BUITENLAND. ALGEMEEN OVERZICHT. 17 Juni. Het Panama-schandaal. Het wordt een moeielijke tijd voor de groote heeren, die wat op hun kerfstok hebben. Het schijnt werkelijk, of men bij gebrek aan gewichtig politiek nieuws, de schandalen uit den grond zoekt. Elke dag biedt een nieuw schandaal aan, dat wij ter wille van onze hoog geroemde beschaving gaarne met stilzwijgen voorbij zouden willen laten gaan, doch dat door de groote pers, bij gemis aan beter nieuws, zoo op den voorgrond wordt gesteld, dat ook wij genoopt worden er gewag van te maken. Voor heden is dan aan de orde het opzienbarend bericht, dat de heer de Lesseps, de beroemde kanaalgraver , met zijne zoons ter verantwoording voor den strafrechter te Parijs is geroepen. Zij zullen zich te verdedigen hebben tegen de beschuldiging, als zouden zij op de domheid en goedgeloovigheid van het publiek gespeculeerd hebben. Een oordeel over de al of niet schuldigheid van dezen grooten man is voorloopig moeielijk te vellen. Men mag hem beschuldigen van een te groot vertrouwen in het welslagen van zijne grootsche onderneming, men moge het Fransche volk van lichtgeloovigheid beschuldigen, in dit geval zijn beide echter niet te veroordeelen. In elk geval mag men deze crisis niet met dezelfde maat afmeten, als die door zoovele speculatieve en mislukte ondernemingen, waarvan het Fransche volk in de laatste jaren getuige was. Men kan de goede trouw van de Lesseps en het goed vertrouwen van het Fransche volk op het welslagen dezer onderneming volkomen billijken. De onderneming werd terecht door den ontwerper „het werk van Frankrijk" genoemd. Wie nu het nationaliteitsgevoel van het Fransche volk kent, moet zich niets verwonderen , als het nog vertrouwen stelde in het welslagen van een onderneming, die een vreemdeling reeds als mislukt beschouwde. Men vergete niet, dat de Franschman in het uiterste geval altijd op staatshulp vertrouwt. De staat i 3 voor hem de almacht, die nooit in hare hulp tekort schiet. Ditmaal zag het volk zich daarin echter bedrogen. De binnenlandsche aangelegenheden hadden reeds zoovele honderden millioenen schuld veroorzaakt, dat de regeering het niet dorst te wagen, nu nog eenige millioenen in het Panama-kanaal te werpen. Trouwens, zij had reden afgeschrikt te worden door de onpeilbare diepte van dien put. De cijfers omtrent den aanleg van dit onvoltooide werk openbaar gemaakt, getuigen nog meer van roekeloosheid, dan van verspilling. Wij kunnen hier niet al de posten overnemen, omdat de reusachtige cijfers toch niet juist beoordeeld kunnen worden. Slechts enkele vermelden wij hier dus , die kunnen getuigen , hoe men met het geld van de meestal kleine burgers-aandeelhouders heeft omgesprongen. De heer de Lesseps had in 1879 de gezamenlijke aanlegkosten op 1050 millioen berekend. Maar aan obligatiën werd de som van 1,329,639,078 fr. ontvangen, terwijl voor het werk aan het kanaal tot in het vorige jaar 783 millioen frs. was uitgegeven. Er bleef dus nog meer dan 16 millioen in kas. Maar... 215 millioen was reeds als interest betaald ; 67 millioen aan de aandeelhouders , en 148 millioen aan de houders van prioriteiten. Ook werd de Panamaspoorweg voor 93 millioen aangekocht; het verkrijgen der concessie had 10 millioen gekost; 34 millioen werd als winst voor de oprichters bestemd ; voor reclame, premiën voor het plaatsen der aandeelen, enz. werd 22 millioen besteed ; de onkosten van de uitgifte der obligatiën werden op 83 mill. geschat ; alleen het drukken der obligatiën kostte 5 millioen, en bij de laatste inschrijving berekende het syndicaat 36Va millioen! Dan