POSTERIJEN. ~.v Uiuevbn, goadrosaoord «an onbokondoii, LlJ9LyLür hot I'ostWitoor Loeuwarden, ovor de Terh%f der maand Aug. 1897. 10 rrooro.fTsKTmstordani; L.Boni.Drie- J-J;. __£!£*<**«*; H. Eefting, Winschoten; t S'enburg f V. d. Kros ? KIJ VM di Hulpkantoren: Oostormtens. J. E. Dijkstra, Appingedam. B-. kaart: H. Dijkstra Tjununnrum. lirioven: Buitenland. M f d Woud», Bruninghauson ; J. Faber, l.ijll; fsHbSfF.wcßtr»- °ieh-ioh- --- LEEUWARDER COURANT van Woensdag 8 September 1897. TWEEDE BLAD. --- Uit de Provincie. (Part. Corr.) Terhorne, 4 Sept. Tengevolge van den harden wind is onze hardzeilpartij heden voor eon «oot deel mislukt. Wel gingen de deelnemers in de verschillende klassen uit, maar toen reeds noedte een drietal omsloegen, werd de kamp Zor de meosten opgegovon. Alleen de klasso booten van leden hield den strijd, hoe moeilijk nok tegen do elementen vol. Do boot van A. v»n'der Hook behaalde den prijs on dio van W. van Dijk do premio, boidon alhier. Do andere pwturon zullon Zondag a.s. den strijd her vatton. Bergum, 5 Sept. Heden avond was het ganscho dorp in rep en roer. De brandhoorn ovorstemdo den regen en don wind. Er was n.l. brand uitgebroken in een hooiberg, onmiddellijk __n de kom van ona dorp. Het blussohen viel, tengevolge van do groote hooveelheid brandond hooi natuurlijk moeilijk. Toch is niet alles door 't vuur verteerd. Dank zij do krachtige hulp van onze brandweer, worden grootere onheilen voorkomen. De belendende gobouwen blevon, mede door don velen regen, gespaard. Do oorzaak van het onheil is onbekend. Lemmer, 6 Sept. Eene oponluchtmeeting voor drankbestrijding, welke gisteren in een stak weiland alhier zou plaats hebben, met medewerking van het fanfarecorps „Excelsior", kon, wegens het slechte weder, niet doorgaan. De meeting werd dientengevolge gehouden in de groote zaal van bet Nutsgobouw, welke geheel met toehoorders gevuld was. Als sprekers^ traden op de heeren S. Dijkstra, onderwijzer té Leeuwarden ; A. van der Heido, predikant te Scherpenzeel; Th. W. van der Woude en F. U. Schmidt, onderwijzers to Amsterdam. Grondtoon van het gesprokene was, dat niet alleen het misbruik, maar ook hot gebruik van alcoholische dranken verderfelijk zijn , zoowel voor het lichaam als voor den geest, en daarom werd aangespoord zich van het gebruik van zoodanige dranken te onthouden. Na afloop der vergadering traden zestien der aanwezigen toe als lid van do vereoniging van geheelonthouders. Beetsterzwaag, 6 Sept. Door stemgerechtigde ingelanden van den Grooten Veenpolder onder Opsterland en Smallingerland is heden alhier tot lid van het bestuur gekozen de heer J. Faber te Gorredijk, met 43 steramen. Her- Htemming moet plaats hebben tusschen de heeren J. W. v. d. Sluis, H. Th. v. Ek en K. Douma, die respectievelijk 38, 36 en 36 stemmen op zich vereenigden. Er waren 79 stemmen uitgebracht. Aan de beurt van aftreding waren de heeren J. Faber en J. W. v. d. Sluis. Wommels, 6 Sept. Aan onze heden gehouden jaarlijksche kaatspartij word door 11 parturen deelgenomen. De prijs van ƒ42 werd gewonnen door Jan Kuperus te Marssurn, E. Groeneveld to Beetgum en Fr. Folkers te Wommels; de eerste premie van ƒlB door F. Buwalda te Arum, Johs. Struiksnta te Wommels en Sj. Osinga te Berlikum; terwijl de 2e premie ten deel viel aan S Vijver te Franeker, P. Faber te Arum en S. Kooistra te Witmarsum. Wijtialdum, 6 Sept. Eergisteren had van wege de vereeniging „de Keatsebal" alhier eene k«tsp»rtij plaats, waaraan door 12 parturen *erd deelgenomen. Da prijs werd behaald door *. Buwalda to Arum , R. en H. Ozinga, boiden to Wijnaldum; terwijl do prfraio ten deel viel »an S. Vijver te Franeker, K. Okkinga en J. Iolgm« > beidon to Wijnaldum. --- RECHTZAKEN. Gerechtshof te Leeuwarden. In de Zaterdag j.l. gohouden zitting, bestemd tut bohandoling van strafzaken on gepreaideord door don heor mr. ,1. L. vun Sloterdijok, zijn do volgendo zaken behandeld: 1. Kasper J. T., 21 jaren, geboren te Droarjjp, arbeider to Kranokor, thans in hechtenis, is in hooger beroep gekomen van het vonnis der Rechtbank alhier, waarbij Hij wegons diefstal van vee in de weide is veroordeeld tot 2 jaron gevangenisstraf; — rapporteur, de raadslieer mr. J. van Binsbergen. Wjj deelden vroeger deze zaak