POLITIE. Ds COMMISSARIS van POLITIE der gemeente Leeuwarden herinnert de Ingezetenen , dat krachtens de Politieverordening , bij verplaatsing van sneeuw die ligt voor hunne panden , deze opruiming zoodanig behoort te geschieden, dat daardoor aanhetpubüek verkeer geene belemmeringen worden in den weg gelegd. Hij merkt verder op, dat het vergund is , de sneeuw in de gracht of op het ijs te brengen, mits de bijten worden opengehouden. Geschiedende deze herinnering ter voorkoming van overtredingen. Leeuwarden , 26 Januari 1895. De Commissaris van Politie, A. P. HEG. --- RECHTZAKEN. In de Woensdag j.l. gehouden zilting van de Rechtbank alhier, bestemd tot behandeling van strafzaken en gepresideerd door den heer mr. C. W. de friese, zijn de volgende _.iken behandeld : 1. K. K. E., 4ü jaren, geboreu te Wolvesra, rijksveldwachter te Arum, heeft terecht gestaan wegens mishandeling van den gemeenteveldwachter A. de Bruin. Den 21 November 1.1. moe3t de Bruin naar Kimswerd, om daar aan de politie mede te deelen, dat de nachtdienst gesloten was, en beklaagde zou naar Harlingen om een onderzoek in te stellen naar aanleiding van een bij hem ingekomen klachte. Beide beambten ontmoetten elkaar aan het tramstation en geraakten in gesprek. Da Bruin zegt, dat beklaagde hem voorstelde meê te gaan naar Harlingen , beklaagde beweert dat de Bruin zelf dit voorsloeg, doch hoe het ook zij beiden gingen naar Harlingen en toen beklaagde zijne bemoeiingen daar afgedaan had, gingen ze naar Nauta. Ofschoon deze niet thuis was, had beklaagde toch geen haast; de beambten gebruikten er eerst een paar kop koffie en toen een paar glaasjes cognac. Vervolgens door de stad loopend 3, wilde bekla »gde nog in een andere herberg zien of Nauta daar was, maar de Bruin dreef gedurig aan om spoed te makon, opdat hen de tram niet ontkwam. Toen ze echter nabij het station waren en de tram in het gezicht hadden, stelde hij voor daar in een herberg nog een borrel te gebruiken, wat beklaagde aannam. Daarna per tram in Arum terugkomende, gingen zij naar de herberg van Heslinga, waar eerst beklaagde alleen en daarna de beide beambten samen gingen biljartspelen. Ze zijn daar totcirea 11 uur 's avonds gebleven en hebben in dien tijd ieder 4 of 5 borrels gebruikt. Het ging dien geheelen avond vriendschappelijk tusschen hen toe, behalve de laatste 20 minuten, Toen zaten ze aan een tafeltje en begon beklaagde telkens met de Bruin twist te zoeken en hem te verwijten, dat hij buiten zijne betrekking meer bijverdienst had. De Bruin daarentegen zocht hem al door te kalmeeren en tuen tegen hun vertrek beklaagde tegen de Bruin zeide, dat deze voor hun beiden wel het gelag kon betalen, waarop hij antwoordde: „nu, als het daarmede goed is dan wil ik dat wel doen, behalve het biljart" en betaalde daarop voor hen beiden. Toch bleef beklaagde bij het heengaan mopperen en zette dit op straat zoo luide voort, dat de Bruin hem verzocht toch op te houden en zachter te spreken , daar de menschen het in huis wel konden hooren. Maar beklaagde bleef er mede doorgaan en verweet de Bruin dat hij een verrader was. Hierop antwoordde deze: „wat, ik een verrader? Dan had ik je wel kunnen verraden toen je dronken uit „De Kat" bent gekomen en ook toen je zoo dronken thuis kwaamt dat je vrouw de deur is uitgevlucht. Nu werd beklaagde zoo boos, dat hij de Bruin het geheele gezicht opeukrabde. De Bruin duwde hem van zien af, waarbij hij op den grond viel. Weer opstaande greep hij naar zijn sabel. De Bruin zeide: „niet doen"; maar hij antwoordde : Ja , bl , ik zal dij den kop kloven" en sloeg met zijn sabel naar de Bruin, die den slag met zijn stok afweerde en daardoor aan de hand zoo verwond werd, dat het bloed langs den stok liep. Daarna kreeg hij een slag op het hoofd en werd daur verwond en toen hij een derden slag op zijn hoofd zag aankomen, pareerde hij dien met zijn linkerhand, waardoor deze over dwars gesneden werd, de pink er bijna af. Met v. d. Brug, die er aankwam, is de Bruin toen naar den dokter gegaan om zich te laten verbinden. Beklaagde bekende de feiten, uitgezonderd dat hij het eerst de Bruin is uangevlogen en in het gezicht gekrabd heeft, bewerende daarentegen dat, toen hij de- Bruin