BUITENLAND. ALGEMEEN OVERZICHT. 13 September. De haat van het clericalisme tegen *het liberalisme heeft in een der zuidelijke kantons van Zwitserland , in Tessino , tot een burgeroorlog geleid. De aanleiding tot dien broedertwist is de volgende. Tessino telt een bevolking van ruim 127 000 inwoners, op een paar duizend na geheel uit Katholieken bestaande. Sedert jaren nu wordt dit kanton beroerd door twisten tusschen de elericalen en de liberalen, die goms zoo hoog liepen, dat de bondsregeering gewapenderhand Jtusschenbeide moest komen. De clericale meerderheid , die in regeeringszaken en ook in kerkelijke aangelegenheden de macht in handen heeft, schijnt van haar overmacht misbruik te maken door de liberale minderheid in de sociale en kerkelijke aangelegenheden achter te stellen. Zoo werden in 1886 de liberale onderwijzers en ambtenaren verwijderd , de kloosters bevoordeeld en andere voorrechten aan de kerkgezinden geschonken. In Maart van het vorige jaar kwam het weder tot een botsing, toen de clericale regeering een groot aantal liberale kiezers, die elders woonden en volgens haar geen recht van stemmen hadden, van de kiezerslijsten heeft geschrapt. De woede der liberalen uitte zich daarover zoo fel, dat de bondsregeering moest tusschenbeide komen. De uitslag der verkiezingen was dan ook, dat in denkantonnalen raad 75 elericalen en 36 liberalen werden gekozen. De liberalen , dien toestand moede , verlangden nu een herziening der grondwet. Tot dat einde hebben zij tienduizend personen, het dubbeltal voor een volksstemming vereischt, weten te bewegen om dit verzoek bij den grooten raad te brengen. Maar dit lichaam weigert op grond, dat een volksstemming zich slechts voor gewone wetten en besluiten mag doen gelden. Da raad heeft bovendien als zijn gevoelen kenbaar gemaakt, dat grondwetsherziening niet noodig is. Dit deed het smeulend vuur weder tot een vlam aanblazen en deed de minderheid naarde wapenen grijpen. De regeering is door een staatsgreep verdreven en het liberale lid Keunzli tot buitengewoon commissaris in Tessino benoemd. De oproermakers hielden te Bellinzona, de hoofdstad van het kanton, een volksvergadering, waarin besloten werd den grooten raad te ontbinden en nieuwe verkiezingen uit te schrijven. De bondsregeering mocht dit natuurlijk niet lijdelijk aanzien. Behalve een gewapende macht zond zij een bondscommissaris met de noodige volmacht om te handelen. Volgens lastgeving heeft die commissaris alle besluiten van het kantonnaal bestuur vernietigd. De opstandelingen waren reeds meester van het terrein. Zij hadden zich van verscheidene plaatsen meester gemaakt en de telegraaf in handen, zoodat geen telegram van een conservatief werd aangenomen. De aanhangers van het oude bestuur roepen op hunne beurt de troepen onder de wapenen. Het schijnt, dat de beslechting van den strijd thans moeielijker dan ooit is. Dit schijnt ook het geval te zullen zijn met de werkstakers te Southampton. De oververmoed der leiders van de beweging kent, dank de flauwheid van den burgemeester, thans geene perken. Niet alleen dat zij de werklieden buiten de vereeniging, die aan de dokken werk hebben gevonden , het werken trachten te beletten , maar zij weigeren ook , ingevolge aanbod der dokdirectie , het werk te hervatten, tenzij die lieden buiten de vereeniging worden afgedankt. Ziedaar nu de groote grief, die men tegen hen aanvoert. Zij maken van hun recht van vereeniging misbruik tegen hen, die zich wegens min of meer gegronde redenen niet bij hen