mee en herinneren, dat in den morgen van 26 Mei 1.1. bleek, dat in een weide onder Zweins oen lam geslacht was, toebehoorend© aan don landbouwor C. Blanksma; dat bij onderzoek is gebleken dat bokl. een hoeveelheid lanisvh > verkocht heeft aan Steen to Franeker, en dat aan don wog tusschen Zwoins on franeker bij een telograafpual onder do zodon van don bonn in oon zak het ovorigo vleosoh is govonden, en dat bekl. klompen yan ongelijko grootte aanhad, ovoroenkomende mot indrukken van voetstappen in het land tor plaatse waar hot lam geslacht wan. Thans wordon gehoord de landbouwer A. v.d. Geest onder Kingmatille on zijn arbeider Th. Buwalda. De eerste vorklaarde, dat beklaagde de laatste 4 dagen vóór zijne arrestatie bij hem in het werk is geweest. Zjjne ouders Btondon op straat, beklaagdo was nu eens hier dan daar. Over een stekje in zijn schuur hingen zakken bij stapols van 40 ii 50 stuks. Hij heeft niet gemerkt dat daarvan een vermiste, maar toen do veldwaohter met een zak bij hem kwam, herkende hij dien voor zgn eigendom. Wel had hij gemerkt, dat omstreeks dien tijd, den juisten datum weet hij niet meer, des naohts de deur van zijn koohuis is opengebroken , door gowold van buiton is de sohotel met haak aan de binnenzijde der deur uitgesohoton; hjj denkt dat er een beitel tusschen gezet en toen de deur stuk gescheurd is, maar hij kan niet zeggen dat boklaagde dit gedaan hoeft, üe deur is toon mot de schotelsluitiug woer hersteld, doch don volgendon nacht is er opnieuw ingebroken. Als getuige gowoten had, dat er zoon zaak van zou komon, dan had hij den datum wel opgeschreven , maar hot was in dienzelfden tjjd. De aanwezige zak, gomerkt A. v. d. G., herkent hij voor do zijne. Ook zijn arbeidor Buwalda had omatreeks dien tijd op een morgen de achuurdeur loa aangetrolfon, dat was do tweede maal zoo hjj toen vernam, en herkende don zak voor een van den boor. De veldwachter D. de Witto had in den morgen van 26 Mei van de dienstmeid van Kas bericht gekregen, dat zjj in bodoeld stuk land iets gezien had, waarom hjj er heen ging en er do sporen vond van do slachting van oen lam, zooals do overblijfsels als ingewanden aantoonden, en dat daar ter plaatse indrukken van twoo ongeljjke klompen waren. Hjj kreeg dadeljjk vermoedon op bokl., omdat dezo wol meer dergeljjke zaken pleegt. Daarom ging hij naar den landbouwer Kas, bij wien bekl. in dien tijd wel in het hooi sliop, en vroeg of doze ook wist welko klompen bekl. droeg. De beschrijving van tweo ongoljjko klompen kwam vrij wel overeen met de aangetroffen indrukaelB. Toen ging hjj naar Franeker om bjj den herbergier Steen te mformeeren of bekl. daar ook geweest was. In die herborg woonde toen echter Kloosterman , bjj wien hjj vernam, dat bekl. daar den vorigen avond 30 cents vertering gemaakt had zonder te betalen , zeggende den volgenden dag te zullen terugkomen en dat dezo dien volgenden dag iets in een blauw zakje had, waarmeo hjj naar Steen was gegaan. Getuige ging daarop naar do woning van Steen en trof diens vrouw, die zei: „hè, zoon gedonder, daar weet ik niets van, dan moet jo mjjn man vragen". Die waa niet thuis en bjj zgn thuiskomst wilde deze eerst van niets weten, doch zei eindelijk: „Ja, ik moest een gulden van hem hebben en heb toen voor een daalder vleeseh gekocht." Bekl. atemde dit toe, maar beweerde het vleesoh gekocht te hebben. Terwjjl de Witte daar was, ie beklaagde naar het Becreet geweest en daarna heeft de veldwachter uit dat aeoreet het blauwe zakje te voorachjjn gehaald. Ook had hjj evenals do brigadier-rijkaveldwachter, die op zjjn verzoek waa meegegaan, opgemerkt dat beklaagde ongelijke klompen droeg. Een en ander heeft hen aanleiding gogoven hem mee te nemen naar het politiebureau , waar de klompen , die toen bleken overeen te komen met de gevonden indrukaela in het land, in bealag zjjn genomen. Verder geeft getuige nog op, dat het vleeseh, hetwelk hij bjj Steen gezien heeft, niet op de gewone manier waa geslacht en afgesneden en dat er ook grasjes aan zaten, zoodat Steen evengoed heeft kunnen zien, dat het dier op een ongewone manier geslacht was. Aan den weg onder Franeker bjj een boom heeft hij nog onder zoden verstopt het achtergedoelte van een lam gevonden in een zak, gemerkt