Buitenlandsch Overzicht. 27 October, Er wordt nagepraat over de zitting der Fransche Kamer, die met het ontslag van het ministerie-Brisson eindigde. En over het algemeen klopt de meening daaromtrent met wat m) gisteren uitspraken, n.l. dat de Kamer Dinsdag treuriger figuur heeft gemaakt dan het ministerie. Den treurigsten indruk heeft zeker generaal Chanoine gemaakt, de minister van Oorlog, die zich in de volle zitting van zijne collega's afscheidde. Gedurende zijn kort ministerschap heeft hij dus de rol van spion der militaire overheid gespeeld. Hij heeft de sluwheid gehad om zich onder den schijn van vóór de revisie van het Dreyfus-proces te wezen door Brisson in zijn ministerie te laten opnemen. Na de onbegrijpelijke zwenking van zijn voorganger, generaal Zui linden, die van daag vóór en morgen tegen do herziening was, vreesde men eerst. dat Brisson geen militair meer zou kunnen vinden voor de portefeuille van Oorlog. Daaraan was immers de eisch der revisie verbonden! En men ademde op, toen Chanoine haar aandurfde. Goddank, er was dus toch nog een hooggeplaatst militair, die het licht niet schuwde. Chanoine trad dus in het kabinet-Brisson. Hij woonde alle ministerraden bij. Honderdmaal had hij de gelegenheid voor zijne opinie uit te komen. Het besluit om het verzoek om revisie tot het Hof van Cassatie te richten, werd in zijne tegenwoordigheid genomen. En hij bleef aan; hij had niet eens de loyauteit van zijn toch al niet hoog staarden voorgandie ten minste heenging, omdat hij lijnrecht tegenover zijne ambtgenooten stond. En Dinsdag, op het onverwachtst, speelt hij een dier tooneeïtjes af, die voor reclame en planken-emotie goed zijn, maar die niet pa*sen bjj een waardig en bij een eerlijk man. De oneerlijkheid ontpopte zich; eerst nu kon men zien, wie die generaal-minister van Oorlog geweest was. En toch durfde hij zich den „bewaker .van de eer van het leger" noemen. Bij de vreemde begrippen, die er op dit oogenblik van de „eer" in Frankrijk gangbaar zijn. is het tegenwoordige in Chanoine's woorden en daden misschien niet zoo algemeen gevoeld. Toch schijnt over het algemeen de pers zijn gedrag af te keuren, zelfs de niet-Dreyfusgezindo pers. „Noch militair, noch Fransch" qualificeert bijv. de Matin zijn handelwijze. Voor ons ligt de Anrore met een fulminant artikel van Clémenceau tegen „le coup de V Btat-Major." De schrijver vertelt o. a. daarin, dat genoraal Chanoine zich onwillekeurig, bij het afgaan van de tribune), toen hij zich tot de rechterzijde wendde, de volgende woorden heeft laten ontvallen: „Ik ben heengegaan omdat ik het geheim dossier niet wil uitleveren, dat is een geheiligd pand!" „Dat is de kreet des harten, zegt Clémenceau- Men wil het geheim dossier niet afgeven, omdat het slechts een weefsel van valschheden is, waarin het bewijs der misdaden van den Generalen Staf duidelijk uitkomt. Men Wil liever do justitie in Frankrijk onmogelijk maken en een onschuldige in zijn boeien laten dan de afschuwelijkheden openbaren van eene kaste van Jezuietisch-militaire oligarchie, die Frankrijk beschouwt als een goed, waarvan zij naar goeddunken gebruik of misbruik kan maken." En iets verder: „Zoover zijn we nu gekomen. Wo zijn getuige van den tegenstand eener militaire kaste, die de pretentie heeft, zich w>ven de justitie van Frankrijk te stellen. Heden hebben zij de overwinning behaald. Het js goed. Maar morgen zal de strijd opnieuw beginnen en, zoolang wij leven,'zal er gestreden worden." Clémenceau's verontwaardiging spreekt zich «Jachtig uit aan het eind van zijn artikel, dat e, tot onzen spijt, niet geheel kunnen overnemen. Slechts een paar grepen willen we ze»l/1 rdoen' SPrekendo °ver Dreyfus en Picquart = .t c --men.eau, dat zij slechts tragische genten zijn in den onmetelijken strijd, die ••egen het recht in Frankrijk wordt geleverd. dorwf Z6g U' dat men ons zal moe*en °oen om ons protest tegen de schandalen. Zelf.V_°rbereid worden» te doen ophouden. 