willen aansluiten; zij miskennen daardoor feitelijk het recht op den arbeid, een leer, die de socialisten in theorie zoo hoog en luid verkondigen. Zij zijn in hun tyrannie thans zoover gegaan, dat zij allen van het arbeidsveld verwijderen willen, die niet eenstemmig met hen denken en handelen. Dagelijks maken zij zich aan de grootste gruwelijkheden schuldig en koelen hun wrok niet het minst tegen den burgemeester, die door zijn gemis aan energie hen in den aanvang te veel toegaf en nu zijn prestige bij hen ingeboet heeft. Er stroomt dagelijks bloed en vele onschuldige ambtenaren, die hun plicht doen, moeten de gevolgen hunner wreedheden ondervinden. Zoowel de Times als Daily News waarschuwen de oproerlingen ernstig tot inkeer te komen en zich niet door verdere daden van geweld der verachting prijs te geven. De Times werpt een goed deel van dit feit op de schuld van den burgemeester , die het gebeurde door zijne zwakheid zoover heeft laten komen. Het blad doet het nut van de vereeniging ran scheepsreeders in den tegenwoordigen tijd uitkomen en gelooft, dat bij eene goede organisatie der vereeniging van werkgevers aan die woeste en ongemotiveerde uitvallen der vakvereenigingen perken gesteld zal worden. In de Australische kolonie is nog geen verandering gekomen onder de werkstakers, ofschoon het werk toch weder onder nieuw aangeworven werklieden begint te vlotten. Intusschen heeft zich daar ook een vereeniging gevormd onder de reeders , eigenaars van steenkolenmijnen , vereeniging van landontginners en patroons uit geheel Austvalië. In een vergadering , Dinsdag te Sydney door een groot aantal belanghebbenden gehouden, is eenstemmig besloten alle boycotterij te veroordeelen en de vrijheid van overeenkomst te handhaven. Er werd een commissie benoemd om een manifest op te stellen. Htt congres van katholieke sociale werken deze week te Luik gehouden, werd besloten met een samenkomst van katholieke werklieden. Die bijeenkomst werd ook bijgewoond door verscheidene hooge geestelijken en leeken. Er werd zoowel door de werklieden als door de geestelijken gesproken en getoost. Een werkman, die den voorzitter van het congres, den bisschop van Luik, „de bisschop der werklieden" noemde, bedankte namens zijne vereeniging de heeren voor hetgeen zij in en buiten het congres voor den werkman gedaan hebben en doen , en eindigde zijn toost met een «leve de bisschop der werklieden , leve het congres, leve onze lieve vrouw van St. Lambert!" Een ander werkman beval den langen werkdag aan de aandacht en den machtigen invloed der heeren aan. Verder sprak hij den wensch uit van zooveel mogelijk volstrekte Zondagsrust en van deelneming der werklieden aan de samenstelling der reglementen, waaronder zij te werken hebben. Hij sprak ten slotte den wensch uit, dat in het vervolg den werklieden mogelijk gemaakt zal worden de congressen te kunnen bijwonen tegen verlaagden toegangprijs. De bisschop van Luik beloofde dit laatste punt in overweging te zullen nemen. In het zevende arrondissement van Parijs is door een paar honderd JBoulangisten eene vergadering gehouden, waarin hun afgevaardigde Mermeix verzocht was zich te verantwoorden over het openbaar maken der Coulisses du Boulangisme. Mermeix was echter niet gekomen, maar had schriftelijk geantwoord , dat hij rekenschap geven zou nadat de Coulisses voltooid zouden zijn. De vergadering heeft daarna eenparig een motie van wantrouwen tegen Mermeix aangenomen. De mededeelingen van den koopman Siciliano over den oorlog