A. v. d. O. Beklaagde zegt, dat hij het vleeaoh in den vroegen morgen van 26 Mei, omstreeks 3 uur, van een onbekend persoon gekocht heeft voor ƒ 1.25 en toen in het blauwe zakje bij een telegraafpaal onder graszoden geborgen heeft, vanwaar hjj het later weer weggehaald heeft. Of die persoon een man of vrouw was wist hjj niet, maar hij had manakleeren aan en hjj zou wel zeggen dat het een man waa, ook aan zijn stem. De schuurdeur bjj v. d. Geest heeft hij niet opengebroken, dat andere vleeseh in den zak heeft hjj niet verstopt, daar weet hjj niet van. Ook heeft hij het blauwe zakje niet in het secreet gegooid, maar hij is het er al kwjjt geraakt. Hjj heeft dien nacht zjjn eigen klompen aan gehad , maar later in den morgen een der klompen verwisseld. Toen hem op het onwaarschijnljjko gewezen werd, dat hij ƒ1.25 in zjjn zak zou hebben gehad en dan bij Kloosterman 30 cents vertering schuldig to blijven en aan Steen ƒl, dan voor ƒ1.25 vleeseh tokoopen en dat weer voor ƒ 1 50 to verkoopen om dezen den gulden en Kloosterman de 30 cta. to betalen, zei hjj, dit gedaan to hebben om er wat aan te verdienen. 9e adv.-goneraal, mr. T. J. Noijon . nagaando wat aMvaststaaude in dit geding is aan to merkon, kan lïo-an geloof slaan aan dit verhaal van bokl. omtrent (lert onbekondon persoon, OOOh van zijno speculatie, ein lieti vlueach met voordeel aan Steon to verkoopen. Beu. kon niet weten dat Stoen genegen zou zijn het te koopen en het ia waarschijnljjk, dat deze lioverhot geil dan het vleeseh zou hebben gehad. Rclcvoorondc do versohillendo omstandighedon vermeent sprekor, dat de Reohtbank door do lango lijat van aanwjizingen voldoende het bewjjs voor de sohuld vart bekl. hooft aangetoond. Wat nu hot verzoek van bekl. betreft om lager straf, zoo doet spr. opmerken, dat dezo volgens zijne bewering, dat hij de dader niet is, in hot geheel geen str4f moest hebbon. Spreker is evenwel van oordeel, dat! de straf niet te zwaar ia, ala hij in aanmerking necjmt dat bekl. reeda zoovele vonniaaen ten zjjnon laste heeft, dat hij van af zijn 15e jaar getoond hoeft, liever to stolen on to rooven dan to arbeiden — on reqbireert dat hot Hof het vonnis zal bevestigen. Do verdediger, mr. 11. J. Romeijn, advocaat en [.rocurcur te Sneek, doet opmerken, dat do verklaring omtrent de klompen door de Rechtbank onjuist is vermoei, als zou nij hebben gezegd, dat ze hem niot behooren; maar heeft zo dien nacht niot aangehad. Dit is eon der zwakke aanwijzingen. Uit de verklaringen van do getuigen is geblekon, dat bekl. in den avond van 25 Mei zjjn eigen heeft aangehad, die aan elkaar geljjk waren. Het motief van het koopen van het vleesoh is zoo vreemd niot. Beklaagdo had missohien geen plan, dien gulden aan Steen to betalen; maar toon hem het vloesch to koop aangobodon werd, kwam de speculatie op. Het zakje kan hjj verstopt hebben, uit vrees dat hij voor don heler zou wordon gehouden. Dat hij den vorigen avond bij Kloosterman de 30 ot. vertering niet betaald heeft, is ook zoo vreemd,niet. Pleiter zelf is het wel overkomen, dat hjj de sociëteit te Leiden of de Witte Sociëteit te 's Hage verliet, zeggende dat hjj don volgenden dag terugkwam en dan wel zou botalon, — dat is geen bewijs dat beklaagde niet /' 1.25 in zjjn znk had. Ijtot vleesoh is niet op gewone wjjzo geslacht. Bekl aagdes vader is slager geweost, hjj zal zjjn vader ma geholpen hobbon, on dan is het niet aan to nemen dat hjj het lam zoo vreemd zou slachten. Ook do aanwjjzmg, geput uit de indrukken van vootstappen in het land, bestrijdt pleiter. De persoon die Jut gedaan heeft, deed dit zeker in gebukte houding on dan ;'_>'. natuurlijk, dat deindruk van den oenen voot sterker en dieper is dan van den andere , dat de indruk langer en brecder is dan do andere. Pleiter concludeert, dat hot Hof hot vonnis zal vernietigen on beklaagde vrijsproken, subsidiair, dat het Hof do proventieve heohtenis in aanmerking zal nemen bg de toepassing van straf. 