uitschold voor smeerlap en verrader, deze hem bij de borst gegrepen, op den grond geworpen en 2 slagen met zijn stok gegeven heeft, en dat hij eerst daarna zijn sabel getrokken heeft. De kastelein Heslinga, zijne vrouw en Geertje de Jong, die bij hen inwoont, verklaarden allen, dat in de herberg beklaagde gedurende de laatste 20 minuten telkens met verwijten tegen de Bruin en deze teikeus hem tot bedaren trachtte to brengen; Heslinga dacht dat er broodnijd tusschen zat en de vrou\T, u'sook Geertje verklaarden, dat beklaagde een paar dagen vroeger bij hen een borrel gebruikt had, terwijl vrouw Heslinga er bijvoegde, dat hij er toen tegenover haar over geklaagd had, dat de Bruin meer fooitjes verdiende dan hij. De werkman V. Oppedijk verklaarde, dat hij omstreeks 11 l/g uur 's avonds zoon leven op straat hoorde, dat hij de voordeur even opende om te luisteren, daar hij ongekleed zijnde niet op straat kon gaan. Hij hoorde iemand spreken, maar verstond het niet, daarop werd geantwoord : „E denk er om wat je zegt." Een andere stem zeide, geloofde hij: „dou bist een bloed, een bloed." Daarop hoorde hij gestommel alsof er twee aan het veohten waren en toen riep iemand : E houd op, broer houd op , broer houd op!" Toen zag hjj iemand den kant op gaan waar dat leven vandaan kwam, waarop hij de deur dicht deed, naar bed ging en niets meer hoorde. De koopman D. R. Visser is ook wakker geworden door het rumoer op straat, hjj hoorde twee mannenstemmen, in eene waarvan bij die van E... herkende en dacht, dat dezo een dronken persoon naar het cachot bracht; maar toen ze dichter bij kwamen hoorde hij de Bruin driemaal zeggen: .man houd op", en E. . . daarop met dikke vloekwoorden antwoorden. Door het voorbijrijden van een wagen hoorde hij het niet verder, maar toen de wagen voorbij was, hoorde bij de Bruin nog roepen: „man, houd op !" Toen is hij' opgestaan en ongekleed midden op den weg gaan staan. E. . . liep hem voorbij en ging naar huis; de Bruin stond met iemand te praten en zeide: -kijk mij eens aan, de geheele hand bloedt, de pink hangt er bij"; zoo komt het, als men iemand ten beste raadt." De bakkersknecht T. v. d. Brug had, terwijl hij in de bakkerij aan het werk was, dat rumoer ook gehoord, ging naar buiten en hoorde iemand zeggen: „ga nu naar buis". Wat de ander antwoordde verstond hij niet. Weer in huis zijnde, hoorde hij het rumoer opnieuw en ging andermaal naar buiten. Toen hoorde hij slaan als met een sabel op een stok. Daarop ging hij er heen en zag de Bruin wegloopen, roepende: „Ö, mijn hand"; maar hem ziende, keerde de Bruin terug en zeide: .E laat jk je nou ten beste raden en ga naar hui»'', waarop E. . . . antwoordde: „dou bist een verrader". Beklaagde blijft er bij, dat de Bruin hem het eerst aangegrepen , op den grond geworpen en 2 slagen op let hoofd gegeven heeft: toen het bloed langs zijn gezicht liep, toen eerst heeft hij de sabel getrokken. Hij is niet begonnen met de Bruin in het gezicht te krabben. De tobet-off. van justitie, mr. H. Th. Westenberg, vindt dit voor hem eene treurige en hoosrst moeilijke zak. Wanneer hij een ambtenaar gelijk beklaagde dagvaart, dan doet hij het ongaarne, vooral wanneer bij overigens niet ongunstig over den persoon denkt, maar door dit leit rijsr bij hem het vermoeden, dat het vroeger ook al niet goed met beklaagde is geweest. Men gaat er noode toe over, omdat men den man gelooft als hij zegt, dat het zoo niet gebeurd is. Toen spreker deze zaak ontving heeft hij een strijd gehad, want even goed als hij nu E... beschuldigd, had hij ook. in plaats van hem de Bruin kunnen beschuldigen of wel beiden. Na herhaalde lezing en ernstig onderzoek der stukken is echter zijn eindindruk deze: dat in deze zaak, wie de Bruin ook moge zijn, dat E... ongelijk heeft van het begin tot het einde. Hij zegt: „wie de Bruin ook is", want het is niet aangenaam voor het O. 11. als de hoofdgetuige een ambtenaar is, wiens gedrag dien dag zoo is geweest, dat men zich afvraagt of waar is wat hij zegt, of men een man , die zoo zijn plicht vergeet en meer drinkt dan noodig is evenals de beklaagde, kan vertrouwen P Spreker heeft hem niet vertrouwd vóór dat door den rechter-commissaris tal van andere