LEEUWARDER COURANT van Donderdag 5 November 1896. TWEEDE BLAD. --- NATIONALE MILITIE. Kennisgeving, BURGEMEESTER en WETHOUDERS van Leeuwarden; Gelet op Zijner Majesteits besluit van den 17den Deoember 1861 (Staatsblad no. 127), tijdelijk gewijzigd bij besluit van den 22 Juli 1892 (Staats blad no. 179); Loepen bij dezo op zoodanige Ingezetenen, die verlangen als Vrijwilliger bij de Nationale Militie op te treden, om zich daartoe bij hen aan te geven, in het Militiebureau, des voormiddags van 10 tot 12 uur. Om als Vrijwilliger bij do Militio te kunnen worden aangenomen, moet men ongehuwd of kinderloos Weduwnaar en Ingezeten wezen, voorts lichamelijk voor den dienst geschikt, ten minste 1.56 M. lang, op den laten Januari van het jaar der optreding als Vrijwilliger het 20ste jaar ingetreden zijn en het 35sto jaar niet volbracht hobben, tot op het tijdstip dor optreding aan zijne verplichtingen ten aanzien van de Militie, zoover oio te vervullen waren, voldaan en een good zedelijk gedrag geleid hebben. Het bezit van die vereischten, met uitzondering van de lichamelijke geschiktheid en van de gevorderde lengte, wordt bewezen door een getuigschrift van den Burgemeester der woonplaats, en verkrijgbaar op plaats en tijd boven vermeld. Hij , die voor de Militio is ingeschreven, wordt slechts als Vrijwiliger toegelaten voor de Gemeente in welke hij ingeschreven is, tenzij hij geen verplichtingen ton aanzien van do Militio meer to vervullen heeft. Hij, dio bij de Zeemacht, bij het Leger hier to lando, of bjj het Krijgsvolk in's Rijks overzeesche bezittingen heeft gediend, wordt niet als Vrijwilliger bij de Militie toegelaten, tenzij hij bij het verlaten van den dienst, behalve een bewijs van ontslag van den Bevelhebber onder wien hij laatstelijk heeft gediend, een getuigschrift hebbe ontvangen , inhoudend© dat bij zich gedurende zijn diensttijd goed heeft gedragen. Hij kan, heeft hij dit ontvangen, tot dat zijn veertigste jaar volbracht is, als Vrijwilliger bij do Militio worden toegelaten. Leeuwarden, den 3 November 1896. Burgemeester en Wethouders voornoemd, van HARINXMA. De Secretaris, P. A. BERGSMA. --- Provinciale Staten van Friesland. Dinsdag 4 November. Aanwezig 44, later 45 leden. Afwezig met kennisgeving de heeren Kingma, Okma en Andrea*; zonder kennisgeving de heeren Kuipers en J. v. Loon. Na installatie van den heer mr. W. W. Wichers Wierdsma als nieuw gekozen lid in het hoofdkiesdistrict Franeker, ter vervanging van den heer H. JH. Fennema, in de jongste zomervergadering verkozen tot lid der Eerste Kamer van de Staten-Generaal, werden de te behandelen punten aan de orde gesteld. Naar de afdeelingen werden verzonden, met bepaling dat het onderzoek deze week zij afgeloopen : punt 8, wijziging der begrooting voor 1896 ; punt 9, wijziging der begrooting voor 1897; punt 10, tarieven van brug- en kanaalgelden op het kanaal Harlingen—Nieuwezijlen, van Stroobos naar Leeuwarden, Sneek, Lemmer en Stavoren, enz.; punt 12, reglement op de keuring van dekhengsten ; punt 14, wijziging reglement waterstaatswerken; punt 16, wijziging reglement op de jacht en visscherij; punt 17, wijziging reglement watersohap „De Grieën" op Ameland; punt 18 , oprichting en reglementeering waterschap „De groote Kryte"; punt 19, oprichting en reglementeering waterschap „Het Beetgumer en Englumer Nieuwland"; punt 20, oprichting en reglementeering waterschap „De Wieren"; punt 26 , aanvulling reglement waterschap„ De Lemstersluis", en punt 27, nieuw reglement waterschap „Surhuisterveen." In handen van commissiën werden gesteld: punt 13, aanwending der op de begrooting uitgetrokken som van ƒ40,000 voor gewoon onderhoud van kanalen; punt 23, vernieuwing van de brug over de Engwierumeropvaart en vervanging van de brug bij Niiuwezijlen door een duiker, de heeren van Hettinga Tromp , Bekhuis, Binnerts, van der Meulen en van Eijsinga. Punt 22, subsidie aan Hindeloopen voor vernieuwing van paalwerk; punt 24, uitvoering van werken door zoewerende waterschappen in 1897, waarvoor bijdragen worden verleend, en punt 25 , subsidie aan Workum voor het vernieuwen der binnenvloeddouren, de heeren Potter van' Loon, Luiking, Witteveen, Klaazesz de Boor en van Sloterdijck. Punt 28, verzoek om subsidio ten behoeve der veeveredeling, de heeren van Slooten, van Eijsinga en Volstra. Voor Dondordag zjn aan de orde gesteld: Punt 30, verzoek van do Nederl. Vereeniging tot afschaffing van Sterken Drank, om in de bestekken van aanbestedingen het gebruik van sterken drank op werken to verbieden, en te bepalen dat het loon in gepast geld op de werken moet worden uitbetaald; punt 31, adres van M. de Vrieß en L. Zandstra om vergoeding van renteverlies, geleden door vertraagde betaling van de kosten voor herstelling van stormschade; en punt 32 , adres van P. J. Jaarsma, om boven zijn pensioen een toelage te mogen ontvangen. Pant 33. Adres van G. Fopma e. a. te St. Jacobi-Parochie om een paar bepalingen betrekkelijk het melk vervoer, — opgenomen in het regioment van politie op de tot den gemeenen dienst van allen bestemde waterstaatswerken in Friesland , niet in onderhoud en beheer bij de provincie of het rijk — te wijzigen. Punt 34. Adres van J. J. Kerstma e. a., ingezetenen van Doniawerstal, houdende verzoek om provinciaal subsidio om de Koevordermeer als vaarwater to verbeteren. Punt 35. Adres van J. B. Wijmenga te Garijp , betreffendo do verbetering van do Eensloot. Punt 36. Adres van de stoombootmaatschappij „Njjverhoid" te Sneek, e. a., houdende verzoek om verruiming van het vaarwater bij de scheepshelling tusschen het Zomerrak en de Stadsgracht te Sneek. Punt 37. Adres van F. Witteveen, F. E. Botma, IJ. Oosterlo en W. Cannegieter, houdende verzjok om subsidie uit de provinciale fondson voor den aanleg van oen locaalspoorweg van Leeuwarden naar Oostmahorn. Doze adressen waren te laat bij Ged. Staten ingekomen om behoorlijk te worden geïnstrueerd, waarom zij aan hun college werden gerenvoieerd mot uitnoodiging, in de volgende zitting to dienen van advies. In de pauze hebben de afdeelingen tot hunne voorzitters gekozen de heeren Reeling Brouwer, do Blocq van Scheltinga, Harmens, van Hettinga Tromp en Binnerts; en tot hare ondervoorzitters de heeren van Eijsinga, Peereboom, Pollema, van Sloterdijck en van der Meulen. --- De programma's der Liberale Unie. Nu de dag nadert, waarop de leden der Liberale Unie geroepen zullen zijn om zich bij monde hunner afgevaardigden uit te spreken over het programma, door het bestuur opgesteld, gaan van alle zijden stemmen op van kritiek of waardsering. We hebben getracht zooveel mogelijk de verschillende meeningen over het program weer te geven. Ook in ons blad van heden zal men onder den titel: „ Stroomingen in de Liberale Unie" weer nieuwe uitingen vinden van liberale kiesvereeningen. Eene aizonderlijke plaate willen wij afstaan aan het belangrijk artikel, waarmede de oud-minister Pierson in het Handelsblad van heden, „de programma's der Liberale Unie" voor de lezers ontwikkelt. De heer Pierson schrijft: Den 14 November komt de Liberale Unie bijeen om te besluiten over de voorstellen, die haar door het bestuur zijn gedaan. Zijn deze voorstellen in ieder opzicht aannemelijk ? Ik wil mij veroorloven dit te onderzoeken. Twee programma's werden ontworpen, een lang en een kort. De bedoeling is, dat van de candidaten slechts eene betuiging van instemming met do „strekking" van het eerste zal gevraagd worden. Ten aanzien van het tweede moeten zij meer verklaren. „Met volle overtuiging" moeten zij „de urgentie" der daarin aanbevolen maatregelen erkennen. Vooraf een woord over het eerste, het groote stuk, dat uit elf paragrafen bestaat. Daarin koman zaken voor, waarover door mannen, aan wier liberalen geest niet kan getwijfeld worden, zeer verschillend wordt gedacht. Laat ik enkele opnoemen. In § 2 wordt wenschelijk genoemd „een nadere regeling van de pachtovereenkomst, ter voorkoming dat de eigenaar alle risico ten nadeele van den pachter brenge." In do jongste vergadering der Vereeniging voor Staathuishoudkunde en Statistiek is dit punt uitvoerig behandeld. Toen is gebleken, hoe groot de bezwaren zijn, aan een regeling als de hier bedoelde verbonden. Toch, zoo eisoht het programma, moet zij van den wetgever „verlangd" worden. Wie aan do mogelijkheid van de oplossing der gerezen bezwaren twijfelt of wel van oordcel is dat bijzondere maatregelen in het belang der pachters niet gerechtvaardigd zijn, omdat hun toestand veel minder ongunstig is dan die der eigengeërfdo boeren, zal dus met het programma in botsing komen. En men kan zich verzekerd houden, dat velen, ook „vooruitstrevende" liberalen, deze meening zijn toegedaan. Wenschelijk heet verder: „beperking van overmatigen arbeidsduur, ook voor volwassen arbeiders". Dit is een der meest quaestieuse punten op het gebied van sociale wetgeving; in De Economist van 1895, bl. 118—121 heb ik getracht dit aan te toonen. Zouden onder hen, die de zaak ernstig hebbun bestuurd, talrijke voorstanders van beperking van arbeidsduur voor volwassen mannen worden aangetroffen ? Ik twijfel er sterk aan. Da groep der geavanceerden zal niet weinig gedund worden, als niemand mag geacht worden daartoe te behooren, die hierin met het programma niet medegaat. Men acht ook noodig: verplichte verzekering, o. a. tegen de nadeelen van ouderdom en invaliditeit. Opmerkelijk: in Duitschland is dio verzekering door Bismarck doorgedreven: de vrijzinnigen waren er tegen. Dr. Barth, een hunner beste woordvoerders, schreef onlangs in het tijdschrift Cosmopolis (Maart 1896), dat de wot, wanneer zij alsnog in stemming moest komon, „untor einar überwiiltigenden Stimmenmehrheit begrabsn werden würde." Het blijkt duidelijk uit zijn stuk, dat hij tot die meerderheid behooron zou. C. S. Loch, wiens oordeel in eon dergelijke materie wel niemand gering zal schatten, schreef in The Economie Journal van September 1895, dat „an outlay on annuities or on a direct provision for old ago is economically unwise." Dus andermaal -een punt, waarover door liberaal gezinde mannon verschillend wordt gedacht. Het programma kiest tevens partij voor do bepaling van maxiraum-arbeidsduur on minimumloon in Rijksbestekken. Zoo althans meen ik § 3 te moeten opvatten, hoewel ook een andere opvatting mogelijk is, want het programma verlangt alleen, waar de overheid als werkgeefster optreedt .voorschriften omtrent arbeidstijd en loon". Met dit laatste evenwel zou ieder kunnen medegaan, zoodat vermoedelijk de hierboven bedoelde bepaald^ voorschriften worden