2, Do Off. van Juatitio to Heerenvoen ia in hooger beroep gekomon van het vonnis der Rechtbank aldaar, wai-rbij Kl. 15., 29 jaren , geboren te Surhuiaterveen, landbouwer te Opeinde, gem. Smallingerland, is vrijgeaproken van het door oene belofte uitlokken tot het doon van een meineed; — rapporteur, do raadsheer mr N. H van Nes van Moerkerk. Men zal zioh herinneren, dat beklaagde indertjjd voor de Reohtbank to Heeren veen heeft terecht gestaan ns het fraudulous slachten van een kalf, en dat bjj die gelegenheid zijne dienstmeid Hielkje Z. en zgn knecht Jan W. olk eene verklaring hebben afgelegd, dio daarna aanleiding heeft gegeven tot hunne arreatatie en atrafvervolging wegens meineed, met dien uitslag, dat zjj zijn veroordeeld geworden ieder tot 6 maanden gevangenisstraf. Het onderzoek van dio zaak heeft echter weer aanleiding gegoven, dat beklaagde heeft moeten terecht staan ter zake dat hjj tusschen 5 November 1896 en 7 Januari 1897 to Opeinde zjjne dienstmeid Hielkje Z. beloofd heeft, haar ƒ50.1 te zullen schenkon voor het geval zjj bij de behandeling van de voor de Rechtbank te Heerenveon tegen hem ingestelde atrafreohteljjke vervolging wegens het Blaohten van een stuk vee op è—e-4 November '1896 zonder voorafgaande aangifte voor accijns of betaling daarvan, aIH getuige gehoord onder eede in strijd met do waarheid eeno verklaring in zjjn voordeel zou afleggen, tengevolge waarvan Hielkje Z. ter terechtzitting van 7 Januari 1.1. opzettelijk heeft verklaard dat zjj niet wiat hoe het vleeach, op den 5 Nov. 1896 door do toen ten huize van Kl. B. aanwezige kommiezen in diens karnhuis aangetroffen, daar gekomen was, noch of het gehakt waa, noch dat er ten vorigen dage ten huize van B. was gealaoht, — welko valsche verklaringen hjj, Kl. 8., aldus opzetteljjk heeft uitgelokt. Bij de behandeling voor de Rechtbank zgn 2 getuigen a charge gehoord, echter niet onder eede , en 2 getuigen a décharge wei ondor eede. Die getuigen k charge, de meid en de knecht, werden voor het Hof wel onder eede gehoord; maar vooraf weoa do president hen op het gewicht van den eed en de ernstige gevolgen , welke zjj reedB hadden ondervonden, indien ze met de waarheid verklaren. Uit hun verhoor bleek in hoofdzaak, dat er ten huize van Kl. B. meermalen gesproken ia over zjjne strafvervolging; dat de knecht uit modelijden met zijn boer en uit vrees voor weggezonden te worden, zich heeft laten overhalen, om eene valsche verklaring in zijn voordeel af te leggen, doch dat de meid eensdeels begaan was met den boer, maar anderdeela er tegen opzag om onwaarheid te spreken. Met Kersttijd waa haar vader bij haar geweeat en toon ze dezen een eindweega terugbracht had ze er mot dezen over geaproken, waarop hjj haar gezegd had „dat zjj zich aan de waarheid moest houden." Zjj kwam neersluchtig, schreiende thuis en ging treurig aan tafel zitten, met de hand onder het hoofd. Toen beeft de boer gezegd: „je moet een valaohen eed voor mjj doen, dan krjjg je f_ 500." Ze waren toen met hun vieren in de kamer: bekl., zjjne vrouw, Hielkjo en Jan. De laatate bevestigde de verklaring en voegde er aan toe, 'M de boer had gezegd: „dan krjjg jo ƒ5OO zooizegd heb." Dit bad Hielkje tuet gehoord, maar ze was ook zoo ■; muwaohtig geweest. Hielkje had op dio belofto vertrouwd, maar heelt n ; alleen hoeft do vrouw haar, toen zo nftar do Reohtbank ging, het slotje gegeven dat zo nu voor had. Jan zei ook: ala de boer zogt dat hij dat gold zon goven, dan rekende hjj ook dat deze het doon zou, andera zou hij hot niot zoggon. De bakker Sj. Mijnheer, van Drachten, hooft 11 ielkje ge-tprokon daags vóór dat zjj voor don tweoden'ceer naar veen voor hot stillo verhoor is gewoost on bjj dio gelegenheid heoft zij hem gezegd: „dat do boor haar nooit iets beloofd had." Hjj zei lißar: „je moot vooral do waarheid zeggon", waarop zij antwoorddo: „wat ik gozegd heb, ia waarheid." Ify had haar vordor geduwd en gozegd: „doe niet als de k anders kunnon zo io ook houden", waarop zij zei: il; kun niet anders, ik hob do waarheid gezogd, de hoer heeft mij niet ƒ5OO beloofd." Hielkje herinnerde zich wel te hebben gozegd, dat zjj do waarheid geaproken had, maar uiet dat ze toen ook no bolooning gesproken heoft; ze heoft daarover tegen niemand gesproken, zolfs niét eens togen haren rader of moeder. Voor den reohter-ooinmisaaris heoft zjj eerst ook ontkend, maar toen ze aangehouden waa, lagen daarna heeft zo bekend, als gotuige niet do waarheid gozogd to hobben en ook toen hoeft zij ovor ƒ5OO gesproken. De arbeider J. Diepstra, onder Drachten, heeft