'lat zou niet voldoende zyn. Want wat en fa. ?ebeuro< leugenaars blijven leugenaars schou ï'SSen worden steeds als falsarissen bebekenT .vDe voornaamste misdadigers zijn en nl J Zullen hen biiJven brandmerken voonj iT9 ZUUen Zij dat doen' die door ons beid ._ ZUllen zijn gedror)gen om de waar- Proclameeien en het recht voor allen te eischen. En de overwonnenen van nu zullen per slot van rekening de overwinnaars zijn, want zij vertegenwooordigen de zaak, die de menschheid, wil zij achting hebben voor zich zelve, moet laten overwinnen." Het komt ons voor, dat die zaak, voor zoover zij in de Dreyfus-quaestie betrokken is, op het punt staat te triompheeren. Het gebeurde van eergisteren is als een hoeksteen, neerploffend uit het gebouw, dat de tegenstanders der revisie zich hebben opgebouwd. Vandaag zal hot verzoek om revisie voor het Hof van Cassatie behandeld worden. Morgen valt de uitspraak en alle gegevens zijn er om te gelooven , dat die uitspraak de eerste werkelijk groote overwinning zijn zal van hen,, die overtuigd zijn van Dreyfus' onschuld of althans van de onregelmatigheid zijner veroordeeling. Zoo Frankrijk nog tijd heeft om aan iets anders te denken dan aan zijn binnenlandsche ziekte, zou hot goed doen, met een weinig te letten op Engeland. Wij hebben gisteren over het Geelboek der Fransche regeering gesproken. Vandaag moeten we de verschijning van een tweede Blauwboek der Engelsche regeering over de Faschoda* quaestie melden. Deze publicatie maakt een anderen indruk dan het Goelboek. Het verzwakt nog al Del's diplomatiek succè3. Volgens lord Salisbury heeft hij baron de Courcel niet uitgenoodigd voorstellen te doen, maar heeft deze zich in „zeer oppervlakkige en onbepaalde termen van rhetorischen aard" zoodanig uitgelaten over Frankrijk's aanspraken op een handelsdébouché aan den Nijl, dat lord Salisbury weigerde daarover in discussie te treden, zeggende -dat voorstellen betreffende eene algemeene gronsbepaling" tusschen Egyplisch-Soedan en het Fransche Congo- of Oebanghigebied van te ernstigen aard waren om „anders dan schriftelijk ingediend te worden, opdat hot geheele Engelsche Kabinet daarover zoo kunnen beraadslagen." Lord Salisbury heeft alzoo een uitweg aan de Fransche Regeering overgelaten, maar tegelijkertijd heeft hij de aanspraken van Engeland en Egypte op Faschoda en de geheele provincie Bahr-el-Ghazal gehandhaafd en tevens doen uitkomen, hoe onhoudbaar de positie van majoor Marchand te Faschoda is. Deze is daar met zijne zeven of acht Fransche officieren en een honderdtal Afrikaan - sche soldaten geheel en al aan de genade der Engelschen overgeleverd, daar hij noch over levensmiddelen noch over ammunitie beschikt. Generaal Kitchener schreef dan ook na zijne ontmoeting met majoor Marchand. dat hij wel is waar grooten lof en alle hulde bracht, aan den moed en de volharding, die deze expeditie op haren verren tocht door Afrika's binnenland had ten toon gespreid, maar dat „majoor Marchand's beweren van de provinciën Bahr-el-Ghazal en Faschoda bezet te hebben met de geringe te zijner beschikking staande macht, belachelijk zou wezen, ware het