bedoeld. Mocht dat zoo zijn, dan zou ik willen doon opmerken, dat hier partij wordt gekozen in een quaestie, dio tot de allernieuwste behoort, ten aanzien waarvan onder hen, die gewoon zijn aan dergelijke vraagstukken hunne aandacht te wijden, nog zeer weinig eenstemmigheid heerscht. En al degenen, die met den vollen eisch van minimum-loon en maximum-arbeidsduur niet modegaan, te rangschikken onder de conservatieven, ia volmaakt willekeurig. Ik kom nu tot de financiën. Aan de gemeenten, zoo leest men in § 10, „worde van staatswege tegemoet gekomen in den druk, die het gevolg is van uitgaven haar in het rijksbelang opgelegd." Het beginsel is hier aangegeven , dat bjj de rijksuitkeeringen moet worden gevolgd. Maar indien gij van oordeel zijt, dat het beginsel hier verkeerd is aangegeven, dat de wetgever te rade moest gaan met de financieele gesteldheid der gemeenten door welke oorzaak ook bepaald; indien gjj meent, dat vergoeding van uitgaven in het rijksbelang alleen hulp zou doen verleenen, waar hulp onnoodig is, en geone, waar zij dringend wordt vereischt? Zult gij dan geacht kunnen worden, vooral indien gij nog meer afwijkingen van het program op uw geweten hebt, met do „strekking" van dit stuk in te stemmen? Voorts worden, indien voor „ingrijpende sociale hervormingen versterking van middelen onvermijdelijk" is, o.a. „debietrechten" aanbevolen, „alsmede belasting op goederen in de doode hand." Debietrechten; de patentbelasting bestond voor do winkeliers in niets anders, en hoe zij werkte is van algemeene bekendheid. Velen zullen van oordeel zijn, dat een onbillijker belasting moeilijk kon worden uitgedacht. „Belasting op goe* deren in de doode hand". Zondert men daarvan uit, wat naar ieders meening uitgezonderd zou moeten blijven — wie wil de eigendommen van provinciën en gemeenten, van inrichtingen voor ziekenverpleging, van vereenigingen als het Vondelspark te Amsterdam daaronder begrijpen ? — dan brengt zulk een belasting geen ƒlOO,OOO op, misschien op verre na niet. Zullen er niet vele vooruitstrevende liberalen zijn, die daarom weigeren met dit voorstel mede te gaan? Ook progressie bij de successierechten moet dienen voor het zoo even genoemde doel. Progressie bjj do successierechten is almede een zeer nieuw denkbeeld; de litteratuur daarover is, betrekkelijkerwijs, nog klein. In Engeland heeft men het denkbeeld onlangs toegepast, maar op een wjjze, die met do eenvoudigste begrippen van rechtvaardigheid spot. Is het toe te passen op eeno betere wijze, en tovens zoo, dat men niet in andere moeilijkheden vervalt? Dit staat nog te bezien. De zaak schijnt mij nog niet rijp voor oen beslissing, en menigeen zal wel evenzoo daarover denken. Beschouwen wij thans het tweede, het kloine programma, dat zeven maatregelen vermeldt, waarvan de te stellen candidaten met volle overtuiging do urgentie moeten erkennen. Men vindt daaronder do verplichte verzekering in al haro onderdeelen, de beperking van arbeidsduur voor volwassen mannen, ook de herziening dor armenwet. Zoodanige herziening is inderdaad zeer noodig ; maar staat het vast, dat zij, zooals gezegd wordt, en wel in de eerste plaats, moet dienen, „tot verzekering der samenwerking van alle armbesturen?" Aan do mogelijkheid van dezo te verkrijgen, golooft niet iedereen, die overigens voor een radicale hervorming van ons armwezen gestemd is. Wat in het bekende verslag der Nutscommissie daarover voorkomt, wordt niot door alle deskundigen als het meest practische doel van haren arbeid