getuigen gehoord waren, maar ook toen heeft hij hem opgedragen, een ambtseedig proces-verbaal op te maken. Die Ie getuige heeft zeer goed begrepen, dat hij zich vergrepen heeft; het is ook niet op zijn verlangen dat de zaak vervolgd is, hij begreep dat h'j als politieman een zeer slechten indruk zou maken. Maar spreker zal zeggen, waarom het proces-verbaal van dien getuige geloof verdient. Het geeft een aaneengeschakeld, logisch verhaal van alles wat er gebeurd is, en het gedrag van hem zei ven is daarin zoo weergegeven, dat zijn procesverbaal alleen reeds iederen superieur bet recht geeft, hem dadelijk te ontslaan, —en dat proces-verbaal wordt zeer sterk bevestigd door de verklaringen van de getuigen, welke spreker uitvoerig nagaat om aan te toonen, waarin de getuigen unaniem zijn, doch wat beklaagde eerst steeds ontkend heeft, dat hij bij Heslinga oneenigheid zocht; dat hij, brigadier-rijksveldwachter, den gemeenteveldwachter zijne borrels laat betalen en hem zijne hijverdienst verweet; dat hij begon twist te zoeken en de Bruin hem trachtte te zussen en het gelag betaalde; dat de getuigen, die gehoord hebben wat er op straat voorviel, bevestigen wat in het proces-verbaal staat. Het is eene bijzonderheid dat de Bruin, nadat hij zoo toegetakeld was, nog trachtte E te zussen en zeide „ga naar huis'", en dat deze hem toch bleef uitschelden voor verrader. Het is daarom niet aan te nemen, als men die personen tegenover elkaar ziet, E.... met een sabel en de Bruin met een stok gewapend, dat de Bruin dan E zou aanvallen. Spreker kan alleen denken, dat E zijn woede op de Bruin heeft willen koelen en hjj gelooft niet nader te behoeven te bewijzen, dat E. misbruik van sterken drank maakte op het zeggen van de Bruin: .als ik een verrader was, dan had ik je wel kunner. verraden toen je dien en dien keer dronken bent geweest, — daarop is beklaagde driftig geworden en heeft hij zjjn sa!.el getrokken. Waar spreker tot die overtuiging was gekomen, daar ging het n;et aan hem rustig in zijne betrokking te laton zitt.'.rt alsof er niets gebeurd -ware. Waar hij zijn plicht zoo vergeet, moet hij er de gevolgen van dragen; omdat hij een beambte is, verdient hij zwaargtraf dan een ander, en omdat hij het wapen, dat hem van Rijkswege gegeve is om zich te verdedigen, zoodanig misbruikt heeft, verdient hij nog zwaarder Met het oog op die feiten kan de straf niet gering zijn. Het gedrag van de Bruin excuseert E. niet, die eer een voorbeeld voor den ander had moeten zijn. Hij requireert, dat beklaagde worde sohuldig verklaard aan mishandeling door een ambtenaar, gobruik makende van een middel hem in zijn ambt gegeven en worde veroordeeld tot 6 maanden gevangenisstraf. 2. W. G., 23 jaren, arbeider te Houtigehage, heeft_ terecht gestaan ter zake dat hij den 1 December 1.1 te Surhuisterveen Tj. Slotegraaf heeft mishandeld. Het O. M. requireerde zijne veroordeeling tot 2 maanden gevangenisstraf. 3. A. de Vr., 48 jaren, arbeider te Surhuisterveen, heeft bij verstek terecht gestaan wegens verduistering. In het voorjaar van 1892 kocht do arbeider Minze de Meer een jong schaap en nadat hij dit onder den ram had gedaan, gaf hij het aan beklaagde op de volgende voorwaarden: deze zou het dier verzorgen en voeden en daarvoor genieten de melk en de helft van de wol en de lammeren, terwijl Gall de andere helft daarvan ziui bobben en het recht behield om elk jaar het schaap terug te vorderen. Toen deze het echter in 1894 terug verlangde, weigerde beklaagde het af te geven en beweerde het gekocht te hebben. Meer dan eens heeft Gall moeite gedaan het schaap terug te krijgen, maar altoos vruchteloos. De subst.-off. van justitie, mr. H. Th. Westenberg, requireerde dat beklaagde, die ongunstig bekend staat en in dezen misbruik heeft gemaakt van de eenvoudigheid van don lon getuige, zal veroordeeld worden tot 6 maanden gevangenisstraf. 4. E. de W., 25 jaren ; Kl. 31.. 21 jaren ; Jelle v. d. V., 25 jaren; Arme v. d. V., 27 jaren ; Geert v. d. V., 22.jaren, allen arbeiders, de beide eersten to Surhuisterveensterheide, de anderen te Surhuizum, hebben tereoht gestaan ter zake vau diefstal van aardappelen door 5 vereenigde personen, de eerste bij verstek, door den len en 4en gepleegd na vroegere veroordeeling. De Subst.