OPENBARE PADEN, uitsluitend voor Voetgangers bestemd- BURGEMEESTER en WETHOUDERS van Leeuwarden, Gezien artikel 21, sub 2°, der verordening , houdende algemeene bepalingen van Politie (Gemeenteblad no. 18 van 1896); Besluiten , met intrekking van hun besluit van 10 Augustus 1887 (Gemeenteblad no. 25 -van 1887), de volgende openbare Paden aan te wij/.en als uitsluitend voor Voetgangers bestemd , te weten : 1. de Paden aan weerszijden van den Stienser Straatweg naar de Groote Bontekoe ; 2. het begrinde Voetpad langs den Westersingel vau de Verlaatsbrug tot de Vrouwenpoortsbrug ; 3. het begrinde Voetpad langs den Harlinger Straatweg , met uitzondering van de Harddraversbaan. 4. de Noordersingel van de Zwemschool tot aan den toegang naar het Diaconessenhuis; 5. de begrinde Paden aan weerszijden van den Groninger Straatweg; 6. de begrinde Paden van het plantsoen tusschen bet Paleis van Justitie en het terrein van „de* Harmonie" ; 7. de begrinde Wegen in de Noorderplantage van de Boterhoek tot het Schoenmakersperk; 8. de begrinde Wegen van het plantsoen tusschen de Huidenmarkt en de Sophialaan; 9. de begrinde Wegen ter weerszijden van de Sopbialaan ; 10. de begrinde Wegen in den Arendstuin ; 11. de klinkerbestrating ter weerszijden van het Nieuwe Kanaal tusschen de boomenrij en den wal. Leeuwarden , den 20 October 1899. Burgemeester en Wethouders voornoemd , A. RÖELL , Burgemeester. P. A. BERG SM A, Secretaris. --- LEEUWARDER COURANT van Vrijdag 20 October 1899. TWEEDE BLAD. --- Uit de Provincie. (Part. corr.) Bolsward, 18 October. Onzegrootejaarlijksche kalvermarkt is niet meer wat ze vroegere jaren wel was ; toen waren aanvoeren van 1100 en 1300 stuks geene zeldzaamheid; in de laatste jaren waren we nog zoon 700 gewoon, heden echter werden er niet meer dan een kleine 600 aangeboden. Verschillende oorzaken werken daartoe mede. Vooreerst de boterfabrieken, dan de schrale weiden, waardoor vele kalveren reeds verkocht waren, dan de omstandigheid, dat op menige boerderij, vooral aan de noordzijde der stad, mond- en klauwzeer heerscht en hare beslagen dus niet mochten worden aangevoerd. Wat den handel aangaat, vlug was hij wel niet, maar toch was hij redelijk te noemen. De beste kalveren brachten ƒ6O a ƒ7O op, een enkele werd met ƒBO betaald. De gewone soorten werden voor ongeveer ƒ5O verkocht, in de mindere soorten was weinig handel. Dokk u m, 18 Oct. In de heden avond gehouden vergadering van den Raad dezer gemeente werd aan de vereeniging „Volksonderwijs" voor haar teekencursus een subsidie van ƒ75 toegekend. Verder werd de gemeentebegrooting, dienst 1900, aangeboden, in ontvang geraamd op ƒ56,890.90, in uitgaaf op ƒ56,887.841/2, waarschijnlijk batig saldo ƒ3.051/2• Wierurn, 17 Oct. Door het dijksbestuur „Contributie Zeedijken Westdongeradeel" werd heden tot dijksopzichter benoemd de heer G. Alberda te Kollum. Met den benoemde kwam op het tweetal voor A. H. Labee te Hoogvliet (Z.-H.) St. Anna-Parochie, 18 Oct. In de heden gehouden vergadering van volmachten van het waterschap „het Oud Bildt" werden de geloofsbrieven van de herkozen volmachten, de heeren S. K. Rienks, W. H. Bierma, Th. Schuiling Jr., B. Tijmstra en J. P. Schat onderzocht en in orde bevonden, zoodat tot hunne toelating werd besloten. De begrooting van inkomsten en uitgaven van het waterschap voor 1900 werd in ontvang en uitgaaf vastgesteld met een bedrag van ƒ24,676.0072. Op no. 1 op de voordracht voor dijkgraaf werd geplaatst de heer S. K. Kienks en voor dpsgedeputeerde de heer Th. Schuiling Jr., die beiden met 1 Januari e.k. als zoodanig aftreden. De heer W. H. Bierma, die mede op gemeld tijdstip als dijksgedeputeerde moet aftreden, wenschte niet voor eone herbenoeming in aanmerking te komen, waarna in zyne plaats als no. 1 op de voordracht werd geplaatst de heer S. K. Sipma. Tot plaatsvervangend dijksgedeputeerde werd benoemd de lieer B. Tijmstra. Voorts werd besloten tot het aangaan in 1900 van eene tijdelyke geldleening groot ƒ 8000 en tot het uitvoeren van eenige onderhoudswerken in gemeld jaar. Aan een drietal adressanten werden plekjes grond aan den Oudenbildtdijk in opstal uitgegeven. Oostergo, 18 Oct. De najaarswerkzaamheden op veld en akker verschaffen tegenwoordig aan