ontvingen de couranten, die de onderneming aanprezen, niet minder dan twintig millioen frcs. Deze cijfers doen duidelijk zien, dat er met het geld kwistig, neen roekeloos, is omgesprongen. Maar mag men hier van bedrog spreken? In Frankrijk gelooft men het niet. In de kamer heeft het brood genade gevonden in de oogen der protectionisten. Nadat bij de discussiën het tarief over de belasting van alle meelsoorten gezegevierd had, werd een invoerrecht van 6 frs. op het brood verworpen, nadat de heer Mège met veelemphase moest waarschuwen: de zonen der Revolutie zullen het brood niet durven belasten. Toch bedroeg de meerderheid slechts 25 stemmen. De trambeambten te Lyon zijn aan de beurt met eischen te stellen aan de directie. Zij verlangen 12 uren werk daags , met inbegrip van 1y3 uur voor hunne maaltijden, 2 vrije dagen in de maand, verhooging van loon voor sommige beambten en erkenning van hun syndicaat. Zij hebben het werk gestaakt en daarbij reeds geweld gepleegd. De bevolking is op hun hand en zij zullen vermoedelijk wel hun zin krijgen. Het baccarat-schandaal werd ook in het Engelsche lagerhuis besproken. Het was de heer Summers, die den minister van oorlog vroeg, of hij eenige stappan zou doen ten opzichte van personen, die beschuldigd worden bij dat schandaal de militaire wetten te hebben overtreden. Men wete, dat dit reglement voorschrijft, dat iedere officier, wiens karakter of gedrag in het openbaar wordt aangevallen, verplicht is daarvan kennis te geven aan zijn commandeerenden officier of aan een andere autoriteit, opdat de zaak naar behooren onderzocht worde. De minister antwoordde, dat het hoofdzakelijk sir William Gordon Cumming was, die het reglement had overtreden , door het geval, waarin hij verkeerde, niet aan het oordeel zijner chefs te onderwerpen. Maar, namens den prins van Wales verklaarde hij , gemachtigd te zijn de verontschuldiging van den prins aan te bieden , dat deze een dwaling had begaan, door den heer Cumming niet onmiddellijk den eisch te stellen, zijn geval aan het oordeel zijver chefs te onderwerpen. Trouwens, de minister begreep de aarzeling van den prins , w_ar het een stap gold, die een onherstelbaar nadeel zou toebrengen aan de loopbaan van zijn vriend Cumming. De vergadering gal door toejuiching hare instemming met het gesprokene te kennen. De aangekondigde interpellatie van den heer Cobb omtrent het instellen van een onderzoek naar de strafbaarheid van drie officieren, die eene verklaring hadden onderteekend, krachtens welke een officier, die schuldig was aan valschspelen zijn rang behouden zou, kwam niet in behandeling, omdat onder die drie officieren ook de prins van Wales behoorde. Uit de nadere bijzonderheden omtrent het gesprokene door de demonstreerende waschvrouwen, blijkt toch, dat zij ook gezonde argumenten voor haar verzoek hebben aangevoerd. Onder anderen dit, dat het dringend noodig was, dat er 3treng toezicht van overheidswege moest plaats hebben, opdat niet besmettelijke ziekten verspreid werden door de waschvrouwen zelven, die de wasch redderen , terwijl er besmettelijke ziekten in haar huis heerschen. Dit zou nu wel tegen haar getuigen, maar als zij onder wettelijk toezicht geplaatst worden, dan zouden zij', beschermd wordende door de wet, zich aan dit toezicht gaarne onderwerpen. Een derde schandaal-proces wordt thans in België gevoerd. Daar wordt de overste der troepen in het Congo-gebied, de luitenant Valcke, als de hoofdschuldige, beticht beproefd te hebben een moordaanslag op den commandant van het Karewa-station in den Congostaat. Tegelijkertijd is een