niet dat het lijden en de ontberingen gedurende hun ontzaglijk moeilijke reis van twe. jaren het onbeteekenende van hunne pogingen pathetisch maakten." Terwijl de brieven van de Egyptische Regee ring aan de vertegenwoordigers der Engelsche doen zien, hoe Egypte het op de Derwischen heroverde gebied beschouwt als Egyptische gewesten, doet lord Salisbury in zijne gesprekken met den Franschen ambassadeur nog uitkomen, dat Frankrijk het goed recht van die beschouwing niet betwisten kan. „Had Frankrijk - zeide hij — inderdaad het voornemen om onze aanspraken te betwisten en een deel van dat gebied voor zichzelven te bezetten, dan was het verplicht geweest zijn stilzwijgen te breken. En indien het, trots onze waarschuwingen, meende een recht te moeten vestigen op dat uitgestrekte gebied door eene geheime expeditie van een handvol lieden, dan kan Frankrijk niet verbaasd zijn, dat zulk een recht door ons niet erkend wordt." Er is echter kans, dat ten gevolge van dit wisselen van indrukken en verklaringen, de eene of andere oplossing gevonden wordt. Het zou to dwaas zijn , zoo er om Faschoda een oorlog uitbrak tusschen Frankrijk en Engeland. Om Engeland's bezet houden van Egypte ia Frankrijk geen oorlog begonnen I Van Frankrijk naar Spanje gaande, zien we er nog minder verkwikkelijkc toestanden dan ten noorden der Pyreneeën. In Spanje is onlangs een minister uit het kabinet getreden, naar aanleiding van een quaestie in het ministerie over de gevangenneming en weder vrijlating van den afgevaardigde Figuerroa, redacteur van de _' Tot veel beschouwingen iieeft het vertrek van minister Gamazo geen aanleiding gegeven. Nu echter beiend wordt, wat de eigenlijke grond der quaestie is, moeten wij even op de zaak terugkomen, die een licht werpt op de verdorvenheid van het Spaansche bestuur. Het is een algemeen bekend feit, dat de gouverneurs-generaal in de provinciën een aardige bijverdienste slaan uit een belasting op de prostitutie. Men maakt zich daar niet meer warm over. Dat hoort er zoo bij. Maar de gouverneur van Cadiz, Ribot, dreef dit schandelijk bedrijf zoover, dat hij er ook de dooide wet als misdaad gebrandmerkte tegennatuurlijke ontucht bij trok .en die oogluikend tegen betaling toeliet. De Naeional stelde deze schandalen in het volle daglicht. Ribot heette de artikelen in de Naeional leugens. Toen dit blad echter met bewijzen aankwam, schrapte de censuur dit gedeelte. De veiligheid van den staat scheen dus bijzonder belang te hebben bij het ongestoord voortgaan van den gouverneur van Cadiz met zijn onzedelijke geldwinning. De schrijver der artikelen in de Naeional, de afgevaardigde Figuerroa, schreef toen als zoodanig een vlugschrift over de zaak, dat hij buiten de censuur om uitgaf. Hij werd daarop door de militaire overheid , dus op bevel van Ribot zelf, gevangen gezet. Slechts 17 uur echter duurde deze schending van de onschendbaarheid der afgevaardigden. De premier Sagasta gelastte invrijheidstelling van den journalist-volksvertegenwoordiger. Ribot heeft daarop ontslag genomen, wat toegestaan werd zonder dankbetuigingen. Daarmede nam de zaak echter geen einde. Het treurigste komt nog. Tusschen Ribot en Figuerroa kwam het tot een proces. Ribot klaagde zijn tegenstander aan wegens beleediging, Figuerroa den exmilitair-gouverneur wegens schending der rechten van een afgevaardigde. Minister Gamazo (Openbare Werken) heeft daarom verklaard als familielid van Ribot af to moeten treden, daar men ~er hem van zou kunnen verdenken, de rechtbank te influenceeren." Dat is dus zoo