alle handen volop werk, terwijl dit in den eersten tijd ook nog wel het geval zal blijven. Reeds het rooien van de aardappelen duurde door de ruime opbrengst langer dan gewoonlijk en is op vele plaatsen nog lang niet afgeloopen. Het rooion van de suikerbieten, dat in de rij der werkzaamheden hierop volgt, vordert door de toenemende productie jaarlijks enorm veel arbeidskrachten. Verschillende omstandigheden werken samen dat het verschepen thans nog langzaam en niet zeer geregeld gaat, hetgeen natuurlijk veelal ook tijdverlies tengevolge heeft. Verder is er dit jaar weder aanmerkelijk meer cichorei verbouwd dan in de voorgaande jaren, terwijl aan het delven daarvan nog slechts weinig is gedaan. Gedeeltelijk is dit weer een gevolg van de drukte in bovengenoemde werkzaamheden , doch ook verschillende verbouwers onder degenen die niet vooruit verkocht hebben staan besluiteloos bij een prijsvermindering van bijna de helft, 't Spreekt wel van zelf dat het. eindelijk toch tot rooien moet komen, doch het is daarom te hopen, dat wij nog wat mooi najaarsweer en geen vroegen winter te wachten hebben. Ook voor de veehouders zouden een paar mooie weken niet van onpas komen. Wel zal het vee over het algemeen vroeg gestald moeten worden, doch bij nat weer is van de geringe hoeveelheid gras zoo goed als niets meer te wachten. — Het rooien en vervoeren der suikerbieten is thans in vollen gang, en verschaft duizenden werk en brood. De schoone herfstdagen bevorderen dezen arbeid naar wensen en het oogsten gaat vlug van de hand. De landbouwer en de gardenier zyn over 't algemeen met de opbrengst tevreden. De penen wegen goed; het schijnt, dat de droogte gedurende den j.l. zomer hen goed gedaan heeft. Het resultaat der opbrengst is natuurlijk zeer verschillend. Behalve enkele uitzonderingen ia de oogst 10 a 14 duizend K.G. per pondernaat. Het blijkt ook nu duidelijk, dat dit product een vruchtbaren grond vraagt. JEngwirden, 18 Oct. In de heden gehouden Raadsvergadering besloot de Raad met algemeene stemmen te berusten in de uitspraak van Ged. Staten in zake den aanslag der forensen in den hoofdelijken omslag. Naar aanleiding van het verzoek der vereeniging „Philantroop", omtrent pensioneering van gemeente-ambtenaren, werd eene commissie benoemd, de heeren H. Ruiter en P. Wuite, tot het geven van prae-advies. Aan mej. A. Hoekstra, onderwijzeres in de nuttige handwerken te Tjalleberd en Luinjeberd, werd ƒ25 hooger salaris toegekend. Aan den klerk ter secretarie A. de Jong werd een salaris van ƒ5O toegekend. Het rapport der commissie van onderzoek der begrooting over 1900 werd behandeld, waarna de begrooting werd vastgesteld: in ontvang ƒ38,297.67, in uitgaaf ƒ38,151.58. Besloten werd tot aankoop van een nieuwe brandspuit. Gelezen werd eene missive van Ged. Staten, houdende goedkeuring der verordening op de leges- en schutstalgelden. Aan het hoofd en hulppersoneel der school te Tjalleberd werd eene gratificatie van ƒl5O verleend wegens het geven van meerdere lesuren. Aan J. Beeltje, onderwijzer te Gersloot, werd, met ingang van 15 Dec. e.k., eervol ontslag verleend. Blauwhuis, 18 Oct. Aan de gisteren alhier gehouden harddraverij werd door acht paarden deelgenomen. De prijs werd behaald door den bruinen ruin van de wed. J. Dijkstra te Workum (Heidenschap), terwijl het laatst mede in de baan was het paard van den heer Miedema te Tzum, berijder A. de Boer. De op heden uitgeschreven harddraverij te Terzool kon wegens gebrek aan deelname niet doorgaan; er was voor de harddraverij slechts paard aangeboden. St. Anna-Parochie, 18 Oct. Door verschillende belanghebbenden was een adres aan Ged. Staten dezer provincie gezonden om het Raadsbesluit, waarbij concessie is verleend aan de Nederlandsche Tramweg-Maatschappy te Heerenveen tot het leggen van spoorstaven in den berm van den Zuiderweg van St. Anna- Parochie , ten behoeve van den aanleg van een paardentramweg Berlikum-St. Anna-Parochie, niet goed te keuren, op grond, dat het landbouwbedrijf te veel hinder van de tram zou ondervinden. Die goedkeuring van Ged. Staten is yereischte omdat de provincie indertijd subsidie heeft gegeven voor den aanleg van den weg. Thans is de goedkeuring verkregen en derhalve afwijzend op het