met Dahomey maken te Parijs veel indruk. Hij herhaalt in de Figaro zijne afkeuring van de expeditie. Gelijk men weet vervalt den lsten October de Duitsche socialistenwet. Er zouden op dien dag 500,000 exemplaren van een geschrift onder de Duitsche werklieden worden verspreid , waarin de staathuishoudkunde der regeering zou worden omschreven. Thans is een geschrift onder den titel B Oproeping aan de Duitsche werklieden" bij de bladen ingezonden, met verzoek het te plaatsen , waarin de arbeidende klasse en de burgerij worden aangespoord zich om de keizerlijke banier te scharen, en eenparig de maatschappelijke staatkunde van den keizer te steunen. Het kwam van de „ commissie voor de verspreiding van sociaal politieke geschriften", maar wijl men niet meer weet, is slechts door sommige bladen aan 't verzoek voldaan. Bijzonder veel zaaks schijnt het niet. Het verwachte stuk schijnt het niet te zijn. --- Feuilleton. KATHERINE REGINA. DOOR Walter Bosant. 19 Hoofdstuk XI. EEN NACHT VIT. Het ontbijt te Harley House stond om half' acht gereed , ten gerieve van diegenen, die vroeg naar haar werk moesten gaan. Dit w&s het laatste ontbijt, waarvoor de meisjes hadden betaald. Zij waren de eersten , die plaats namen , omdat zij alle vragen wenschteu te voorkomen. ■ Dit is het laatste ontbijt waarvoor wij betaald hebben, Katie," zeide Lüy. „Laten w\j zooveel eten als wij kunnen. Wanneer zullen wij weer ontbijten en waar ?" Katie dronk haar thee, maar kon ongelukkig niets eten. «Gebruik toch iets, Katie," zeide hare vriendin. „Gij weet dat ge niet half zoo sterk Zljt als ik en dat ge zoodoende drie uur eerder van honger zult omkomen. Steek iets iv uw 7-ak, Stoor u niet aan de regels. Gij moet en zult het doen." Zij sneed een half dozijn sneden brood af en stopte ze in haar tasch, in het valiesje , dat al de bezittingen van de twee meisjes bevatte. Hare horloges, hare kleerkasten , zelfs Katie's verlovingsring, alles was weg, behalve de kleeren die zij aan hadden. Nooit was een schipbreuk meer volkomen. Nooit had het ongeluk iemand zoo van alles beroofd. Vrienden, werk, kleerkast, geld — wat kon het nog meer nemen ? In een warmer klimaat , zou het de kleeren van het lijf gerukt hebben, maar in Groot Brittanië wordt zoo iets aan het ongeluk niet toegestaan en moet het de menschen die met weerzin laten behouden. Ecu ding echter was het ongeluk nog gelaten. Het kon de twee meisjes scheiden. Gij zult zien dat het zelfs dat ten uitvoer bracht. „Nu," zeide Lily, „hebben wij ons ontbijt genuttigd — ik ten minste. Laat ons dadelijk gaan , vóór de directrice of een der anderen bermden komt. Kom , Katie , kom." Nu het groote oogenblik aangebroken en alle hoop verloren was, nam Lily een uitdagend voorkomen aan , evenals iemand die naar het schavot geleid wordt en do heilige inquisitie tot het laatst beschimpt. „Kom, Katie," want deze aarzelde en beefde. „Het zal ons niet helpen of we al wachten — en schreien. Wij hebben ons best gedaan; wij hebben gebeden en er is geen autwoord op gekomen. Laat ons nu heeugaan. Kom, Katie, lieve, schrei niet. Laten wij een plaats zoeken waar we kunnen gaan zitten en wachten." Het was acht uur. Toen de voordeur achter haar dichtviel, viel Katie op de stoep neer en barstte in snikken uit. „O , Torn — Torn !" riep zij. „Hoe kunt ge gelukkig in den hemel zijn, terwijl ik hier zoo rampzalig ben ?" Lily legde haar arm in dien van Katie en trok haar met zich voort. Vijf minuten later kwam miss Beatrice beneden, met een gelaat, stralende van