boschouwd. Toch zal, wordt het kleine programma goedgekeurd, geen candidaat aannemelijk zijn, die de „verzekering dor samonwerking van alle armbesturen" niot erkent als een der doeleinden, die mon bij de herziening der armenwet moet trachten te bereiken. Tot dit programma eindelijk, behoort „opheffing der schutteryen." De oud-minister SayfFardt acht dozen maatregel niet wenschelijk. Hij heeft onlangs — in de Vragen den Tijds —wedermet nadruk voor het behoud en de hervorming der schutterijen 'gepleit. Hot bestuur der Liberale Unie moot hopen, -dat hjj weinig bokeerlingen maakt onder geavancoerd liberalen. De groep, waaruit hare kiesvereenigingen candidaten kunnen nemen, zou dan nog kleiner worden, dan zij het vermoedelijk reeds zijn zal, indien op 14 November de voorstellen van het bestuur ongewijzigd worden aangenomen. Geen der programma's is toegelicht. Men kan dus nooit beoordeelen of een bepaalde uitspraak de vrucht is van ornstige studie, dan wel — van iets anders. Wie gewoon is veel en over velerlei na te denken, stuit telkens op zwarigheden, is telkons genoopt zijn oordeel op te schorten. Loost hij dan een stuk, waarin over de zaken die hem duister zijn gebleven, met groote vastheid van overtuiging gesproken wordt, dan vraagt hij zich af: hoe komt men aan die vastheid van overtuiging ? Zjjne vraag blijft in dit goval onbeantwoord ; alleen ontvangt hij de mededeeling: indien gij over deze zaken niet denkt zooals wjj, jijt gij geon vooruitstrevend liberaal. In dio mededeeling ligt niets, dat de zwarigheden van onzen denker uit den weg ruimt, dus zy zal weinig indruk op hem maken. Noem mij zooals gij wilt, zal hij zeggen, maar gelooven op gezag past niet in mijn kader. Het is goed, dat mannen die het wèl meenen met hun land, zioh onderling verstaan om zekere hervormingen to eischen. Maar zij moeten zich daarbij voor twoo gevaren wachten. Het eeno is, denkbeelden, die eerst sedert betrekkelijk korten tijd geopperd zgn en dus den toets eenor veelzijdige critiek nog moeten doorstaan, voor to dragen als onaantastbaar. Dit veroorzaakt ontstemming bjj allen, dio' weten dat dezo donkboeldon nog veel nader onderzoek noodig hebben. Hot tweedo gevaar is, dat men een soort van orthodoxie schept; ook op dit laatsto heeft het bestaur dor Liberale Unie, naar het mij wil voorkomen, niet genoeg gelet. Het gunt niet genoog vrijheid aan individucolo opvattingon. Zijn liberalisme is mij te eng. Het weert niet alleen den conservatief in den man van het volstrekto laissez faire; hot weert ook hem, die, schoon niot afkeerig van staatsinmenging op sociaal gebiod, ja op sommige punten krachtig daarvoor ijverend, op andere voorshands reserves maakt. Mon moet ten aanzien van elk der zeven maatregelen eenstemmig donken met de Liberale Uuie, om niet door haar verketterd te worden. Maar liberale en zelfstandig donkende geesten zijn ketters van nature. Geen enkel credo kunnen zij ondertookenen. Moetonal de zoodanigen geweerd worden uit ons Parlement P Dat zal het gevolg zijn, want tot de conservatieven behooren zij niet, en de andoren kunnen hen niet gebruiken, omdat zij over enkele zaken eon afwijkendo, misschien neg in het gchoel geen meening hebben. Ik zou het volgende in overweging willen geven. Men onderwerpe do beide programma's aan een grondige herziening. Men late daarenboven aan elke kiesvereeniging uitdrukkelijk de vrijheid om een candidaat, die de verlangde verklaringen niet onvoorwaardelijk kan afleggen, des ondanks te stellen, indien hij door zijn verleden , door den geest die altijd van hem is uitgegaan , vorder oen sympathiek candidaat wordt geacht te zijn. Zoodoende maakt men de beide programma's niet tot een doode letter. Zij behouden hunno waarde; namelijk als uitdrukking van hotgoen zeer vele liberalen hior te lande wenschelijk of urgent noemen op dit oogenblik. --- Feuilleton. De heldendaden van Brigadier Gérard, DOOR A. CONAN DOYLE. 