adres beschikt. zoodat hiermede de laatste tegenstand tegen het tot stand komen van de lijn tot de kom van het dorp is gebroken en een spoedige aanleg eerstdaags tegemoet kan worden gezien. Achlum, 18 Oct. Een hoogst treurig ongeval dompelde hier heden een huisgezin in diepen rouw. Een driejarig knaapje geraakte al spelende in een openstaanden gierput en werd even later, toen zulks ontdekt werd, levenloos opgehaald. Spoedig ingeroepen hulp mocht niet meer baten, de levensgeesten waren reeds geweken. --- VARIA. Een zendeling in Tibet. Te San-Prancisco is een vrouw van een zendeling teruggekeerd, die met haar echtgenoot tot diep in het binnenland van Tibet is doorgedrongen, een waagstuk, dat nog door geen blanke werd ondernomen, maar dat dan ook den zendeling het leven heeft gekost. Mrs. Rijnhart, aldus heet de moedige vrouw, was nog jong en gezond, toen zij met een zuigeling in den arm, met haar man den tocht door het geheimzinnige land van Dalai- Lama aanving. Nu is ze bleek en vermagerd, de oogen staan diep en droevig, het haar is vergrijsd en haar gestalte gebogen; meer dan woorden kunnen doen, vertelt haar geheele voorkomen van het lijden en de ontbering door haar ondervonden. De tocht begon met een groote karavaan, doch van lieverlede verlieten alle reisgenooten het moedige echtpaar. Het kind stierf en moest door de ouders zelf in den met sneeuw bedekten bodem worden begraven. Met een jongen Tobetaner tot gids overschreed de zendeling met zijn vrouw den Tangla-pas en kwam alzoo in het tot nog toe slechts door enkele koene reizigers betreden Lhassagebeid. Op ongeveer 150 Engelsche mijlen van den toren der stad Dalai-Lama verwijderd, vielen zij in handen van de inboorlingen, die hen eenigen tijd gevangen hielden en hun bevalen onverwijld terug te keeren. Aanvankelijk weigerde de zendeling dit te doen, doch inziende, dat er geen andere weg bestond om op vrije voeten te worden gelaten, stemde hij toe, onder beding, dat hij een anderen weg zou mogen gaan, dan bij gekomen was. Zoo begon de terugtocht door het onbekende land. Het duurde niet lang, of de beide reizigers verdwaalden. Op zekeren middag, aldus vertelt mr. Rijnhart, toen wij in de nabijheid van een breede rivier gekomen waren, ontdekten wij op eenigen afstand een aantal tenten. Mijn man besloot daarheen te gaan om hulp te vragen; vóór den avond zou hij terugkeeren. Helaas! ik heb hem niet weergezien ! Drie dagen en drie nachten bevond ik mij alleen met God. Mijn eenige voedsel was wat gerstemeel met sneeuw vermengd. Op den vierden dag trok een man met eenige ossen de rivier over en op mijn bede nam hij mij mede naar de overzijde. Van mijn spoorloos verdwenen man had niemand iets gezien. Met onbeschrijfelijke moeilijkheden nam ik den terugtocht aan en had na vele avonturen eindelijk de grenzen van Tibet bereikt, Indianen in Weenen! Eenige schooljongens te Weenen waren onlangs door het lezen van Indianengeschiedenissen zóó geprikkeld om ook den strijd te gaan aanbinden met de „bleekgezichten," dat zij besloten in een boschje in het Prater te gaan kampeeren en iederen blanke, die het waagde in hun jachtgebied te komen, gevangen te nemen. Een der jongens, die bijzonder goed op de hoogte was met de zeden en gewoonten der roodhuiden, werd tot opperhoofd gekozen. In zijn gordel stak een flobertpistool en een lang touw om zijn schouders gehangen, diende hem tot lasso. Met een Indiaansen oorlogsgeschreeuw namen de jongens een boschje in bezit, waar zij hun kamp opsloegen. Tevergeefs doorkruisten zij echter hun jachtgebied ; er liet zich geen enkel „bleekgezicht" zien, met wien zij den strijd konden aanvangen. Tegen den avond eindelijk passeerde een twaalfjarige knaap. Met hun wapens dreigend door de lucht zwaaiend, kwamen de Indianen op hem af, tot de hoofdman stilte gebood en tot den jongen zeide : „Ik ben Valkenoog, do hoofdman der Apachen." „Wat gaat mij dat aan ?" vroeg de ander oneerbiedig. Toornig over deze woorden beval „Valkenoog" het „bleekgezicht" te binden en naar zijn wigwam te brengen. De schreeuwende jongen werd met een lasso gebonden en in het boschje gesleept. Daar werd de gevangene ter dood veroordeeld en werkelijk, spoedig knalde een schot uit het fiobert-pistool, op den