open brief van den Amerikaanschen Afrika-reiziger Williams openbaar gemaakt, waarin deze den koning er op wijst, dat hij door zijne ambtenaren aldaar schromelijk bedrogen wordt. Niet alleen drijft de staat zelf handel, maar zijne ambtenaren zouden zelfs slavenhandel drijven en 36 gulden betalen voor eiken neger , dien zij voor het leger kunnen gebruiken. De soldaten, die de Congostaat in dienst heeft, zijn niets dan roovers en plunderaars; de rechters zijn partijdig ; de Congoacte wordt op allerlei wijze overtreden en zoo meer. Dat alles is niets nieuws en behoeft geen bevestiging uit den mond van een Amerikaan. Doch dat alles behoeft hij den koning niet onder het oog te brengen , wien zulk een beschuldiging thans zeker niet welkom zal zijn. --- Feuilleton. De Bemiddelaarster. Een Kunstenaarsgeschiedenis VAN L. WESTKIRCH. 4 De vrouw zeide op verdrietigen toon: Indien mijne ouders zooveel op mijn niiD naars hadden te vitten gehad, zou ik zeker eene oude jonge juffrouw zijn geworden. Zij gaven mij den eersten braven man, die om mij aanzoek deed. En was 't niet goed zoo , oude ? Hebben wij niet vijf en twintig jaar gelukkig en tevreden met elkaar geleefd ?" .Dat is zoo," zeide vader Santen ernstig, terwijl hij met een reusachtigen kam zijn reeds dun geworden haar onder handen nam. „Maar, °ver kinderen en dwazen waakt een beschermengel. Mijne dochter heeft echter een verstandigen vader meegekregen, voor haar is geen extra ongel noodig." ,Eu ik zeg je , dat ge het hart van het meisje met je wijsheid zult breken." ,Haar hart breken ?" Santen zag zijne vrouw een oogenblik ontsteld aan, daarna keerde hij zich vastberaden om. „Dat zullen wij dadelijk zien!" opende de deur en riep met luide stem : „Hilde !" „Vader!" antwoordde een heldere meisjesstem. „Kom eens hier!" Een oogenblik later trad Hildegard de kamer binnen. Zij was eene bekoorlijke verschijning, een van die mooie burgermeisjes, zooals zij somtijds als kinderen van zeer alledaagsch uitziende ouders opgroeien, tot verwondering van den nadenkenden opmerker, die zich te vergeefs het hoofd er over breekt, van waar deze bekoorlijkheden afstammen, daar noch bij de ouders, noch bij de geheele familie eenig spoor daarvan te vinden is. Bij den levens: lust, die uit haar geheele wezen straalde, bezat Hildegard nog iets , waarnaar hare moeder haar geheele leven te vergeefs gestreefd had : voornaamheid. Wie haar daar in hare kostbare witte japon zag staan, de slanke gestaUe met het trotsch gedragen kopje en de schitterende, donkere oogen, die vol verwachting op haar vader gericht waren, begreep dadelijk, dat een schilder zijn hart aan dit meisje verliezen moest. „Nu, vader?" Santen zat reeds weer en deed hijgend zijne das om. „Juist, ja. Moeder, geef Hilde den brief eens." Het gezicht van het meisje werd nadenkend onder het lezen. „Baron Singelmann —" herhaalde zij. „De zaak is namelijk zoo," verklaarde Santen. „Je moeder is voor het jonge mensch, maar mij past hij niet. Het is nu de vraag, of gij hier als een vleugellammen vogel zult rondloopen, als ik den baron ronduit mijne meening schrijf." Om fiildegard's mond speelde een schalksch lachje. „Indien hij u niet past, wil — ik — ik u niet bedroeven, vader." „Werkelijk? 