19. Ik begon daarom onze beddelakens in repen te scheuren en aan elkaar te binden , zoodat ik een uitstekend klimtouw kreeg. Dit bond ik weer stevig om hot midden van de ijzeren staaf, die iets meer dan een voet lang was. Daarop wierp ik die op het plein, terwijl het water nog in stroomen uit de lucht viel en de wind steeds harder bulderde. Ik bleef in de schaduw van den gevangenismuur, ofschoon het er zoo donker was, dat ik mijn eigen hand niet kon zien. Zao ik den schildwacht niet tegen het lijf liep, had ik zeker niets van hem te duchten. • Toen ik onder den muur was gekomen wierp ik mijn staaf omhoog en tot mijne blijdschap viel zij dadelijk tusschen de punten aan den bovenkant. Ik werkte mij arm mijn koord omhoog , trok hot daarna op en liet het aan den anderen kant weer neervallen. Daarop beklom ik den tweeden muur en toen ik daar bovenop schrijlings tusschen de punten zat, zag ik in de duisternis beneden mij iets flikkeren. Het was de bajonet van den schildwacht, die juist beneden mij stond en zich zoo dicht bij mij bevond, (de tweede muur was iets lager dan de eerste) dat ik haar, wanneer ik mij voorover boog, gemakkelijk van het geweer had kunnen schroeven. Hij neuriede een deuntje en drukte zich tegen den muur aan om zich warm te houden , weinig denkendo, dat een wanhopig man zich geen vijf voet van hem af bevond en hem des nood 3 met zijn eigen wapen het hart kon doorboren. Ik maakte mij reeds voor den sprong gereed , toen de kerel met oen vloek zijn geweer op schouder wierp en ik hem door de modder hoorde baggeren om zijn rondgang te doen. Ik liet het koord naar beneden vallen, gleed er langs, en, het hangen latende, liep ik zoo hard mogelijk over de moerassige vlakte. Hemel, wat heb ik geloopen! De wind sloeg mij in 't gelaat eu blies mij in de neusgaten, de regen kletterde op mij neer en suisde langs mijne ooran. Ik struikelde over gaten en viel tusschen braamstruiken. Ik was geschramd , bebloed en buiten adem. Mijn tong was als leer, mijne voeten schenen mij klompen lood, terwijl mijn hart klopte als een keteltrom. Maar toch liep ik zonder ophouden door. Ik had echter mijn hoofd niet verloren, mijne vrienden. Alles werd met een doel gedaan. Onze vluchtelingen zetten altijd koers naar de kust. Ik had besloten het land in te gaan en wel te meer, daar ik Beaumont het tegendeel had verteld. Ik wilde naar het Noorden vluchten en zij zouden mij in het Zuiden zoeken. Gij vraagt wellichff hoe ik in zulk een nacht kon weten , waar het Noorden zich bevond. Ik antwoord: aan den wind. Ik had in de gevangenis gezien, dat hij uit het Noorden kwam, en zoo lang als hij mij in het gezicht woei, ging ik de goede richting uit. Nu, ik had eon tijdlang zoo doorgoloopen , toen ik plotseling twee gele lichten in de duisternis voor mij zag. Ik bleef een oogenblik staan, niet wetende wat te doen. Ik was nog altijd in mijn huzaren-uniform en het kwam mij voor, dat ik in de eersto plaats eene kleeding moest zien te krijgen, die mij niet kon verraden. Wanneer deze lichten uit een hut kwamen, kan ik daar misschien krijgon wat ik noodig had. Ik liep er dus heen, terwijl