haar gesproken 3 dagen vóór dat Jan W. aangehouden is, het was op eon Zondag namiddag om 5 uur ten huizo van do wed. Douwstra, waar hij, Hielkjo en die weduwe in het kamertje zaten. Er word toen ook gesproken ovor do zaak van don boor, over het slachten van het kalf. Hielkje heeft bij dio gelegenheid gezegd: „ze kunnen mij niota doen, want ik weet van de slachterij nieta af." Hjj had daarop gezogd: Jimme zulle erok wol wat voor krioge ho", waarop zjj antwoorddo: „neon, niks". Bekl. zegt, dat d; Ulo oerste getuigen het allemaal liegen; maar hij erkent, dat hjj f 150 boete heeft moeten betalen voor hot niet aangeven van hot slachten van het kalf. Do president houdt hem voor, ala hjj daarvan wel aangifte had godaan, wat hem misschien ƒ1.50 zou hebben gekost, dan waro hij niot beboet geworden, dan waren zijn meid on knecht niot gestraft geworden voor hot afleggen van eeno valsche vorklaring on dan atond hjj nu niot terecht', dat hij de meid daartoe had uitgelokt door eeno belofte. Do adv-generaal gelooft dat in dozen alles afhangt van de vraag, of de verklaringen van de beide eerste getuigen waar zjjn. Men heeft te doen mot personen dio blijk gegeven hebben, het niet to nauw to nomen met de waarheid. Intuaschen komt het spreker voor, als mon de omstandighoden onder oogen ziet, dat zjj thans wel de waarheid hebben gezegd. Hielkje verklaart toch, dat de boer haar meermalen aangezocht heeft, to zoggen dat ze van niets wist, — dat zjj in tweestrijd verkeerde tusschen eene neiging om daaraan te voldoen en vrees voor onwaarheid te spreken, dat haar vader haar ten goede raadde, dat zjj toen bedroefd ia thuis gekomen en dat toen de boer over die belooning heeft gesproken. Zjj hooft een paar malen ontkend, eene valsohe verklaring afgelegd te hebben; eerst later heeft zij bekend dat zij er op verschillende wjjze too gedwongen was, slingerende tusschen medeljjdon en vrees en aandrang van haren vader om de waarheid to spreken totdat haar eene belooning van ƒ5OO waa voorgespiegeld. Die bekentenis heeft zjj afgelegd onder omstandigheden , die haar niet meer konden vrijwaren voor straf. En die verklaring van haar stemt geheel overeen met de verklaring van Jan W., die geon belang bjj de zaak had, omdat hem niets was beloofd Die verklaring doet bjj spreker de deur dicht, dat de verklaring van Hielkje waar ia. Nu is het waar, dat hare verschillende verklaringen voor on na niet altoos overeenatemmen en heeft haar vader, toen dio gehoord is, gezegd, dat zjj er hem nooit over gesproken heeft;' maar thans beweert ook zij, haren vader geene mededeeling gedaan te hebben. Sprekor ia niet vreemd aan een miaveratand in dezen te denken en in elk geval stemt hare verklaring, thans onder eede afgelegd, overeen met die van haren vader. De verklaringen aan Mijnheer en Diopatra stroken geheel met hare toenmalige rol, toen ze nog volhield voor do Reohtbank eene ware verklaring te hebben afgelegd; zjj bleef toen nog ontkennen, voor de Reohtbank te hebben gelogen, bleef ontkennen dat haar geld beloofd waa. In den loop van het heden gehouden onderzoek ia er twjjfel geopperd aan de waarschjjnljjkheid van hot feit, dat de man, die allea had kunnen voorkomen door ƒ1.50 aooijna te betalen en, toen dit nagelaten waa, het kon af koopen met ƒlOO of ƒ2OO boete, haar ƒ5OO zou beloven. Maar toen de man eens de frauduleuze alachting gedaan had, toen moest hjj doorgaan en uit niets blijkt bovendien, dat hjj plan had zijne belofte uit te «peren. Ala gezegd waa dat hij ƒ5OO gegeven had, aan mocht er twijfel ontstaan, maar eene belofte van ƒ5OO ia goedkoop. De vraag iseohter, of die belofte van ƒ5OO de aanleiding ia, dat zij eene valache verklaring heeft afgelegd en daaromtrent ia Hielkje zeer pertinent. Nu ontkent beklaagde die belofte, maar zijne bewering „ze liegen het allemaal" zal weinig afdoen. Toen hij voor de Rechtbank terecht stond wegens het frauduleus slachten had hjj er niets tegen, dat zij logen. Wat de appreciatie dezer zaak betreft, het komt spreker voor, ah iemand mag gebrandmerkt worden als achandeljjk en laag gehandeld te hebben, dat het dan dezo bekl. is, die, om het land voor eene luttele som van ƒ 1.50 to bedriegen, zich niet ontziet zgn invloed te misbruiken op zjjno ondergeschikten, waarvoor zij nu 6 maanden gevangenisstraf hebben moeten ondergaan en hun geweten hebben bezwaard. Als iemand in dezo zaak laag heeft gehandeld en getoond een slecht karakter te bezitten, dan is het deze bekl. Z. i. in bekl. ten onrechte vrijgesproken, «mn!