voldoening , omdat zij nu deze twee meisjes door hare collecte van vijftien shillings en tien stuiver kon bewijzen , hoe vertrouwen , geduld en berusting altijd beloond worden. Maar zij waren vertrokken. Een van de meiden had zo het huis zien verlaten. Boven hadden zij niets achtergelaten. Misschien dat zij dien avond terugkwamen. Maar zij kwamen niet. Avond op avond ging in Harley House voorbij , zonder dat men iets van haar hoorde. Een week ongeveer dacht men nog aan de twee, die zoo plotseling verdwenen waren, daarna waren zij vergeten. Wat de collecte betreft, ieder kreeg weer het hare en alleen miss Beatrice dacht aau de meisjes en bad voor haar, dat ze geholpen mochten worden. Om negen uur begon Katie vermoeid te worden. „Moeten wij den geheelen dag loopen, Lily ?" vroeg zij. „Kunnen we niet ergens gaan zitteu eu uitrusten ?" „Wij zullen naar het Britsch museum gaan. Het i 3 daar ten minste stil." Zoo deden zij en gingen er zitten. De plaat 3 was zeer stil en vreedzaam. Er waren zoo vroeg nog weinig bezoekers; de oppassers hadden zich reeds gezet om een heerlijk dutje te doen, dat hen door den dag moest heen helpen. Katie legde nu haar hoofd op Lily's schouder en viel vast in slaap. Maar Lily sliep niet. Zij had bijna den geheelen nacht wakker gelegen, doch zij voelde geen neiging tot slapen. Zij dacht met starende oogen over haar lot na en deed zich zelf telkens dezelfde vraag — die ieder ongelukkige sinds het begin der wereld gedaan heeft — „wat hebben wij gedaan — dat wij zoo moeten lijden, terwijl het overige menschdom vrij blijft r" De morgen ging voorbij — de middag kwam — de oppasser werd wakker en begon door de vertrekken te loopen, met de bedoeling om daardoor eetlust voor het diner te krijgen Het sloeg een uur - Lily zat onbewegelijk zonder op den tijd te letten — Katie sliep nog steeds naast haar. De oppasser ging lieen om te eten en kwam verfrischt maar slaperig terug en gevoelde weer neitrinir om m te dutten. Toen hij om drie uur wakker werd, zaten de meisjes er nog, de een in slaap de ander rechtop met saumgetrokken wenkbrauwen en toornige oogen. In de wetenschappelijke museums is het geen ongewoon iets de vermoeide bezoekers te zien zitten en in slaap vallen, noch is het onbekend , dat ia verzamelingen , waar de toegang vrij is, dikwijls menschen alleen komen om°uit te rusten. De bewaarder beschouwde de slaapster daarom ook zonder verwondering. Het was half vier toen Katie wakker werd. Wel, lieve ," zeide Lily , „gij hebt lang geslapen. Gevoelt ge u nu beter?" „Ja , ik ben nu geheel wel. Maar o ! Lily, ik heb' zoon honger." _. ' • Hoe goed, dat ik er aan gedacht heb sneedjes brood mede te nemen. Wij kunnen ze nu opeten." Zij deden dit en gevoelden zich versterkt door het brood. „En nu, Katie, moeten wij verder gaan. Ik weet niet waarheen, maar wij moeten toch gaan." Zij gingen westwaarts. Gelukkig was het mooi weer en warm. Na eene wandeling van anderhall uur hadden zij St. James' park bereikt. Het was toen vijf uur. „Katie," zeide Lily , „ziet ge die banken. Er zijn er een menigte buiten het hek. Die moeten ons van nacht tot bed dienen. Morgen — neen wij moeten niet aan morgen denken — wat dunkt u, zullen wij nu onze shilling aanbreken? O! hoe akelig is het! Zie al die menschen eens, die niets doen , ik zou wel eens willen weten of ze ook zoo arm on zoo ellendig zijn als wij." Toen de avond begon te vallen trok Lily Katie, die zich lijdelijk overgaf, met zich uit het park. ,Wij zullen drie pence uitgeven," zeide