't Is aandoenlijk welk eene gehoorzame dochter wij hebben, vrouw! Wat? — Dus om dien Singelmann zult ge geen treurig gezicht zetten ?" „U kan volkomen gerust ziju , vader. Om hem zal ik geen traan storten." Vader Santen leunde met zijne, in witte hemdsmouwen gestoken armen vast op de tafel en zag onderzoekend zijn mooi dochtertje aan. Oia hem alzoo niet. Zoo, zoo. Om wien dan anders ?" De vraag was op den man af, en Hildegard kreeg een kleur. „Dat zal ik u zeggen, vader, wanneer hij komt en om mij aanzoek doet." Bij het laatste woord was zij reeds de deur uitgesneld. Santen schoot iv den lach. „Heb het wel gedacht! Onze Hilde laat het hoofd niet hangen om zoon hansworst. Het meisje heeft een beteren smaak. — Reik mij eens even dat schrijfgereedschap aan, vrouw, en een fijn velletje, opdat ik den heer baron de pil ten minste f.atsoenlijk toedien." Mevrouw Santen gehoorzaamde zwijgend, slaakte een diepen zucht en verliet de kamer. Als haar man zich iets voorgenomen had, was er niets aan te veranderen, dat wist zij , en Hildegard had zijne stijfkoppigheid geërfd. Zij kende ook haar mans korten, bondigen stijl en wilde liever niet hooren in welke bewoordingen hij den voornamen, beschaafden heer assessor zijne weigering schreef. Zij zou hem dit werk zeker afgenomen hebben, maar in do moeielijke kunst der spelliug_— dat erkende zij nederig — waren de niannon het schoone geslacht de baas, eu tegenover een gestudeerde zou zij zich niet eens volgeus die nieuwe methode van spellen kunnen uitgedrukt hebben. Terwijl mevrouw Santen, haar heimelijk verdriet over den afgewezen minnaar niet kracht onderdrukkend, de eerste gasten ontving, onderwierp de voormalige winkelier het buffet aan een nauwkeurig onderzoek. Hij haatte het, bij een buffet te eten. Hij zat gaarne welbehagelijk aan tafel, met een behoorlijke ellebogenruimte aau beide kanten en een flink stuk gebraden vleesch voor zich; maar zijne vrouw vond het buffet vooruamer. Zij had de geheele woning door de eerste decorateurs der stad volgens stijl laten inrichten ; men wandelde door zes verschillende eeuwen, wanneer men achtereenvolgens de zes pronkkamere doorliep. En zoo „echt" waren al de inrichtingen, dat vader Santen, die slechts geleerd had in zijne eigen eeuw te staan en te gaan, elk oogenblik met het een of ander voorwerp in de kamer in botsing geraakte; hetzij dat hij over het vel van een beer kwam te struikelen; hetzij dat hij met den neus tegen een rococo-engel aanliep, die hals over kop op den grond tuimelde, of dat hij zijne heupen in smartelijke aanraking met een massieve, oudduitsche balustrade bracht, die zich midden in de kamer verhief, waarom , dat begreep zijn eenvoudig verstand niet. Hij was er vast overtuigd van, dat de nauwe kelder, waarin hij als kramer zulke goede zaken had gemaakt, met zijn op elkaar gestapelde zuurkool en haringtonnen, zijne aardappelzakken en pakken flanel ruim geweest was in vergelijking van de salons, die hij nu bewoonde. Maar Hanne beviel het zoo ; en Hanne had dapper de handen geroerd in de magere jaren, dus was het billijk, dat men haar in de vette jaren een pleizier gunde. Maar op het punt van eten had August Santen zijne eigene ideeën. Heilige Nicolaas ! Moeten deze anijssneedjes misschien boterhammen voorstellen ! Doorzichtig als vloeipapier en niet grooter dan eenthaler! En die kleine stipjes daarop beteekenen caviaar? Hartelijk dank — Ik geloof, dat de slungel zelf de caviaar opgegeten en aan onze broodjes slechts zijn mes afgestreken heeft. - Zeg mij eens, mijn zoon, wat beteekent die geelachtige vloeistof op dien schotel ?" „Dat is kippenfricassée , mijnheer Santen ," zeide de fraai gefriseerde huurknecht ietwat verachtelijk, terwijl hij een nieuwen schotel neerzette. Indien hij niet zoo goed betaald werd, had hij het beneden zijne waardigheid gevonden, bij een peirvenu als Santen te bedienen. De gastheer roerde wantrouwend met een lepel in den schotel. „Dat dacht ik wel! Beenderen