# ten 1 onrechte aan den Off. van Justitie liet bowijs uit ban- | den ia geslagen door die twee getuigen niet onder eede to hoon 'i. Spreker requiroort, dat het Hof het vonnis zal vernietigen on den bekl. zal aohuldig verklaren aan het door eone belof#e uitlokken tot het doon van meineed on hem veroordeelen tot 2 jaron gevangenisstraf. De vordediger, mr. J. M. van Hottinga Tromp, advocaat en prooureur alhier, ia liet geheel eonamothet I natste godeelto dor toelichting van hot requisitoir van liet 0. M.: als beklaagde zich schuldig gemaakt hooft aan hot hem ten laste gelegdo, dan dioteert dit een zoer slecht karakter, dan heeft hij oon zwaar misdrijf gepleegd on vordiont hij eon zware strai; — maar zijno overtuiging is, dat beklaagdo zich daaraan niot hoeft schuldig gemaakt. i)o proalablo vraag ia: wist beklaagde dat do verklaring, welke Hielkje aflegde, valsen waa? dat het onwaar waa, als zij vorklaarde: dat zij van de slaohting op 4 November niota af wiat en zij doordokomat vvv de kniiiiiiiozon zoo van strook geraakt is, dat zo niet moer wint wat or gezegd en gedaan ia ? Wist boklaagde, dat die verklaring valaoh was i Immers, neen. Voor pleiter is het nog een opon vraag, na de 3e on 4e getuigen gehoord te hebbon, <\f de le getuige wel eon valsohen ood gedaan hoeft. De Adv.-Genoraal zegt wel, dat de verklaring van Hielkje aan die getuigen 3 dagen vóór de inheohtenisneming van Jan \V. en 2 dagen vóór hare eigen arrestatie , past in haar kader. Maar pleiter heoft van die getuigen niot den indruk gekregen, dat onwaar is wat de le getuige vorklaardo toon zij aan hen zei: „ik weet er niets van, ik kan er niets aan doen", on dat zij, tpon haar gezegd werd Je zult er wel iets voor gekregen hebbon", antwoordde: „noen, niks." Hij betwijfelt of niot bij hot Hof twijfel is ontstaan, juist omdat zij zoo dikwijls gedraaid heeft, of zij zelve wol weet wat waar ia of niet. Het ataat vaat, dat Hielkje niet bij dc slachting tegenwoordig is geweest en dat, toen do kommiozen den 5 Nov. kwamen en Hielkje spraken, beklaagde niet thuis was. Dus kon hij niet weten, dat zjj zoo zenuwaohtig is geweest, dat ze niet meer wiat wat ze al of niet aan de kommiezen gezegd heeft. Die beide punten zfjn later door haar ingetrokken en op grond daarvan ia zij veroordeeld. Maar beklaagde Kon niet weten, dat dit niot waar waa. Pleiter gaat verder zijnerzijds do verachillendo afgelegde verklaringen na en tracht do daaruit geputte aanwijzingen achtereenvolgens te beatrijden, om te eindigen mot de gevolgtrekking, dat boklaagdo bij gemis van bewjjs moet worden vrijgesproken, waarom hij ooneludeort tot beveatiging van hot vonnia. Na re- en dupliek werd de uitapraak bepaald op Donderdag a.s. --- Feuilleton. ZONDER DOEL. 20. Grieksche gastvrijheid. Het onweer bedaarde, nog vóór de namiddag was verstreken. De beide reizigers met hun gids hadden Feriot en de herberg v»n Ginki verlaten, zoodra de wind was gaan hggen, Ginki ze]f traohtte ze kwijt rei-J n' Want hij wachtte °P de volgende u.fn. merkelijk, dienzelfden namiddag trok«en twee reizigers van Zantelos naar Feriot. «« was een oude heer met grijs haar en daar haddeu g«>n gids , doch &]Ur, ?l een P^itïescbaar van tien man, 'oHe uniWdfl tand6n toe g6Wapend Pn iD ataï de ï6ide blaef de kleine cavalcade echt vn , , oude hoer (die een elegant, dotskin>ngelfhL reistoilet droeg.... de* gele jogskinhandschoenen niet te vergeten) zeide ÏL f6*1 'Daar ziet CT een "Hen- Daar'mn! *aar? met Pinie9 daarnaast. «Heen het $* .