armen jongen gericht. Gelukkig werd hij niet getroffen en op zijn geschreeuw spoedig door voorbijgangers uit zijn benarde positie gered. Daar hij een kleine kwetsuur bij zijn gevangenneming had bekomen, werd „Valkenoog" voor den rechter gebracht. De knaap werd echter ontslagen van rechtsvervolging en met opgeheven hoofd kon „het hoofd der Apachen" naar zijn „wigwam" terugkeeren! Ernstige misdaden. In het Lotharingsche dorp Deutsch Oth doodde ter gelegenheid van een bal een Italiaan uit ijverzucht een jongen man. Gedurende een dans vuurde hij in de volgepropte danszaal als een waanzinnige verscheidene revolverschoten af. Een kogel trof een muzikant, een tweede doodelijk zijn tegenstander. Intusschen deelde een kameraad van den revolverheld in razernij messteken uit, welke de door dan kogel reeds doodelijk getroffene tot viermaal toe in de edele lichaamadeelen ernstig verwondde. De daders werden natuurlijk onmiddellijk in hechtenis genomen. In de laatste jaren leest men in de Elzassische pers herhaaldelijk klachten over de Italiaansche arbeiders. Zij worden in het Rijksland bij de groote vlucht, die in de laatste jaren industrie en mijnbouw, handel en verkeer genomen hebben, en de daarmede gepaard gaande meerdere bouw- en grondwerkzaamheden, veel gebruikt, talrijker misschien dan ergens in een ander deel van Duitschland. Onder deze arbeiders zijn echter twijfelachtige elementen, die der politie veel last en moeite bezorgen. Gevechten tusschen deze arbeiders onderling en tusschen hen en de rooflustige ingezetenen zijn aan de orde van den dag, en de Italianen maken daarbij steeds van hun nationaal wapen, hun messen, gebruik. Ook in andere opzichten hellen deze elementen over tot misdaad: diefstallen, bedriegerijen enz. komen in verhouding veel voor. Evenzoo dragen de Italiaansche arbeiders tot het aantal ernstige misdaden zeer veel bij. Bij de bevolking vestigt zich daardoor meer en meer eene sterke afkeer tegen deze werklieden. Een die volstrekt nog niet dood is. Bij gelegenheid van het overlijden van mevrouw Limouzin, die in den Panamatijd met Wilson, den schoonzoon van den toenmaligen president der Fransche Republiek, Jules Grévy, en de generaals d' Andlau en Caffarel een en groshandel in ridderorden van het Legioen van Eer dreef, verzekerden de Parijsche bladen, dat nu, met uitzondering van Wilson, alle medeplichtigen in deze zaak dood waren. Nu blijkt echter, dat de oud-generaal Cafferel nog frisch en gezond onder de levenden verblijf houdt, zich te Parijs bevindt en zich in een uiterst aangename en prettige positie verheugt als agent in wijnen. In plaats van in groote ridderorden handelt hij thans in wijnen en de houders van wijnhuizen in de voorsteden van Parijs stellen er een grooten eer in, den „generaal" zijn merken af te koopen. De degen is gebroken, de vaten zijn nog heel, leve Caffarel! Zeventien millioen roebel verduisterd. Uit Moskau wordt gemeld: De vroegere directeur van den spoorweg Moskau-Archangelsk, Nikifor Arkybaszeff, werd na een lang verhoor door den rechter van onderzoek in hechtenis genomen. Het handelt hier om niet minder dan 17 millioen roebel, die de failliet verklaarde Moskauer millionair Mamontoff als president van den Raad van beheer van het genoemde spoorwegnet aan de kas van den spoorweg had ontnomen en in zijne fabrieksondernemingen had gestoken. Directeur Arkybaszeff werd als medeplichtige van de door Mamontoff gepleegde kolossale verduistering aangeklaagd. --- Feuilleton. De Zoon van Lagardère, DOOR PAUL FÉVAL. Naar het Fransch. 37. „Gg weigert," zeide Peyrolles, „en waarom ?" De zieke ging overeind zitten en riep op beslisten toon: „Omdat die man, die vriend van den prins, den naam had een aartsschelm te zijn, evenals zyn meester de hertog zelf " „Mijnheer!" zei Peyrolles en hij fronste de wenkbrauwen en kwam zeer dicht bU den zieke met dreigend gebaar. „Ga heen, ga heen," hernam deze en hij strekte de hand uit naar het kind als om haar te beschermen. „In uw handen zou Bathilde verloren zijn, daar heb ik een voorgevoel Van Het kind heeft reeds veel te veel verlangen naar rijkdommen, gij zult haar aansporen, voortdrijven op het verkeerde pad." „Denkt ge dat van mij?" vroeg Peyrolles op ijskouden toon. „Ja