en vleeschnat," zeide hij melancholiek. Op de kreeft met mayonnaise saus wierp hij slechts een vluchtigen, gramstorigen blik. Hij wist het wel: die schotel was zoo rijk gegarneerd, dat er evenveel geluk toebehoorde , vom tusschen zijne salaadhartjes , radijsjes en ander onverteerbaar versiersel een eetbaar stukje van de kreeft zelf op te visschen, als er voor een goudgraver geluk toebehoort , om onder het waardelooze zand der mijnen op een goudkorrel te stooten. Hij wees op den schotel, diende knecht juist neerzette. „En hoe noemt ge dit half dozijn vleeschspaanders ?" De gerokte man hief beleedigd het hoofd op. „Dat is gebraden kalkoen , mijnheer Santen. Ik heb alles zoo ingericht als in de voornaamste huizen. De schotels behooren niet vol te zijn." „Papperlapap! Mijne schotels moeten vol zijn. Verstaat ge! Als de oude Santen iemand te eten vraagt; zou hij niet graag willen, dat hij hongerig weer naar huis ging. Vraag de keukenmeid om den sleutel en snij mij van het rundvleesch, dat wij van middag op tafel hadden. Maar behoorlijke plakken! Het kon zijn , dat behalve mijn persoon er nog een paar verstandige menschen hier van avond eten willen." Terwijl de knecht brommend heeDging, om zich van deze opdracht te kwijten, trad Santen de feestzaal binnen. Reeds bij de deur kwam Hildegard hem met een jongen man tegemoet. „Dit is de heer Faber, vadertje. Weet u, die dat mooie heidelandschap op de tentoonstelling had. Gij waart niet thuis, toen hij ons een bezoek bracht." Santen boog stijf en afgemeten. De gezelschapskleeding en de witte das stonden hem slecht. Hij zag er zoo onbeholpen uit, dat ook een meer ervaren menschenkenner dan Hans, in dit vierkante hoofd en achter die knippende, grijze oogjes niet het scherpe verstand zou vermoed hebben, waarvan hij nu juist in dit oogenblik een schitterende proef aflegde ; want uit Hildegard. stem en voorkomen merkte hij dadelijk op, dat er met dezen heer Faber iets bijzonders moest zijn en hij nam zich voor, den jongen schilder wat nauwkeuriger op te nemen , dan hij gewoonlijk de gasten van zijne vrouw placht te doen. Eerst laat deed zich daartoe eene ongezochte gelegenheid voor. Toen het meerendeel d« dansers den hevigen strijd om de heerlij heden van het buflet met elkaar uitgevochten hadden, vond hij Hans in het salon vooreen schijderij in olieverf staan, een Zwitserse landschap dat Oberbeck's amor had moeten vervangen. , „Een mooi schilderijtje, dat u daar J schouwt," .prak Santen zijn gast aan. ,ü een collega van u geschilderd , Christian j indien u die kent. Een keurig schilder"i De bergen zijn juist alsof ze gephotograk« zijn ; ik ben namelijk zelf eens in Z*!"01^ geweest. Maar mijne vrouw heeft er drieduizend thaler voor betaald. . Hans keerde zich om. Vader Santen s eenouden wijn was hem naar het hoofd ge en de veelbelovende blikken van vader ten's dochtertje brandden hem in "W was dronken van geluk en hoop. hij zijn gastheer zoo in al zijne F°°m zich zag staan , met de duizenden als ee^ parvenu om zich heen werpend, Tic eeD grootmoeders vermaningen te binnen, dolle overmoedigheid zettei_ hem a»n , ( geschreven rol te spelen. Zijn vis-a---immers ook tot fopperij uit! ~ (Wordt v***¥"> --- BINNENLAND. LEEUWARDEN, 17 Juni. Het zal voor diegenen van onze medeburgers, die in de laatste weken van tijd tot tijd het spoorwegstation hebben bezocht, niet onbekend zijn , dat bijna dagelijks honderden verjaagde Bussen (hoofdzakelijk Israëlieten) de stad onzer inwoning voorbijtrekken, om in overzeesche gewesten een nieuw en, zoo mogehjk, een beter vaderland op te zoeken dan