-Off. van Justitie requireerde, dat de beklaagden zullen veroordeeld worden : de Ie en 4e ieder tot 4 maanden, do overigen ieder tot 3 maanden gevangenisstraf. 5. Trijntje 8., vrouw van Geert v. d. V., 21 jaren, wonende te Surhuizum, heeft bij verstek terecht gestaan wegen.- beleediging van ambtenaren. Toen do veldwachters Laverman . Honkus en Mijnheer den 10 December 1.1. op onderzoek waren den hierboven meêgedeelden diefstal van aardapp bij den vijfden beklaagde aan huis kwamen en daalde gevonden aardappelen in beslag namen, schold da vrouw hen uit: -smeerlappen zijn jelui, dieven, om zoo maar bij een ander de aardappelen uit hm halen, zo moesten jelui ophangen" enz. Het O. 31. requireerde tegen haar i augenis-6. 6. Lamke v. d. V., vrouw van Kl. 31., 19 jaren, wonende te Surhuisterveensterheide, heeft eveneens bij verstek wegens beleediging van ambtenaren terecht gestaan. Toen diezelfde veldwachters ook ten huize van den 2en beklaagde kwamen cc daar de aardappelen in beslag namen, voegde deze hen toe: „helhonden zijn jelui, smeerlappen", en voegde daarop haren man toe : „laat jou je zoo maar de aardappelen afstelen f>" Het O. 31. requireerde ouk treen haar 7 dagen gevangenisstraf. Uitspraak 2 I ecruari a.s. Wij deelden voor eenige dagen mede, dat J. Br., boerenknecht te Schiphorst, door de Rechtbank te Assen was ontslagen van rechtsvervolging, doch door het Gerechtshof te Leeuwarden is schuldig verklaard aan: 1. mishandeling van een ambtenaar in de uitoefening van zijne bediening; 2. mishandeling, en veroordeold tot 4 maanden gevangenisstraf. Tegen dat arrest heeft J. Br. cassatie aangeteeketid. Het Hof heeft bij zijn arrest overwogen: dat een ontslag van rechtsvervolging, op grond dat de bewezen feiten niet zouden opleveren zelfstandige misdrijven van mishandeling, geen steun vindtin de wet; dat wel naar de bedoeling van den wetgever, indieu wcdcrspannigheid en daarmede in verband staande daden vau geweld , welke vallen onder een der nos. van art. 181 Wetb. v. Straft-, en de vereischten opleveren van mishandeling, hetzij ah middel tot het verzet, hetzij als daarmede gepaard gaande, zijn ten laste fclegd , genoemd art. 181 moet worden toegepast, en at in dien zin in dat geval de mishandeling zich oplost in de ook met zwaardere straf bedreigde gequaliriceerde wederspannigheid, maar daaruit geenszins volgt (eu dit ook niet door den in het vonnis a quo aangchaalden schrijver — mr. v. Ittersum — wordt beweerd), dat de feitelijkheden, welke met de wederspannigheid gepaard gaan, of door middel waarvan dit misdrijf is gepleegd, indien zij de vereischten van mishandeling opleveren, niet als zoodanig zelfstandig zonder de daarbij gepleegde wederspannigheid, of zonder aanduiding van het doel tot verzet, zouden kunnen of mogen worden ton laste gelegd, bewezen verklaard en gestraft; dat de strafbaarheid van het zelfstandig ten laste folegde misdrijf van mishandeling niet vervalt, omdat e dader, die animo laedend: de feitelijkheden pleegde, hiermede het verwijderde doel had zich togen een ambtenaar te verzetten; dat toch het O. M. aan art. 181 Wetb. v. Strafr. wel de bevoegdheid ontleent, om de mishandeling van den ambtenaar of van den persoon die hem krachtens wettelijke verplichting of opzijn verzoek bijstand verleende, gepleegd als middel tot verzet, als eene verzwarendo omstandigheid der wederspannigheid ten laste te ;»en . maar hierdoo; niet is uitgesloten de ba ■ oeg tot vervolging alleen ter zake van mishandeling, met terzijdestelling van het meerdere, in dier , oege, dat eene veroordeel ing kan volgen; dat daartoe onder andere alleszins termen tonden bestaan, wanneer de ambtenaar, tegen wien verzet is gepleegd en die daarbij is mishandeld, niet verkeerde in de rechtmatige uitoefening zijner bediening, m in dat geval het verzet niet, maai- de mishande volgens art. 300 Wetb. v. Strafr., zonder de zwaarder qualiticatie van art. '304, 2°, nel strafbaar is; dat deze opvatting geheel is in overeenstemming met de bedoeling van den wetgever, blijkende uit de woorden der 31. v. T. op art. ISO Wetb. vau Strafr.: ,ook do „ambtenaar verkeerende i ifa kan niet trait'e„loos worden beleedigd of mishandeld, maar hij geniet „geene andere bescherming dan die ieder ander geniet." De Arr.