en daarom bedenk ik mij. Het is zeker niet uit goedhartigheid dat ge u wenscht te belasten met mijn kind, maar uit eigenbelang. Durft ge zeggen dat ik u verkeerd beoordeel ?" „Op mijn woord ," antwoordde Peyrolles en hij veranderde plotseling en sprak op.ironischen toon: „het zou dwaas zijn om nog langer te veinzen, nu ja, ik wil wel bekennen, ge hebt gelijk." „Dus gij durft het bekennen?" „Ja, waarom niet ? Als ik uw dochter by mij neem heb ik plan haar te gebruiken als werktuig voor een plan van wraakneming.... ik wil den tijd, dien zij nog voor zich heeft voordat zij volwassen is, goed besteden, ze is nu nog veel te jong om mij van nut te zijn, ik zal haar langzamerhand opvoeden en gereed maken voor de rol, die ik haar later wil doen spelen " „Ellendeling!" riep de ongelukkige vader uit. „Ik wil u niet verbergen," ging de leelijke schelm voort, „dat die illusies van weelde en rijkdom, die haar door het hoofd spelen, mij van veel dienst kunnen wezen bij de voorbereiding." „O! ik wil leven, leven om haar te redden ," riep de stervende man en hij trachtte uit zijn bed te komen, maar die vergeefsche poging had hem de laatste krachten gekost. Hij voelde den dood naderen, hij wilde zijn kind roepen, haar waarschuwen tegen den eerlooze die haar verderf had besloten. Peyrolles begreep zijn voornemen, hij werd doodsbleek. Door zenuwachtigheid viel zijn hoofd herhaaldelijk op zijn linker schouder. „Zwijg!" zei hij op doffen toon, en zijn oogen vestigden zich beurtelings op den man en op het kind. De stem van den zieke trachtte een geluid voort te brengen. „Zwijg ! zwijg! zeg ik u." Maar de stervende zag hem verschrikt aan en deed des te ijveriger pogingen. „8a.... Bathil !" Plotseling werd hij door den ellendeling met het gelaat stevig in de kussens gedrukt. I ,De ongelukkige,' de Wendel had een laatste stuiptrekking, zijn lichaam verwrong zich akelig. En toen lag hij doodstil. Aan het leed was een einde: het was gedaan. Plotseling ontwaakte Bathilde uit een diepen slaap; het was of de engel des doods haar met zijn vleugel had aangeraakt. Zy sprong op en ijlde naar het bed : „Vader! " „God is barmhartig geweest," zeide Peyrolles op huichelachtigen toon. Hy heeft medelijden gehad met hem. Hij heeft hem tot zich genomen." De wanhopige smart van het kind is niet te beschrijven, haar vader was de eenige dien zij ooit had liefgehad, haar moeder had zich bijna nooit met haar bemoeid. Hij had haar geen oogenblik uit het oog verloren, steeds had hij de teederste zorgen gehad voor zijn kind. En nu was hij W9g, voor altijd weg! Wat moest ze beginnen? Peyrolles liet haar weenen, hy stoorde haar niet in haar smart. Toen het meisje een weinig tot bedaren gekomen was, wilde hy haar de kamer mede uitnemen. Maar zy verzette zich, zy wilde haar vader niet verlaten voordat men hem kwam weghalen. Toen bleef Peyrolles bij haar. Als de doode eens opstond uit zijn slaap en als hij zynkind eens mededeelde al wat hy wist? Den volgenden dag durfde hij zich pas te verwijderen om maatregelen te nemen voor de begrafenis. Toen hy een paar dagen later van het kerkhof terugkeerde, kon hy Bathilde eindelijk medenemon naar zy'n huis, waar hyhaar voor good installeerde. „Kind," zeide hy zoodra hij haar in staat achtte naar hem te luisteren, „ge waart zoo vast in slaap, dat ge de laatste beschikkingen van uw 'vader niet hebt kunnen vernemen." Ik moet ze u overbrengen. Daar hy zich over uw toekomst bezorgd maakte en niemand kende aan wien hij u kon toevertrouwen, heb ik mij aangeboden u onder mijn bescherming te nemen; ik zal een vader voor u wezen. Hij heeft u aangeraden en bevel gegeven, mij te gehoorzamen en te doen wat ik nuttig en noodig voor u oordeel; ge moet u aan mijn bevelen onderwerpen, hoe vreemd ze u ook somtijds mochten schijnen." „Heeft vader dat gezegd?" vroeg het meisje terwijl zij haar groote zwarte oogen vragend vestigde op Peyrolles, die moeite had de zijne niet neer te slaan. „Het waren zijn eigen woorden Zyt ge genegen hem te gehoorzamen?" „Als het zijn wil is, dan moet ik er mij. aan onderwerpen," antwoordde Bathilde langzaam , zij scheen te twijfelen aan hetgeen bij zeido. »Goed, Hel mei.