iets als een erkenning , dat het oordeel der Spaansche rechtbanken niet vrij is van ministerieelen invloed. Heerlijke toestanden. Intusschen leert de geschiedenis één ding. De censuur kan werkeloos gemaakt worden. De handteekening van een afgevaardigde maakt ieder artikel voor de censuur onaantastbaar. Die wetenschap kan te pas komen in Spanje! --- BINNENLAND. LEEUWARDEN, 27 October. Stadsnieuws. De zuivere opbrengst van het Maandag avond j.l. ten voordeele* van de Leeuwarder gezondheidskolonie gegeven concert is geweest f 163.68. Gisteren namiddag werd onder het voorzitterschap van den heer S. H. Hijlkema, in „de Harmonie" de gewone leden-vergadering van den Frieschen IJsbond gehouden. Tegenwoordig waren de afgevaardigden van de krite's 1, 5, 15, 22 en 25, benevens van de ijsclubs Woudsend, Dokkum en „deEendracht" te Oosterlittens. Blijkens het door den secretaris, den heer H. J. Sierevelt, uitgebracht jaarverslag telt de Bond thans 268 leden ón 40 begunstigers. Als gevolg Van den zachten winter konden geen mededeelingen worden gedaan over modelof andere ijsbanen, evenmin als over de werking van de baan-inspecteurs. Op een aan het gemeentebestuur van Leeuwarden gedaan verzoek met betrekking tot de voorbereidende maatregelen voor den aanleg van ijsbanen, was tot antwoord bekomen , dat op de door den Bond gegeven wenken in het vervolg zal worden gelet. Do toestand der geldmiddelen was gunstig. De rekening van den penningmeester, den R. Bloembergen Ez., sloot met een voordeelig saldo van f 1267.91. Onder de ontvangsten komen voor: contributiën ƒ268, donateurs ƒ35.50, bijdragen van ijselubs /'_1.25 , renten / 42.87. De rekening weid goedgekeurd. De begrooting voor 18.6 99 werd vastgesteld in ontvang op ƒ1632.911, , in uitgaaf op ƒ425. vermoedelijk batig saldo f 1807.91 */2. De heer Hijlkema werd tot lid van het centraalbestuur gekozen. In plaats van den heer mr. C. Beekhuis, die als lid van dit bestuur had bedankt, werd gekozen de heer jhr. H. Baert van Sminia te Leeuwarden. Mede tengevolge van den zachten winter kon geen verslag worden gedaan omtrent de wegwijzers, die zouden worden geplaatst, waar de ijsbanen zich splitsen en omtrent de modelten, die door het gemeentebestuur van "radeel zouden worden aangelegd. komen was een verzoekschrift van de Voiks-Kicsverceniging te Lekkum en van de vereeniging „Algemeen Kies- en stemrecht" te Stiens, om ondersteuning van het door haar aan het gemeentebestuur van Leeuwarderadeel ingediend adres tot bezoldiging van de baanvegers uk de gemeentekas. Daar in de model-verordening van den Bond is bepaald, dat de baanvegers hunne belooning hebben te vinden in de giften van het publiek, het doel van den Bond hoofdzakelijk is om den aanleg en het onderhoud van goede ijsbanen te bevorderen, zonder daarbij in de autonomie der gemeenten in te grijpen, werd na langdurige beraadslaging besloten, het gedaan verzoek af te wijzen en de regeling van de belooning der baanvegers over te laten aan de gemeentebesturen. Aan het centraalbestuur werd in overweging gegeven om de voorzitters en de seoretarissen der krite's van een onderscheidingsteeken te voorzien. Het centraalbestuur nam op zich, deze zaak te regelen. Ter bezichtiging waren gesteld eenige ijsmeters van eene nieuwe constructie, om de dikte van het ijs op te meten, ten dienste van de baan-inspecteurs. Ten slotte gaf de heer Joh. Deden, van Bakhuizen, eene verklaring van een door hem uitgevonden en vervaardigden . portmeter, zijnde een vernuftig samengestelde paal, die, bij een wedstrijd