dat, waarin zij zoo onmenschelijk worden behandeld. Het treurig lot dezer ongelukkige bannelingen blijkt voldoende uit hun deerniswaardig voorkomen , en ieder, die slechts een greintje menschelijk gevoel bezit, zal zich bewogen gevoelen met het treurig lot van die ongelukkige slachtoffers eener staatkunde , die gelukkig in ons westelijk Europa geen enkekin aanhanger meer heeft. De reisroute van de meesten hunner gaai over Bremen, Groningen, Leeuwarden, Stavoren, Amsterdam of Rotterdam. De reizigers komon te Groningen aan en vertoeven daar een nacht, om den volgenden dag hunne reis voort te zetten. Bereids heeft zich te Groningen een comité gevormd, ten einde de ongelukkige bannelingen nachtlogies en voeding, benevens kleeding en eenig geld te verschaffen. Blijkende opgaven in de Groninger couranten is de deelneming zeer groot en worden van alle kanten geldelijke bijdragen en kleedingstukken ingezonden. Ook hier heeft men gemeend eene poging te moeten doen , om voor dit humanitaire doel gelden en kleedingstukken te verkrijgen. Daartoe zijn Maandag avond, onder het eerevoorzitterschap van den Burgemeester dezer gemeente , eenige ingezetenen onzer stad ten stadhuize bijeengekomen, en daar heeft men het besluit genomen, om een comité te vormen, ten einde voor de Russische arme bannelingen gelden en kleedingstukken van de ingezetenen te vragen. Het doel is in de eerste plaats, de pogingen van het Groninger comité te ondersteunen, omdat diens middelen bij den grooten toevloed van reizigers wel eens zouden kunnen worden uitgeput. Mochten de aan het Leeuwarder comité toegezonden giften belangrijk genoeg wezen, waaraan wij, bij de bekende goede gezindheid onzer medeburgers , geenszins twijfelen , dan bestaat de mogelijkheid om ook naar andere Nederlandsche plaatsen, waarlangs die deermEwaardige reizigers hun uittocht volbrengen, gelden of kleedingstukken te zenden, en daardoor alzoo het jammervolle lot van tallooze medemenschen eenigszins te verzachten. Wij achten het onnoodig onze medeburgers en ook de ingezetenen van andere plaatsen in Friesland tot weldadigheid op te wekken ; do zaak spreekt genoeg voor zich-zelve. Welken Nederlander toch klopt het hart niet sneller „ als hij weet, dat arme natuurgenooten onschuldig lijden ? Moge dan ook de roepstem, uitgaande van het Leeuwarder comité, bij velen gehoor vinden en ieder geven naar de mate zijner krachten. In de in deze courant voorkomende aankondiging zal men de namen der leden van het comité vinden, waarvan ieder zich bereid verklaart tot het ontvangen van giften. — Bij gunstig weder zal door het stedelijk muziekkorps op Zondag den 21 dezer, van 1 tot 3 uur, eene muziekuitvoering wordeu gegeven in den Arendstuin. — Heden werd in de benedenzaal van de sociëteit „Amicitia" de jaar lij ksctie vergadering van de gewestelijke vereeniging Friesland van het Nederlandsch Onderwijzers- Genootschap gehouden onder voorzitting van den heer Th. Boersma, hoofd van de gemeenteschool no. 4 alhier, die tot opening eene belangwekkende toespraak tot de leden richtte. Nadat enkele punten van huishoudelijken aard waren behandeld, werd Franeker bij meerderheid van stemmen aangewezen als de plaats, waar in 1892 de algemeene vergadering zal worden gehouden. Benoemd werden: tot leden van het bestuur in plaats van de drie aftredende, doch niet herkiesbare leden, de heeren M. Baarda te Joure, Th. Kuijper te Heerenveen en A. Sonnema te Hardegarijp, en voor eene buitengewone vacature de heer A. Rauwerda te Stiens ; tot afgevaardigden naar de dit jaar te Sneek te houden algemeene vergadering van voormeld