-j,>," antwoordde de schelm, „ik wiaß vooruit wel zeker dat een gehoorzame dochter volgen* dé bevelen van een stervenden vader zou handelen. Wij zuUen dus samen wonen voortaan. Gij zult bij m\_] aan huis komen; dit huis is mijn eigendom, ik zal er een kamer voor u laten in orde maken. Ik ben betrekkelijk rijk en ik kan het u geven zooals ge als kind gewend waart; ik heb gehoord dat ge vroeger tot den eersten stand in de maatschappij hebt behoord. Ik zal u los laten geven door de beste meesters, want uw opvoeding is niet voltooid. Het is noodzakelijk dat ge later, wanneer het tijd is, do plaats kunt bekleeden die u toekomt." „Wat meent ge daarmee ?" vroeg Bathilde, haar oogen schitterden op eens van verlangen. „Wilt ge zeggen dat ik eens ryk zal worden ?" „Ja zeker." „Dat ik evenals vroeger in een mooi paleis zal wonen in een groot paleis van marmer met standbeelden overal ?..." „Ja zeker." „Dat ik weer mooie fluweelen jurken zal krijgen, die ik vroeger zoo graag aan had.... mooie kanten kragen ... trouden armbanden ... juwpelen oorknopje-j ?..." i „Ge zult dat alles weer krijgen." „O hoe heerlijk! Rn wanneer zal dat alles gebeuren ?" „Over eenige jaren. Go moet eerst in staat zijn het te verdienen " „Verdienen ?" viel het kind hem in de rede, „Is het dan niet een erfenis die ik krijg?" „Jawel... Ik zal het je... later doen begrijpen." „Waarom later?" „Omdat je nu nog te jong bent en het toch niet zoudt vatten." „O jawel, mijnheer!" „Neen, eerst moet ge wat meer van het leven af weten en ge moet op de hoogte zijn van sommige maatschappelijke toestanden en dan zult ge zonder eenige moeite den waren zin van mijn woorden begrijpen, welke nu ik herhaal het, hoegenaamd geenbeteekenisvoor u zouden hebben. Heb geduld, lief kind ik beloof je, ik zal niet te veel van je geduld vergen " Bathilde drong er niet verder op aan, maar haar hersentjes begonnen te werken en van dat oogenblik af aan dacht zo voortdurend na over hetgeen haar „ voogd" tot haar gezegd had Kijk! ze zou dus rijk worden!.. Hoe zo, dat geschieden ? • • noe zou Deze vraag doed ze zich zelve wel honderd maal per dag zonder er een antwoord op te kunnen vinden. F En dat verlangen naar rijkdom werd do Peyrolles voortdurend aangewakkerd, Biugß ■ bijgenaamd „Brugos la morte (dood BWS» was nog lang niet „Bruges la pauvre l Brugge)* i_r ge- Het meisje was intusschen zestien ja<" e worden, zJJ zag er waarlijk zeer knap j groot en ontwikkeld voor haar leeUlja'yoor men haar eerder aangezien h . enrstand iemand van achttien jaar en ook in v■ en slimheid stond zij boven de meeste m van haar jaren. trpnblik Toen meende Peyrolles dat het oog gekomen was om haar te gebruiken v fl doeleinden. Hij had zijn manier van g veel veranderd, Inj ontving 'savonew . menschen, maar nooit voordat het don den over dag bleef zijn deur ook voor zijn v gesloten. A-rnvt&et Zijn haat tegen Henri de Lagarotie door den tijd niet minder op geworden^ van alles wat den naam van I-agar was nog steeds zijn eenige wensch. ~b3ng hy kon niet tot handelen komen; «>u « z(jn ? Waarom wachtte hij nog langer (Wordt vervol --- RECHTZAKEN. Rechtbank te Leeuwarden. Zitting van Woensdag 18 October. Jan Sch. ia 52 jaar en vraa pakjesdrager te Sneek. Maar zooals veel menschen, die gaarne een slokje uit een klein glaasje lusten, verdiende hij wel eens minder dan hij verteerde. Den 19 Sept. was hij zóó in de verlegenheid, dat hij uit een stal een gewicht meenam, dat door Benjamin do Wilde aan een ander wan uit'goleond. Jan rerkoobt bet gewicht, oen koperen gewicht van oen pond, aan eon uitdrager voor 12Vj ets. Hij beweerde bet zelf ook gekocht te hebbon. Denjvolgonden dag had Jan weor dorst on toon nam hij twee paar te drogen hangende kousen van Tjitsko Zoethoui mee; Hij verkocht die aan oen vrouw, die reiner met den scherpen blik vun het zwakke geslacht terstond bogroep, dat een ongetrouwd man nooit eerlijk aan oude vronwenkonsen komt. Zoo kwam de politie in kennis niet (leze diei'slallen. Bovendien had bekl. nog uit kwaadheid, dat zijn kostlmas hem de deur had gewezen, een glasruit in diens woning vernield. Jan moesl bekennen, dat de jenover hemzoovorhad gebraobt. Dd Officior releveerde, dat bekl. een oude bekende ie van de Justitie. Hij is al eens tot een manna \eroordeeld geweest wegens diefstal, toen