op schaatsen, op het einde der baan wordt geplaatst en, bij aankomst van de beide rijders, door het rijden tegen een elastieken draad, automatisch door een uit den paal komenden hefboom of arm aangeeft, aan welke zijde van de baan de winnende partij heeft gereden. --- Staatsbegrooting. Bij het onderzoek in de afdeelingen der Tweede Kamer van hoofdstuk Buitenlandsche Zaken der Staatsbegrooting voor 1899 betoonde men zich algemeen weinig ingenomen over de beslissing door België, onlangs omtrent de toelating van ons vee genomen en sprak men daarover onverholen zijn teleurstelling uit. Mon was van oordeel, dat de beperkte strekking van den maatregel en de bezwarende voorwaarden daaraan verbonden, dezen vrijwel illusoir maken. Gevraagd werd wat de Regeering denkt te doen, wanneer de Belgische Regeering blijft weigeren de onbeperkte openstelling der grenzen voor alle soorten van vee. Vele leden meenden, dat nu reeds de tijd gekomen was voor het nemen der retorsiemaatregelen en zouden o. a. een einde willen zien gemaakt aan alle faciliteiten ten aanzien van grensbeweiding en den invoer van mest, waarvoor huns inziens alle grond bestaat, omdat België in hooge mate met mond-en klauwzeer is besmet. Ook ten aanzien van Duitschland drong men op de activiteit aan en vooral nu algemeen in Duitschland geklaagd wordt over de duurte van het vleeseh en het verzet tegen de eischen der agrarische partij toeneemt, scheen voor onze Regeering het tijdstip gunstig met kracht op vrijen invoer aan te dringen. De noodzakelijkheid werd betoogd van een internationale overeenkomst voor vogelbescherming. Zijn of worden door de Regeering pogingen aangewend tot afwering der nadeelige gevolgen, die de artikelen 251 en 252 van het Dingley-tarief voor den Nederlandschen handel in tuinbouw-voortbrengselen, speciaal den handel in bloembollen dreigen te doen ontstaan. Aangedrongen werd op pogingen bij de Fransche regeering om op paarden uit Nederland in Frankrijk ingevoerd niet meer het tegenwoordig hoog minimumrecht te heffen. Wanneer onze vertegenwoordigers in den vreemde mededeelingen hebben te doen aan die in hun ressort 'wonende of vertoevende Nederlanders, dan moeten deze geschieden in nieuwsbladen van verschillende richting. De aandacht des Ministers werd gevestigd op de berichten in de nieuwsbladen, dat aan een onzer legatiën noch de verjaardag noch de inhuldiging van H. M. de Koningin zijn gevierd. Gevraagd werd of de legatiën in Spanje en Portugal niet kunnen worden vereenigd. De aandacht was gevallen op een dagbladartikel , waarin wordt gewezen op den toestand te Konstantinopel, als zijnde van bijzonder gewicht, De vrees werd nl. gekoesterd dat van uit Konstantinopel de Mahomedaansche volken worden opgeruid tegen de verschillende fataten, die Mahomedaansche onderdanen hebben Het denkbeeld, dat de Sultan de eigenlijke heerscher is over alle Mohammedaansche st ;immcn, kon vooral na den laatsten Turksch- Gnekschen oorlog ingang vinden, wanneer daartegen met door de verschillende mogendheden werd ingegaan. Dit gaf die leden aanleidingte wijzen op het gewicht van den post te Konstantinopel en het vertrouwen uit te spreken dat onze Regeering goed op de hoogte worde gehouden van hetgeen aldaar omgaat om zon noodig bij de Turksche autoriteiten té ! _ï aandringen op het afdoend tegengaan van all. intrigues. door couranten-berichten of andere middelen, in onze Oost-Indische bezittingen Men vertrouwde, dat wij _an een ons bevriSé . Regeering als de Turksche in dat geval sten zouden ondervinden. *.un ---