ik het zesr betreurde , dat ik mijne ijzeren staaf achtergelaten had , want ik was vast besloten mij liever tot den laatsten druppel bloeds te verweren, dan dat ik mij weer zou laten vatten. Spoedig echter kwam ik tot de ontdekking , dat er geen hut was. De lichten waron de twee lantarens van een rijtuig, en bij het schijnsel daarvan zag ik een breeden weg voor mij. Tusschen de struiken kruipende , merkte ik op, dat er zich twee paarden voor de equipage bevonden, dat een kleine postillon bij hunne koppen stond en dat een van de wielen op den weg naast hem lag. Ik zie alles nog yoor mij: de dampende dieren, de tengere jongen met de handen aan hunne gebitten en de groote, zwarte koets, blinkende van den regen en op hare wielen heen en weer waggelend. Terwijl ik aldus keek, werd het raampje na ir beneden gelaten en een mooi vrouwengezichtje vertoonde zich. „Wat moet ik doen ?" riep de dame den jongen op wanhopigen toon toe, „sir Charles is zeker verdwaald en ik zal den nacht hier op de heide moeten doorbrengen." „Misschien kan ik madame van eenigen dienst zijn," zeide ik, mij uit de struiken wringend en in het licht der lampen komend. Groote goedheid, wat gilde zij en hoo verbaasd kook do jongen mij aan 1 Gij begrijpt, dat ik, na dien langen marsch in de dvi ternis, met mijn gedeukte sjako, mijn vuil, bespat gelaat en mijn gescheurde uniform vol vlekken, niot juist de man was, dien men op eene eenzame, uitgestrekte heide wenscht te ontmoeten. Doch, na den eersten schrik , begreep zij spoedig dat ik haar zeer onderdanige dienaar was, en las ik in hare mooie oogen , dat mijne houding en manieren niot nalieten , indruk op haar te maken. „ Hot spijt mij , dat ik u verschrikt heb , madame," zeido ik. „Ik hoorde toevallig uwe opmerking en kon niet nalaten u mijne hulp aan te bieden." Ik boog terwijl ik sprak. Gij kent mijne buiging en kunt u dus voorstellen welk eene uitwerking die op de dame had. „Ik ben u zeer verplicht, sir," zeide zij. „Wij hebben een vreeselijke reis gehad, sinds wij Tavistock verlieten. Ten slotte brak een van onze raderen en hier staan wij nu hulpeloos op het midden van de heide. Mijn echtgenoot, sir Charles, is uitgegaan om hulp te halen en ik ben bang, dat hij verdwaald i 3 geraakt." Ik was op het punt eenige vertroostende woorden te zeggen, toen mijn blik op eeno zwarte reisjes viel met astrakan omboord, die haar medgezel moest achtergelaten hebben. Het was juist wat ik noodig had om mijn uniform te verbergen. Ik had wel een gevoel alsof ik een stmikroover was, maar, wat zal ik u zeggen ? Nood breekt wet en ik bevond mij in een vijandelijk land. „Ik veronderstel , madame, dat dit de jas van uw man ii," merkte ik op. „Gij zult mij , dat weet ik zeker, vergeven, wanneer ik genoodzaakt ben , to — —" Ik trok, dit zeggende , het kleedingstuk door het raampje. Ik kon de uitdrukking van verbazing, vrees en afkeer, die zich op haar gelaat vertoinde, niet verdragen. „O. ik heb mij in u vergist 1" riep zij. „Gij kwaamt dus om mij to bestelen en niet om mij te helpen. Gij hebt de manieren van een gentleman en toch steelt gij de jas van mijn man." .Madame," zeide ik. „Ik verzook u mij niet to veroordeelen vóór gij alles weet. Het is volstrekt noodzakelijk, dat ik deze jas neem , maar wanneer u zoo* goed wilt zijn mij te zeggen, wie het geluk heeft uw echtgenoot te wezen, zal ik hem de jas weer terugzenden." Haar gelaat werd een weinig zachter, hoewel zij nog streng trachtte te kijken. .Mijn man," antwoordde zij , is sir Charles