zij. „Wij zullen weer brood koopen, wijl dat het meeste helpt. Wij kunnen het wel zoo aanleggen, Katie, dat onze shilling tot Maandag morgen strekt. Maar dan zullen wij aan onze bestemming, waarvoor wij geboren zijn , moeten voldoen en van honger sterven. Kom, lieve, houd u goed; hef uw hoofd op; tracht te kijken alsof ge het aangenaam vindt." Toen in de straten en de winkels de lichten opgestoken werden, werd hare belangstelling voor eenige oogenblikken opgewekt, doch ook slechts voor enkele oogenblikken. „Lily ," zeide Katie. „Ik kan niet langer loopen. Breng mij naar een plaats, waar ik kan zitten." „Wel dan moeten wij naar St. James' park terug. Dat is de eenige plaats, waar ik weet, dat wij kunnen zitten." In dit oogenblik viel haar een groot geluk te beurt. Zij ontmoetten, over het Waterlooplein -raande, niemand anders dan Dittmer Bock. Dat jongmensch wilde zijn Zaterdag namiddag besteden om in West End rond te zien, hoe daar handel gedreven werd. „O !" riep Katie. „Wij zijn gered , Lily ! Ditmer! gij zult ons helpen." Zij le^de hem in een paar woorden naar toestand °uit. Maar het gelaat van den Duitscher betrok. Helaas! hij bezat slechts acht stuivers in de wereld; hij had drie shilling aan een vriend geleend — aan een van d drie met wien hij zijne kamer deelde — en hij kon het geld onmogelijk eerder dan Maandag terugkrijgen. Wat moest hij doen? Hoe kon hij ze helpen? Acht stuiver fs eene belachelijk kleine som. Wilden zij met hem naar zijn logies gaan, dan zou hij de andere mannen overhalen hun bed af te staan en den nacht ergens auders door te brengen in portalen , bij voorbeeld ? „Neen," zeide Katie, „dat kunnen wij niet doen, Dittmer. Ik ben bang, dat we den nacht hier, in de open lucht, zullen moeten doorbrengen, maar ge zult morgen weer bij ons komen, niet waar, en iets vinden om ons te helpen ? O ! het zal hier wel uit te houden zijn; de nacht is niet koud en wij hebben dikke manteltjes aan. Nu wij u gevonden hebben , heb ik weer moed gekregen." Dittmer aarzelde. Hij had niets om te verpanden — geen horloge noch ketting — hij had geen andere kleeren dan die hij droeg • zijne vrienden en medeklerken waren even' arm als hij; op dit oogenblik had hij niet meer dan acht stuiver, waarmede hij had gedacht den Zondag door te komen. Met slechts veertig pond in 't jaar heeft een jonge man da- , waarop hij weinig of niets heeft; hij .eschouwt ze als een noodwendig deel van een toestand, die slechts tijdelijk is. Daarom lacht hij en is hongerig met een vroolijk hart Indien een oude man honger moet lijden wordt hij melancholiek, omdat de toestand ] om zoo te zeggen, permanent is. Maar dat zulk een tijd van schaarschheid juist nu moesl invallen, trof zeer ongelukkig. De acht stuiver was wel geheel tot haar dienst, maar toch .... „Ik ken iemand," zeide Dittmer, „die mij zeker vijf of zelfs tien shillings tot Maandag zal willen leenen. Mijn vriend wil mij ook dien dag twee shillings van hetgeen hij geleend heeft teruggeven. Misschien dat onze, hospita u logies wil geven , doch zij heeft als stelregel aangenomen geen kamers aan dames te verhuren. Maar het is onmogelijk, Kaatje — gij kunt den geheelen nacht niet op een bank doorbrengen." „Wij moeten," zeide Lily. „Indien.u geen geld heeft, zit er niets anders op. Indien dat alles was , wat beteekent het ?" »Nu ," zeide Dittmer , „dan zal ik den nacht met u op de bank doorbrengen. Hemel! Zou ik naar huis kunnen gaan en u hier — aan u zelf overlaten ?" Hij wendde zich om en wandelde met de