* veLr.schuilen- Wij moeten degenen Z8?.9 blQflenrijdeu waar zien vinden a *1J zoeken> zeker nog bende ' daar zi „iet vermoeden, dït zij vervolgd worden. Zij zullen daar waarschijnlijk willen overnachten. Dat wij niet verkeerd gaan, toont de groene sluier van de donna en de sigarenkoker van den signor met zijn naamletters, die zij op de vlucht door den storm verloren hebben. Gij blijft dus hier. Heb ik ze eenmaal ontdekt, dan zal mijn knecht u komen halen. De commissaris van politie van Korinthe heeft u lieden opgedragen, mijn gevangene dan als den gevangene van de regeering te beschouwen. Want ik heb alleen met den man to maken, de vrouw blijft vrij." Dit zeggende wendde hij zich naar zijn knecht. .Blijft vrij en wordt de uwe !" zeide hij zacht. De soldaten reden , even salueerend, naar de zuilen- en boomenbeschutting toe. De oude heer en zijn knecht galoppeerden tot aan de rotsachtige plaats , waar de weinige ruwe huisjes van Fsriot in het oranjekleurig licht van de avondzon schitterden als rijpe stukjes oranjeappel. De lucht was zuiver geworden na het onweer. Een kleino jongen , met zulk een groote , vuile, roode muts , dat die hem bijna over de ooren zonk , waadde met bloote bèenen , het hemd tot over de heupen omhoog getrokken, in een der waterpoelen op den weg. ,Heida , joDgen 1" riep dp oude heer , in het soetsappiget Italiaansch-Grieksch. „Zijn hier van daag geen voornamo reizigers aangekomen ?" Het kostte den jongen moeite om met zijn ronde, donkere kersenoogjes van onder zijn diep afgezakte muts den spreker aan te zien. Het hemd kon hij niet loslaten. „Ja," zeide hij eindelijk. „Daar bij Ginki!" „Waar is Ginki?" „Daar .... het grootste huis met die ronde poort!" De beide reizigers klopten tegen het grootsto huis met de ronde poort, dat in het purper der avondzon uit louter goud scheen te bestaan. De ronde poort ging dadelijk bij den eersten slag open, het sch«en, alsof de reusachtige man met de zwarte haren en de witte tanden hen reeds vroeger verwacht en op hen gepast had. „Kunnen wij hier logies krijgen ?" vroeg de oude heer, toen zij binnenreden. „O ja," zeide do reus, draaide de poort in haar hengsels, sloot het met den grooten ketting en keerde zich daarna om, zonder den heer van !et paard te helpen. Terwijl de bediende op den grond sprong, vroeg deze : „Zijn er nog meer gasten behalve ik ?" „O ja I" zeide de reus weer, maar nu lachte bij daarbij en begon te fluiten. Wilde, afschuwelijke gestalten met holle wangen, zwarte holle oogenen borstelige baarden verschenen uit alle hoekon. „En nu" — riep de reusachtige Ginki en richtte zich iv den avondgloed hoog op — „pakt de beide k«rels, neemt huu af, wat zij bij zich hebben en dicteert hun den brief, dien zij aan hunne kennissen om losgeld schrijven moeten." Een siësta aan den Bosporus. Constantinopel is een stad der wonderen en der schoonheid, maar slechts op een afstand. Zoodra men Constantinopel van een heuvel af ziet, of wanneer men het van de veranda eener villa aan den Bosporus beschouwt , is het de tooverachtigste stad der wereld, welke met niets anders te vergelijken is dan met zichzelve, of met een opiumdroom. Vooral bij het aanbreken van den dag in het licht van het morgenrood, bij volle zonnepracht of het schijnsel der maan. Zooals gezegd, Constantinopel op een afstand of als schilderij heeft niet zijnsgelrjke. Maar Constantinopel van het binnenste der stad uit, van de stegen , vau huis uit beoordeeld, is met al het mogelijke te vergelijken en herinnert aan al het mogelijke, doch aan niets goeds. Nu eens meent men in de vuilste wijk van Krakau te zijn, dan weer in de Pontinische moerassen tijdens de malaria, of in de beruchtste wijken van Parijs. Vuilnis, bedrog en kwalijk riekende dampen vermengen zich daar met echt Fransche lichtzinnigheid, welke nog vertienvoudigd wordt door de lasterzucht van de Bedouinen. Men moet door de straten wandelen , waar vergane zijdestofïen te koop aangeboden worden en waar men van roestige wapens de bloedvlekken afslijpt; en men moet door de straten wandelen in den heeten zomertijd, wanneer de klompen vleeseh in de slagerswinkels beginnen te bederven en geheele zwermen insecten, die op het bederf afkomen, door de warme atmosfeer gonzen. Het is een ontzettende stad, welker straten in kerkhoven schijnen te eindigen, waar, onder wuivende populieren, verweerde graf-iteenen, afschuwelijk met krullen en allerlei verven beklad en steeds door honden omgeven , zoovele teekenen van bederf en dood zijn. Het is een ontzettende stad, wanneer men de menschen beschouwt. Er is daar geen gewemel van verschillende schilderachtige kleederdrachten , zooals in Odessa of in Athene — het is slechts een gewemel van Fransche kleederen en inheemsche, van vuile dampen