-Rechtbank te Heerenveen heeft eergisteren de volgen'ie vonnissen gewezen: P. N., 24 j., ui-b. te Nijehaske (Nieuwebrug) wegens mishandeling van den kastelein 11. Postmn, diens vrouw en dochter, in diens herberg te Luinjeberd , in den vroegen morgen van 26 Deo. 1.1., tot 3 maanden gevangenisstraf. W. 11. S. te Oudehaske en H. H. S., visschers te Nijehasko, appellanten van een vonnis van het kantongerecht to Heerenveen d.d. 21 Dec. 1.1., waarbij zij zijn schuldig verklaard aan het visschen met do zegen in verboden water, met algeheele bevestiging van het vonnis tot dezelfde straf als in eersten aanleg (fb boete). P. H., 25 j., van boerenbedrijf te üosterhauie, wegeus mishandeling van K. en D. v. d. Linde, wederspar. heid tegen den rijksveldwachter de Jong en beschadiging van eens anders roerend goed, alles gepleegd in de herberg van D. v. d. Linde te Oosterhaule, in nacht van 26 op 27 Dec. 1.1., tot 45 dagen geva nisstraf. J. E. 31., 26 j., arb. te Beets, wegons beleediging van den veldwachter A. Mulder ïn den nacht van 26 op 27 Dec. 1.1., in de herberg van Toering aldaar, tot 2 dagen gevangenisstraf. N. 8., 31 j., en 31. B.? 29 j., arb. te Drachten, wegeus strooperij van hakhout in een bosch, gelegen te Drachtster-Comp., ten nadoele van den heer Posthumus e Haarlem, op 29 Dec. 1.1., tot flO boete of 5 dagen hechtenis ieder. P. L., 26 j., arb. te Beets, wegens mishandeling van J. Lok in do herberg van Jilwerda aldaar in den avond van 1 Jan. 1.1., tot 45 dagen gevangenisstraf. F. K., 19 j., tabakskerversknecht te Steenwijk, wegens openbare dronkenschap en wederspannigheid jegens den nachtwacht K. Dassen aldaar op 25 Dec. 1.1. tot f 3 boete, of 2 dagen hechtenis en 1 maand gevangenisstraf. C. C., 21 j. arb. te Oo6t«rzee, gedetineerd, wegens het gedurende den voor de nachtrust bestemden tijd binnendringen van eens anders woning (die van den kastelein Rinkema te Oosterzee) en het plegen van ontuchtige handelingen met eene vrouw. die in bewusteloozen toestand verkeert, tot 2 maanden gevangenisstraf. Door den Officier van Justitie bg de Arr.-Rechtbank te Groningen is het hooger beroep ingetrokken, door hem ingesteld tegen het vonnis dezer Rechtbank, waarbij de heer R. Hazewinkel, uitgever van het Nieuwsblad ran het Noorden, werd vrijgesproken van de hem te laste gelegde inbreukmaking op het auteursrecht van de firma's Soholtens en Zoon en I. Oppenheim. De Rechtbank te Utrecht deed gisteren uitspraak in de strafzaak van Roorjes, secretaris, en Takken, ontvanger der gemeente de Bilt. en veroordeelde Takken tot I jaren en Roorjes tot 2 jaren gevangenisstraf. --- LEEUWARDER COURANT van Maandag 28 Januari 1895 TWEEDE BLAD. --- INGEZONDEN. Volgen» een voorloopig bericht, voorkomende in de Leeuwarder Courant van i 2 Januari 1.1. is de rederijkerskamer .Aurora" alhier voornemens eerlang eene tooneelvoorstelling te geven ten bate van de Leeuwarder gezondheidskolonie. Dat bericht bewijst, dat het beroep op den steun van menschenvrienden, die het wM meenen met deze nuttige instelling, voorkomende in de Leeuwarder Courant jan 19 Juli 1894 niet te vergeefs is geweest. In dat ingezonden stuk deelde ik de teleurstelling mede, welke de leden van de commissie bezielde, dat ze wegens geldgebrek niet in de gelegenheid waren, om evenals in vorige jaren , kinderen, die ze ten behoeve vau hunne gezondheid zoo gaarne gedurende ettelijke weken naar het zeestrand hadden gezonden, ook in 1894 dat voorrecht te schenken. Ik beval namens de oommissie de zaak van de Gezondheidskolonie in de belangstelling onzer ingezetenen aan, opdat we in volgende jaren gelukkiger mochten slagen. Eenekindervriendin hier ter stede stelde mij onmiddellijk daarna de som van /10 ter hand. Thans staat de rederijkerskamer .Aurora" gereed, hare welbeproefde krachten te wijden aan die schoone zaak. Dat dit edelmoedig plan door de commissie met ingenomenheid is begroet, behoef ik wel niet te zeggen. Zij ziet daarin een bewijs, dat haar werk en haar streven sympathie vinden bij eene jeugdige Vereeniging. die met ijver en talent de kunst beoefent. Maar ter bereiking