beide meisjes naar St. James' park. „O, Katie !" zeide Lily, „welk een verschil — welk een verschil maakt het een man bij ons te hebben. Ik heb een gevoel alsof wij »« uit onze verlegenheid gered zijn. Ik weet niet op welke manier of waarom ik zoo denk. Maar hij boezemt vertrouwen in. Moed, lieve< wij hebben een man bij ons." (Wordt vervolgde --- BINNENLAND. LEEUWARDEN, 13 September. Ter aanvulling van het bericht in ons vorig no. omtrent de bekroningen voor ingezonden planten op de Ploralia-tentoonstelling deelen wij mede, dat nog zijn toegekend: voor verzamelingen planten , ter opluistering ingezonden , de le prijs aan den heer J. 0. Maurer, de 2e prijs aan den heer C. Wetterouw. Bovendien werden nog drie bestuursprijzen voor fraaie inzendingen toegekend, als aan K. de Jong de le , D. L. Dijkstra de 2e en 0. Visser de 3e. De jury van beoordeeling voor deze beide soort inzendingen bestond uit de heeren K. J. Bosma , opzichter der gemeente-plantsoenen, en R. Aalbers en J. Blom, tuinlieden alhier. Wij hebben nog mede te deelen, dat voor de versiering der tentoonstellingszaal mede niet weinig is bijgedragen door de heeren A. Gramsma en J. van Zwol. Zooveel noodig herinneren wij er aan, dat, bij gunstig weder, morgen namiddag van I—3 uur concert is in den tuin der „Harmonie" door het stedelijk muziekkorps. Ter verduidelijking van het gisteren door ons opgegeven getal inzendingen deelen wij nog mede, dat er zijn ingekomen van 374 personen 881 eenjarige en van 306 personen 404 overjarige planten. — Aan het toelatings-examen voor den cursus bij het le regiment infanterie hebben voldaan de onderofficieren Wiersma , Doornbos, Dekker, Ketting, Duit, Lagerweij, van Erp en Te Weckel. — Ten dienste van gemeente-ambtenaren heeft de heer W. Boomsma, ambtenaar ter secretarie alhier, bijeengebracht in een handig bundeltje, dat verscheen bij Gebr. Belinfante te 's Hage, de bepalingen uit de Nederlandsche Wetboeken en wel die algemeene bestuursmaatregelen, die niet op een organieke wet steunen, welke betrekking hebben op de gemeente-administratie. Een nuttig vademecum. — Alle zeesluizen zijn heden gesloten. —De vereeniging Eben Haëzer, ten doel hebbende verbreiding der waarheid onder de veenbewoners te Terwispel en omgeving , is erkend krachtens de wet van 22 April 1855 (Staatsblad no. 32). — Op de Bste lijst van de 12de jaar- COllecte voor de scholen met den Bijbel komen giften voor: O. Nijkerk met Metslawier en Nijawier ƒ265.07, Cubaard en Waaxens ƒ 103 , Oudega met Idzega en Sandfirden ƒ 196.231/2 , Surhuisterveen c. a. ƒ25. Totaal van 200 locale comite"s ƒ34,128.24. — De N. Pr. G. Ct. meldt: Bij het nemen van het requistoir in de zaak tegen Jan Jonker te Uithuizermeeden, in de zitting der Arr.-Rechtbank van gisteren, werd door den officier van justitie, den heer mr. H. C. A. Thieme, met nadruk de wensch uitgesproken, dat de landbouwers in deze provincie toch eindelijk eens den moed mochten hebben om te breken met de aloude gewoonte: „Het toedienen van sterken drank aan hun personeel bij het koolzaaddorschen," Dit verkeerd gebruik toch sleept heillooze gevolgen na zich, en was ook de oorzaak dat Jonker zijn medearbeider Siertsema had doodgeschopt. Wij meenen dat het niet ondienstig is, deze goede wenk, eveneens uitgesproken door den raadsman van beklaagde, onder de aandacht van onze landbouwers te brengen. — De Minister van financiën bericht, dat het bedrag der percentsgewijze belooning van het ontvangkantoor der directe belastingen en accijnzen te