uitwasemende kleeren. Het vuilst zijn de soldaten. De inboorlingen tellen evenwel niet mee en zijn gewoon zich in den donkersten hoek van het labyrinth terug te trekken; de Franschen en Oostenrijkers spelen de hoofdrol , zelfs tot in het theater, waar men ,Le diner de Madeion" of „Geneviève de Brabant" meer hooren kan dan in Bucharest of Jassy. Niet eens he»ft deze als schilderij zoo prachtige stad een naam , wijl zij er te veel heeft — ieder noemt haar anders en niemand kan er op zweren , dat zijn naam de juiste is. De scheik met zijn tulband noemt haar Constantinia; de Persiè'r, welke de bergstraten , die eigenlijk slechts geplaveide heuvelen zijn, in zijn pantoffels op en af sloft, noemt haar Istambol; de Walachijer, die hier als houtkneeht dient, bevindt zich te Zaregrad; de Duitsche geleerde dweept gaarne met Byzantium en de Franschman zegt verachtelijk: „fom de Constantinople!" Men meent hier in een Turksch 100 versprookje te komen, wanneer men den Bosporus opvaart en men komt in een rommelkamer, waarin zich al het afval van het westelijk land verzamelt — en het eenige, wat den echten Turk van Bagdad en Bassora doet besluiten hierheen te gaan, is — de pest. Bij de wijk, welke tot het arsenaal behoort, staat ook nog een rij huizen, welke men Cassum Paschi noemt; het tuighuis, de werf, het palazzo van den capudan-pasja, het bagno bevinden zich hier en bovendien een rij der nieuwste en mooiste villa's, die zich tot aan Galata uitstrekken en tegenover het Serail liggen. Deze villa's, voor het meerendeel door ondernemende Franschen gebouwd, zijn prachtig gelegen tusschen myrthenboschjes, ruischende olijvenboompjes en trotsche, murmelende cyprossea; zij hebben het uitzicht op den Bosporus tot aan de Zwarte Zee en hun bewoners ademen de frissche lucht daarvan in — de Gouden Hoorn ligt in een halven cirkel voor hun blikken. De kleinsten van deze villa's staan aan het blauwe, steeds in beweging zijnde water. Een van de mooiste onder deze villa's is de Casa Marinilla, die tusschen groen verscholen ligt en met echt Oostersche pracht is ingericbt, groote, opene salons, terrassen en gangen heeft en als 't ware overladen is met bonte stoffen, die in ruime plooien over de bor-atweringen vallen en versierd met bonte, papieren lampen, welke aan de vriendelijke woning iets tooverachtigs geven. Deze villa was sinds eenigen tijd door een rijke familie gehuurd en bewoond, welke enkel uit den heer Malebranche , en uit zijn zuster, mevrouw de Meran bestond. Zij hadden slechts inlandsche bedienden en leefden oen stil maar comfortabel leven. Op een heerlijken , mooien namiddag zaten prins Eli en Elisa in het groote salon van hun huis, dat aan den eenen kant open en slechts door een met arabesken rijk versierd traliehek van den Bosporus gescheiden was, welken men van uit het salon door het hek geheel kon overzien , terwijl aan de als witte v gels voorbij glijdende barken geen blik naar binnen gegund werd. Het salon glinsterde en blonk als uit duizend brillanten saamgesteld, zijn hoog plafond had een smaragagroenen weerschijn als een uitgespannen slangenhuid ; door de bonte , Oostersche, met zijden kwasten behangen, doorschijnende lampen , welke 's avonds aangestoken werdea, straalde nu de zon. Op een lage sofa zat prins Eli iv een schilderachtig reiscostuum van zwart fluweel, dat de bleekheid van zijn donker, edel gelaat nog meer deed uitkomen. Zijn hoofd liet hij op zijne linkerarm rusten, terwijl zijn rechterhand achteloos een waaier vasthield. Een ongebruikte nargileh stond naast hem op den grond. Op een tafeltje in zijne nabijheid stonden vruchten , kopjes , wijnkaraffen , biscuits. Elißa zat op een schommelstoel bij net traliehek. Zij droeg een gewaad van zacht Indisch mouseline, dat bijna de kleur v»D heur asohblond haar had; de frissche waterwind speelde met deze haren. Zij hield een boek in de hand zonder te lezen. Haar hoofd lag tegen de leuning van haar stoel en haar oogen volgden de weerkaatsingen van het w de zon glinsterende water buiten op de zoldering van het vertrek , terwijl zij zich zacht heen en weer wiegde. Telkens voer een boot met zingende matrozen vlak langs het huis en het gezang klonk een oogenblik bijna verstaanbaar naar binnen. (Wordt vervolgd.) ---