tot twee maanden ; spr. wilde eens zien of vior maanden nu ook beter helpen zou. Hr. Uieruma Oosting, voor bekl., die in hechtenis was, als ambtshalve verdediger optredend, riep de clementie der Rechtbank in op grond van de ruiterlijke bekentenis en de goringe waurdo der ontvreemde en vernielde voorwerpen. We verheugen or ons nu eenmaal in, mede de laatst.' jaren der llle eeuw te beleven, maar we moeten dan ook toonon, dat wo moreel beter zijn dan onze voorvaderen uit de middeleeuwen. Zoo moeten we ook de veiligheid van goederen eerbiedigen volgens strenger regelen dan eeuwen geleden. Toch is het een nog niet zoo geheel doorgedrongen rechtsbeginsel, dat gevonden goed niet onvoorwaardelijk van den vinder toebehoort. Vooral bij do straudvonderij wordt duar wel eens niet al te streng aan gedacht. Daarom moot er streng toegezien worden. Dat ondervond de 34-jarige visschor Hendrik J., van Tersohelling, die een houten plaat in zee vond, on die maar voor zich zelf wilde houden. De waarde was zoo gering, dat hij in een onbewaakt oogenblik dit stuk hout wel meende to mogen behouden. Maar do politie kwam er achter en nu stond Hendrik terecht. De Officier wilde echter wel in aanmerking nemen. dat bekl. in dit opzicht gunstig bokend staat en dus inderdaad gerekend moot wordon, in eon onbewaakt oogenblik te hebben gehandeld. Do eisch was boete van fa, subs. 5 dagen. De 24-jarige Harten Pieter IL, uit Akkorwoude, had van Jan de Vries vergunning gekregen om op diens land schapenvocr te snijden. Marton trok echter ook aardappelplanten uit on daar was de Vries minder over gesticht, vooral daar Marten die aardappels ook meenam. Bekl. wilde het als een toevalligheid doen voorkomen, dat hij aardappels uittrok, maar de Officier zag in ieder geval hier diefstal gepleegd en eischte wegens strooperij 14 dagen. Een jongensruzie kan wel eens een gevaarlijk karakter krijgon, vooral als or messen bij to pas komen. Dan is het meer goluk dan wijsheid, als de gevolgen niet zeer ernstig zijn. Zoo mag ook de 15-jarige Berend Sj. de Vr., uit Rinsumagoest, zich gelukwenschen dat zijn mes niet dieper is doorgedrongen, toen hij daarmee 11 Sept. 1.1 Teunis Prenger een paar- malen in den rug stak omdat deze hem kwaad gemaakt had. De Officier achtte een gevoelige les noodig en eischte een maand, in de hoop, dut dit bekl. zou afleeren,zoo gauw met het mes .r bij te zijn. Di. t'stal komt voor onder zooveel verschillende vormen , dat men er niet altijd het kwaad even duidelijk van inziet. Strooperij van vruchten schijnen ook jongens ten minste niet als een groote misdaad te beschouwen en in den herfst komen er ieder jaar ween tallooze klachten vau vrnehtboomeubezitters, dat hun de vruchten van de boomen gestolen worden. Te Kollumerzwaag waren op den Uden Sept. de 19 jarige IJpe F. V., de 13-jarige Jelle H. de J. en aijn 11-jarig broertje Popke, benevens de 13-jarige Jelle E. pruimen gaan schudden in den tuin van Klaas Dijkstra, of liever, de drie eersten waren dat gaan doen en Jelle luid op wacht gestaan. Niettemin werden ze gesnapt. Jelle was de eenige, die voor do Rechtbank verscheen. Hij wilde vertellen, dat hij eigenlijk niet medeplichtig was geweest, maar begreep ten slotte toch, dat op don uitkijk sta3n ook voor meedoen gold. Do eisch was tegen ieder drie dagen. De Ofhcier merkte hierbij op, dat hij thans iedere klacht ■ strooping uuk voor de Rechtbank bracht, daar het hem gebleken was, dat medelijden mot dergelijke jeugdige misdadigers het kwaad slechts aanmoedigt. Toch was de eisch tegen de 13-jarige knapen Sytze K. en Sjerp v. d. W., uit Rien, wegens eenzelfde feit boete van ƒ5, subs. drie dagen, ofschoon deze jongens, die zeker niet tot den laagsten stand belmoren, herhaaldelijk gewaarschuwd waren door de politie. Do Officier dreigde echter onverbiddelijk met de gevangenis, als het nog eens gebeurde. Te Twijzelerheide in de herberg van Koorda kwamen op 18 Aug. een drietal jongo mannen binnen, waaronder de 18-jarigo Roelf P., die om sterkon drank vroegen. Koorda schonk hen dan ook in, maar toen Roelf zijn glaasje had, schopte hij togen de lafel, zoodat het glaasje viel en brak. De herbergier wilde Roelf het huis uit hebben, maar deze werd kwaad en heeft toen nog eon bezem