Strijen c. a. op ƒ2584 kan gesteld worden en dit kantoor dus is gerangschikt in de vijfde klasse. —. Een heer , die buitenshuis zijn kantoor heeft, had aangifte gedaan , dat hij hield twee dienstmeisjes. Zijn kantoor werd schoongemaakt door een schoonmaakster. De fiscus evenwel zag in de schoonmaakster een derde dienstmeisje en de heer werd door de rechtbank veroordeeld wegens het doen van onjuiste opgaven. ■._ In appèl werd voor het Hof te s Hage namens hem beweerd , dat schoonmaaksters en naaisters in het algemeen vrij zijn van belasting — mits zij niet meer dan drie dagen m de week voor een zelfden meester werkzaam zijn Op de administratie drukte derhalve de bewijslast, dat hier meer dan drie dagen in de week ten behoeve van beklaagde door de schoonmaakster is gewerkt. Wèl werkte die vrouw eiken werkdag van de week in hetzelfde huis, waar de beklaagde zijn kantoor hield, doch dat kwam omdat zij ook een ander kantoor in datzelfde huis schoon te houden had. " Voor de administratie daarentegen werd beweerd , dat in het algemeen het hebben van dienstboden aan belasting is onderworpen en bij uitzondering schoonmaaksters en naaisters — mits zij niet meer dan drie dagen in de "week voor een zelfden meester werkzaam zijn — een uitzondering op den regel vormen. Op bekl. rust dus de bewijslast, dat in casu de schoonmaakster niet meer dan drie da^en in de week voor hem werkzaam was , en°dat bewijs is niet geleverd. Na re- en dupliek koos het O. M. de partij der administratie en bevestiging van het vonnis a quo. Uitspraak 25 dezer. — Op 11 dezer werd de laatste zitting door de Rechtbank te Haarlem in 't oude gebouw in de Zijlstraat gehouden. De subst. officier van justitie , mr. E. M. von Baumhauer, wijdde een woord tot afscheid aan dat oude gebouw, waarin hij zelf eerst 6 jaar als ambtenaar van het O. M. bij het kantongerecht, later 3Va jaar als subst - officier had gewerkt. Voor hem was het te gelijk het laatste requisitoir als O. M. bij deze rechtbank, daar hij eerstdaags zal geïnstalleerd worden als officier van justitie te Heeren veen. De heer mr. A. Kist, adv.-proc. te Haarlem, wijdde ook eenige woorden aan het gebouw, dat, naar hij hoopte en verwachtte, door een beter en doelmatiger stond vervangen te worden. In ieder geval was de stichting van het nieuwe paleis 't bewijs, dat er nu ook in de toekomst geen spraak meer zou zijn van opheffen der Haarlemsche rechtbank, een gevaar dat eenige jaren lang als een onweerswolk Haarlem had' boven 't hoofd gehangen. Verder sprak hij een hartelijk woord tot afscheid aan den vertrekkenden subst.-officier. De voorzitter der strafkamer, mr. L. E. A. baron Sloet tot Oldhuis, vice-president, beantwoordde den afscheidsgroet van mr. von Baumhauer met enkele welgemeende woorden, waarbij hij den heer v. B. tevens gelukwenschte met de hem te beurt gevallen onderscheiding. En bij het sluiten van de zitting, de laatste in dit gebouw , herinnerde hij aan de velen, die hier vóór hem en met hem aan de rechtsbedeelin"' op de eene of andere wijze hadden deelgenomen. Van degenen, die te Haarlem 17 jaar geleden bij zijne komst werkzaam waren, is niemand overgebleven. Aan al de tegenwoordigen riep hij een tot weerziens toe in de volgende week in het nieuwe gebouw aan de Sint Jansstraat. — De heer F. van Esveld, adsistent aan het postkantoor te 's Hage herdacht gisteren den dag waarop hij 40 jaar geleden , bij den dienst der posterijen werd aangesteld, nadat hij in 1841 in militairen dienst was getreden bij het korp3 