van het goede doel door , Aurora" voorgestaan, is natuurlijk de steun van onze stadgenooten in ruimeren kring onmisbaar. Nu is het steeds gebleken, dat, waar de kunst een offer brengt op het altaar der menschenliefde, in den regel niet to vergeefs een beroep wordt gedaan op de offervaardigheid van het algemeen. Het succes van „Holland-Lombok" leverde daarvan onlangs nog eene schitterende proeve. Wanneer dus weldra door „Aurora" eene lijst in circulatie zal worden gebracht ter ir. teekening op hare weldadigheidsvoorstelling, dan moge die ruime deelneming vinden. Wij zouden gaarne willen zeggen: .nomen est omen": die naam (Aurora) is een goed voorteeken! Moge het blijken, dat de steun van „Aurora" voor de Leeuwarder Gezondheidskolonie de dageraad is van eene goede toekomst! JAC. IJ. Dl LA FAILLE, Voorzitter tan de Commissie voor de Leeuwarder Gezondheidskohiii ie. Mijnheer de Bedacteur ! In de Leeuwarder Courant van 22 Januari komt een zeer interessant ingezonden stukje voor van den heer T. Bakkers omtrent de waarden, welke het „goudschip" La Lutine bevatte, toen het nabij Vlieland strandde, in 1799. Merkwaardiger wijze vind ik in dat «tukje mijne meermalen geuite meoning bevestigd,dat de bedoelde geldsommen geheel of gedeeltelijk bestemd waren voor het leger der geallieerden, welke meening het eerst werd uitgesproken door den éenig geredden persoon der equipage, die weken aaneen op Vlieland werd verpleegd. 31 aar nu kom ik tot den heer Bakkers met een beleefd verzoek, waaraan bij, naar ik hoop, zal kunnen en willen voldoen, en waarmede bij ZIER vklkn, zoo hier als in Engeland, ten zeerste zou verplichten. Zou de heer Bakkers ook eenige gegevens nebben en die door middel van dit blad willen mededeelen omtrent de bergingen, welke in 1799 en later tot 1806 enz. uit dat schip zijn gedaan, 't zij door of van wege de Bataafsche marine of door particulieren t Wellicht komen in de couranten van die dagen — ik bedoel vooral de Leeuw. Cum-ant eenige opgaven voor en kan men daardoor komen tot eene begrooting van de vermoedelijke waarde, welke thans nog onder 't zand bedolven ligt. Welke waarden na 1857 uit het wrak geborgen zijn .is nauwkeurig bekend. Ik besef, dat ik wellicht te veel van den wei willenden inzender verzoek , doch dat de beantwoording dezer vraag van 't grootste belang is voor de tegenwoordige en toekomende (?) ondernemingen op de Lutine zal ieder beamen. Met achting, Viv dir. Dn., I. J. WICHERS. Terschelling, 23 Jan. --- Feuilleton. SLECHTS VIJF MINUTEN. NOVELLE VAN L. v. BRENCKENDOBF. 7. Voor den referendaris volgde nu een bijna slapelooze nacht. Zijne kalme, hoopvolle stemming was na zijn gesprek met den rechter van instructie geheel verdwenen. Het had hem zoo gemakkelijk toegeschenen, ook anderen van Gertrude's onschuld te overtuigen, dat het volkomen mislukken daarvan bern tot in het diepst van zijn hart moest treffen. Hij kon niet langer over den vreeselijken ernst van haren toestand in het onzekere zijn. Indien er niet een wonder gebeurde, stonden haar de zwaarste beproevingen te wachten en met zijne macht, om het hardste van haar af te wenden, was het, zooals het zich liet aanzien, morgen reeds ten einde. Dat hij och, met deze treurige zekerheid voor oogen, steeds weer de vraag voorlegde, of hij niet beter gedaan had , met te zwijgen, was niet te verwonderen. Hij moest zich-zelf toch als de bewerker van den pijnlijken toestand waarin het beklagenswaardige meisje zich bevond, beschouwen. Missthieu, als bij de dingen hun loop gelaten en zich van elke inmenging onthouden had, zou Gertrude's aanwezigheid in het huis van den baron nooit aan 't licht gekomen zijn; men had misschien vroeger of later den schuldige ontdekt, zonder dat bij het onderzoek haar naam ook maar was genoemd en al de martelingen en vernederingen , waaraan zij nu ongetwijfeld zou blootstaan , waren haar dan bespaard gebleven. Volgens zijne nieening kon het niet uitblijven, ot zij zelve moest deze gevolgtrekking maken, wanneer zij over haren toestand en de oorzaken daarvan nadacht. Zijn hart kromp van diepe smart ineen bij de voorstelling, dat zij waarschijnlijk nu reeds het rampzalig toeval betreurde, hetwelk juist hem op haar levenspad