnfecteerd was, nam men, behalve ontstoken keelholte, vuurroode huid en verhooging der lichaamstemperatuur, ook na 6 dagen de karakteristieke huidafschilf .ring waar, zooals die bij roodvonk geregeld voorkomt. In het feit dus, dat door inwerking dezer organismen de bekende ziekte op dieren kan worden overgebracht, zien de waarnemers het zekere bewijs, dat de beschreven microben de specifieke dragers van het roodvonkgift zijn. — De Vereeniging voor levensverzekering heeft in hare laatste bijeenkomst, den 12 dezer te Amsterdam gehouden, hare beraadslagingen over wettelijke regeling der levensverzekering ten einde gebracht en eene commissie benoemd, om ter zake van die wettelijke regeling een verslag samen te stellen. Tot leden dier commissie zijn benoemd de heeren mr. Goeman Borgesius, Blankenberg en Dijkmans. (Verz.-bode) — leder kent het ongerief, dat karpetten en vooral kleine kleedjes aan den rand omkrullen. Een tapijtfabrikant raadt daartegen het volgende middel aan: de kanten, die omkrullen, worden des avonds door middel van eene spons goed vochtig gemaakt met schoon water, en daarna bezwaart men ze met zware boeken of andere voorwerpen, zoodat het kleed goed plat blijft liggen. Zoodra de rand gedroogd is , houdt hij op met om te krullen. (Huiavrouw.) — Uit de Beneden-Betuwe wordt gemeld, dat de kersenoogst zeer zal tegenvallen. Ook de vooruitzichten voor de suikerbieten zijn slecht. Paardeboonen en erwten lijden zeer veel van de aardvloo. Het zomerkoren is door den gevallen regen eenigszins verkwikt. • Te Ingen is men begonnen met de inscheping van kruisbessen voor Londen. — Blijkens een telegram van den Gouverneur-Generaal van Nederlandsch-Indië van 15 dezer, wordt de gouvernements-koffleoogst op Java voor dit jaar thans geraamd op 476,160 pikols. Met ingang van eergisteren is de adspirant-ingenieur van den waterstaat H. M. Henket, thans dienst doende bij den hoofdingenieur belast met den aanleg van het Merwedekanaal te Utrecht, overgeplaatst naar de werken voor dat kanaal te Amsterdam. _ „L' Indispensable", het handig, volledig en vertrouwbaar boekje, dat de heer W. G. Boele Sr. (voorheen C. J. Boele en Zoon) te Kampen bij elke wisseling van de spoorwegdiensten zijn uitgebreide clientèle aanbiedt, is voor den zomerdienst van 1888 weer verschenen. Het bevat, behalve de dienstregeling op alle spoorwegen , in verband met buitenlandsche aansluitingen, ook een spoorwegkaartje en (voor zooveel dit nog noodig is te achten) een opgaaf van de verkoophuizen en depots en de prijscourant der beste merken van de zoo algemeen bekende firma# — Op de landbouw-tentoonstelling van wege de eerste afdeeling van het landbouw-genootschap in Drente, onder voorzitterschap van den heer J. Blom te Mepjpel, den 16den dezer te Dwingeloo gehouden, waren aanvoer en bekroningen als volgt: 3 jonge hengsten van 1885 ot vroeger: le prijs f2O niet toegekend ; 2e pr. ƒ 10, L. Wemmenhove, te Zuidwolde,(stamboek no. 57). 11 fokmerriën met veulen: le pr. ƒ 20 , E. Joosten, te Ruinen, (stamboek no. 405); 2e pr. ƒ 10 J. ter Haar Jzn. Jr. te Ruinerwold. 16 jonge merriepaarden: le pr. ƒ2O, G. F. van Laar, te Ruinerwold ; 2e pr. flO, J. C. Derks, te Ruinerwold ; 3e pr. ƒ5, J. E. Dedden, te Eemster. 5 springstieren , van 1886 : le pr. ƒ 25 , K. Hilligjes, te Hesselingen; 2e pr. ƒ 15, J. F. Wesseling, te Lhee. 11 springstieren van 1887: le pr. ƒ 25, G. Prins, te de Wijk; 2e pr. /20, R. Soer, te Ruinerwold; 3e pr. ƒl5, A. Dekker, te Koekange ; 4e pr. ƒ 10 , F. Vogel zang , te Ruinerwold. 8 melkgevende koeien : 1 pr. ƒ 20, wed-. J. Santing te Dwingeloo; 2e pr. ƒ 10, J. H. Bouman, te Eemster; 3e prijs ƒ5. F. Wesseling te Lhee (opgenomen in 't stamboek). 15 beervarkens van verschillende rassen: le pr. ƒ 20 , R. Wemmenhove, te Ansen ; 2e pr. ƒlO, K. Stapel, te de Wijk; 3e pr. ƒ5, J. de Boer , te Nijeveensche-bovenboer ; 4 pr. ƒ 2.50 A. Kok te Oosterboer. — De practische „A. B. C. Reisgids", die verleden jaar zooveel succes heeft gehad. is weder bij de heeren Ellerman , Harms & Co. te Amsterdam verschenen. Een spooren tramkaart maakt het boekje nog gemakkelijker. — De firma Gebr. Cohen , te Arnhem en te Nijmegen , kondigt in dit nummer een nieuwe en goedkoope uitgaaf aan van het bekende werk van dr. Doorenbos, Geschiedenis der Letterkunde, waarin zoowel aan de letterkunde der Indiërs, der Hebreen, der Grieken, der Romeinen, Arabieren en Perzen als aan de Europeesche letterkunde uit de middeneeuwen en van den nieuweren tijd een belangrijke plaats is ingeruimd, zoodat het als handboek voor iedereen van zeer groot nut kan zijn en blijven. Na den eersten druk, die in 1869 verscheen , heeft dr. Doorenbos nog een aanhangsel daaraan toegevoegd, waarin bepaaldelijk de Nederlandsche letterkunde der 19e eeuw tot op onze dagen wordt besproken. Een alphabetisch naamregister maakt dit werk in het gebruik zeer practisch. Het boek is ook verkrijgbaar in een zeer fraai uitgevoerden linnen band. ---