en een paar dakpannen vernield. De Officier achtte het opzet bjj de vernieling van het glaasje niet bewezen, voor het overige werd echter 5 dagen geëischt. Bekl., die er niets meer van verklaarde te scheen meer verwacht te hebben. Met een: . I meneer; goed zoo", verliet hij ten minste de zaal. Bij verstek stond de 20-jarige arb. Arme de Vr., uit Oudebildtzijl, terecht wegens mishandeling van Eolkert Klazes Smidt on vernieling van eon deur in diens woning. Daar bekl. er niet was, werden de getuigen niet tegengesproken en do eisch luidde 14 dagen. Den 26 Aug. j.l. was Douwo Kamstra, uit Arum, uit geweest met den 'Jl-jarigen Jentje P. Op weg naar huis werd Douwo wat doezelig en ging aan den kant van den weg zitten slapen. Zoo vond hem zijn dorpsgenoot Bauke. luo maakte hem wakker, en nu zouden Bauke, Douwe en Jentje mot hun d. verder. In eens merkte Douwe echter, dat hij al zijn geld , twee rijksdaalders en een gulden-, kwijt was. Bauke vreesdo voor den dief aangezien te worden en deed ops moeite om de zaak op te helderen. Daar zag hij iets blinken in Jenlje'B pantoffel, en werkelijk, twee rijksdaalders kwamen er uit. De gulden was echter voor goed weg. Jent je had dien hepanld verloren. Daar Jentje au niel al de achade vergoeden wilde, klaagde Douwe hem aan en bij verstek stond Jentje heden terecht. De Officier schetste deze besteling van een kameraad als lafhartig en oisehte twee maanden. De 80-jarigt) kennisreiziger Jarig Zw., uit Bneek, is 7 Sept. te Bolsward wat boven zijn bier geweest, en was weerspannig toon do politie hem wilde opbrengen. liisch 14 dagen. In de herberg van Lodewjjk de Vries te Sneok kwamen in don avond van 18 Aug. j.l. do 55-jarige paaj-denslachter Jan Mc. 11. met een paar anderen om iets te gebruiken. H. bestelde iets, maar het kwam de Vries voor, dat zijn gaston reeds genoeg haddon en hij zei dus zoo gemoedelijk mogelijk, dat hij het beter vond om niet meer te tappen. Daar 11. hierovir niet tevreden bleek te zijn, ging de herbergier eens buiten zien, of er ook een agent in de buurt was. De gasten bemerkten dit en verklaarden wel uit zich zelf heen te zullen gaan. Met hun drieën gingen ze de gang in, il. achteraan. Daar kwamen ze do Vries togen, die van buiten kwam. H. moet toen de Vries een slag gegeven hebben, waarvoor hij nu terecht stond. Muur 11. bad zijn twen metgezellen als get. ü décharge meegebraobt, die verklaarden, dat ze niet hadden gezien, dat bekl. de Vries had geslagen Volgens bekl's. bewering zou hij door het gebeele personeel der herberg aangevallen zijn. De Officier vond het niet heel aannemelijk, dat oen herbergier zonder roden een klant zou willen wegsturen, en hem zelfs laten mishandelen en eisoht tegen H. aevon dagen. Uitgesteld is do zaak van den 39-jarigen timmerman Adam IL, alhier, die beschuldigd is van mishandeling van een jongen. De jongen zelf kon wegons ziekte niet als getuige optreden. De behandeling der zaak wordt nu a.s. Woensdag voortgezet. Uitspraak in deze zaken, behalve de laatste, Woensdag L.j Oct. Tienden. Ken der vele gevallen, waarin thans geweigerd wordt van oude geheven tienden te voldoen, gaf aanleiding tot eene procedure voor de Rechtbank te 'sGravenhage, waarin gisteren de pleidooien zijn gehouden. Voor den eischer, tiendgerechtigde over de Boschblokken onder de gemeente de Lier, trad als advocaat op mr. I. Droogleevur Fortuyn; voor den gedaagde mr. SL Zijnen de Gier. Eischers raadsman leverde het bewijs, dat de tienden wettiglijk verleend waren door do Staten van Holland in 1(561, dat derhalve kraohtens geldigon titel, het bedoelde tiendrecht was gevestigd, poseerde verder dat in ieder geval door verjaring het recht tot tjendhothng verkregen was en bood aan de voor die verjaring vereischtc 30-jarige uitoefening van het rocht door getuigen to bewijzen. Gedaagde trachtte te betoogen, dat geen titel was geproduceerd, waarop het tiendrecht zich ken ba .Muur ook al was dit zoo, zou volgensgedaa.'deden eischer zijuo vordering niet kunnen volgen, omdat niet was ingesteld de zakelijke actie, die den bendgereobtigde toekomt, krachtens dat recht zelf, maar eene persoonlijke actie uit onrechtmatige daad. Na repliek door den eischer, werd de uitspraak bepaald op 12 December a.9. ---