had gevoerd, en dat zij hem, die toch zoo gaarne alles voor haar zou gegeven hebben, met volle recht als de oorzaak van hoar ongeluk beschouwde. En toen eindelijk tegen den morgen de natuur met kracht haar recht deed gelden . schrikten hem telkens, met korte tusschenpoozen afschuwelijke , beangstigende voorstellingen , waarin Gertrude von Berka zich als ongelukkige gevangene of veroordeelde vertoonde , uit zijne onrustige sluimering op. Achter de ramen van eene benedenverdieping in het gerechtsgebouw wachtte Hans Nordeck den volgenden morgen op Gertrude's komst. Hij twijfelde er niet aan, of zij zou komen , maar het bloed drong hem toch met geweld naar het hart en diep ademhalend j verhief zijne borst zich , toen hij tegen negen uur onder de menigte voorbijgangers het slanke meisje, hetwelk de laatste dagen al zijne gedachten had gegolden , zag aankomen. Gertrude von Berka ging dicht onder zijn raam langs, vóór zij het gerechtsgebouw betrad en de referendaris kon haar mooi gezichtje dus duidelijk zien. Het scheen wel een weinig bleek en vermoeid als na een slecht doorgebrachten nacht, maar het trotsche, kalme gelaat had niets van die onrust en spanning, welke aan kwellende vrees had kunnen toegeschreven worden. Zonder dat haar voet ook maar een oogenblik had geaarzeld , ging zij de steenen treden naar den hoofdingang op en met een gevoel van beschaming zag Nordeck haar uit zijne oogen verdwijnen. Het was ongeveer anderhalf uur later, toen een klerk bij hem binnentrad om hem bij den rechter van instructie te ontbieden. Aarzelend klopte Nordeck tegen de deur van diens kamer, want hij was bang, dat de rechter om t-en onverklaarbare reden op het denkbeeld kon gekomen zijn hem tegenover Gertrude von Berka te stellen. Doch toen hij een oogenblik later op het korte «binnen !" van den ouden heer over den drempel trad, vond hij hem tot zijne groote verbazing geheel alleen. Hij was op het punt geweest een van zijne gewone kaïnerwandelingen te ondernemen: toen hij deu referendaris echter zag binnentreden, bleef hij staan en wees naar de met groen laken bekleede tafel. „Ik zal in den loop van den dag genoodzaakt zijn, vin allen vorm in verhoor te nemen, en ik verzoek u daarom , mijne vragen te beantwoorden en te bedenken, dat gij deze zelfde verklaringen later bij het afleggen van den getuigeneed zult moeten herhalen. Is de heer, die dat portret daar moet voorstellen, u persoonlijk bekend ?" Nordeck zag het door den commissaris in beslag genomen portret van Leo Helbig op de tafel liggen en antwoordde bevestigend op die vraag. „Gij hebt op den avond, toen de misdaad gepleegd werd , in gezelschap van dezen heer ■ een reis per spoor gernaikt?" Hofl'meister moest den rechter van instructie dus ook reeds met hun gesprek van den vorigen avond in kennis gesteld hebben. Eet strenge voorkomen van den rechter was daardoor voor den referendaris voldoende verkla, Maar hij had g-eu reden om iets van do mededeelingen , die hij den politie-commissaris had gedaan, terug te nemen. Toen hij hierop toestemmend had geantwoord, nam de rechter van instructie met een hoogmoedig, bijna triomfantelijk air het portret in de hand en zeide: „Uw vast geloof aan freule von Berka's onschuld zal eindelijk wol aan hot wankelen gebracht worden, wanneer gij hoort, dai de dame zeer beslist verklaard heeft, dat het deze heer was , dien zij kwartier voor acht in het portaal van het huis no. 14 in de Amaliastraat heeft onmoet." „Zij moet zeker in eene dwaling verkeeren," antwoordde de referendaris, zonder geheel te kunnen verbergen, hoe deze woorden hem troffen: „Het herkennen naar eene photografie heeft natuurlijk immers altijd zijne eigenaardige moeilijkheden." Maar de rechter viel hem met een krachtig schudden van het hoofd in de rede. „Ik herhaal, dat de verklaring van de freule zoo beslist was, dat er van eene vergissing geen sprake kan zijn. Zij was ongetwijfeld van meening , dat zij , door met zulk •en zekerheid op te treden, haar toestand zou verbeteren en vermoedde zeker niet, dat hare bewering zoo gemakkelijk kon weerlegd worden." De herinnering aan het mooie, kalme meisjesgelaat, dat hij dien morgen nog had gezien , was voor Nordeck voldoende