genootschap de heeren J. F. Jansen te Mantgum en H. Nauta te Franeker. Het voorstel van de afdeeling Beetsterzwaag tot het schrappen van art. 10 van het gewestelijk reglement, waarbij het bezit der hoofdacte is voorgescbreven om lid van het bestuur te kunnen zijn, werd aangenomen. Na het eindigen van de pauze was de behandeling der vraagpunten aan de orde. Het eerste punt luidde als volgt: Bij het onderwijs in de beginselen der Nederlandsche taal komt aan het onderricht in het stellen het leeuwendeel toe. In plaats van den heer C. Sweris , van IJlst. door ongesteldheid verhinderd tegenwoordig te zijn, was de heer C. Westerbeek, van Kollum, de inleider. Na eene belangwekkende discussie werd het vraagpunt, gewijzigd als volgt, als motie vastgesteld : Bij het onderwijs in de beginselen der Nederlandsche taal is het uitdrukken van de gedachten hoofdzaak. Het tweede vraagpunt, Het allereerste onderwijs in de aardrijkskunde, werd ingeleid door den heer G. Postma, van Leeuwarden. Hij gaf daarbij eene proeve van het draniatiseeren der leerstof, die den algemeenen bijval der vergadering mocht verwerven. Nadat nog enkele andere punten waren behandeld, werd de vergadering door den voorzitter gesloten, aan wien vooraf nog door de voorstemmende afdeeling Leeuwarden, bij monde van den heer E. H. Boddé, uit aller naam dank was toegebracht voor zijne uitmuntende leiding der vergadering. Nog dient te worden vermeld, dat door de leden met belangstelling werden bezichtigd eenige schoolboeken en leien, van een der nieuwste systeemen, ingezonden door den boekhandelaar Land te Heerenveen. — De Staats-Courant van heden bevat de Statuten der vereeniging „Helpt elkander" te St. Jac.-Parochie, welke vereeniging is erkend volgens de wet 22 April 1855 (Staatsblad no. 32). — Bij kon. besluit is mr. Anthony Thomas Johannes Schade van Westrum, te Arnhem , met al zijne wettige, zoo mannelijke als vrouwelijke afstammelingen, in den Nederlandschen adel verheven, met de praedicaten van jonkheer en van jonkvrouw. — De Minister van binnenlandsche zaken brengt ter kennis van belanghebbenden, dat de betrekking van adjunct-inspecteur voor het geneeskundig staatstoezicht voor Noord-Holland, met ingang van 1 Juli zal worden opgeheven, en dat mitsdien alle werkzaamheden aan dat staatstoezicht in die provincie verbonden met ingang van dien dag zullen zijn opgedragen aan den inspecteur voor het geneeskundig staatstoezicht dr. J. P. Dozy te Amsterdam. — Blijkens een bij den Minister van buitenlandsche zaken ontvangen bericht van Harer Majesteits gezant te Berlijn, is bij een, in den Reichsanzeiger van 21 Mei 1.1., no. 117, bekend gemaakt besluit van den Duitschen Bondsraad van 30 April bepaald dat, bij wijze van uitzondering op het voorschrift van § 34 afd. IV der Duitsche rijkswet van 22 Juni 1889 nopens de Invaliditats und Altersversicherung, rechthebbenden, gevestigd in de Nederlandsche provinciën Groningen, Drenthe, Overijssel, Gelderland en Limburg, zullen kunnen worden toegelaten om hunne aan die wet ontleende aanspraken te doen gelden. — De resolutie van den Minister van koloniën, waarbij de heer J. Heesterman ter beschikking werd gesteld van de Regeering van Nederlandsch-Indië, om te worden benoemd tot opzichter 3e kl. bij den waterstaat en 's lands burgerlijke openbare werken daar te lande, is op diens verzoek ingetrokken. — De St.