Meridith en bevindt zich nu op reis naar de gevangenis te Dartmoor voor eene gewichtige zaak van het gouvernement. Ik vraag u alleen, sir, uw weg voort te zetten en niets mee te nemeu , wat u niet toebehoort." Jk verlang slechts ée'n ding , dat hem toebehoort ," zeide ik. „En dat hebt gij uit hot rijtuig genomen," riep zij. „Neen ," antwoordde ik, ,dat is er nog iv. Zij lachte op hare gulle Engelsche manier. „Wanneer gij, in plaats van complimenten te maken, de jas van mijn man teruggaaft " begon zij. .Madame," antwoordde ik, „wat gij vraagt is volkomen onmogelijk. Wanneer gij mij veroorlooft bij u in het rijtuig te komen, zal ik u uitleggen hoe noodzakelijk deze jas voor mij is." De hemel weet, welko dwaasheden ik nog zou uitgehaald hebben , wanneer wij op dat oogenblik niet een flauw hallo in de verte hadden gehoord, dat door den kleinen postillon met een kreet van vreugde werd beantwoord. In den regeu en de duisternis zag ik op eenigen afstand een lantaarn, die snel naderde. „Het spijt mij, madame, dat ik genoodzaakt ben ute verlaten," zeide ik. ,Gij kunt uw echtgenoot verzekeren, dat ik alle mogelijke zorg voor zijne jas zal dragen." Hoe gehaast ik ook was , waagde ik er nog een oogenblik aan om de hand der dame te kussen, die zij haastig door het raampje terug trok, met een air, als was ze over mijne brutaliteit beleedigd. Wijl de lantaarn nu vlak bij mij was gekomen en de postjongen voornemens scheen te zijn mijno vlucht te verhinderen, nam ik mijn kostbare overjas onder mijn arm en snelde in de duisternis weg. En nu stelde ik mijzelf tot taak een zoo groot mogelijken afstand tusschen mijzelf en de gevangenis te brengen als ik in de donkere uren van den naoht nog kon afleggen. Terwijl ik mijn gelaat weer naar den kant van den wind richtte, liep ik totdat ik van «itputting neerviel. Dooh, na vijf minuten hijgend op de heide gezeten te hebben, zette ik het weer op een loopen, totdat mijne knieën mij weer begaven. Ik was jong en sterk, raet spieren van staal en een lichaam, dat door een twaalfjarig leven in het kamp en op het veld taai was geworden. Ik was dus in staat deze wilde vlucht nog drie uur voort te zetten, terwijl de wind mij Bteeds tot gids diende. Na verloop van dien tijd berekende ik, dat ik bijna twintig I mijlen tusschen mijzelf en de gevangenis I had gebracht. De dag brak juist aan en dus kroop ik tusschen de heide , op den wp van een dier kleine heuvels, welke mem dat land vindt, met het plan mij tot « avond te verbergen. Het was voor mij m«^ ongewoons in den wind en den..re*?cV, slapen, dus dommelde ik, in mijn diW»* warme jas gehuld, spoedig ja. Maar het was geen verkwikkende sl»?- Ik had angstige, benauwde droomeni, waa alles verkeerd met mij scheen te g» • Eindelijk viel ik, zooals ik mij nog berinne met één enkel escadron op vermoeide pa» den een gesloten carré van Hoaga»™™& nadiers aan, juist zooals ik.te ElcbiagJJ had gedaan. Ik ging in mijne stijgbeugelskw om te roepen: „Leve de Keizer !" « t«jj ik dit deed, beantwoordden mijne hu»re mij met denzelfden kreet: .LeTe.de,KeJ!!Lil Ik sprong op van mijn hard bed , terwj) die woorden mij nog steeds m de oore» klonken en daarop, toen ik mijne oogean wreef en mij afvroeg of ik gek wa. gewor den. werden die zelfde woorden » *» *J gerekt geschreeuw door vijf duizend rt"* men heïhaald. Ik keek door de struiken, die mij verborgen , heen, en zag -t heldere morgenlicht het laatste, dat ik oo gedacht of verlangd had te zien: de getan genis van Dartmoor 1 (Wordt vervolgd) ---