geweest, om den bangen twijfel, die ach ook weer van zijn hart had willen meester maken, te doen verdwijnen. Hij hief het hoofd op, en terwijl hij den rechter van instructie strak aanzag, antwoordde hij : „Ik houd het voor onmogelijk, dat freule von Berka tegen beter weten in, zoo iets zou gezegd hebben. Het zal echter het be3te zijn, eerst den uitslag van eene confrontatie der beide personen af te wachten." De oude heer trok de schouders op als iemand. die er van afziet, een ander van eene dwaasheid te genezen. „Van zulk een vertrouwen kan ik mij geen voorstelling maken. Uw vriendelijk attentmaken op de noodzakelijkheid van eene confrontatie was echter niet noodig geweest. Ik heb den heer Leo Helbig verzocht dadelijk hier te komen, zonder hem het doel van dit verzoek meê te deelen. Wanneer hij die boodschap in zijne wouing heeft gekregen, kan hij elk oogenblik komen." „En freule von Berka?" vroeg Nordeck bezorgd. «Wacht voorloopig in de getuigenkamer op de voortzetting van het verhoor." Het was een kort, bijna barsch antwoord, dat ongetwijfeld alle verdere vragen moest afsnijden. De vrees van deu referendaris werd daardoor slechts versterkt en hij verlangde nu nog meer om iets bepaalds omtrent Gertrude's toekomstig lot te vernemen. „Mag ik vragen, mijnheer Bergmann, wat u ten van de dame verder besloten heeft?' waagde hij op bescheiden toon te zeggen. Doch de oude heer was nu minder geduldig dan gisteren. „Daarop kan ik u tot mijn spijt geen antwoord geven. En als jurist, die reeds maanden lang m strafzaken practisen werkzaam is, zult gij zelf wel begrijpen, waarom ik dat niet kan." Door de binnenkomst van een gerechtsdienaar weH in dit oogenblik het gesprek afgebroken. „De heer Leo Helbig bevindt zich in het voorvertrek," meldde de man. „Hij zegt, dat hij voor eene dringende zaak ontboden werd." Nordeck zag vol verwachting naar de deur, maar, indien hij gehoopt had, de confrontatie te zullen bijwonen, welke voor het verdere verloop der zaak van zooveel gewicht moest zijn, zoo werd hij zeer spoedig in zijne verwachting teleurgesteld. „Dus tot later, mijnheer Nordeck!" zeide de rechter met een ondubbelzinnige beweging der hand. „Ik zal u laten ontbieden , zoodra ik iets meer van u wensch te hooren. Gij wilt zeker wel zoo vriendelijk zijn, om door die deur te vertrekken. Het kon wel eens minder goed zijn, dat de jonge Helbig juist in dit oogenblik aan u herinn«rd werd." Tegen zulk een bevel was natuurlijk niets in te breDgen, en Nordeck verwijderde zich met een bezwaard hart. Een minuut later werd op een wenk van den rechter van instructie , die weer achter de groene talel had plaats genomen , de heer Leo Helbig binnengebracht. De élégante jonge man zag er misschien iets bleeker uit dan gewoonlijk, maar zijne houding was zeer vastberaden en zijn voorkomen scheen iets als levendige verbazing uit te drukken over de beschuldiging, welke er in dit haastig opontbod voor hem lag. Hij boog achteloos voor den rechter van instructie en knikte den gerechtsschrijver, die intusschen binnengekomen was, nederbuigend toe, alsof deze ver beneden hem stond. De eerste vragen naar naam , ouderdom en leeftijd waren spoedig gedaan. Daarop ging de rechter, die dadelijk een beleefden conversatietoon had aangeslagen, voort: „U waart met den baron van nabij bekend, mijnheer Helbig?" „Meer dan dat! Ik kan wel zeggen, dat ik zeer intiem met hem bevriend was." „Over het treurige lot van uw vriend behoef ik u dus zeker geene bijzonderheden meê te deelen. U weet natuurlijk , dat hij op den avond van den zeventienden dood in zijne woning werd gevonden en dat hij naar alle waarschijnlijkheid door de hand van een sluipmoordenaar om het leven is gebracht." „Dat heb ik in de couranten gelezen. Het werd mij helaas niet toegestaan , zijn aardsch omhulsel nog eens te zien." „U kent dus de gewoonten van den overledene en de menschen met wien hij verkeerde. Heeft u op grond daarvan ook eenig vermoeden wie de dader kan zijn ?" „Als ik dat wist, zou ik niet eerst op eene oproeping gewacht hebben. Waldthausen bezat naar mijn weten geen vijand, en ik h«ud het daarom voor zeker , dat hij het slachtoffer van een moord uit roofzucbt geworden is(Wordt vervolgd.) ---