-Ct. bevat een extract uit het maandelijksch rapport van Hr. Ms. stoomschoener Dolfijn, kruisende tusschen het Eierlandsche gat en de monden der Eems, tot uitoefening van politietoezicht in de territoriale wateren. — In de eergisteren avond gehouden zitting van de Eerste Kamer der Staten- Generaal deed de voorzitter mededeeling van de sedert de vorige bijeenkomst ingekomen stukken, onder welke behooren de laatstelijk door de Tweede Kamer aangenomen wetsontwerpen , o. a. betrekkelijk de verlenging van den diensttijd der militieplichtigen; onteigening voor verbetering van den Ouden IJssel; verbouwing van het dep. van binnenl. zaken; goedkeuring van de Congo-acte en de formulieren en titels in verband met het overgaan van de Kroon op eene Koningin, benevens een zeventiental ontwerpen van meer ondergeschikt belang. Deze wetsontwerpen zijn naar de afdeelingen verzonden. De heer van Roijen heeft verlof gevraagd en verkregen om aan den Minister van waterstaat inlichting te vragen omtrent den toestand van het stationsgebouw te Groningen. Deze interpellatie zal plaats hebben in eene vergadering, te houden op a.s. Woensdag, 's namiddags te 3 uur. Tot dien tijd is de Kamer gescheiden. — Ten vervolge van de bekendmaking in de Nederlandsche Staats-Courant van 31 Mei, 1 Juni wordt bekend gemaakt, dat in plaats van tien, vijftien personen ter beschikking van den Gouverneur-Generaal van Nederlandsch-Indië kunnen worden gesteld om in rechterlijke betrekking daar te lande te worden geplaatst. — Het stoomschip der Inmaumaatschappij City Of Bichmond is Zondag morgen te Queenstown in lerland aangekomen, terwijl eene lading katoen, die het naar Liverpool zou overbrengen , sedert eenige dagen in brand was geraakt. Er waren 441 menschen aan boord met de bemanning, die uit 146 koppen bestond. Het schip verliet den 3de" Juni New-York, had den 7(len met een zwaren storm te kampen en in den nacht van den 9dcn ontstond de brand. Omstreeks middernacht werd eene dame wakker door de hitte en den rook in hare hut. Zij maakte alarm en in drie minuten waren alle passagiers op dek. De vloer der hut werd opgebroken en terstond schoten de vlammen er uit. Het ingeworpen water bleek niet de minste uitwerking te hebben en nadat eenige balen brandende katoen met groote moeite door de matrozen waren uitgebaald en in zee geworpen en eene groote hoeveelheid water in de opening was gespoten , zonder dat eenige vermindering van vuur werd bespeurd, werd de opening zoo goed mogelijk weer gesloten, maar voortdurend water ia de lading gespoten , terwijl tevens aanhoudend werd gepompt om het water weer van den bodem te verwijderen. Inmiddels had de kapitein alle booten van levensmiddelen voor zes dagen laten voorzien om, ingeval van nood, de passagiers daarin te laten overgaan , maar het weer was voortdurend zoo ruw, dat dit onmogelijk zou geweest zijn , hadden de omstandigheden het gevorderd. Met het aanbreken van den dag kon de kapitein na ingesteld onderzoek den passagiers verzekeren, dat er geen oogenblikkelijk gevaar was. Omstreeks half twaalf des voormiddags kwam het stoomschip Counsellor in de nabijheid en bleef op verzoek voortdurend in de buurt. De zieke kapitein van laatstgenoemd stoomschip viel dood op zijn dek neer en de eerste stuurman voerde het bevel. Den volgenden avond haalde het groote stoomschip Servia van de Cunard-Maatscbappij de City of Richmond in en na de gewisselde seinen in de duisternis bleef dit tot het aanbreken van den dag op eenigen afstand ter zijde. Den volgenden ochtend verklaarde de kapitein der Servia zich bereid bij de nog altijd in gevaarlijken toestand verkeerende City of Richmond te blijven. Daarop stoomden beide schepen met 14 knoopen spoed vooruit, de Councellor, die maar 9 knoopen kon stoomen, weldra buiten gezicht latend. In den ochtend van den 14