jagers, en in Sept. 1850 als sergeant-instructeur was gepasporteerd. — Bij het koloniaal werfdepót wordt vermist de soldaat Henri Verhuist, Belg, Una- M. 1.63, haar bruin, baard geene, oogen grijs, kleeding no. K. W, A 247. Merkbare teeken : getatueerd linkervoorarm. "Vermoedelijk gekleed in een werkmanspak. — Het stoomschip Burgemeester den Tex, van Amsterdam naar Batavia, vertrok 11 dezer van Genua; Prins Alexander arriveerde 11 dezer van Amsterdam te Batavia ; P. Caland, der N. A. S. M., van Rotterdam naar Ncw- Vork , passeerde 12 dezer Lezard. Elf der gevangenen, die deelnamen aan de ongeregeldheden in het huis van bewaring op den Heiligenweg te Amsterdam, zijn naar de cellulaire gevangenis aldaar overgebracht. De belhamel, een gewezen militair, is naar de strafgevangenis te Haarlem gezonden. Als een bijzonder en zeldzaam voorkomend geval van tamheid en africhting van een anders vrij schuwen en wilden vogel, kan worden medegedeeld , dat men in de geniekazerne op Damlust te Utrecht in het bezit is van een kraai of kouw , die zich , in 't volle bezit van hare vleugels , geheel vrij in de natuur beweegt, doch gedurende den nacht hare slaapplaats steeds kiest in de onderofficierscantine , meestal op de leuning van een der stoelen, terwijl zij zich ook gedurende den dag dikwijls daar ophoudt en door haar slimme en soms ondeugende streken herhaaldelijk stof tot lachen geeft. In de vrije natuur vliegt zij rond , nochtans steeds in de nabijheid der kazerne blijvende, hoewel zij ook met hare natuurgenooten dikwerf boven in de nabijheid staande boomen of op huizen zit, terwijl men dan slechts in de handen behoeft te klappen, wil men haar in de cantine of in de onmiddellijke nabijheid daarvan hebben. Ook vliegt zij menigmaal met een vlucht andere vogels een eind hoog in de lucht mede , doch keert dan telkens , wanneer die — naar 't schijnt naar haar zin te ver zich verwijderen — weder naar de kazerne terug. Met verbazing zien velen haar, als zij in de Kroezelaan zit, en men te doen denkt te hebben met een vogel, die niet of niet goed vliegen kan en men haar denkt te grijpen, plotseling opvliegt en snel ecu andere plaats kiest, dikwijls op het hoofU of op de schouders van een in den tuin aanwezigen onderofficier of' geniesoldaat, binnen de openstaande cantine. Men heeft veel behagen in dezen vogel; zij wordt dan ook door allen vriendelijk behandeld en met weldaden overladen, wat haar een goed kosthuis doet hebben. VolgeDS de OcktendboJe heeft een handelsagent te Nieuwer-Amstel het Rijk een bankroetje bezorgd door het vervalschen van postwissels. Hij schreef met aniline-inkt b.v. een wissel van twee gulden en veranderde dit bedrag in twaalf gulden. Op dergelijke wijze bedreef hij honderden vervalschingen. Niet alleen het hoofdkantoor was de dupe van dit bedrijf, maar ook alle bijkantoren, hoewel in mindere mate. De stempels tot een bedrag van f 12.50 zijn veor alle kantoren gelijk. Bij eene beuzine-ontploffiog ten huize van den drogist Sehlbrede tejMinden (in "Westfalen) is het geheele huis uit elkaar geslagen. De heer Sehlbrede is door de te hulp gekomen militairen uit de puinhoopen opgedolven en met eenige kwetsuren er af gekomen. Van zijne beide leerlingen is de een dood uit het puin opgehaald, en was bij de afzending van dit bericht de ander nog niet gevonden. De inwonende broeder en diens vrouw waren juist op reis gegaan, en gelukkig was er tijdens de ontploffing niemand in den winkel, terwijl er anders op dat uur gewoonlijk veel vertier is. ---